Makis Papasimakopoulos. A Humble Authority

Λοιπόν, πάρα πολύ ωραία. Είναι στο στην κάπου 3 παρά 20 το πρωί, τελείωσα τις δουλειές μου και μπόρεσα και βρήκα τον Μάκη τον Παπασημακόπουλο να είναι διαθέσιμος γιατί είναι πάρα πολύ busy.

Και πάρα πολύ άρρωστος επίσης.

Ναι, είσαι και άρρωστος και θέλω να πω ότι αυτή η θυσία δεν πάει ασημείωτη στο μυαλό μου Μάκη, οπότε σε ευχαριστώ πολύ. Μάκης, ευχαριστώ πολύ που είσαι καλεσμένος σε αυτή τη ζήτηση και καλεσμένος στο event που κάνουμε 7 Φεβρουαρίου για την κατηγορία του Ενός. Ευχαριστω λοιπόν. Θα εξηγήσω τι είναι η κατηγορια Ενός για να καταλάβετε λίγο πολύ γιατί έχουμε τον Μάκη εδώ πέρα. Καταρχήν, Μάκη, άμα μπω στο Instagram σου, θα δω ότι είσαι founding member στο Sacred Belt.

Ναι.

Ναι. Πες μας τι είναι το Sacred Belt.

Η Sacred Belt είναι μια ομάδα παραγωγής, ουσιαστικά με φόκους στα podcasts, γιατί είναι κάτι το οποίο ξεκινήσαμε εγώ με τον Αχιλέα, τον Χαρμπύλα, τον συνεργάτη μου και φίλο μου. Λίγο πριν την καραντίνα, αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ξεκινήσαμε ένα χρόνο πριν την καραντίνα με το πρώτο μας podcast, το Filmpit, που ουσιαστικά ήταν η πρώτη μας απόπειρα να πειραματιστούμε με το podcast format, γιατί ανακαλύψαμε και οι δύο ότι είμαστε ακροατές podcast πριν το μεγάλο boom στην Ελλάδα, γιατί στο εξωτερικό είχε ήδη γίνει το πρώτο κύμα, αν θες, μεγάλο ενδιαφέροντος για το podcasting. Ίσως και το δεύτερο. Ξεκινήσαμε λοιπόν το Filmbit για να πειραματιστούμε λίγο με το format και να μάθουμε on the fly ας πούμε και στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι μας ενδιαφέρει αρκετά έτσι ώστε να ασχοληθούμε με το με το είδος και πιο ευραίος, δηλαδή να μην αφορά μόνο τη δική μας δουλειά, αλλά να είμαστε host και σε άλλα παιδιά τα οποία θέλουν να κάνουν podcasts. Με αποκορύφω με αυτό το οποίο γίνεται το τελευταίο χρόνο και κάτι, που αγοράσαμε ένα χώρο στην Κυψέλη, ένα τεράστιο υπόγειο. το οποίο το μετατρέπουμε σιγά σιγά σε ένα studio space για παραγωγή podcast, για παραγώγη βίντεο και επειδή τίποτα δεν γίνεται με κάποιο αυστηρό πλάνο μεταξύ μας στην πορεία ανακαλύψαμε και την ανάγκη δημιουργίας ενός community space το οποίο να λειτουργεί συνεργατικά και με μια συνεργεία με τα podcast και αυτό που είμαστε εμείς και να ενισχύει αυτή την τάση που υπάρχει εδώ και κάποια ειδικά μετά την καραντίνα άρχισαν να χτίζεται αυτό το πράγμα ότι ο κόσμος έχοντας φάει με τον καλό και τον κακό τρόπο την ψηφιακή του ύπαρξη σε social media, σε κινητά και σε laptop συνειδητοποιεί ότι όλο αυτό το πράγμα είναι κάπως κενό και υπάρχει μια πολύ συνειδητή επιλογή σε πιο χειροπιαστά πράγματα και σε πιο actual, physical experiences.

Αυτό. Φοβερό project, φοβερό project, δηλαδή ευτυχώς που ρώτησα γιατί το έβλεπα, βλέπω αυτά που κάνετε και τώρα που μου το εξήγησες πραγματικά είμαι εντυπωσιασμένος και νομίζω ότι το μέλλον γενικά.

Για να μην το ξεχάσω να πω ότι θα είναι ένας χώρος που θα έχει από ένα κομμάτι του θα έχει τα στούντιο και από το άλλο κομμάτι του θα είναι ένα community space το οποίο θα έχει έτσι ο προβολής, θα έχει ένα πάρα πολύ μικρό bar, θα έχει ένα χώρο στο οποίο μπορεί ο άλλος να υπάρχει στο χώρο, δεν είναι απλάξεις πάω σε ένα ράφι, παίρνω κάτι, φεύγω, θα έχει το merchandise που θα φτιάξουμε και θα έχει και απλά ένα χώρο στον οποίο μπορείς να βρίσκεσαι πριν και μετά τα εβδομάδια.

Είναι ανοιχτό για το κοινό αυτός ο χώρος δηλαδή.

Κοίταξε να δεις, αυτό είναι κάτι το οποίο ακόμα το συζητάμε υπό την έννοια ότι η αίσθησή μας και η διάθεσή μας είναι να φτιάξουμε ένα χώρο ο οποίος θα κατά κύριο λόγο θα αφορά τα community members μας. Δηλαδή δέστοσαν κάπως ένα πιο χαλαρό members' club. Και όταν λέω members' club εννοώ ότι δεν είναι κάποιο αυστηρό, κουστούμάτο, ξέρεις φασαίικο, με είδαμε εκεί. Ναι, να πούμε κιόλας ότι απαγορεύονται κινητά, θα απαγορευτεί η πνευματографία και η χρησιμοποίηση κινητών μέσα στον χώρο, γιατί αυτό ακριβώς θέλουμε να σταματήσουμε. Αυτό ότι βρέθηκα εκεί, έκανα αυτό, λέω ότι άστο και έλα σε έναν χώρο να ζήσεις σε αυτό που έχει να φτάσει ο χώρος. Και αν έχει τόσο μεγάλη ανάγκη να το συζητήσεις μετά, συζήτα το. Αλλά μην το κάνεις στο κινητιού σου ενώ είσαι εκεί.

Πολύ ενδιαφέρον. Πας δηλαδή να φέρεις κόσμο και να ζήσει αναλογικά την εμπειρία.

Ναι νομίζω το βλέπεις και εσύ ότι μία από τις μεγαλύτερες τάσεις του 26 φαίνεται να είναι η επιστροφή στα analog experiences το οποίο το βρίσκω λίγο αστείο ειδικά για μένα που είμαι σχεδόν 50 χρονών γιατί μόνο analog experiences ζω ας πούμε. Και εσύ δηλαδή αυτό που ονομάζεται τώρα ξέρεις ως buzzword analog experiences είναι η ζωή μας. Δεν είναι κάτι...

Όχι, το βλέπω extreme γενικά, να κάνεις ένα εχείρημα το οποίο να έχει και επιχειρηματική υπόσταση και να πας κόντρα στη συνήθεια, τη μεγαλύτερη συνήθεια που είναι το κινητό. Να το πεις στο άλλο νου, οι συνήθειες εδώ πέρα δεν μετράνε, θα μετρήσεις κάτι άλλο που θα προσπαθήσω να στο δείξω μέσα από τη δικιά μου σκόπια. Το βλέπω πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Είναι νομίζω Είναι ένα πιο curated experience. Να πω τη μαύρη μου την αλήθεια, η ιδέα μου... Η ιδέα μου μπήκε στο μυαλό στο πώς θα το πλησιάσουμε όταν ξεκίνησα να συνειδητοποιώ το πόσο αυστηρά είναι κάποια σινεμά στο εξωτερικό με αποκορύφωμα και νομίζω προτεργάτες αυτό το Alamo Drafthouse που ξεκίνισε και στο Austin που είναι αυτό το one strike policy applies. Ουστι, είσαι με το κινητό σου, ενοχλείς, you get one warning. Δεύτερο δεν έχει. Όξο. Εμείς θέλουμε να πούμε στον άλλον και στην άλλη και στο άλλο που θα έρθει μέσα στο χώρο μας, ότι ξέρεις τι, δεν έχει, εδώ πέρα η εμπειρία που θα ζήσεις δεν είναι με τους όρους σου, είναι με τους όρους μας. Εμείς την κάνουμε curate, εμείς την παρουσιάζουμε, εμείς σου λέμε μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτό υπό όρους και αυτοί οι όροι είναι αυστηροί. Δηλαδή, θα κάνουμε μια προβολή. Βούλωστο. Θα κάνουμε ένα event. Το event θα γίνει με τους όρους που θα το κάνει ο καλεσμένος που θα έχουμε, για παράδειγμα. Έτσι. Ή με τους όρους που θα θέλουμε εμείς. Δεν είναι τα πάντα ένας χώρος και ένα παιχνίδι καταγραφής για εντυπωσιασμό και για να το ανεβάζεις στο προφίλ σου στα social media. Δεν είναι τα πάντα μία δικαιολογία για τη χρήση της ψηφιακής σου άπλας, ας πούμε. Κάποια πράγματα πρέπει και οφείλουν να είναι κάτι το οποίο είναι πραγματικό επειδή είναι αυτό που τους παρουσιάζεις. Και όχι επειδή αυτό που παρουσιάζεις είναι η αφορμή για την καταγραφή του άλλου. Αυτό.

Οπότε ναι, σωστά, άμα θέλω να αγοράσω κάτι από σένα ή θέλω να αποκτήσω μια πηρεία από σένα, έχει να κάνει ότι εμπιστεύομαι το πρίσμα σου. Δεν θέλω να πάνω να το προσαρμόσω βάσει ότι είμαι εγώ. Υπάρχουν πολλά άλλα. Αυτό είναι ακριβώς η δικιά σου, το δικό σου όραμα, το οποίο δεν ξέρω, θα μπορέσεις να μου κάνεις μια μικρή περίγυστα αν είμαι κάτω στην Αθήνα.

Νομίζω ότι κάνω, οπωσδήποτε. Δηλαδή έχουμε ακόμα αρκετή δουλειά τώρα. Φαντάσου είμαστε στη φάση που έχουμε τελειώσει το δικό μου στούντιο, από το οποίο βγαίνει το κοινωνικά, είναι έτοιμος. Τώρα είμαστε στη διαδικασία να φτιάξουμε το στούντιό του Filmpit και επίσης είμαστε στη διαδικασία να φτιάξουμε και ένα πιο έτσι... μίνιμαλ στούντιο το οποίο να είναι λίγο πιο εύκολο στη διαμόρφωση, αναπερίσταση και τώρα έχουμε πάλι τα πλακάκια στον έξω χώρο, δηλαδή εκεί που θα είναι το community space, χτίζουμε σιγά σιγά τον bar, δηλαδή έχω πράγματα να σου δείξω, οπότε είναι μια χαρά.

Τέλεια, τέλεια. Ναι γιατί και ξέρεις γιατί πολύ συμπαθείς αυτό το όραμα που έχεις, με ένα όνειρο που έχω εγώ ήθελα πάντα να κάνω ένα Πιβλιοπωλείο με βινίλια, ραδιαφωνικό σταθμό. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Ένα ενσωματωμένο πολυχώρο γύρω από τα βιβλία που αγαπάω, τα βινίλια που αγαπάω και ραδιαφονικό σταθμού. Οπότε συμπαδίζουν όλα αυτά και γι' αυτό μ' αρέσει να μιλάω μαζί σου γιατί είμαστε πάρα πολύ της αναλογικής κουλτούρας. Ωραία. Βλέπω μετά από το Sacred Belt, που ελπίζω να καταλάβατε όλοι ότι είναι ένα πολύ ωραίο project, Modern Ruin. Ακούω αφλέσπρη λίγο. Πες μας λίγο της Modern Ruin τι ακριβώς είναι αυτό το πρότπιτ.

Η Modern Ruin είναι το δεύτερο μουσικό μου project. Το πρώτο ήταν η Radler Proxy με τον Δημήτρη Μπίχλιαβα αρχικά και αργότερα με τον Λουκάτο Σαβίδη. Με τον Λουκάσο Αβίτη παραμένουμε φίλοι και συνεργάτες. Ο Δημήτρης έχει ακολουθήσει άλλους δρόμους, άλλα επαγγέλματα και του εύχομαι για τα καλύτερα κιόλας. Αλλά η Modern Ruin είναι ένα πρόγραμμα, ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε με έναν ακόμα συνεργάτη μου, τον Νίκο Τοράπτι, που μένει μόνιμα στο Βερολίνο, είναι μουσικός παραγωγός. Το ξεκινήσαμε Περισσότερο από περιέργεια, γιατί γνωριζόμασταν, είχαμε γνωριστεί αρχικά στο Βερολίνο όταν είχαμε μετακομίσει εκεί το 2012 και όταν γύρισα στην Ελλάδα υπήρχε έτσι μια διάθεση να πειραματιστούμε λίγο με μουσική, γιατί και ο Νίκος σχολείται μουσική και εγώ το ίδιο. και οι Modern Rune γεννήθηκαν λίγο πριν πέσει η κλειδαριά της πρώτης καραντίνας, επί της ουσίας, το οποίο συνεχίζουμε και ξέρεις, αν θέλεις είναι ένα ακόμα βήμα σε αυτό το είδος μουσικής που ξεκίνησα με τους Proxy, δηλαδή ότι είναι αρκετά dark, ηλεκτρονικό. Απλά νομίζω ότι με τον Νίκο, επειδή είναι και ένας πιο... πολυσυλλεκτικός, αν θες, μουσικός, από αυτούς που έχω γνωρίσει μέχρι τη στιγμή στη ζωή μόνο, μπαίνουν μέσα κι άλλα στοιχεία. Μπαίνουν στοιχεία dub, μπαίνουν στοιχείας πιο... πιο τέκνο ενίοτε. Μπαίνουν τέτοια πράγματα. Είμαστε, ολοκληρώσαμε, έχουμε κάνει ένα δίσκο και ένα EP. και έχουμε τελειώσει ένα δεύτερο δίσκο τώρα. Πρόσφατα παίξαμε το πρώτο μας live στην Ελλάδα, το οποίο ήταν κυρίως γιατί μας δόθηκε ευκαιρία να παίξουμε τους Decius, που είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Τωρινές μπάντεs, εννοώ. Και συνεχίζουμε. Ξέρουμε, ξέρεις, η μουσική πλέον είναι ένα πράγμα το οποίο πρέπει να είσαι λίγο τρελός για να νομίζεις ότι μπορεί να είναι το βασικό σου επάγγελμα και εγώ και ο Νίκος δεν είναι αυτή η βασική μας δουλειά. Αλλά το αγαπάμε πάρα πολύ, μας αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνουμε και σταινιαζόμαστε καλά, οπότε το συνεχίζουμε και ευελπιστούμε να δώσουμε και άλλα κομμάτια σε ταινίες, γιατί αυτό ήταν το μεγάλο...

Σε ταινίας το μεγάλο.

Ναι, είχαμε δώσει ένα μας κομμάτι σε ένα επεισόδιο της σειράς Elite, που είναι από τους ίδιους παραγωγούς με το κάσατε παπέλ, και δώσαμε και ένα μας κομάτι σε μια από τις τελευταίες ταινίες του Τζον Γου. Οπότε ξέρεις τα λόγια μου. Ναι.

Πω πω, τι φοβερά πράγματα μαθαίνω σήμερα για σένα μάκι μου. Μάλιστα. Ωραία. Έχουμε λοιπόν μετά το επόμενο, το οποίο εκεί σε ξέρω καλά εγώ, γιατί έχω φανατικά Εν Λευκό, σε εξωτερικό. Είσαι και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Εν Λευκό. Κάθε μέρα... Έξιμοφτό, ναι. Οπότε η ζωή σου περιφέρεται γύρω από τα μίντια, θα το πω έτσι, τα αυστηρά μίντια, παραγωγή υλικού σε βίντεο, σε ήχο, ραδιοφωνικός παραγωγού στον λευκό, το project της μουσικής με το Modern Ruin, το δεύτερος project και γενικά θα λέγα ότι είσαι ένας άνθρωπος που είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να κάτσει μαζί σου κάποιος να πει καφέ ή να ποτώ Γιατί θα έχεις άπειρες ιστορίες να μοιραστείς. Και δεν ξέρω, γιατί είμαστε στην ίδια γενιά. Οι συζητήσεις πλέον στον κόσμο είναι πάρα πολύ επιφανειακές και είναι αχρίαστες για τον χρόνο μας. Εγώ νιώθω πραγματικά ότι, όποτε μιλάω με κάποιον άνθρωπο, θέλω πραγματικά να δώσω και να πάρω αξία και να μάθω όσο μπορώ, ρε παιδί μου, ή να μπω μέσα από το δικό του πρίσμα, να δω τη ζωή κάπως αλλιώς. Γιατί έχω κουραστεί να ακούω αερολογίες, έχω κουραστεί να ακούω α

Κοίταξε, νομίζω ότι το πιο προβληματικό κομμάτι, ένα από τα πιο προβληματικά κομμάτια της υπάρξης μας, αυτή την περίοδο που ζούμε, είναι ότι τα social media και η ψηφιακή μας υπάρξη μας έχουν αναγκάσει, αναγκάσει από τόσο πολλών εισαγωγικών, μας έχουν σπρώξει πιο σωστά, να πάμε σε ένα μοντέλο υπάρξης και σκέψης, το οποίο λέει ότι πρέπει να έχω λιγότερο βάθος γνώσης και περισσότερη ταχύτητα αντίδρασης. Ακόμα κι αν αυτό συνοδεύεται με μια εξωφρενικά επιφανειακή ανάγνωση όλων των πραγμάτων. Από μαγειρική μέχρι πολιτική και από κοινωνία μέχρι, ξέρω εγώ, τέχνη. Αυτό, δυστυχώς, όταν μπαίνεις σε ένα τέτοιο μοντέλο σκέψης, αυτό δυστυχώς ενημερώνει και την ζωή σου. Ενημερώνει και το πως ζεις. Ενημερώνει και το πως είσαι κοινωνικά. Δηλαδή, γιατί υπάρχει μια αλήθεια στο ότι δημιουργούμε άλλους χαρακτήρες στα ψηφιακά μίνια, στα κοινωνικά μίνια. Είναι αλήθεια αυτό. Αλλά στη βάση τους... Ακόμα και οι ψηφιακές μας περσόνες είμαστε εμείς. Δεν είναι κάποιος άλλος. Δηλαδή, εάν για παράδειγμα είμαι φαινομενικά ένας καλός άνθρωπος στην πραγματική μου ζωή και στην ψηφιακή μου ζωή βγάζω βόθρους, αυτός ο βόθρος δεν έρχεται του ουρανοκατέβατος. Μέσα μας είναι. Επομένως, νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα και αυτό έρχεται και κυκλώνει αυτό που είπες εσύ, είναι ότι Ο τρόπος που πλέον έχουμε μάθει να σκεπτόμαστε και να λειτουργούμε, μας κάνει έτσι και στη ζωή μας έξω από τα μίντια. Δηλαδή, έχουμε μια τόσο επιφανειακή αντιμετώπιση στα πράγματα. Διαβάζεις ένα βιβλίο, το διάβασες. Είδες μια ταινία, την είδες. Ή την είδες περιληπτικά με σκηνές στο TikTok και διάβασες με μια AI σύνοψη της ταινίας που βγήκε και λες ότι την είδες γιατί πρέπει να πεις ότι την είδες. Άκουσες ένα δίσκο ή παρακολουθούσες έναν καλλιτέχνη, έχεις πραγματική άποψη γι' αυτόν ή έχεις μια άποψη την οποία την έκανες ένα μείγμα από διάφορους influencers και TikTok analysts στους οποίους εμπιστεύεσαι κλπ. Για να είμαστε ξεκάθαροι, είναι ok να παίρνεις απόψεις ή να ενημερώνεις για πράγματα από ανθρώπους που εμπιστεύεσαι. Δεν είναι ok αυτή να είναι η άποψή σου. Αυτό είναι το πρόβλημα για μένα. Δηλαδή, πλέον έχουμε πάει σε μια εποχή όπου παλιά εγώ έπαιρνα δίσκους στηριζόμενος στην γνώμη κάποιων reviewers εκεί έξω, τους οποίους εμπιστευόμουν την κρίση τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι άμα έπαιρνα ένα δίσκο, γιατί έπρεπε να πάω φυσικλή τότε να τον αγοράσω το δίσκον και τον έβαζα στο pick up και δεν μου άρεσε, θα έλεγα δεν μπορεί όμως, πρέπει να μ' αρέσει γιατί μου το είπε ο αγαπημένος μου opinion leader. Όχι. Ξέρεις, είναι πολύ λεπτές οι γραμμές από το δεν έχω πλέον άποψη για τίποτα και το έχω άποψη για τα πάντα. Πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε αυτό το πράγμα, δυστυχώς.

Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Πολύ ωραία η απόψη σου. Πολύ ωραία ο τρόπος σκέψου. Μ' αρέσει πάρα πολύ. Θέλω πραγματικά να κάνουμε παρέα πολύ, ρε φίλε. Μαθαίνω πράγματα. Λοιπόν, ξέρεις κάτι, το πάνελ που έχουμε 7 Φεβρουαρίου, Καταρχήν νιώθω ότι άμα προσπαθώ να σε αποκωδικοποιήσω, είσαι σε ένα έδος αποστολής, μυστικής αποστολής, που θέλεις να ξεχαζέψεις τον κόσμο απ' τη χαζομάρα που μας έχει φέρει απ' τα social media και απ' αυτήν την ταχύτητα που λες και να γυρίσει λίγο πίσω στα βασικά. Την επικοινωνία του κόσμου, τη σωστή επικοινωνία, τη σωστή σύνδεση, δηλαδή με τον χώρο που φτιάχνεις. με το να μην έχεις κινητά, με τις υποκουλτούρες που σου αρέσουν, με την αναλογική κουλτούρα που σου αρέσει γενικά. Νομίζω ότι έχεις να δώσεις στον κόσμο το δικό σου στίγμα.

Κοίταξε, για να το ξεκαθαρίσω. Εγώ προσωπικά δεν είμαι κάποιος, ξέρεις, preacher ή κάτι τέτοιο. Δηλαδή δεν νιώθω ότι είμαι αρκετά σημαντικός για να ξεχαζέψω τον οποιονδήποτε. Αυτό το οποίο θέλω να κάνω κατά βάση είναι να ξεχάζεψω εμένα. Γιατί και εγώ έχω πέσει σε μία λούπα λόγω της δουλειάς μου και έχω πιάσει τον εαυτό μου πολλές φορές να τσουλάει προς κατευθύνσεις που δεν θέλω έχει να κάνει με τον τρόπο που αναλύω και σκέπτω με τα πράγματα γιατί λέω, όχ, έγινε αυτό τώρα, τι έγινε, πόσο γρήγορα πρέπει να κάνω formulate μια άποψη οπότε κατά κύριο λόγο το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να ξεχασέψω εμένα να με βγάλω εμένα από κάποια φάνκς στα οποία έχω μπει και έχω περιπέσει. Αν, και αυτό το λέω πάντα, εγώ δεν εκφράζω δημόσιες απόψεις και κάνω πράγματα στη δημόσια σφαίρα γιατί θεωρώ ότι είμαι κάποιος τόσο σημαντικός άνθρωπος και η γνώμη μου έχει κάποια πολύ μεγάλη βαρύτητα. Να και αν κάποιος τη μετρήσει, να και αν κάποιος δεν τη μετρήσει. Δηλαδή, it's all the same to me. Δεν θα αλλάξει ριζικά η ζωή μου. Κατάλαβες, σου λέω. Αν με αυτά που κάνω κάποιος, κάποια, κάποιο άτομο εκεί έξω τα ακούσει ή τα βιώσει και πάρει κάτι από αυτό, amazing. Αν όχι, εγώ πάλι θα τα κάνω. Θέλω να πω...

Να.

Δεν έχει να λέει. Θεωρώ γενικά ότι ένα πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουν όλοι οι άνθρωποι που είμαστε στη δημόσια σφαίρα είναι να ξεκαβαλήσουμε και το άλογο που νομίζουμε ότι καβαλάμε και αυτό που δεν έχουμε καταλάβει καν ότι καβαλάμαι. Γιατί οτιδήποτε κάνεις δημόσια σφαίρα, ε, έχεις καβαλήσει ένα λογάκι. Το έχεις πάρει λίγο και κάνεις κλομπ-κλομπ και λες, αυτή ωραία. Ξέρεις, εσείς να έχετε καβαλήσεις το λογάκι μου. Να ξεκαβαλήσεις και το τελευταίο άλογο που έχεις καβαλέσει και μετά. Αυτό νομίζω.

Να φέρω κι εγώ να ισοσταθμίσω στα επίπεδα της ταπεινότητάς σου και να πω ότι το έθισα λάθος. Όχι, όχι. Όταν το ακούω κι εγώ, ότι το έθισα λάθος, ότι δεν είμαστε, έως πάντων, κάποιοι να αλλάξουν τον κόσμο. Το πώς το έφερες, ότι θέλω να αλλάξω εμένα, γιατί κι άμα μπορώ να επηρεάσω έναν άνθρωπο, καλός. Αν όχι, πάλι καλός. Κατάλαβες, μ' αρέσει πάρα πολύ αυτή η προσέγγιση, γιατί στην ουσία είμαστε όλοι αναλώσιμοι, ρε φίλε. Εντάξει, δ Δεν θέλουμε να ξεχαζεύσουμε τον κόσμο από την άποψη ότι πιστεύουμε ότι τον κόσμο είναι χαζός. Θέλουμε να κρατούσουμε τα δικά μας τα μπόσικα, να μην χαζέψουμε στον πίπεδο που δεν είμαστε ευχαριστοί με τον εαυτό μας και αν κάποιοι άνθρωποι πηρεαστούν και κάνουμε μια ωραία πάρεια, καλώς. Οπότε, κάπως έτσι το βλέπω. Λοιπόν, οπότε Μάγκη αποτελείς αυτό που λέω εγώ, μέσω της δικιάς μου δουλειάς, Εγώ συμβουλεύω εταιρείες και δημιουργούς πώς να κάνουν την κατηγορία του ενός, δηλαδή να μην κολλάνε με ανταγωνισμό, να μην κολλάνε με θέματα το τι κάνει ο καθένας, να μην καλάνε με το θέμα της δημόσιας έκθεσης, άμα θέλουν να φτιάξουν μια εταιρεία στο ίντερνετ ή ένα μπραν, κάτι να πούνε ρε παιδί μου. Να μην κολλάνε στο θέμα της Δημόσια Κριτικής, και γενικά να μην κολλάνε στο θέμα της σύγκρισης. Αυτά τα τρία τέλος πάντων είναι το σύμπλεγμα, το τρίγωνο των βερμούδων, το οποίο ο κόσμος έχει φοβερές ιδέες, υπάρχουν πάρα πολλοί ταλαντούχοι δημιουργοί εκεί πέρα έξω που δεν βγάζουν τις ιδέες τους γιατί πάσχουν από αυτά τα σύνδρομα. Οπότε για μένα η δικιά μου αποστολή είναι να μπορέσω να επηρεάσω έστω έναν άνθρωπο και να του πω ότι αν έχεις κάποιες ωραίες ιδέες, είναι κατά κάποιο τρόπο ευθύνη σου να τις μοιραστείς στον κόσμο, γιατί κάποιος θα επηρεαστεί σωστά μέσα από τη δικιά σου διδασκαλία, οτιδήποτε και να είναι αυτό. Θέλω λοιπόν, και θα είναι και το topic του panel μας, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου, στο ΤΑΦ 16 και στο Γκάζι, να μου πεις πώς αντιμετώπισες εσύ αρχικά, χωρίς να μπεις εκτενώς, διότι δεν θέλω να μου πεις εκτενέστε τα στο panel, αλλά ας πούμε λίγο ένα teaser, Πώς θα αντιμετώπισε αυτό το τρίγωνο του Βερμούδων, το σύμπλεγμα της δημόσιας έκθεσης, ο φόβος, ρε παιδί μου, της δημόσιας έκθεση, ο φόβος της σύγκρισης, της δημοσιακής κριτικής, γιατί πριν ξεκινήσεις, φαντάζομαι ότι, δεν ξέρω, φαντάζομαι, θα έχεις κάποια blocks, κάποια mental blocks. Είναι σωστό να το παυτάμε ή όχι.

Ναι, ναι, ναι.

Οπότε πώς θα αντιμέτωπισε αυτό.

Νομίζω ότι πάρα πολύ γρήγορα κατά λάθος νομίζω περισσότερο έφεσα πάνω στην κρυσή τομή που με βοήθησε να μην με νοιάζουν τόσο πολύ δημόσια κριτικοί που ήταν και το έχω ξαναπεί πολλές φορές αυτό και νομίζει ότι δεν θα κουραστώ να το λέω ότι ο μόνος τρόπος να να προχωρήσεις μπροστά και να μην πνιγείς όταν η δουλειά σου ή το ενδιαφέρον σου είναι κάτι που εφάπτεται της δημόσιας έκθεσης. Αν ψωφίσω πριν τελειώσει αυτή η συζήτηση δεν πειράζει.

Οπότε μίλα πιο γρήγορα.

Όχι, όχι, όχι. Να προλάβουμε. Είναι το να αγνοείς και τα θετικά και τα αρνητικά σχόλια με την ίδια ποσόστοση. Δηλαδή, Πολλές φορές εγώ βλέπω άτομα στη δημόσια σφαίρα που είτε πάνε στη μία κατεύθυνση, δηλαδή γίνονται σταυροφόροι του εαυτού τους και τα βάζουν με οποιονδήποτε τους, πείτε οτιδήποτε online, χαμπρίζονται, ξεμαλιάζονται και το άλλο άκρο που είναι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι αυτοαποθεώνονται με τα σχόλια που τους κάνουν, το πω πω, είσαι φοβερός, φοβερή, φοβέρο, μπράβο, τι καλά και τι ωραία που τα λες, ευχαριστώ αγάπη μου για αυτά, σας τα κάνω και αυτά, όλα αυτές τις μπουρδές. Νομίζω ότι γενικότερα, από τη στιγμή που έχεις αποφασίσει να κάνεις κάτι το οποίο είναι σε δημόσια θέα, πρέπει να αποφασίζεις ότι εάν δεν αντέχεις να μην διαστρεβλωθείς από την καλή και την κακή κριτική, you're in the wrong game. Ξεκάθαρα. Η κριτική, ναι, έχει δικαίωμα να υπάρχει. Προφανώς και κάθε άνθρωπος ο οποίος σε βλέπει και βλέπει αυτά που κάνεις έχει κάθε δικαίωμα να έχει απόψεις για αυτό το πράγμα, εννοείται. Αλλά και εσύ έχεις το δικαίώμα να λες, οι απόψεις σας είναι αυτές που είναι, γιατί εγώ, τουλάχιστον μιλάω για μένα, είτε υπήρχαν αυτές οι απόψεις, είτε δεν υπήρχαν, πάλι θα ήθελα να κάνω το ίδιο. Δηλαδή, πάλι θα ήθελα να κάνω μουσική. Πάλι θα ήθελα να κάνω προβολές ταινιών. Πάλι θα ήθελα να κάνω κάποια σωηλήθεια βίντεο. Πάλι θα ήθελα να λέω την άποψή μου. Να πω ότι όταν ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο, για παράδειγμα, που ήταν το πρώτο μου μεγάλο βήμα δημόσιας έκθεσης, δεν είχα κάποια εικόνα για το ποιος με ακούει. Δεν με ενδιέφερε. Λέω, μου αρέσει πάρα πολύ να βάζω μουσική και να μιλάω για αυτήν. That's it. Τώρα, το αν δεν με ακούκαν δ Έκανα μία εκπομπή σε έναν ιντερνετικό ραδιόφωνο, τότε που... «Those with the Rage». Μεγάλη επιτυχία. Και έκανα μία εκπομπή, όπου ήμουν με μία μάσκα, λούτσα λίμπρε και έπαιζα μόνο σέρφ, ας πούμε, και... ροκ-ν-ρολ και σέρφ. Και μου ακούγανε, σε κάποια φάση, είχα δει το κάουντα, μου ακούνε δύο άνθρωποι. Θες να σταματήσω να το κάνω. Χαίστηκα. Οπότε, εκεί, όταν πλέον μπαίνεις σε αυτή την οτροπία, λες, δεν πάνε να μ' ακούνε δύο, δεν πάνε να μ' ακούνε και χίλιοι δύο. Οκέι. They hate me, they love me, they're indifferent. Εάν, ας πούμε, κρέμεσαι πάνω από την γνώμη του άλλου για να κάνεις κάτι, μην το κάνεις μόνο.

Ναι. Άμα να το αποκωδικοποιήσω λίγο αυτό, γιατί μου αρέσει να αποκωδικόπιω θέσεις, αυτογνωσία και αυτοποδοχή είναι ισχυρές στο δικό σου θέμα. Γιατί το να ξέρεις ποιος είσαι και να μην έχεις ανάγκη να επαληθευθεί από διάφορες φωνές και απόψεις, δεν μας ενδιαφέρει, και να έχεις απαντεχτεί πλέον ότι αυτός είσαι, δεν έχω ανάγκα να αλλάξω ή μάλλον έχω ανάγκα να εξαλειφθώ. Οπότε, εγώ το λέω αυτογνωσία και αυτοαποδοχή. Θα συμφωνούσες ότι είναι πάρα πολύ ισχυρά σε βαθμολογία στη ζωή σου?

Επειδή, ξέρεις, η αυτογνοσία είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Θα έλεγα ότι προσπαθώ να αντιλαμβάνω με τον εαυτό μου και να τον αποδέχομαι. Δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά το προσπαθω. Αυτό θα έλεγα. Προσπαθώ πάρα πολύ. Το έχω πάρα πολύ στο μυαλό μου.

Μ' αρέσει η ταπεινότητα σου. Είσαι πάρα πολύ ταπεινός και αυτό δείχνει στοιχεία ήθους, θα έλεγα, άμα μπορείς να το τοποθετήσω έτσι. Οπότε, ναι, congratulations, my friend. Λοιπόν, οπότε, με το όλο concept αυτό που είσαι φτιάξει γύρω από το δικό σου προσωπικό brand, άμα θέλουμε να το βάλουμε στο concept του προσωπικού brand, Πώς πιστεύεις, αν θα ήθελες να είσαι όσο πιο αντικειμενικός και αυστηρός με τον εαυτό σου, σε ασπάζεται ο κόσμος. Με ποιες λέξεις θα μπορούσε να πει αυτός είναι ο Μάκης Παππούσης Μακόπουλος. Είναι αστείος, είναι διαφέρον, είναι φοβερός, είναι κουλ. Ποιες θα είναι οι λέξεις που θα χρησιμοποιούσες για να περιγράψεις τον εαυτός σου μέσω της σκοπιάς του απέναντι κόσμου.

Κοίταξε, θα έλεγα ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται πλέον ότι είμαι φοβερά πολύ συλλεκτικός, for better or worse, δεν το λέω απαραίτητα ως κάτι καλό αυτό, το λέω ως στοιχείο. Θα έλεγε κάποιος που με παρακολουθεί ότι είμαι αρκετά αιμωνικός με πράγματα, Δηλαδή, είμαι μονικός με πολλά πράγματα. Με τα ενδιαφέροντά μου είναι αιμονή. Δεν είναι κάτι το οποίο απαραίτητα μου κάνει πάντα καλό στη ζωή μου. Αιμονικός, πολυσυλλεκτικός. Και θα έλεγα αρκετά κλειστός. Θα έλεγα αυτό. Δηλαδή... Ναι, κλειστός αρκετά.

Κλειστός, ε! Μάλιστα, διαφέρουν αυτό. Πολυ συλλεκτικός, αμμονικός ή κλειστός. Ωραία τριπλέτα. Θα έλεγα πάρα πολύ διαφέρουσα τριπλέτα. Για να αναλυθεί κάτω από ψυχίαδρους, ψυχολόγους, ψυχοδραπευτές και όλα αυτά μαζί. Νομίζω το έχουμε. Ωραία τριάδα, ωραία τριάντα. Λοιπόν, οπότε, σαν κατηγορία του ενός που σ' έχω κατατάξει εγώ με αυτά που ξέρω για αυτή, θέλω να στο πάνελ μου, δεν βάζω κοινότυπα πράγματα στο πάνελο μου, θέλω ανθρώπους οποίοι είναι πολύ συλλεκτικοί. Αν θα ήθελες να ξεκινούσες αυτή τη στιγμή κάτι καινούριο, τι θα ήτανε? Από το 0.

Κοίταξε, αν ξεκινούσα τώρα κάτι, θα ήταν σίγουρα κάτι το οποίο εφάπτεται ενός φυσικού χώρου. Τώρα, αν αυτός θα είχε φαγητό, αν θα είχε μουσική, αν θα είχε ταινίες, Αν θα είχε ξέρω εγώ τίποτα και θα ήταν ένας χώρος συνεύρεσης δεν το ξέρω να σου πω. Γιατί παίζω μου όλα τα σενάρια αυτή τη στιγμή στο κεφάλι μου. Ότι σίγουρα... Μετά το χώρο της Sacred Belt θέλω να προχωρήσω στη δημιουργία ενός άλλου Community Space. Αυτό είναι σίγουρο. Δηλαδή, είναι το επόμενό μου βήμα. Τώρα, τι μορφή θα έχει αυτό το νέο Community Space δεν το ξέρω. Αλλά θέλω να είμαι κάθετος σε αυτό ότι όταν λέω Community Space το εννοώ. Δεν εννοώ ότι θέλω να φτιάξω ένα μαγαζί το οποίο ή ένα χώρο ή μια κατάσταση η οποία θα είναι social media oriented. Δηλαδή, δεν το θέλω. Ιδανικά, λοιπόν, θέλω να φτιάξω ένα community space το οποίο, ναι, να έχει και οικονομικό νόημα για μένα, γιατί αυτή τη στιγμή, ας πούμε, εγώ με τον Αχιλλέα πορευόμαστε σε ένα τοπίο άγνωστο, δεν ξέρουμε αν τα λεφτά που έχουμε βάλει σε αυτό το χώρο θα τα πάρουμε πίσω. Θα ήθελα, λοιπόν, να ασχοληθώ με ένα community space το οποίο να είναι λίγο πιο, έτσι, Αν περνάει κάποιος είκοσι είναι επειδή έχω το πλυντήριο το οποίο βαράει.

Είναι το τερνό κέιμ, ευχαριστώ.

Ναι. Ένα community space το οποίο να είναι κάπως πιο οργανωμένο σαν πλάνο από την αρχή του.

Νομίζω θα το κάνεις, το βλέπω ήδη.

Και εγώ νομίζω να το κάνω, ναι.

Ανεπομονώ, ανεπομονώ το δω. Κοίταξε, νομίζω πάντως όπως έχεις προβάλλει τον εαυτό σου στην αγορά, γιατί έκανες κάποιο είδος κωμωδίας, σωστά, είσαι δηλαδή μέσα...

Κάνω κωμικό υλικό, παράγω κωμικό υλικό, ναι.

Ναι. Και όταν σε ακούω στον Λευκό, υπάρχει ένας ωραίος, ενδιαφέρον κινησμός γύρω από τα τρέχοντα θέματα της χώρας. Πραγματικά νυμπερονόμαι, μέσω εσένα, για τα τρέχοντα της χώρας, γιατί μ' αρέσει αυτός ο τρόπος προσέγγισης ενημέρωσης. Εντάξει, με λίγο κινησμο, με λίγο χαβαλέ, λίγο τους ξεφτυλίσω κυριλέ. Εντάξει, μ' αρέσει πάρα πολύ. Μ' αρέσει πολύ αυτή η προσέγκιση. Αλλά, ήθελα να πω λίγο για το κωμικό στοιχείο. και επειδή δεν ξέρω πόσα χρόνια τώρα το stand-up comedy έχει είναι πάρα πολύ μεγάλη μόδα.

Ναι είναι τελευταία χρόνια αλλά έχει μεγαλώσει πάρα πολύ.

Και στην Ελλάδα, εδώ στην Αμερική παράδειγμα,

το Netflix τώρα έχει πάρα πολλά στήριξη.

Ναι αλλά θέλω να πω ότι τα τελευταία πέντε χρόνια νομίζω είναι στην έξαρση του το stand-up comedy.

Ναι γιατί πλέον το στηρίζουν και οι streaming platforms πολύ.

Μπράβο, ναι. Εγώ νομίζω ότι όποιος κάνει stand-up comedy ή κάποιο είδος κομμωδίας, και ακούτε λίγο περίεργη λέξη, comedy στα αγγλικά με κομμωδία, στα ελληνικά είναι λίγο διαφορετικές έννοιες, δεν ξέρω, νομίζει ότι θα ακουργείται. Όποιος και όσο κάνει comedy, εγώ πιστεύω ότι πρέπει να έχει ένα ανεπτυγμένο τρόπο σκέψης. Δηλαδή, το να κάνεις comedy απαιτεί, για μένα, να είσαι ένα είδος ιδιοφίας. Γιατί δεν μπορείς, δηλαδή, να κατεβάζεις ιδέες για να διασκεδάσεις τον κόσμο έτσι απλά. Θέλει να το έχεις, δεν ξέρω, έμφυτο, να είσε ατόφιο ταλέντο. Πιστεύεις ότι κάτι από αυτά που λέω ανταποκρίνεται σε σένα.

Θα σου πω, κοίταξε, υπάρχει και παραγωγηυτική κομμωδία εκεί έξω, έτσι. Υπάρχει πολύ φτηνό χιούμορ εκεί έξω, υπάρχει κομμωδία η οποία δεν θέλει πάρα πολύ μυαλό και απευθύνεται στο lowest common denominator ας πούμε. Και είναι πολλά τα παραδείγματα δυστυχώς εκεί έξω της πολύ φτηνής κομμοδίας και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η κομμωδία σίγουρα ως μία μορφή τέχνης ξέρεις είναι κάτι το οποίο χωράει πάρα πολλά πράγματα, χωράει πάρα πολλά επίπεδα ποιότητας έτσι. Δεν ξέρω να σου πω. Εγώ, ξέρεις, πάντα δυσκολεύομαι να μιλάω για τον εαυτό μου και να κάνω μια... να μιλάω με καλά λόγια για τη δουλειά μου. Δεν το έχω καθόλου. Έχω ασχοληθεί με διάφορα ειδικομοδίες, η αλήθεια είναι, μέσα στα χρόνια. Ίσως είμαι προς το τέλος αυτής της πορείας έχω να σου πω, γιατί μεγαλώντας, ίσως γίνομαι λίγο πιο κινηκός, λίγο πιο κουράζομαι περισσότερο με αυτά που βλέπω γύρω μου. Νομίζω ότι με ενδιαφέρει περισσότερο να μετακινηθώ προς μια κατεύθυνση καθαρού storytelling και αν αυτό έχει κωμικά στοιχεία καλώς. Δηλαδή, για μένα, αυτός που μου άνοιξε τα μάτια όσον αφορά το transition σε κάτι άλλο, σε ένα κομμάτι καριέρα σε κάτι άλλον, ήταν αυτό που έκανε ο Henry Rollins με τα Spoken Word shows του. Πολλά από τα στοιχεία των αφηγήσεων του Henry Rollins στα show του έχουν χιούμορ, αλλά δεν είναι κωμικές αφηγήσεις. Αυτό με ενδιαφέρει. Πλέον. Going forward, έτσι. Δηλαδή με ενδιαφέρει να φύγω σιγά σιγά από το κωμικό υλικό που φτιάχνω, το οποίο είναι φτιαγμένο for loves, έτσι, και να πάω σε μια κατεύθυνση περισσότερο αφήγησης, που αν αυτό βγάζεται κάποιο γέλιο, καλώς, αλλά το φόκους θα είναι η αφήγυση. Εκεί θέλω να πάω.

Σε τι μορφή λες εδώ, βλέπεις αυτό το storytelling, να το έκανες εκτελέσιμο.

Σε όλα τα είδη, σε βίντεο, σε performance, σε ταινία, σε ραδιόφωνο, σε podcast, σε όλα τα είδή που μπορώ να σκεφτώ.

Πολύ ενδιαφέρον. Και νομίζω το έχεις, γιατί έχεις αυτό το spectrum και είσαι πολύ συλλεκτικός κιόλας, δεν ξεχνάμε, οπότε νομίζω ότι εύκολα μπορείς να το κάνεις το transition.

Θα δούμε, θα δούμε. Θέλω να κρατάω πολύ χαμηλά το... τον πύχη γενικότερα στη ζωή μου οπότε τον κρατάω χαμηλά οπότε να μην χρειάζεται να πηδήξω από πάνω ένα βήμα, έτσι όπως. Μπράβο.

Ταπεινός. Εγώ θα λέω και ταπεινός. Άμα ήθελα να περιγράψω το personal brand σου θα έλεγα και ταπεινός. Λοιπόν, ok. Για να πάμε να κρατήσουμε και κάτι για το πάνελ, μετά από μόνος σήμερα. Να κάνω ένα μικρό fireside, ένα fire chat, λίγο έτσι, ερωτήσεις, μπαμ μπαμ. Να μου πεις λίγο γρήγορα, σε ταχύτητα, φωτός, εντάξει. Αγαπημένο συγκρότημα ever. Δεν θέλει να μου πεις πολλά.

Η suicide νομίζω. Η suicide νόμιζω.

Οκ. Οκ. Αγαπήμενη ταινία.

Αγαπηνή ταινία ε... Αλλάζει αναδιαστήματα.

Μμμ.

Κάνα δεκαετίες ο Αργανός. Νομίζω ότι παραμένει... είναι κάπου ανάμεσα στο Vanishing Point, στο Warriors και στο πρώτο Star Wars.

Είδα προχθές το Warriors πάλι και ναι, τι φοβερή ταινιά.

Ταινιάρα, ναι, στη ταινιάρα.

Come out and play. Come out and play. Το αγαπάω, το αγαπάω. Αγαπημένο φαγητό.

Αγαπηνό φαγητό... Είμαι ανάμεσα σε ένα πολύ καλοψημένο κομμάτι ποιοτικού κρέατος και ενός καλοφτιαγμένου μουσακά.

Σπέκτρον κι εκεί πέρα. Έχουμε σπέκτρον. Ρέιντς. Έχουμε ρέιντσ. Ωραίο, ωραίο. Κάπως αυτές οι ερωτήσεις, ταινία, μουσική, φαγητό, κατά κάποιον τρόπο αποκαλύπτουν την ψυχοσύνθεση. Μη το έχει πει ένας ψυχοδραπευτής αυτό το πράγμα, οπότε πάντα ρωτάω αυτές τις ερωτήσεις. Ταινία, μουσική, συγκρότημα και φαγητό. Αυτά τα τρία πράγματα καθορίζουν κατά κάποιο τρόπο τον κόσμο μας.

Ναι, σίγουρα.

Κάτι άλλο τρόπο. Λοιπόν, ωραία. Για αυτούς που θα δουν αυτό το επεισόδιο, να σας θυμίσω ότι Σάββατο 7 Φεβρουαρίου Κατεβαίνω με ένα τσούρμο δημιουργικούς ανθρώπους να κάνουμε αυτό το ωραίο workshop, το οποίο είναι για το category of one, για να βοηθήσουμε τον κόσμο, οι οποίοι έχουν ιδέες, να φτιάξουν την κατηγορία του ενός. Λέω, εγώ πιστεύω προσωπικά ότι το branding, το personal branding αργοπεθαίνει με όλα τα AI και όλο τον ανταγωνισμό, οπότε θέλω να βοηθηθούμε όλοι εδώ πέρα, να πάμε πέρα ανταγωνισμού, να γίνουμε κατηγορία ενός σαν τον φίλο μας τον Μάκη εδώ πέρα ο οποίος δεν ανταγωνίζει τον άνθρωπο στις δυτικές του πόρειες. Όπως καταλάβετε είναι μια κατηγορίας μόνος σου. Είναι ξεκάθαρο. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος στον πλανήτη αυτή τη στιγμή σαν τον Μάκην. Μπορεί να υπάρχουν παρόμοιοι. Αλλά σαν τον Μακην δεν υπάρχει. Α, ναι.

Αυτό ναι. Ναι, αυτό το ακούω. Ναι, ναι, ναι. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν νομίζω ότι είμαι μοναδικός. Νομίζω ότι ενδεχ Ο συνδυασμός των στοιχείων που έχω είναι λίγο μόνο του. Αυτό. Ναι, ναι, ναι.

Αυτό, η μοναδικότητά μας διέπεται από την σύνθεση των στοιχείων και πώς το φέρνουμε εμείς στη ζωή. Καταλάβες, αυτή είναι η μοναδικότητα.

Σίγουρα.

Αυτό είναι η κατηγορία του ενός. Και άπαξ καταλάβετε ότι άνθρωποι σαν τον Μάκη, οι οποίοι κάνουν πάρα πολλά πράγματα και τα κάνουν καλά, και ταπεινά. Εντάξει, έχουνε μια πολύ ωραία στάθμη ταπεινότητας. Δεν είναι δύσκολο να βγούμε και να αντιμετωπίσουμε δημόσια έκθεση, την κριτική αυτούς τους haters και τις σύγκρισεις, τέλος πάντων, με άλλους που έχουν ξεκινήσει πιο πριν από μας. Όλα είναι εφικτά. Οπότε, το Σάββατο θα έχουμε ένα πολύ ωραίο πάνελ με τον Μάκη Παπασημακόπουλο, τη Δώρα Παντελή, τη Λυλή Πυράκη, τη Τάφνη Καραβοκύρη, τον Τζέρι Παπασπυράτο, ο οποίος είναι ο πρόεδρος της GSA, της εταιρείας θεαλιστικής, και τον Νικήτα Ταυγούλη, ο οποίους Νικήτας μου έλεγε, Μάκη, ότι κάτι πήγατε να κάνετε παλιά, αν θυμάσαι, με ένα φανζίν. Σου λέει τίποτα? Ένα metal fanzine. Όχι.

Όχι, δεν μου λέει τίποτα, απολύτως.

Ναι. Ήταν πολύ παλιά, στο Τέξας. Μου λέει, δεν θυμάται με τίποτα. Μου λέει, δεν θα θυμάται, θυμάται τίποτα...

Αχ, ναι ρε συ! Άμα...

Παλιά στο Τέξας.

Άμα... Ναι, ναι, ναι. Οκέι, οκέι. Ναι, το έχω, ναι.

Λοιπόν και όλοι αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν έχουν χαράξει δικές πορείες, έχουν πολεμήσει αυτό το φόβο της δημόσιας έκθεσης, έχουν φτιάξει ωραία προσωπικά μπραν πλέον σε κατηγορία ενός και θα μας τα λέει μαζί εκεί πέρα να συζητήσουμε. Μάκη ευχαριστώ για αυτό το μισάρο και την παρέμβαση που έκανες σήμερα γιατί ξέρω ότι είσαι και λίγο αρρωστούλης, κρατάς γερά. Θέλω να είσαι έτοιμος για την εκπομπή γιατί θα σε ακούσω εγώ πιο μετά, γιατί πάντα σε ακούω, είναι το ρίτσο

Ευχαριστώ πολύ! Τα λέμε από κοντά!

Είσαι αδερφός!

Bye!