Thanasis Panourgias. A real Category of One

Καλησπέρα φίλες και φίλοι. One World Brand, ένα επεισόδιο με έναν πάρα πολύ δυνατό επιχειρηματία, πολύ καλό φίλο, ο οποίος συνεχίζει και δημιουργεί, συνεχίζεται και με εντυπωσιάζει όχι μένα, αλλά και το αγοραστικό κοινό, ειδικά της Ελλάδος. Σήμερα θα μιλήσουμε για τα μπραντς του, για τις επιχειρήσεις του. Θανάση Πανουριάς λοιπόν. Θανάση, ευχαριστώ που ήρθες εδώ.

Εγώ ευχαριστούμε.

Έχουμε ωραία πράγματα να συζητήσουμε. έχουμε κάνει πολλές κουβέντες γύρω από την πορεία σου και η πορεία σου πλέον είναι πως να το πω προς τα πάνω πριν ξεκινήσουμε...

Δεν γινότανε να πάνε προς τα κάτω Κώστα γιατί οι συζητήσεις που κάναμε άπειρες ώρες στη Νέα Υόρκη που θεωρούσαμε εμείς Νέα Ιόρκη γινόντουσαν σε κάτι τρισάθλια καφέ

στο Queen's

Οπότε όπου και να πηγαίναμε πέρα από αυτά τα καφέ, νομίζω θα πηγαίνουμε πολύ παραπάνω.

Είχαμε μια ωραία κουβέντα χθες και σου θύμισα ένα καφέ και λες πού το θυμήθηκες αυτό το παρακμιακό καφέ.

Η αλήθεια είναι ότι... Κάποια πράγματα στη ζωή, άσχετα με το τι θα συζητήσουμε σήμερα, που θυμόμαστε, είναι πάντα που έχουμε περάσει άσχημα ή έχουμε πάει σε άσχημα μέρη ή δεν ξέρω τι. Δηλαδή, τώρα πια τα περισσότερα στους χώρους, εκεί που ζούμε, γιατί δεν ζούμε, ξέρω εγώ, σε καμία τραγική ή τριτοκοσμική χώρα. Ζούμε στη Νέα Υόρκη ή στο Austin, εσύ. ή στην Αθήνα ή στην Αντίπαρο ή δεν ξέρω τι είναι σχεδόν 90% ωραία προσεγμένα έτσι αλλιώς οπότε αν πας σε κάτι που δεν είναι καθόλου ωραίο και έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι είναι ωραίο πια κάτι να μην είναι ωραίο ή να μην είναι προσεγμένο μου αρέσει αυτό γιατί γιατί κούρασε νομίζω το

τόσο ωραίο

Εμένα με κούρασε προσωπικά. Και αν δεις και ο κόσμος και το κοινό γενικά εδώ και χρόνια ψάχνουν

το ψαγμένο και το πιο ψαγμένο και να πάμε στο Lower East Side και το Lower East Side, πω πω έγινε μόδα το Lower East Side να πάμε και πιο πέρα και πιο πέρα να

πέσουμε μες στο νερό. Γενικά ο κόσμος ψάχνει το κάτι διαφορετικό.

Και επειδή μιλάμε για το δυτικό κόσμο,

έτσι, δεν μιλάνε για... τις κουλτούρες στο καζάν στη Ρωσία, όχι

ότι έχουν τίποτα οι άνθρωποι.

Δεν έχω πάει ποτέ, αλλά μπορεί να είναι και πολύ ωραία. Κατέμε...

Δηλαδή, το βλέπω από μένα, αν πάω

σε κάνα πολύ περίεργο διαφορετικό, όχι πολύ περίεργο, δηλαδή να περπατάμε upside down, διαφορετικό και να έχει και λίγο το άσχημο μέσα του. Μ' αρέσει πιο πολύ από κάτι super fancy, super wow δεν ξέρω τι. Με λίγα λόγια δεν μ' αρέσουν τα μέρη και γενικά στον κόσμο δεν αρέσουν τα μέρη που μπαίνει τέσσερις, πέντε πολύ

μεγάλοι επιχειρηματίες που κάθονται σε ένα φοβερό γραφείο, σούπερ ντούπερ και καλούνε τον...

wow designer ξέρω εγώ και ο wow

designer τους λέει εντάξει παιδιά πότε το

θέλετε σε οχτώ μήνες θα το έχετε

έτοιμο ελάτε σε οχτό μήνες να χτυπήσετε το κουδούνι να το δείτε με λίγα

λόγια ένα τελείως άψυχο πράγμα μπορεί να έχει τα καλύτερα πατώματα τα καλύτερα tiles μπορεί να έχει από τους πιο ωραίες

λαδομπογιές, δεν ξέρω τι, αλλά είναι άψιφο. Και ποια είναι τόσα πολλά αυτά, και επειδή μιλάμε για branding, μπήκαμε πολύ γρήγορα στο θέμα, σε πετάω από τη μία στην άλλη, επειδή μίλαμε για branding, ποια το branding αν μιλάμε στο δικό μου τομέα, έτσι. Αυτό μπορώ να συζητήσω εγώ, δεν ξέρω άλλους τομείς. Αν μιλάμε για το δικό μου τομέα, το branding είναι πέσει πάρα πολύ ρόλο το design Θα σου πω, το τελευταίο πρότζεκτ που κάνω...

Πάω πολλά πράγματα από πέρα. Μου ρίχνεις πολλά πράματα για πάσες. Μου κάνεις πολλές πάσες για τη συζήτηση. Εντάξει, κρατάω πολλά πράγματα. Πριν πάμε στη συζήτηση αυτή, θέλω λίγο να κάνουμε μια... Να πάμε λίγο στην αρχή να κάνουμε μια σαγωγή. Ποιος είναι ο Θανάσης Πανουριάς. Λοιπόν, πες μας για τον κόσμο που τας ήξερε, λοιπόν, όπου ξεκίνησες, την επιχειρηματική σου καριέρα, πώς βρέθηκες στη Νέα Υόρκη και τ

Αν και κοντούλης, κοντά στον 80, έπαιζα μπάσκετ και το ξέρεις καλά, σε βιέλια πάντα εσένα, δεν ήσουν στο επίπεδό μου.

Συγγνώμη, ε.

Έπαιζα Μπάσκετ, είχα έρθει να παίξω μπάσκεт σε ένα κολέγιο στη Φλόριντα, τα πράγματα δεν πήγαν.

όπως τα είχα νοηρευτεί. Όχι ότι ήθελα ποτέ να έρθω στην Αμερική, δεν ξέρω γιατί ήρθα, δεν θυμάμαι να πω την αλήθεια. Πολύ μικρός, 16, 17 χρονών, 1998 νομίζω και... Κάπως τελείωσε, δεν θυμάμαι, τραυματίστηκα, δεν ξέρω τι. Δεν μπορούσα να παίξω. Βασικά χάρηκα κιόλας γιατί θα γυρνάγα πίσω και μου λέω στον πατέρα μου, παπά πρέπει να γυρίσω πίσω. Ωραία μου λέει, πήγαινε δούλεψε κάπου και γυρνα. Εεεε...

Εγώ δεν ήξερα τη λέξη δουλειά τότε. Εεε... και ούτε ακόμα τη ξέρω.

κάνω κάτι που μου αρέσει και πήγα και δούλεψα στο Μαϊάμι, στο Νόρθ Μαϊαμι, σε ένα εστιατόριο ενός φίλου του θείου μου, ο Θανάσης ο Μπάρλος, ο οποίος ήταν γίγαντας στην εστίαση, ειδικά στην Ελλάδα, γιατί η εστίαση ακόμα και τότε ήταν η μαμά μέσα στην κουζίνα, ο μπαμπάς στο ταμείο και τα παιδιά σερβίρανε, ξέρω γω, τέτοια φάση. Ο Θανάση ο Μπάρλος ήταν ο μοναδικός στην Ελλάδα που είχε ζήσει στο εξωτερικό, είχε ζει στο Μιλάνο, από εδώ από εκεί, και είχε φοβερές εικόνες και είχε κάνει ένα εστιατόριο στο North Miami, στο Ball Harbor. Έτσι έπιασα δουλειά εκεί πέρα και κατευθείαν με έβαλε μάλιστα σε πολύ καλή θέση, δηλαδή ποτέ δεν έκανα το σερβιτόρο, το βοηθό σερβιτόρο, το έτσι, το αλλιώς. Έτσι ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το food and beverage. Και μετά το ένα έφερε το άλλο, έμεινα πολλά χρόνια στην Αμερική, στη Νέα

Υόρκη, και στην Αθήνα και έχω κάνει αρκετά πράγματα πιστεύω από εστιατόριο μπάρ στην Μύκονο που έχω περάσει σχεδόν τη μισή μου ζωή. Εστιατόριος στη Νέα Υόρκη, στο downtown στο Σόχο. Έχω βοηθήσει έναν πολύ καλό μου φίλο και έχουμε ανοίξει ένα πολύ ωραίο ελληνικό εστιατόριο στη Φλόριδα. και πολλά άλλα πράγματα που έχω κάνει στην Αθήνα με τα πιο βασικά τώρα, εδώ και 4-5 χρόνια στην Αντίπαρο. Έχω το Bardo στην Αντίπαρο, εστιατόριο club ας πούμε.

Έχω ακριβώς απέναντι έναν χώρο ο οποίος είναι πες γκαλερί. Λέγεται Μεζόν Παρντώ. Μία αλυσίδα με μπέργκερση, η οποία ξεκίνησε από την Αντίπαρο και υπάρχει και στην Αθήνα και στην Γλυφάδα και στην Αβάνα, στο ψηλικό. Λέγεται ΕΠΟΣ. Το 10AM στην Αντίπαρο. Αυτά. Και έρχονται και άλλα.

Πολύ ωραία. Από ό,τι κατάλαβα λοιπόν, βρέθηκες, αν όχι κατά τύχη, συμπτοματικά και τελικά ανακάλυψες ότι έχεις κάποιο ταλέντο. Γιατί το hospitality δεν είναι εύκολος τομέας. Θα έλεγα ότι είναι από τους πιο δύσκολους. Έχεις να διαχειριστείς πάρα πολλές ισορροπίες, έχεις να διαχείριστείς πολλές καταστάσεις. Αλλά σε ανακάλυψη υπάρχει ένα ταλέντο, που είζα να μην το είχες ανακαλύψει μέχρι τότε. Οπότε ό,τι ταλέντο σου λείπει από τον μπάσκετ, να το πούμε έτσι, το βρήκες στο hospitality. Ναι. Και αυτό που ξέρω για σένα, επειδή, εντάξει, είμαστε και φίλοι, είσαι γενικά άνθρωπος ο οποίος μπορείς να λέξεις πολλά πράγματα την ίδια στιγμή. Είναι, πιστεύεις, βασικό συστατικό στο hospitality να μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα την ίδια στιγμή.

Τώρα πια, ειδικά στο hospitality, να σου πούμε κάτι πολύ απλό, το εστιατόριο, Πρέπει να κάνεις πάρα πολλά, την ίδια στιγμή. Πρέπει να... να καταφέρνεις πάρα πολλά. Υπήρχε ένα βίντεο που σου το είχα στείλει και δεν το είχες δει ποτέ, με έναν επιχειρηματή από την Πάτρα, ο οποίος σε 1,5 λεπτό τα λέει όλα. Τρομερά οξυδερκής από ότι φαίνεται.

Ένας κοινωνικός ποδοσφαιριστής που την έχουν δει Μαραντώνα.

Ο κύριος, ναι, ναι. Τώρα πια... με τα social media, με όλα αυτά που έχουν μπει από τα εκάστοτε κράτη είτε στην Αμερική, είτε στην Ελλάδα, είτε δεν ξέρω τι θέλεις τόσες πολλές γνώσεις για να κάνεις εστιατόριο δεν είναι απλά να ξέρεις την κουζίνα να έχεις μια γεύση δεν ξέρω τι και να μπορείς να σερβίρεις και να είσαι χαμογελαστός θέλει πολύ παραπάνω και όλα αυτά που χρειάζονται μέχρι να φτάσει το βράδυ η στιγμή που πρέπει να χαμογελάσει στον πελάτη έχει

γίνει τόσο δύσκολη που δεν ξέρω πόσοι

καταφέρνουν να χαμογαλάσουν στον πελάτι γιατί ο πελάτης έρχεται σε ένα μαγαζί να φάει για να ξεφύγει από τα προβλήματά του για να ξεφύγει από την καθημερινότητά του είτε είναι το σπίτι του είτε είναι η δουλειά του είτε και τα δύο μαζί είναι ένα συνδυασμός και μπαίνει μέσα σε ένα χώρο τον οποίο έχεις δημιουργήσει εσύ Άρα εσύ πρέπει να είσαι ευπρόσδεκτος, δηλαδή πρέπει να τον αγκαλιάσεις, να χαμογελάσεις, να τον φιλοξενήσεις το χώρο σου και να το κάνεις να περάσει καλά. Μακάρι να μπορούν ακόμα τις σήμερον ημέρα οι εστιατόρες να το κάνουν αυτό το πράγμα, γιατί είναι τρομερά δύσκολο. Δηλαδή φτάνεις, ξεκινάς από το πρωί και φτάνεις το βράδυ και είσαι εξουθενωμένος με όλα αυτά που έχεις τραβήξει για να φτάσεις να κάνεις ας πούμε το σερβίς.

Οπότε μπορείς να έχεις όλες τις δεξιότητες, δηλαδή να καταλαβαίνεις τα νούμερα, να καταλαβαίνεις το προϊόν, να καταλαβαίνεις ελαφριακή σχέση, υπαλληλική σχέση. Αλλά στην ουσία είναι όλα θέμα ψυχολογίας, είναι όλα θεμα... να το έχεις ψυχολογικά, δηλαδή δεν είναι απλά να ξέρεις. Δηλαδή κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορεί να ανοίξουν εστιατόριο έτσι απλά. Ήδη έχουν, όπως είπες, κάποια γεύση ή νομίζουν και τελικά στην πορεία κάπου δεν πάει καλά. Δεν είχαν κάνει καλό όντιτ εκεί πέρα. Τι θα θέλανε, πώς θα θέλανε. Φανταστήκαμε, δεν είναι σκληρή δουλειά.

Κοίταξε, αν έχεις ένα ταλέντο, λέω εγώ τώρα στο FNB, ας πούμε ότι είσαι πολύ καλός, στο μπαρ, σε κοκτέιλ, δεν ξέρω τι. Το ένα θα φέρει το άλλο, γιατί θα σε αναγκάσει η εποχή σου, θα σε τραβήξει από εδώ λίγο, θα σε τραβήξει λίγο από εκεί, θα σε βάλει και σένα μέσα στο καλούπι. Πολύ δύσκολα κάποιος ξεκαλουπόνεται πια. Δηλαδή, ας πούμε για παράδειγμα στην Ελλάδα, θα αναγκαστείς να μάθεις τι σημαίνει κάρτα εργασίας, πώς χτυπάει την κάρτα εργασίας. Δηλαδή πρέπει να πας σε σχολείο λιγάκι για αυτό το πράγμα. Είτε είσαι διανοούμενος είτε όχι. Αν θες να το παίξεις ή να γίνει, συγγνώμη, λάθος, λέξη επιχειρηματίας, πες ότι έχεις ταλέντο, όπως είπα πριν, στο cocktail, θα αναγκαστείς να μάθεις και άλλα dots, τα οποία πρέπει να τα συνδέσεις για να γίνει αυτό επιτυχία.

Τέλεια. Οπότε, ωραίο το καλούπομα. Οπότε πάμε λίγο, να πούμε συγκεκριμένα, για τα στοιχεία που κάνουν έναν επιχειρηματία καλό στο θέμα της εστίασης. Και μιλήσαμε πάρα πολλές φορές. Θυμάμαι στην Νέα Υόρκη το σου έλεγα ότι αυτό που κάνω, το Brand Strategy, μου λες, δεν είναι για τα εστιατόρια αυτά ρε Κώστα, μου λέει. Εντάξει, σε αγαπάω, σε κάνω, αλλά δεν είναι για τα εστιατόρια. Εγώ σαν εστιατόρας δεν δίνω σημασία σε όλα αυτά. Και ήρθαμε τώρα το 2025-2024, από όταν έκανα στον Παρτόν, ένα φοβερό μπραντ, φοβερό κόνσεπτ, δηλαδή πολύ προχωρημένο, σε ένα πολύ προχωρημένο μέρος. Στην αντίπαρο, με προχωρημένο μενού, προχωρημένο στυλ, μέχρι τους στίχους που λέγαμε, τον τρόπο που τους ξίσατε, είναι όλα προσεγμένα, βάσει όμως ενός οράματος, ενός design οράματους που είχατε. Δηλαδή, δεν θέλατε να κάνετε ένα μαγάζι για το να πείτε είμαστε σε ένα νησί, κάμε ένα μπα, ελάτε. Είχατε ένα όραμα. Και κάπου εκεί πέρα είναι το brand για μένα. Δηλαδή το brand στην ουσία. Και θα σου πω κάτι ωραίο, για αυτά σ' αρέσει σήμερα. Το Liquid Death, το ξέρεις το νερό σε κουτάκι πίρας. Ο τύπος είναι πολύ μπροστά, ο Mike Cesario, και είπε το εξής ότι το brand είναι τι αισθάνεται για σένα ο κόσμος, πέρα της λειτουργικής αξίας αυτό που πουλάς.

Ναι, ακριβώς.

Οπότε, στην ουσία, το brand που φτιάξατε δημιουργεί συναισθήματα, δημιούργει κάποιες σκέψεις, εναλλαγές συναισθημάτων, κεφαλικές ενέργειες. Πώς αντιλαμβάνεσαι το brand τώρα μετά το Bardot, γιατί το Bardot έχει μεγάλη επιτυχία στην αντίπαρο. Πώς αντιλαμβάνεσε τη δύναμη ενός brand, το concept ενός brand.

Κοίτα, όχι ότι δεν πίστευα τότε αυτό που μου έλεγες ή είμαι χίλιατα εκατό μέσα σε αυτό που λέμε brand. Όπως προείπες εσύ και για τον... συνάδελφο, ας πούμε, που έφτιαξε το νερό αυτό, αλλά και σε εμάς. Σε εμάς, για παράδειγμα, το brand βγήκε στην πορεία. Και βγήκε στην πορεία τόσο πετυχημένο και τόσο καλό, γιατί δώσαμε τρομερή αγάπη, συνέστημα, όρεξη σε αυτό που κάναμε και δεν είχαμε κάτι στο μυαλό μας. Το ένα έφερνε το άλλο και γινόταν όλο και πιο ωραίο και όλο και πιο ωραίο. στα μάτια τα δικά μου, γιατί είναι αντικειμενικό. Αυτό μπορεί να μπει κάποιος μέσα εκεί και να πει ότι είναι άθλιο, δύσκολο. Αλλά γενικά, τι θέλω να σου πω. Όταν πας να κάνεις ένα branding strategy και προσπαθείς να βιάσεις καταστάσεις, είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις ένα wow αποτέλεσμα, Όπως όταν θα βγει από μέσα σου χωρίς να το καταλάβεις, με λίγα λόγια. Εμείς κάναμε ένα μπραντ χωρίς να το καταλάβαμε. Γι' αυτό και βγήκε τόσο πετυχημένο. Το είχαμε εδώ μέσα μας και το θέλαμε τόσο πολύ, ειδικά εγώ, γιατί εγώ ήμουν αυτός που δούλεψα... Δεν θέλω να μιλάω για τον εαυτό μου, αλλά οι συνέτεροί μου είχαν άλλες δουλειές και ακόμα έχουν άλλες δουλείες πολύ μεγαλύτερες από τον Παρντό και ασχολιόντουσαν με τις άλλες δουλιές, όπως ακόμα κάνουν. Και ασχολήθηκα εγώ, 90% ας πούμε, με έναν πάρα πολύ καλό αρχιτέκτονα που μόλις είχε ξεκινήσει τα... την επαγγελματική του καριέρα μόνος του γιατί σαν επάγγελμα, σαν αρχιτέκτονας δούλευε σε ένα τεράστιο αρχιτεκτονικό γραφείο εδώ στη Νέα Υόρκη και σε πολύ μεγάλα project αλλά ήταν το πρώτο που έκανε μόνος του οπότε ήταν σαν να λέμε πεινασμένος αυτός πεινασμένος κι εγώ και θέλαμε σαν τρελή είχαμε όρεξη και κάναμε κάτι φανταστικό και το brand μας βγήκε εκεί πέρα Γι' αυτό πιστεύω ότι βγήκε τόσο πετυχημένο. Δεν κάτσαμε να ψάξουμε και να βάλουμε έναν τύπο και να μας κάνει το branding strategy και να μας φέρει έναν άλλον τύπο για να μας κάνει ταμπέλα και η ταμπέλα να σημαίνει έτσι και έτσι. Η ταμπέλλα για να καταλάβεις... Η ταμπέλα... Εντάξει, στα νησιά δεν υπάρχουν ταμπέλες, ξέρεις, να σβηδώσουμε στους τοίχους με λεντοτενείες και δεν ξέρω τι. Η ταμпέλα... Το όνομα το βγάλαμε μια εβδομάδα πριν να ανοίξει το μαγαζί. Και μια μέρα πριν να ανοίξει το μαγαζί, λέω στους συνεταίρες μου που είχαν έρθει για το opening και στον Αντρέα, τον Κωστόπλου, που είναι ο αρχιτέκτονας. Ρε, εσείς, λέω, δεν υπάρχει ταμπέλα έξω. Δεν έχουμε πει... Τι γίνεται. Το ξεχάσαμε. Να βάλουμε, να μη βάλουμε. Άστο, μωρέ, λέγαμε. Και λέω, ξέρεις, κάτσε να πάρω μια κοπελίτσα από την Πάρο η οποία, τη θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, σωγραφίζει πάρα πολύ ωραία, με το χέρι πράγματα. Έχει ένα φανταστικό μπραντ αυτή η κοπέλα, Χριστιανέικο Νόμου λέγεται, το οποίο το έχει φτιάξει όπως και το δικό μας. Το μπαρντό τελείως από μόνη της ήρθε,

και γι' αυτό έχει βγει τρομερό, Always is the sea λέγεται, και ήρθε η κοπελίτσα, την παίρνει το τηλέφωνο, μου λέει «Τι Θανάση, καίγομαι εδώ, μας σε παρακαλώ». Της λέω «Ανοίγω αύριο». χωρίς πολλές οδηγίες, χωρίς τίποτα και έγραψε στον τοίχο με λίγα πράγματα που της είπα εγώ, λίγα ο αρχιτέκτονας, το μπαρντό. Βρήκα και ένα ματάκι, το οποίο πιστεύω εγώ στο μάτι, πήρα το μάτι, της λέω στο oh στο τέλος να κολλήσουμε και το βάλαμε και αυτό. και έχει βγει κάτι φανταστικό και μας λένε όλοι πω πω πω και πόσο καιρό το σκεφτόσασταν και εμείς το κάναμε σε ένα λεπτό την πήρα, έλα σε παρακάλω και ήρθε τρέχοντας απ' την πάρο και αρχίζαμε και βάφαμε κάτι πράγματα.

Καλά, βέβαια δεν σημαίνει αυτό Αυτό βγήκε τελείως αυθόρμητα γενικά το μαγαζί και βγήκε πάρα πολύ ωραίο με πολύ αγάπη. Προφανώς τώρα πια πιστεύω στο μπραντ και στο μπραндινγκ, γι' αυτό έχω κάνει και το EPOS, το οποίο είναι μια ιδέα όλο. Είναι αυτό ακριβώς που κάνεις εσύ και η εκπομπή σου και όλο το μπραντινγκ στρατετζι. Το EPOS είναι 100% αυτό που συζητάμε. Και το παρτό είναι, αλλά το παρτό βγήκε τελείως αυθόρμητα. Και για αυτό βγήκε και πάρα πολύ πετυχημένο, πιστεύω.

Ωραίο case study το παρτό. Αλλά ξέρεις κάτι εδώ πέρα, άμα προσπαθώ να το αποκωδικοποιήσω με τη δικιά μου γλώσσα, εμένα οι πιο πολλοί μου πελάτες, θα λέγαω το 90% του πελατών, έρχονται εφόσον έχουν φτιάξει κάτι. Και έρχονται για ένα calibration, το καλυμπράρισμα, γιατί κάτι δεν πάει καλά. Το φτιάξανε λάθος. Εσύ μάλλον είχατε στοιχεία από πριν, από την εμπειρία σας, από την ιστορία σας, από τις αξίες. Οπότε αυτά τα πράγματα βγήκαν φυσικά, χωρίς να τα πιέσετε.

Ναι.

Ήταν ωραία φυσικά οργανικά. Και ο κόσμος, και εσείς το διαμορφώσατε το μπραντ, που ένα μπραντ διαμορφώνεται βάσει της ενέργειας, βάσει των ανθρώπων που τρέχουνε το μπραντ. Σωστά. Εκεί είναι το personal brand. Εσείς, Αθανάης Πανουριάς, έχεις ένα personal brand, δηλαδή Σε ξέρει όλη η Αθήνα, σε ξέρει πάρα πολλοί στους κόσμους για πολλά πράγματα, ειδικά στο χώρο της εστίασης, στο χοσπιτάλι της. Είσαι πολύ γνωστός. Έχεις ένα personal brand. Τι σημαίνει personal brand? Σε ξέρουν ο Θανάσης Πανουργιά και το μυαλό τους πάει αμέσως... Σε κάτι συγκεκριμένο. Εγώ, παράδειγμα, που σε ξέρω, ξέρω ότι ο Θανάσης Πανουργιάς έχει OCD. Όταν είναι με την καθαριότητα, είναι τρελός. Καθορίζει στο μυαλό μου το personal brand. Ο Θανάσηος Πανουργιάς, στο μυαλό μου, ό,τι έχει να κάνει με design, είναι πολύ μπροστά. Ό,τι έχει να κάνει με μόδα, φοράει πάντα προχωρημένα. Οπότε, στο μυάλό μου, έχει δημιουργηθεί μια εικόνα πώς σε βλέπω. Καταλάβες? Άσχετα φίλος ή όχι, αλλά έχω μια εικόνα. Και έτσι εμορφώνονται στο μυαλό του καταναλωτών τα μπραντς. Πάνε στον μπαρντό και έχουν φοβερό... Περνάνε φοβερά. Περνάνε φοβερά. Οπότε και το λογοτυπο θα τους αρέσει μετά, και ο τοίχος οξυσμένος θα τους αρέσει, και όλο το κόνσετ, όλα δηλαδή έρχονται μαζί.

Κοιτάξτε, στο μπαρντό στήθηκε ένα μπρανт και ένα μαγαζί και γενικά τα πάντα όλα στήθηκαν πίσω από το design. Τι θέλω να κα Ναι, εγώ ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος που ήξερα ότι μ' άρεσε το design. Δεν είναι ότι μεγάλωσα ούτε σε κάποια περίεργη πολιτεία ή από artist γονείς. Το πρώτο μου σπίτι, ξέρω που θυμάμαι εγώ, ήταν στο Μαρούσι, στον παράδεισο του Μαρουσίου, σε μια γκρι πολυκατοικία. Γκρι πολυκατοικία, η οποία ήταν άσχημη όμορφη. Το άσχημο όμορφο, όπως προείπαμε, εμένα μ' αρέσει πάρα πολύ.

Ναι, ναι, ναι.

Ήταν μια πολύ άσχημη όμορφο πολυκατοική. Ε, πολυκατοίες που ξέρεις που κάνανε μέσα 80's ξέρω εγώ.

Ναι, ναι, ναι...

Οι χοντροκομμένες οι τσεμεντοτές, ναι.

Ναι. Οι οποίες θα τις δεις τώρα είναι όμορφες. Σε σχέση με αυτά που κάνουν, ας πούμε, αν πας στη Βούλα τώρα οι καινούργιες πολυκατοίκες είναι τρισάθλιες. Προσπαθούν να αντιγράψουν κάτι ζαχαχαντίτι της κακιάς ώρας. Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι εμπειρίες μου από μικρό παιδάκι δεν συνάδουν στο να γίνει, ξέρεις, ένας τύπος που να γουστάρει πάρα πολύ το design ή τους αρχιτέκτονες ή τα interior design και τέτοια. Ένα παιδάκι το οποίο είχα απίστευτη έφεση με τα αθλήματα, έτρεχα γρήγορα, έπαιζα μπάλα κατευθείαν, έπαιζα μπάσκετ κατευθείαν, έπαισα ρακέτες, τέννις, τα πάντα όλα, κοιλιόμουν στα τέτοια όπως τότε της ηλικίας μας γιατί δεν είχαμε ούτε ηλεκτρονικά ούτε τίποτα όχι ότι ήμασταν προπολεμικοί αλλά το game boy υπήρχε ξέρω εγώ, ok πόσες ώρες να παίξεις game boy δεν είχε και μπαταρία έξω ήμασταν όλη μέρα και παίζαμε ξύλο και κλειλιόμασταν στα χώματα Οπότε δεν ξέρω από πού βγήκε αυτό το πράγμα που μου αρέσει πάρα πάρα πολύ.

Ήταν και αυτό ήρθα από μόνο του,

ούτε καν έψαξα από το. Μια ζωή έπαιρνα περιοδικά για να δω αυτοκίνητα, τέσσερις στροχοί, καρέντρα έβρ και τέτοια, το τρίποντο. Αν ψάξεις μέσα σε αυτά τα περιοδικά δεν έχει τίποτα με design Πέρα από το Pininfarina που σχεδίαζε τα ωραιότερα αυτοκίνητα στον κόσμο δεν είχε κάτι για design για interior και τέτοια και ήρθε μόνο του έτσι έγινε και αυτό με το Bardot η πρώτη εντύπωση που δινότανε στον κόσμο αυτός που παίρναγε απ' έξω γιατί συναντήπαρο τη διαφήμιση να κάνεις και δηλαδή εμείς ούτε για δύο χρόνια δεν είχαμε ούτε instagram τίποτα ακόμα δεν έχουμε website πως να τραβήξουμε τον κόσμο απλά υπήρχαμε εκεί πέρα είχαμε τη μουσική λίγο δυνατά και έβλεπαν λοιπόν ένα design μαγαζί και μπαίνανε μέσα και παθαίναν σο Με απλά πράγματα έτσι, δεν εννοώ τίποτα φλάση. Πατώματα κότο έχουμε και τσιμετοκονίες κόκκινες. Τίποτα το περίεργο. Συνδέθηκαν όλα αυτά πάρα πολύ όμορφα και η πρώτη εντύπωση ήταν αυτή. Να μπουν μέσα να δουν το design

και κοιτάζαν έτσι το μαγαζί.

Ένα πολύ μικρό μαγαζάκι το οποίο κάθε του γωνία είναι μαγική. Και μετά το ένα έφερνε το άλλο, έλεγε ο καθένας, έλα να κάτσουμε ωραία, να πιούμε ένα ποτό, τα ποτά ήταν ωραία, τα ποτήρια ήταν ωραία η μουσική ωραία, το vibe ωραίο και γίνεται και τρελό πάρτινγκ και το φαγητό. Έτσι ήρθε η φάση του μπαρντό, η οποία βγήκε μέσα από το design.

Κοίταξε, για να... νομίζω δεν κάνεις, πώς το λένε οι Αμερικάνοι, you don't do justice στο project. Το κάνεις λίγο undermine. Είναι πραγματικό, νομίζω, έχει λίγο και μια διαφορετική έκδοση. Συνήθως ακούς όταν κάνεις συνεντεύξεις για ανθρώπους που έχουν ωραία μαγαζιά, ότι το κάθε κατοστό που φτιάξαμε το βάλαμε αγάπη, βάλαμε πάθος. Και εσύ μου λες ότι προέκυψε. Υπάρχει μια αγάπη αλλά δεν είναι ότι τρελαθήκαμε και κάθε γωνία βγήκε μαγική. Νομίζω μα το αποκωδικοποιήσουμε εδώ πέρα λί υπάρχει κάτι έμφυτο μέσα σου, εσένα προσωπικά, το οποίο κατά κάποιον τρόπο... Ακόμα και το άσχημο, αυτή η κόκκινη τσιγμεντογωνία, στο μυαλό σου λες, δεν είναι τόσο άσχημη τελικά, στο σύνολο ταιριάζει. Αυτό είναι μια ικανότητα, λοιπόν, να μπορείς να συνθέτεις διαφορετικά κομμάτια και κάπως έτσι φτιάχνεται ένα μπραντ. Σωστά. Αυτό το μπρανт βγήκε τώρα, όπως είπες, διαμορφώθηκε στην πορεία. Αλλά εγώ, και σαν επαγγελματιάς του branding, και σαν κάποιος που γνωρίζει επιχειρηματίες και εσένα, Νομίζω ότι λέουν για εσάς είναι κάτι πάρα πολύ εύκολο να κάνετε ωραία μαγαζιά, γιατί έχετε ρε παιδί μου βάθος. Είστε σοφίστικοι, αγαπάτε τον design. Ξέρετε που πρέπει να βάλετε ενέργεια και ξέρετε που δεν χρειάζεται να βάλετε ενέργεια, εντάξει. Παραδείγμα όταν μου λες για τα ποτήρια και τα πιάτα. Εγώ προσωπικά που σε ξέρω, Ξέρω ότι δεν τα παίρνεις τα ποτήρια και τα πιάτα. Πας κάπου και λες, ωραίο αυτό, πάρ' το. Θα σου πάρει ίσως πιο πολύ χρόνο να βρεις ποτήρι και πιάτο, παρά που θα μπει ταμπέλα ή που θα είναι ο τείχος ή πώς θα μπει το μπαρ.

Ξέρεις, πολύ καλά. Αρχίσαμε λιγάκι στη συνέντευξη που κάνουμε τώρα για... Την προηγούμενη εβδομάδα είχε τα γενέθλια του ο μικρός μου γιος και σήμερα είχε ένα πάρτι το οποίο θα πηγαίναμε με ένα πάρτι μπάς από εδώ, από εκεί ξέρω κάπου που θέλουν τα αυτά να πάνε σε κάτι τραμπολίνα και τέτοιο. Ξεκίνησα να βλέπω κάτι ποτήρια Στήσω. 8 παρατέταρτο το πρωί. Η ώρα είναι... Ποιο ώρα είναι τώρα, δεν ξέρω. 6, δεν ξέρω τι. Από τις 8 παρατέταρτο το πρωί βλέπω ποτήρια. Έχω περπατήσει μέσα στη βροχή, κοιτάζω ποτήρια. Έχω τρέλα με αυτά. Με ποτήρια, με πιάτα, με...

με κεριά.

Αλλά...

Κερί είναι θέμα. Τεράστιο θέμα το κερί.

Τεράστιο θέμα.

Θέλω να μου εξηγήσεις γιατί το κερί είναι σημαντικό για σένα. Επειδή δεν το έχω ζήσει αυτό το πράγμα. Πες μας για τα κεριά!

Κοίτα, βασικά όχι σε ένα εστιατόριο. Για μέτα, προσωπικά, σε κάθε χώρο, στο σπίτι μου, πάω σε σπίτια φίλων. Είμαι και λίγο πολύ αυθόρμητος. Πάω σε σπιτιά φίλων, είτε και μπορεί να μην είναι και πολύ καλοί μου φίλοι, θα τους πειράξω τα φώτα στο σπίτι. Πιστεύω ότι παίζει απίστευτο, απίστευτο ρόλο το πόσο καλά θα περάσει. Ξέρεις, στον πελάτη, που δεν είναι OCD σαν και εμένα, που δεν είναι περίεργος, που, που, που είναι χήμα, ρε παιδί μου, στο πίσω μέρος του μυαλού του κάθονται αυτά που θα σου πω τώρα. Ενώ κάποιοι λένε, έλα, μωρέ, μαλάκες και τέτοια. Συγγνώμη. Ο φωτισμός είναι ένα από τα πολύ, πολύ, πολύ βασικά συστατικά στο να φτιάξεις κάτι πάρα πολύ όμορφο σε ένα χώρο, δηλαδή θα μπει ένας τραπεζίτης ο οποίος δουλεύει όλη μέρα στο χρηματιστήριο Νεορκέζος έχει μηδέν γούστο, δεν τον ενδιαφέρει καθόλου τίποτα μπαίνει μέσα στο Ραφλόρεν επειδή έχει λεφτά και λέει φέρε μου ένα σακάκι, το φοράνε το σακάκι μπαίνει στη Μερσετές, παίρνει ένα αμάξι, φέρε το αμάξι πάει σε ένα σπίτι, φέρε το σπίτι δεν έχει

γούστο εννοώ Απλά έχει λεφτά, όταν θα μπει σε ένα χώρο, ας πούμε στο δικό μου και έχει πάρα πολύ ωραίο φωτισμό, τη σωστή ένταση μουσικής, ωραία μουσική του παρουσιάσεις ένα ωραίο ποτήρι, ένα ωραίο σουπλά. Δεν ξέρω, όλα αυτά είναι λίγο ωραία, έχεις κάνει μια ωραία κατάσταση και όλα αυτά συνθέσουν ένα ωραίο παζλ.

Στο πίσω μέρος του μυαλού του, και να μην τον ενδιαφέρει καθόλου όλο αυτό αυτό, να απλά να περιμένει το ραντεβού του για να πουλήσει μετοχές σε έναν billionaire, λέω εγώ, Σίγουρα παίζουν ρόλο. Απ' τα πιο, πιο, πιο βασικά συστατικά στην εστίαση για μένα είναι ο φωτισμός.

Φαντάζεις να μπεις σε ένα φανταστικό εστιατόριο

και να είναι τίγκα τα φώτα, λες

και είσαι στο ΆΚΑ. Θα είναι χάλια.

Εγώ θυμάμαι πιάνω δουλειά σε ένα κλαμπ πριν ούτε ξέρω πόσα χρόνια. Είμαι και... Όχι γέρος, αλλά είμαι 45 χρονών και σε αυτές τις δουλειές μπαίνεις από πολύ νωρίς. Δηλαδή, το πανεπιστήμιο είναι αυτό, ότι μπαίνεις πολύ νωρίς. Και πιάνω δουλειά σε αυτό το κλαμπ, όπου πήγα δουλειά αργά. Δηλαδή με πήραν τηλέφωνο το ίδιο βράδυ, θες να έρθεις να δουλέψεις, κάτι τέτοιο. Και έφτασα εκεί μία ώρα το βράδυ που γινόταν χαμός κι εγώ.

Μπαίνω μέσα, πω πω, τι ωραίο κλαμπ. Φοβερό, λέω εγώ. Και ως πάντων φτάνουμε στα ταμεία που έχει φύγει ο κόσμος και ανοίγουν τα φώτα. Το κοιτάζω και λέω, αυτό ήταν το μέρος που μας δώνε το βράδυ. Εκείνο το μέρος δεν θα το ξεχάσω. Όλη η φάση και το τι γινόταν ήταν ο φωτισμός. Εντάξει και ειδικά σε ένα κλαμπ έτσι

παίζει ρόλο όσο τίποτα φωτισμένος.

Αλλά το βλέπεις στο φως της ημέρας

ή στο φως το έντονο και λες δεν μπορεί να είναι το ίδιο μέρος.

Πολύ ενδιαφέρον. Οπότε όλα αυτά τα διαφορετικά συστατικά συνθέτουν, όπως λέμε, Ένα ολόκληρο μπραντ. Είτε αυτό λέγεται κερί, είτε αυτό λέγεται τσιμεντογωνία, είτε αυτό λέγεται μια ταμπέλα. Οπότε μπορεί κάποια πράγματα να έρχονται λίγο πρόχειρα μπροστά μας. Το πώς τα συνθέτεις, όμως, είναι ικανότητα πλέον για να φτιάχνεις ένα ωραίο μέρος εστίασης, ένα ωραίο μπαρ, ένα μπρανт. Οπότε αυτό είναι που αποκωδικοποιώ εγώ από σένα και αυτό για μένα είναι ικανοτήτα. Οπότε, με αυτή την ικανότητα έχεις φτιάξει το bar dot, τώρα στις σήμερον ημέρα και φτιάχνεις απέναντι ένα γκαλερί το οποίο γκαλερί στην ουσία στην αντίπαρο αυτό εξήγησε το λίγο το κόνσεπτ δηλαδή πως ακριβώς

ήρθε η ιδέα Η ιδέα ήρθε ήμουνα πάλι εδώ στη Νέα Υόρκη και με παίρνει τηλέφωνο το παιδί που είχε όταν ανοίξαμε την πρώτη χρονιά προφανώς δεν είχα ιδέα ότι θα πάει τόσο καλά Ότι θα περνάω 4-5 μήνες κάθε χρόνο της ζωής μου εκεί πέρα.

Μέχρι στιγμής.

Δεν ξέρω τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον. Και ότι θα πάρω και ένα μαγαζί πιο εκεί και ένα πιο εκεί. Απέναντι ακριβώς από το δικό μας το μαγαζί ήταν ένα παγωτατζίδικο. Πάρα πολύ άσχημο. Με πάρα πολύ κακό φωτισμό.

Άσχημο ωραίο ή άσχημο άσχημο?

Όχι άσχημη. Αυτό δεν ήταν άσχημα.

Κακάσχημη!

Αυτό ήταν ένα κακάσχημο φωτογραφικό με κακάσχημο φωτισμό.

Υπάρχει το άσχημο ωραίο και το άσχηνο άσχημο. Δεν υπάρχει ελπίδα.

Σωστά.

Σωστά. Αυτό δεν είναι καθόλου άσχημα ωραίο. Άμα ήταν άσχημε ωραίο ακόμα θα υπήρχε εκεί.

Λοιπόν, το δικό μας το μαγαζί τελειώνει το μπαρ και έχει ένα πολύ ωραίο παραθυράκι. Αυτό το παραθυράκι έβλεπε έξω στο δρόμο και ακριβώς απέναντι ήταν αυτό το ποχοτατζίδικο το οποίο έφτασε τόσο έντονο λευκό φωτισμό σαν να είσαι στα επίγοντα περιστατικά του... του ΚΑΤ. Εγώ δεν μπορούσα να του πω τίποτα αυτήν του ανθρώπου και είχα μια τρέλα όταν με πήρε τηλέφωνο και μου λέει το δίνω το μαγαζί ότι θα το δώσει σε κάποιον, του λέω, θα το πάρω! Με έναν ενθουσιασμό που αυτός πίστεψε ότι

εγώ θα το πάρω, θα το κάνω,

θα το αφήσω από κοντατζίδικο. Το τρίτο ραντεβού, ξέρω εγώ, μου λέει

την βιτρίνα του παγωτού, που να αφήσεις, ποια βιτρίνα του παγωτού, λέω, το μαγαζί θέλει, μου λέει, θα το κάνεις. Ξέρω ότι θα το κάνω και του λέω, θυμάμαι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σπάσω όλα τα φώτα που έχεις εκεί μέσα. Και κοίταξε να πάμε σε ένα άλλο σοβαρό θέμα. Στην εστίαση και ειδικά στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ δύσκολο και σε νησιά ειδικά να βρεις προσωπικό. Είναι πάρα πολύ δυσκολό γιατί αν έχεις παραπάνω από ένα μαγαζί πρέπει να βρεις και τους κατάλληλους ανθρώπους να αγαπήσουν όπως αγαπάς εσύ το μαγαζί σου, το μπραν σου, και να έρθουν μαζί σου, δηλαδή να είναι ο άνθρωπός σου, ξέρεις, να τρέξει αυτό που έχεις οραματιστεί. Καταρχήν είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις ανθρώπους να δουλέψουν, πόσο μάλλον να βρεις και κάποιους που να ταυτιστείς μαζί σου και να πάνε όλα μελιγάλα, που λέμε. Λέω εγώ τώρα, Τι να κάνω, να κάνουμε άλλο ένα μπαρ, άλλο ένα σουσί, άλλο ένα ξέρεις, από αυτές τα κοινά. Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε. Λέω θα κάνω ένα χώρο, θα μοιάζει αρκετά με τον Παρτό σε design, αλλά θα έχει σχέση, στην αρχή το έχασα στο μυαλό μου πιο πολύ σαν art gallery. Εγώ ήθελα να έχει για αρχή έναν άνθρωπο προσωπικό και λέω τι μπορώ να κάνω με έναν άνθρωπο μόνο προσωπικό και να πρεσβεύει και κάτι όμορφο για το νησί. Γιατί είδα την εξέλιξη της Μικόνου και η εξέλιξη της Μικόνου είναι ότι οι άνθρωποι που δουλέψαν, οι άνθρωποι που είχαν και έχουν τα κίνητα και γενικά αυτοί οι άνθροποι που υπήρχαν στη Μύκονο, αντί να αγαπήσουν πραγματικά αυτό το νησίο και να το προστατεύσουν, που είναι για μένα, έχω ταξιδέψει σε αρκετά μέρη, ίσως το ομορφότερο νησί στον κόσμο, προσπάθησαν με κάθε δυνατό τρόπο να το διαλύσουν. Εντάξει, προφανώς έπαιξε ρόλο το οικονομικό, που είναι πρωτεύων για το 99% του πληθυσμού πια, και διαλύθηκε. Μέσα από αυτό το μάθημα που πήρα από τη Μύκονο, ήθελα πάρα πολύ και θέλω ακόμα να προστατεύσω όσο τίποτα έναν χώρο στην οποίο περνάω πολύ καιρό κάθε χρόνο και αυτή είναι η αντίπαρος, είναι ένα πάρα πολύ όμορφο νησί με πολύ όμορφους ανθρώπους μια ωραία τοπική κοινωνία έτσι και για αυτό προσπάθησα να μην κάνω άλλο ένα παγωτάτζιδικο άλλο ένα δεν ξέρω τι ξέρεις ένα σουβλατζίδικο δεν ξέρω κάτι χωρίς να έχουν κάτι αυτά που λέω

Έτσι λοιπόν έκανα πιο πολύ,

για αυτό

βγήκε και με ζομπαρντό, σαν object gallery. Την πρώτη χρονιά είχαμε κάτι φανταστικά έπιπλα από έναν φίλο μου, που έχει το αντίκα στην Αθήνα, τον Γιάνγκο τον Κουνέλη. Την δεύτερη χρονιά κάναμε με δύο κοπέλες εκεί πέρα με ρούχα και με έπιπλα. Μετά βάλαμε τον Πολάν-Πολάν ένα γάλο ο οποίος ο μπαμπάς του ήταν από τους πιο διάσημους designer επίπλων. Πράγματα που στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να τα φέρεις στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα, όπου όλα είναι πολύ μεγάλο όνομα.

Εμείς τους φέραμε στην Αντίπαρο. Και γενικά κάθε χρόνο προσπαθώ να αλλάζω και να κάνω μια ωραία καταστασούλα εκεί πέρα. Το οποίο το εκτίμησαν όσο τίποτα και οι πελάτες του μπαρντών, να σου πω την αλήθεια. Γιατί φαίνεται ότι είναι οι ίδιοι ιδιοκτήτες και σου λένε κοίτα τι ωραίο, δηλαδή έχουν και μια... Αρτιστική φιλοσοφία η τύπη.

Δεν είναι μόνο πώς να μας τα

πάρουν, γιατί δεν έχει και τόσο πολύ εκεί πέρα.

Δεν είναι ότι πήγαμε για τα λεφτά, εκεί πήγαμε να φτιάχνουμε κάτι άλλο.

Γιατί εδώ πέρα εγώ θέλω αυτή την συζήτηση που κάνουμε σήμερα να την απολαύσει ο κόσμος. Και οι άνθρωποι της Αντιπάρου, και οι άνθρωποι της Αθήνας, και οι άνθρωποι γενικά όπου μας ακούσουν, ότι ναι μη μιλάμε για branding επειδή το επεισόδιο είναι για brands, αλλά εγώ έχω μαθήσει τόσα πολλά από σένα, ότι όταν είσαι ατόφιος, αυθεντικός, αληθινός, οι ιδέες είναι ωραίες. Δεν έρχονται οι ιδέες με τρόπο, πάμε για τα λεφτά, πάνω στο κομμάτι που έλεγες, αντιμήκονο. Οι αληθινές ιδέες τελικά είναι παρακαταθήκη για το μέλλον. Είναι στην ουσία σαν να φτιάχνεις το δικό σου legacy με το να βοηθάς το legacy του χώρου που σε έχει δεχτεί, η αντίπαρος δηλαδή. Ήρθες, έγινες μέρος της κοινωνίας, το αγαπάς στον νησί, σέβεσαι ως άνθρωπος αντίπαρο και δημιουργείς πράγματα ωραία. Οπότε, εμένα προσωπικά σαν άνθρωπο αυτό με εντυπωσιάζει και νομίζω και οι ακροατές θα καταλάβουν την αξία τι σημαίνει να είσαι επιχειρηματίας με βάθος αξιών. Και αυτό είναι το οποίο διαφοροποιεί κατά κάποιο τρόπο, δεν θα λέγα πλούσιους και φτωχούς, καλούς και ακούς, τους ανθρώπους που χρειάζεται να έχουμε δίπλα μας. Και ένας από αυτούς είναι ο Θανάσης Πανουριάς, κύριε και κύριε. Οπότε, Θανάση, όλα αυτά που λες πραγματικά είναι μαθήματα.

Να ευχαριστήσω, σε αυτό το σημείο, τους γονείς μου για αυτά.

Γιατί από τους γονείς μας παίρνουμε τις αξίες. Γιατί, όντως, πάνω σε αυτό που είπες, μετά από τέσσερα, αυτός είναι ο πέμπτος χρόνος που θα έρθει στην αντίπαρο, Και έχω τώρα εκεί πέρα... Ναι.

Φοβερό.

Και έχω τώρα εκεί πέρα ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε. Πέντε μαγαζιά. Διαφορετικά όλα. Στην αντίπαλο, ναι.

Έχει το μεζόμπαρντο, το 10 am και το έπος.

Το έπος και ανοίγω τώρα ένα σουβλατζίνικο.

Ωραία.

Ναι, λοιπόν, με έχουν πάρει για να πάρω, να μην πω τα τέτοια, αλλά με έχουν πάρει για τουλάχιστον ακόμα, μου έρχεται στο μυαλό, μαγαζιά, project και γενικά πράγματα. Και αυτό είναι αυτό που έλεγες ότι η τοπική κοινωνία με αγαπάει, γιατί τους αγαπάω και εγώ, δεν είμαι κανένας άνθρωπος που ούτε θα διφθώ, ούτε τίποτα. Δηλαδή, πραγματικά, τι να σου πω, το

αγαπάω τόσο πολύ αυτό το μέρος.

Πέρυσι είδα ένα ολοκαίνουργιο Range Rover, και το είδα και μια μέρα και δύο

μέρες και τρεις μέρες την τρίτη μέρα

λοιπόν πάω βλέπω περπάταει λιδιοκτήτης για να πάει στο τέτοιο δεν τον ήξερα και

του λέω ρε φίλε να σε ρωτήσω

κάτι τι το έφερες αυτό το αμάξι εδώ με κοιτάζει αυτός λίγο περίεργος του λέει καλά χαζεμένος είναι αυτός του λέω δεν σου το λέω με κακία καλά κάνε κάνε ό,τι θες αλλά ξέρεις είναι ρε παιδί μου μέχρι και το αμάξισι για μένα Ταλάι τη φάση. Οι αντίπαρος δεν είναι για τέτοια πράγματα. Έχω... Μπορεί να είμαι ρομαντικός πολύ.

Και πάλι, λέω, το μάθημα της Μικόνου, επειδή τη διαλύσαν τη Μύκονο, και δεν θα το ξεχάσω, δηλαδή, κάποια στιγμή το να εκκληφορούσες με Range Rover στη Μύκονο ήταν πατηράκος. Έπρεπε να είσαι με Mercedes 600, που όταν μεγάλωσα εγώ εκεί πέρα είχε κάτι minimum της κακιάς ώρας. από πολύ πλούσιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν

ήξερες καν τι έχουν...

Αυτό είναι το πιο ωραίο. Ειδικά σε διακοπές. Είναι αυτό, να έρθει ο άλλος, ο multimillionaire ή ο billionaire από το Λος Άντζελες, από την Αμερική, από δεν ξέρω

πού θα έρθει, και να είναι χήμα

και να περάσει ωραία και να εναρμονιστεί με τη φάση την εκή, του νησιού. Γιατί οι ξένοι, όπως και εγώ για παράδειγμα, αν θα πάω στις Μπαχάμε, δεν ξέρω, κάπου, θέλω να δω τι γίνεται εκεί πέρα. Δεν θέλω να πάω και να φτάσω σε αυτό το μέρος, σε ένα νησί, ας πούμε, και να έχει νόμπου, ζούμα, έτσι. Δηλαδή, εδώ ζω τώρα, κοιτάω όλα αυτά. Να φύγω από εδώ για να πάω εκεί και να δω τα ίδια. Αυτά έλεγα στην Νίκονο.

Να σε ρωτήσω κάτι. Πάνω σε αυτό τώρα και σε οποιοδήποτε μέρος το οποίο έχει μια αυθεντική έτσι αύρα, έχει ένα δικό του μπραντ τέλος πάντων, σαν μέρος. Αν πάει ένα ζούμα, ένα νόμπου, οποιοδήποται μπραν μεγάλο, πιστεύεις θα ήταν καλό να συμβιβαστεί με τους νόμους του μπραντ που πάει να γίνει μέρος ή να πάρει το δικό του μπραντ και να πει κάνω establish my territory εδώ πέρα.

Είχε πει η Μαντώνα, επειδή λέμε και μεγάλα μπρανντ, Αλλά όταν το είχε πει η Μαντώνα ήταν άλλες εποχές και γενικά κανένα μπραντ δεν πήγαινε πουθενά. Δηλαδή μεγάλο μπραν της Νέας Υόρκης δεν πήγε καν στο Μαϊάμι. Γενικά αυτό ξεκίνησε πάρα πολύ με το Ντουμπάι που οι άνθρωποι εκεί πέρα δεν είχε τίποτα οπότε άρχισαν και φτιάξαν κάτι από το μηδέν αλλά έπρεπε να φτιάξουν κάτι πάρα πολύ γρήγορα γιατί η οικονομική τους δυνατότητα δεν τελειώνει. και σου λέει θα τους αγοράσουμε όλους. Καταφέραμε και τους αγοράσαμε όλους. Και φέρναν το ένα μπραντ από εδώ,

φέρναν το άλλο από εκεί.

Αλλά η αρχή, η αρχή είχε γίνει από το Νόμπου, όπου το Νόμπου ήταν το πρώτο μπρανт που ταξίδεψε μακριά από τον τόπο του. Και το έκανε με την απόλυτη επιτυχία για πάρα πολλά χρόνια. Και είχε πει η Μαντόνα ότι αν κοιτάς μια πόλη, αν είναι ωραία ή όχι, θα κοιτάς αν έχει Νόμπου. Η Αθήνα είχε και έχει ακόμα νόμπου, η Μύκονος ήταν από τα πρώτα νησιά που είχαν νόμπου και το νόμπου είχε εναρμονιστεί στην αγνότητα, την τότε, την ομορφιά, ξέρω εγώ, της Μυκώνου. Αλλά η Μύκονος είχε και πάρα πολλά ελληνικά μπραντ τότε που είχαν φτιαχτεί μόνο για τη Μύκονο οπότε μέσα σε όλο αυτό το Συνοθήλευμα, πες! Δηλαδή τα άστρα που τα έχει φτιάξει ο Μπάπης ο Πασάουλου με ένα σύλληπτο μπάρκ που τα έχει σχεδιάσει ο Μινάς, ο designer κοσμημάτων. Δεν ξέρω, το super paradise, το έτσι, το αλλιώς, το αλεμάγκου και όλα όλα

αυτά τα σύλληπτα ελληνικά μπραν της Μικόνου έμπαινε μέσα και το νόμπου. Όλα καλά, πανέμορφα. Τώρα, Δεν υπάρχει ούτε ένα ελληνικό μπραντ εκεί πέρα. Έχουν μπασταρδευτεί όλα και μόνο νησί δεν είναι. Είναι μια μεγάλη πόλη και γι' αυτό έχει χαλάσει η φάση της. Και για την αντίπαρο το ίδιο πάνω κάτω. Σκεφτόμαστε να μην χαλάσει. Μπράβο.

Οπότε κατά τα άλλα όχι μόνο είσαι στο επιχειρήν, σε ένα νησί, είσαι και προστάτης της κληρονομιάς.

Πες το. Πες το και έτσι. Κοίτα, το πρώτο project που πήγα να κάνω πριν 9 χρόνια στην Αντίπαρο και δεν κατάφερα να το πάρω ήταν ένα θερινό σινεμά. Όταν είχα πάει πριν 20 χρόνια, δεν ξέρω πόσα, στην Αντίπαρο,

και ήμουνα μικρός,

εμείς τι κάναμε, φεύγαμε από την Μύκονο, που καθόμασταν τρεις και τέσσερις μήνες, μια πολύ μεγάλη παρέα, γιατί στη Μύκονο γινόμασταν όλοι παρέα, και φεύγαμε την πρώτη βδομάδα του Αυγούστου, να πάμε διακοπές από τις διακοπές. Οπότε κάπου έπρεπε να πάμε. Ένα από τα μέρη που φεύγαμαι για να πάμε, και πήγαινα, δηλαδή εγώ το μόνο μέρος, πήγαινα για δύο-τρεις μέρες, ήταν η αντίπαρος. και είχα μαγευτεί από το Θερινό Σινεμάτι Σαντιπάρου. Είχα πάθει σοκ, ήταν κάτι το πανέμορφο. Και πριν 8-9 χρόνια, κάπως είχε πέσει στην αντίληψή μου, δηλαδή με είχε πάρει κάποιος τηλέφωνο και μου το είπε, και το κυνήγησα να το πάρω, το Θερινο Σινεμάτι Σαντιπάρου. Τότε, η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το πάρω και να το κάνω εστιατόριο, εστιατόριο μπαρ. Τελικά δεν το πήρε εγώ, το πήρε κάποιος μεγάλος επιχειρηματίας, δεν λέω το όνομά του. Απλά επειδή έχει πάρα πολλά πράγματα αυτός να κάνει και μεγάλα πράγματα, δεν ασχολήθηκε ποτέ. Νομίζω ο Δήμος το κατεδάφισε. Το κατεδάφισε.

Ένα μικρό κτηριάκι είχε μέσα αυτό το οικόποδο και το θερινό που είναι το πανί, ξέρωγα, ας πούμε.

Και ακόμα υπάρχει τίποτα. Από την πρώτη χρονιά που ασχολήθηκα επιχειρηματικά στην Αντίπαρο, κάθε χρόνο, κάθε χειμώνα, τον παίρνω 4-5 τηλέφωνα, αυτόν τον μεγάλο επιχειρημαντή και του λέω, σε παρακαλώ, έλα να το κάνουμε παρέα. Παρέ το 90%, εσύ. Εγώ θέλω το 10%. Θέλω απλά να κάνουμε το θερινό σινεμά, όπως ήταν. Λες και μπαίνεις στο 1970. Δυστυχώς δεν μου το έχει δώσει ακόμα. Σήμερα του έστειλα μήνυμα. Δεν μου απάντησε ποτέ.

Επιμένεις ακόμα δηλαδή. Είσαι εκεί πέρα.

Το θέλω σαν τρελός. Ήταν το πρώτο μου όνειρο να το κάνω. Και πιστεύω είναι και πάρα πάρα πάρα πολύ ωραίο για ένα νησί. Ειδικά σαν της Αντιπάρου. Ξέρεις, να κρατήσει ωραία παράδοση. Δεν είναι παράδοση. Αλλά είναι κάτι...

που θυμίζει παλιά.

Το θερινό σινεμά είναι πραγματικά μαγεία και με πάει πολλά χρόνια πίσω. Εγώ πήγαινα στις φιλοθέεις το θερινός σινεμά πάρα πολύ και πιο πιτσιριγκάς. Μπορεί να μ' άρεσε κάνει ταινία και να απλά να βλέπω τα άστρα, να χαλάρωνα.

Ακριβώς.

Είναι μοναδικό το θερινοσινεμά.

Μα δεν υπάρχει στην Αθήνα, δεν υπάρχε, πώς το λένε αυτό το θεριγνό σινεμά, το οποίο βλέπει την Ακρόπολη, τι βλέπει...

Ανέπως το λένε το...

Ένα μαγικό θερινό σινεμά. Πας εκεί πέρα για το έργο? Για την όλη φάση πας.

Ναι. Κάτσε, θέλω να βρω το θερινό σινεμά αυτό γιατί έχω πάει και είναι φοβερό. Πάντως, κοίταξε, αν το πάρεις νομίζω θα κάνεις κάτι φοβερό. Αν το πάρεις. Οπότε λέμε, έχουμε αυτό στα σχέδια.

Είναι πραγματικά το αγαπημένο μου project που θα γίνει. Θέλω να κάνω παλιό ωραίο σινεμά με μια πάρα πολύ όμορφη καντίνα με λεμονιές μέσα με γαρμπύλη με την καρέκλα αυτή που είχε παλιά το θερινό σινεμά δεν ξέρω αν θυμάσαι με τα πλαστικά πλαστικό ξέρεις που ήταν χρωματιστό πράσινο κίτρινο που έκανε γύρω γύρω γυρό θέλω να φτιάξω

κάτι πάρα πολύ όμορφο το οποίο βέβαια μπορεί να αντισωποιηθεί κατάλαβες τώρα εκεί πέρα έχει πολύ καλό κόσμο Ξέρεις, μπορεί να θέλει ο άλλος να κάνει παιδικά γενέθλια.

Ναι.

Μπορεί ο άλλος να θέλει να κάνει

ένα ωραίο πάρτι μέσα σε ένα θερινό σινεμά.

Ναι, ναι, ναι.

Πολύ ωραία.

Μπορεί ότιδήποτε. Ξέρεις ένας από τους μόνιμους, ας πούμε, locals, ο οποίος όντως αγαπάει και το μέρος, είναι ο Tom Hanks.

Ναι.

Για φαντάσου τι ωραία πράγματα μπορούν να γίνουν εκεί. Να κάνεις ένα ωραίο, με μικρό φεστιβάλ, δεν ξέρω τι.

Ναι.

Ωραία πράγματα.

Αν δεν έχουνε εσέλη να στηρίξεις, μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα...

Με τάφο, με τάφο στο μυαλό μου.

Στο Θησίο. Έχει ένα ωραίο θόρνο σινεμά.

Πανέμορφο.

Σινέ Θησίον εκεί πέρα. Και μετά έχει ένα στα εξάρχεθμα με το όνομά του, ένα περίεργο το... Δεν το ωρέξει.

Vox.

Έχεις πάει στο Vox.

Έχω πάει. Μα αυτά είναι πανέμορφα, δηλαδή... Πας πιο πολύ για την όλη εμπειρία και δεν πας για... εντάξει, μαγάρι να είχε και φανταστικό έργο, να δεις και ένα ωραίο έργο, αλλά πια δεν βγαίνουν και ωραία έργα.

Κοίταξε, έχει άλλη αξία να δεις κάποιο παλιό έργο εκεί πέρα, παρά το, δεν ξέρω, στήλωρασί σου. Έχει μια άλλη συναισθηματική αξία. Μάλιστα. Και προχωρώντας για τα brand λοιπόν, φτιάξαμε το Bardot, φτιάξαμε το Maison Bardot, Προχωρείς μετά και πήγες και φτιάξες το Epos Burger, το οποίο τώρα αυτή τη στιγμή είναι τρία μαγαζιά. Ένα στην Αντίπερα και δύο στην Αθήνα.

Σωστά.

Με σχέδια, θα πάμε και για άλλα. Πες μου λίγο εδώ πέρα, γιατί αγαπάω πάρα πολύ τον brand. Από ό,τι ξέρω η Σοφία συνέβαλε να φτιάξει κάτι και πέρα στο λογότυπο, αν θυμάμαι καλά.

Ναι, ναι, σωστά.

Πες μου λίγο για το κόνσεπτ του EPOS. Δηλαδή, είναι smash burger. Και έχεις από ό,τι ξέρω, δεν έχω πάει. Κατεβαίνω Αθήνα τώρα για το σεμινάριο που κάνω, 7 Φεβραρίου. Θα πάω σίγουρα εις την Αββάνα, στην Γλυφάδα, μάλλον στην Αββάνα να δω. Το κόνσεπτ είναι φοβερό. Έχει μόνο δύο προϊόντα, τρία προϊόнτα.

Ναι.

Σε αυτό βοήθησε η Νέα Υόρκη, η οποία είναι μια πόλη, αυτό που λένε, πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Η οποία έχει απίστευτη φασαρία. 24 ώρες το 24ο, 7 μέρες την εβδομάδα, 365 μέρες το χρόνο. Μέσα σε αυτήν την απόλυτη τρέλα, ζούγκλα εδώ πέρα. Θυμάμαι είχε έρθει ένας φίλος μου για διακοπές. Μες στην τρελή χαρά μου κάνε έκπληξη σε ένα εστιατόριο που ήμουνα στο Eves στην Τραιμπέκα. Έχεις έρθει πολλές φορές. Περάσαμε ένα φανταστικό βράδυ με το που ήρθε. Τον παίρνουν επόμενη μέρα. «Ρε, που είσαι, ρε που είσαι Θανάση» μου λέει. Αυτός θα καθόταν μια εβδομάδα. «Είμαι στο αεροδρόμι», λέει.

«Φεύγω».

Τι έπαθε. Μου λέει, με έπιασε ένας πανικός. Τρελάθηκα, δεν το πίστευα αυτό που ζούσα. Σύμπνησε το πρωί, έμενε στο νόματ να πάει μια βόλτα. Και μου λέει, πηγαίναν όλοι πανικόβλητοι. Κοιτάζαν το κινητό τους. Δηλαδή, είτε σκοτώναν κάποιον ε Μέσα σε αυτή τη ζούγκλα, ξέρεις, έχει πάρα πολλοί νέοι όρκοι, επειδή έχεις ζήσει κι εσύ, όσο κι εγώ. Έχει άπειρα εστιατόρια. Τα σπίτια, εντάξει, τώρα που έχουν γίνει, έχει αλλάξει λίγο η κατάσταση, αλλά μέχρι πριν κάποια χρόνια, τα σπίτια, ειδικά downtown, ήταν μια τρυπούλα με ένα κρεβάτι πεταμένο. Κουζίνα... Αν θα υπήρχε κουζίνα, το τελευταίο που ένοιαζε και τον Λάντλ, τον ιδιοκτήτη αλλά και τον αυτόν που έμενε μέσα ήταν αν θα είχε κουζίνα, ένα ψυγείο απλά να έχει κρύο νερό. Επειδή δεν είχε κουςίνα γενικά, γι' αυτό και η εστίας είναι τεράστια στην Νέα Υόρκη, τρώει το 80% του κόσμου έξω. Οπότε υπάρχει και πάρα πολύ fast food που υποτίθεται ότι είναι και healthy κάποια από αυτά, τι να είναι healthy. Μπαίνεις μέσα σε ένα fast food, μέσα στην τρέλα και ψάχνεις να φας κάτι και έχει κάτι κατά λόγους Σος εδώ εκεί αυτό λες ρε φίλε πες μου

λίγο απλά εδώ δυο πραγματάκια να το

πάρω να φύγω όταν λοιπόν μου δόθηκε ευκαιρία να κάνω μπεργκεράδικο μου μπήκε στο μυαλό λέω ξέρεις τι θα κάνω ένα

μπέργκερ το οποίο θα είναι ροζ η

βάση τώρα μιλάω για μπραντ εκεί ήταν το πρώτο μαγαζί που έκανα το πρώτο το οποίο σκέφτηκα σαν εσένα. Σκέφτηκα branding πρώτα και μετά όλο το υπόλοιπο. Λοιπόν... και είπα θα είναι πράσινα πλακάκια ξέρω και τέτοια, ροζ όλο το υπόλοιπο, ροζ χαρτί περιτιλήγματος, ροζ σακούλα, όχι ροζ...

bubble gum.

Το ψάχναξα πάρα πάρα πάρα πολύ αυτό το ροζ που έχουμε βρει.

Για πες μας το ποιο παντό να είναι.

Δεν το θυμάμαι ακριβώς ποιο παντώνε. Δεν είναι το κλασικό το ροζ. Όχι, καμία σχέση. Μπορεί να το ψάχνα και δύο και τρεις μήνες, όλη μέρα. Πώς ψάχνω τα ποτήρια και τα κεριά. Έψαχνα να βρω αυτό το παντόνε και το βρήκα. Και όταν έφτασα στο φαγητό, λέω, ξέρεις τι, θέλω να έχει μόνο δύο μπέργκερ, μία πατάτες, δύο σοσάκια για τις πατάτες που δεν γεγόμουνα κιόλας, αναψυκτικά, μία μπίρα, νεράκι και ένα milkshake. Επειδή στην Αμερική φτιάχνουν φοβερά, τα λένε μολτς εδώ πέρα, είναι πολύ πολύ πυχτό, ήθελα να έχει και αυτό. Να πω την αλήθεια, αυτό δεν το κατάφερα. Γιατί θέλει και λίγο χρόνο και άντε βάλε τώρα σε ένα παιδί που θα δουλέψει στην Ελλάδα να αρχίσει να του λες για το μολτ. Και μας πήρε η φόρα της επιτυχίας. Πάλι καλά. Και δεν κατάφερα ποτέ να βάλω, να εισάγω μέσα στην φάση του EPO στο... το milkshake. Μαγάρι να το κάνω. Οπότε έβαλα δύο μπέργκερ. Σε όποιον το έλεγα, μου λέει καλά...

Τι τρελάς.

Τι είναι αυτά, αγόρι μου, που λες.

Αμερικανιές.

Μα δεν υπάρχει ούτε στην Αμερική αυτό.

Ναι, αλλά θα ήμουν Αμερικανιές.

Ναι. Και λέω, παιδιά, ας πάω την τρικλοπαδιά μόνες μου. Αυτό μου είχε έρθει στο μυαλό, αυτό θέλω να κάνω.

Να μπει μέσα ο άλλος και να πει αυτό. Τώρα θες να μπεις μέσα σε ένα fast food, πρέπει να κάτσεις και το 2026 που έχεις τόσο στο μυαλό σου. Έχεις ένα κινητό πάνω σου που δεν σταματάει, ό,τι θες να κάνεις είναι εκεί. Έχεις ένα ρολόι που κοροϊδεύουν παλιά τον kit, που είναι ο kit. Φωνάζει το αμάξι σου, έλα εδώ, χτύπα, κάνε, έλα μαμά που είσαι. Λοιπόν, έχεις 1500 πράγματα τα οποία είναι νον στο πάνω σου, χτυπάνε γυαλιά, Ray-Ban που βγάζουν κάμερες, αυτό γίνεται, είναι της κακομήρας. Έχεις κάτι ψήρες μέσα στα αυτιά σου, κολλημένες. Το τελευταίο που θες στο μυαλό σου είναι να μπεις σε ένα μπεργκεράδικο και να πρέπει να σκεφτείς επί 5 λεπτά τι θα πάρεις. Μπήκες. Αυτό, δώσ' το μου. Μπέργκερ θα φας, ρε φίλε. Ναι, μην τρελαθούμε. Έτσι γεννήθηκε το μπραντινγκ του Epos.

Ρε φίλε, ρε πραγματικά, ξέρεις κάτι τι μ' αρέσει. Γιατί, ναι μεν θέλω να διατηρήσω ένα ωραίο, έτσι, σοφίστικη, ρε τόνο σε αυτά τα πότια, στα λαλικά, μου δίνεις το δρόμο ότι πρέπει να είναι τόσο ατόφιο και αυθεντικό, αλλιώς δεν έχει νόημα. Οπότε όλη αυτή η αυθεντικότητά σου εδώ πέρα, δηλαδή για το κάθε σου μπραντ καταρχήν έχεις μια ιστορία. Είσαι φοβερό storyteller.

Ναι.

Δηλαδή δεν λες «Α, ήθελα να κάνω αυτό, το έκανα». Πήγες πίσω, μετά πήγες μπροστά, ξανά πήγες πισω, έκανες ολόκληρη ιστορία, να μου περιγράψεις πώς έφτιαξες το Eppos Burger. Πώς έφυγες στον Μπαρντό, με πήγες χρόνια πίσω. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή έχω ταξιδέψει μαζί σου. Αυτό είναι μια ικανότητα την οποία δεν έχουν πολλοί άνθρωποι. Οπότε, δεν ξέρω, μήπως να σκεφτείς κάποια άλλη καριέρα.

Μήπως να αρχίσω να γράφω.

Ναι, και με το AI τώρα μπορεί να σε βοηθήσει κιόλας παραπάνω. Οπότε φτιάξαμε το EPOS τώρα, με μια ωραία καρδούλα. Ροζ.

Το AI, πλάκα πλάκα, εμένα μου αρέσει.

Αν το ξέρεις να το χρησιμοποιείς, είναι φοβερό. Αν το χρησιμοποιείς σωστά, είναι φοβερό. Παίζεις μπάλα ωραία.

Ξέρεις γιατί μ' αρέσει... Εγώ το χρησιμαπιούμαι μόνο σε ένα ή δύο πράγματα. Δηλαδή ούτε design κάνω μέσω αυτού, ούτε τίποτα. Δεν ξέρω, τουλάχιστον. Και μακάρι να μην μάθω. Αλλά μ' αρέσει γιατί αρχίζεις και συζητάς μαζί του και σε μαθαίνει. Μαθαίνει την προσωπικότητά σου. Δηλαδή, αν θα γράψω εγώ ένα email τώρα και πάω μέσω του AI, πραγματικά κάθομαι μετά και το διαβάζω και είναι σαν να το έχω γράψει εγώ. Ενώ παλιά θυμάμαι Πήγαινα, άσχετα με αυτά που λέμε, πήγαινα στο πανεπιστήμιο να... που εντάξει, το Google να μου πεις ήτανε η αρχή αρχή του Google, αλλά πήγαινα να βάλω μία, πώς το λένε, τέτοια εργασία που είχαμε στο πανεπιστήμιο στη Φλόριντα. Και επειδή είμαι πάντα πάρα πολύ αληθινός και τρομερά δύσκολα να πω ψέματα, δηλαδή δεν λέω ψέματα, θα πω ψέματα μόνο ξέρεις μια δικαιολογία της, απλά άργησε το ταξί, ξέρω εγώ, ξέρεις, δεν ζηλακείς. Δεν μπορούσα με τίποτα να κλέψω πουθενά, ούτε στο πανεπιστήμιο. Δεν ήμουν ποτέ καλός μαθητής. Αλλά ήμουν γρήγορος. Στα μαθηματικά ήμουν πολύ καλός. Όχι να λύνω εξώσεις τώρα του... κι εγώ δεν ξέρω τι. Λοιπόν, και είχα βάλει ιδέα, το ξεχάσω, μία έργαση κάπως εκεί στο Google της κατά και μου έβγαλε ένα πράγμα λες και το γράψε ούτε κάνω καθηγητής μου το τυπώνω, εγώ αυτό είμαι ψιλέτοιμος να φύγω και πώς πάω να φύγω ξαναδιαβάζω, ξαναδιβάζω και λέω θα πάω τώρα εγώ σε αυτόν τον καθηγητέ που καλά καλά μιλάω αγγλικά δεν γράφω μετά χίλια ζωή δηλαδή αυτό και του πάω αυτό το πράγμα, δεν γίνεται το AI Θα έγραφε μια ψιλοβλακία τότε, σαν να την έγραφα εγώ. Αυτό μ' αρέσει μου στο AI.

Σου παίρνει τις διάσπαρτες σκέψεις και τις φέρνει έτσι με μια ωραία συνόχη, ναι. Για εμάς που δεν είναι τ' αγγλικά η πρώτη λέξη, εμένα με βοηθάει πάρα πολύ στα κείμενα μου. Αλλά δεν αλλάζει τα κείμενα μου. Απλά μου τα κάνει πόλεις.

Ακριβώς. Αυτό σου λέω. Δεν σου αλλάζει το κείμενο. Δηλαδή, είναι σαν και AI να κάνεις εσύ ένα κείμενο δικό σου και να πωστάρεις κάτι και να βάλεις από κάτω αυτό που σου είχε γράψει το AI. Όσοι σε ξέρουν, θα πω να ο Κώστας το έγραψε.

Ναι, ναι, ναι. Ε, αφομειώνεται πάνω σου. Ένας φίλος μου έλεγε, μου αρέσει το AI, του μιλάω και μου θυμίζει τη γυναίκα μου όταν την ερωτεύτηκα. Όχι τώρα, λέει, που γκρινιάζει. Έχω λέει, μιλάω ώρες μαζί της. Λέω, ωραίος. Βέβαια, στο θέμα το να είσαι αληθινός και να λες σωστά, να σου θυμίσω ότι επειδή δεν έχεις κερδίσει ποτέ στο πινγκ πον και ούτε πρόκειται, μια μέρα που παίζαμε, είπες κάποιο σκορ περίεργο, ενώ θυμόμουν δεν ήταν αυτό και έκοβα το κε και πήγα από αυτήν την πλατφόρμα που είχε την κάμερα και είδα ότι είχα όντως δίκιο.

Το PinkPod.

Λοιπόν, PinkPod. Ωραίο, ε! Δυνατό μπραντ. Ωραία περνάγαμε. Λοιπόν. Έχουμε λοιπόν το EPOS. Θέλω να μου πεις λίγο για το κόνσεπτ. Πώς μπορεί να φτιάξεις ένα μπρανντ? Για να μας ακούνε και διασκεδάζουν μαζί μας. EPOS, το όνομα EPOS, με καρδιά λογότυπο, πράσινο πλακάκι και ροσπελί τύλιγμα.

Χαλασμένη καρδιά, κορδάς.

Φύση, χερδέλια, εγκεφαλική είναι αυτή και πόσο ωραίο είναι το αποτέλεσμα.

Χαλασμένη καρδιά.

Χαλαζμένη καρδιά. Δηλαδή το σμάσπερ και στην ουσία είναι λίγο χαλασμένο το μπιφτέκι, δεν είναι το τέλειο, ε. Κάπου εκεί πέρα πάει.

Όχι, η καρδιά δεν... Εκεί είναι που η Σοφία είπε ότι θα κάνει... Γιατί της λέω θα βάλω καρδιά και μου λέει θα κάνεις χαλασμένη καρδιά. Δεν θα είναι... Ξέρεις... η καρδιά αυτή που έχουμε όλοι όταν ζωγραφίζουμε αυτό το έτσι, κάνεις μια λίγο πιο χαλασμένη καρδιά. Έτσι βγήκε η καρδιά. Το έπος, πώς βγήκε το έπος. Πήρα τηλέφωνο, αφού το σκέφτηκα όλο αυτό, λέω, πιάξερες την εστίαση. Ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν 100% ένα μαγαζιμόνι τους. Δεν ξέρω πώς έχει προκύψει αυτό, Μπορεί επειδή είναι πάρα πολλά τα συστατικά που χρειάζεται για να δομηθεί κάτι και μετά για να γίνει και επιτυχία, μπορεί γι'αυτό, ξέρεις, η ανασφάλεια ή δεν ξέρω τι,

να χρειάσεις ένα, δύο, τρεις ανθρώπους. Οπότε κι εγώ μόνος μου λέω, καλά, πού θα πάω να κάνω ένα μπεργκεράδικο μόνος μου, δεν γίνεται αυτό, θα πάρω κάποιον.

Πήρα κανένα δύο τηλέφωνα και παίρνω ένα

παιδί, Πάρα πολύ καλός μάγειρας, με τον οποίον δεν έχουμε και πάρα πολλά κοινά, έως τίποτα. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ στο τηλέφωνο. Δεν ήξερα καν νομίζω το τηλέφωνό του. Κάπου το βρήκα. Και να είχαμε πει και 10 φορές για στη ζωή μας. Αυτός λέγεται Γιάννη Σαμπουτζής. Δεν είναι σεφ. Αρχαιολόγος έχει σπουδάσει και δούλευε στην αρχαιολογία στην Ελλάδα. Απλά τρελαίνεται για το ψάρεμα, το κυνήγει και ψάρευε, έπιανε τα ψάρια και τα μαγείρευε πάρα πολύ ωραία. Έκανε ωραία πρόταξε για φίλους του και του είπανε κάποια στιγμή 5-6 φίλοι του, του λέει ρε εσύ πάρε το σοβαρά αυτό. Και έκανε ένα εστιατόριο που λέγεται Σαπού, Σαπουτζής, Σαπού. Το οποίο είναι ίσως το καλύτερο εστιατόριο στην Αντίπαρο. Έτσι λοιπόν τον παίρνω μια μέρα τηλέφω Και του λέω, έλα Γιάννη, τι έγινε ο Θανάσημος, ο Πανουριάς. Α, έλα μου λέει. Είναι λίγο σεφ παραπάνω της παλιάς κοπής. Του λέω, ρε, εσύ έχω σκεφτεί αυτό και αυτό και αυτό και... Λέω, να μπεις συνέτερος κι εσύ.

Μου λέει, είσαι μήπως λίγο τρελός.

Του λέει, γιατί δεν έχουμε πει γεια καν στη ζωή μας. Δηλαδή, δεν ξέρω καν ποιος είσαι. και θα κάνουμε μαζί μαγαζί. Ναι, του λέω, μα σας. Οικονομικά, του λέω αν νομίζεις ότι θα γίνει κάτι, δεν θέλω καν να ξέρω τι τα μία κάνουν, ούτε που με νοιάζουν. Του λέω αυτά δεν με νοιάζουν καν. Εμένα μ' αρέσει να φτιάχνω μπραντς, να κάνω πράγματα. Μ' αρέσει, έχω τρέλα να φτιάχνω. Όχι, όχι, μου λέει, με τίποτα. Και με πήρε μετά από πέντε μέρες και μου λέει πάμε να το κάνουμε. Λοιπόν, το EPOS η γυναίκα του πιστεύω τον έψησε, η φιλιό. Το έπος λοιπόν είναι, του λέω ρε θέλω να κάνουμε επικά μπέργκερ. Στο επικά μπέργκερ, επειδή υπάρχει και άλλος ένας συνέντερος, το πι είναι ο Πανουριάς, Το O είναι ο οικονομίδης, που είναι το άλλο το παιδί. Το S είναι ο σαπουτζής. Το POS. Δεν μπορούσαμε να το βγάλουμε POS, γιατί θα χτυπάγανε κάρτες συνέχεια. Και επειδή του είχα πει επικά, του λέω ρε εσύ μήπως το πούμε ΕΠΟΣ.

Τέλειο.

Πανουργιάς οικονομίδης σαμπουτζής, Ε.Π.Ο.Σ.

Τέλειο, φίλε τέλειο,

τέλειο. Αυτό ανοίγει και τελείως

αυθόρμητα και αν έχει πετύχει ως οτίποτα,

σαν όνομα. Δηλαδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να, ξέρετε, να μην τον γνωρίζω πολύ καλά, ας πούμε, και επειδή είμαι γνωστός μέσω της δουλειάς μου, να μου στέλνει μήνυμα τα μπέργκερ, Ε.Ε.Π.ο.Σ. Ε.Πο.Σ., ε? Μεγάλη εκφράση,

μεγάλη

λέξη,

εύκολη λέξη. Πιασάρικη, πολύ πιασάρική. Πάρα πολύ εξυπνό. Μάλιστα. Και μετά έβαλες τα δικά σας, εσύ. Το κόνσεπ του Ροζ, τα πράσινα πλακάκια. Και κάπως έτσι διαμορφώθηκε ένα μπραν. Από

τα πρώτα μπέρκερ, νομίζω, στην Αθήνα ή στην Ελλάδα, που βάλαμε και ένα μεγάλο κομμάτι. Βάλαμε ένα σουέτερ, βάλαμε ένα χούντι, σχεδιάσαμε κάποια ρούχα μόνοι μας. Βοήθησε προφανώς τη Σοφία. Τώρα πάμε κάτω. Θες να

κρατήσουν για μένα. Έχετε νούμερα. Τα έχουμε όλα. Λοιπόν, να σου πω κάτι. Εγώ αυτό που διδάσκω, ξέρω ότι κάνω brand strategy, δηλαδή μπορώ να κάνω στρατηγική και να σχεδιάσουμε ένα ωραίο brand. Τι θέλει ο κόσμος να νιώθει, τέλος πάντων, για εμάς και για τα προϊόντα μας. Η επόμενη στάση στην καριέρα μου είναι να πάω στο επόμενο επίπεδο, το branding. Υπάρχει ένα concept που λέγεται category of one, η κατηγορία του ενός. Πρόσεξε τώρα κάτι. Τι είναι η κατηγορία του ενός? Παράδειγμα, όταν πας και φτιάχνεις μια πιτσαρία σε έναν δρόμο με άλλες 20 πιτσαρίες, ανταγωνίζε με όλους στο θέμα τιμής και σε διά... δηλαδή, σχεδόν στα ίδια πράγματα. Εντάξει. Οπότε το brand είναι που θα σε διαφοροποιείς. Πάμε εκεί πέρα γιατί το brand είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Αλλά στην ουσία αυτό το brand πήγε σε ένα πολύ ανταγωνιστικό χώρο, μια ανταγωνιστική αγορά. Δεν τον ένιωξε αυτό το brand. Δεν το ένιωξε το brand άμα υπάρχει ανταγωνίσμος. Και μπήκε δυνατά με το δικό του concept, με τη δικιά του προοπτική, με τη δική του άποψη. Τα προϊόντα λίγο πολύ, είτε είναι ψωμί 1, ψωμι 2, μπιφτέκι 1, μπιφτέκι 2, λίγο πολύ όλα τα ίδια είναι. Τωστά. Αλλά το μπραντ διαφοροποιεί και το όλο συνέστημα, ότι τρώω από κάπου που μ' αρέσει και συσχετίζομαι για τον ιδιοκτήτη, για το πράσινο πλακάκι, για το ωραίος χούντι, για το κόνσεπτ. Οπότε, αν υπάρχουν 20 σμας μπέργκερ και εσύ φτιανείς ακόμα ένα, Αυτό λέγεται η κατηγορία του ενός, που δεν σε νοιάζει ο ανταγωνισμός, σε νοιάζει να φτιάξεις ένα μαγαζί πιστός στο όραμά σου. Το βλέπεις και λες, μπορώ να το κάνω. Γιατί το πιστεύω, το ξέρω και είναι η διαφορετική μου άψη, η οποία θα ισχυροποιηθεί στο μυαλό του καταναλωτών. Οπότε αυτό λέγεται η

κατηγορία του ενός. Στην επόμενη περιοχή που ψάχνουμε, πήρε ένα μεσίτη, Και μου λέει ο Μεσίτης, εκεί που θες υπάρχει άλλο ένα μπέργκερ. Του λέω δεν με ενδιαφέρει. Όχι μου λέει είναι σχεδόν δίπλα σου, είναι ξέρω το παραδίπλα μαγαζί. Του λέει δεν

με ενδιαφέρει. Μου λέει τι εννοείς. Λέω

στην Λυφάδα το παραδιπλά μαγαζί που λες είναι το πρώτο μπέργκερ σε όλη την Ελλάδα. Πήγαμε και ανέξαμε μπέργγερ στο ακριβώς και πάρα πάρα πολύ γνωστό. πες το αυτοπεποίθηση πες το... βασικά αυτοπεπίθηση πες το και εντάξει ξέρω πάρα πολύ καλά τι πουλάμε έχουμε ένα φανταστικό μπέργκερ που όπως είπες πριν δεν είναι και τρομερά δύσκολο να φτιάξεις ας πούμε σμας μπέργκερ αλλά δεν είναι και εύκολο έτσι ναι

δεν θέλω το ποιόντο κατάλαβες τι λέω

όχι μαζί σου είμαι δεν είναι ναι μαζί σου είμαι αλλά δεν είναι και τρομερά δύσκολο να φτιάξεις ένα smash burger ένα ψωμάκι θα πάρεις σκέτσα μουστάρδα heinz

ξέρω τι θα βάλεις θα πατήσεις το

burger θα γίνει από τόσο τόσο όσο

να είναι ψιλοκαλό θα είναι αλλά έχω μια αυτοπεποίθηση στο συγκεκριμένο το μπραντ που πιστεύω ότι δεν χάνει με τίποτα Οπότε

μιλάμε για μπραντ. Εδώ έρχεται λοιπόν η όλες μας συζητής που μου κάνει ατελείωτες συζητήσεις στην Νέα Υόρκη, ατελείώτα βράδια μαζί. Το μπισκότι. Μου κάνει ατελείωτες συζητήσεις. Εδώ έρχεται λοιπόν, νομίζω ότι πέρασε στο υποσυνείδητό σου κατά κάποιο τρόπο, όταν λίγο μου έλεγες στην αρχή, Δεν είναι προτεραιότητα, αλλά τελικά το έπος νομίζω είναι η επιτομή του ποιος είσαι. Εσύ. Το personal brand σου. Πώς μπορώ να φέρεις ζωντανά ένα όραμα, είτε αυτό λέγεται smash burger, είτε αυτό λέγεται pizza, είτε αυτό λέγεται παπούτσι, οτιδήποτε φτιάχνεις σε μια αγορά, η οποία είναι πάρα πολύ δύσκολη, γιατί τα μπεργκεράδια και τα σουβλατζίδικα, όλα αυτά τα φαγητά, τα στρίτφου, είναι δύσκολη αγορά, γιατί υπάρχουν πάρα πολλά, καταλάβες. Πώς μπαίνεις λοιπόν στην αγορά. με αυτοπεποίθηση, το πες μόνος σου. Έχεις ένα όραμα και λες, δεν με νοιάζει ο ανταγωνισμός. Και φτιάχνεις ένα ωραίο μπραντ και στην τελική το μπρανт είναι αυτό που σε διαφοροποιεί από το σμας μπέργκερτι στα δύο μπλο πιο κάτω, από πίσω σου, δεξιά, αριστερά. Οπότε αυτό το κόνσεπτ, εγώ το ονομάζω η κατηγορία του ενός. Όταν μπαίνεις σε μια ανταγωνιστική αγορά και δεν πας να ανταγωνίσεις γιατί δεν συγκρίνεσαι. Έχεις το δικό σου κόνσεπτ, μπορεί να έχεις παρόμοια προϊ Και νομίζω εκεί πέρα πρέπει να πάμε πλέον σαν επιχειρηματίες και σαν δημιουργοί να φτιάξουμε κάτι και άμα μας απασχολεί αν υπάρχει, αυτό που δεν υπάρχει είναι το δικό σου version φίλε μου. Και αν το δικό σου version μπορείς να το στηρίξεις μετά με ωραίες καταστάσεις, είσαι άχαστος. Και αυτό που είπες τώρα δηλαδή ότι εγώ έφτιαξα το smash burger δίπλα από ένα από τα καλύτερα μαγαζιά, Δεν με ένιωξε. Εντάξει, γιατί πιστεύω το concept και το brand είναι άχαστο. Αυτό που μόνο λοιπόν για μένα εδώ πέρα είναι πολύ σημαντικό να το ακούσουν οι Κροατές. Όταν φτιάχνεις brand, πας ξεκάθαρα να φτιάξεις κατηγορία του ενός. Και ας υπάρεις η κατηγορίας αυτή που νομίζεις γενικότερα, αλλά εκατό πράγματα. Αλλά εσύ μοναδικός, σαν και σένα, δεν υπάρχει άλλος. Ο Θανάσης, ο Κώστας, ο Γιάννης, έχουν μοναδικές εικόνες. Οπότε... Το EPOS για μένα είναι ξεκάθαρα κατηγορία του ενός, όπως και το BARDOT. Εντάξει. Πάμε τώρα λοιπόν μετά από αυτή την παρένθεση και στη διδασκαλία που σου έκανα, φίλε μου, καλέ, για το 10AM, το οποίο ήρθε στην Αντίπαρο. Πώς έγινε αυτή η δουλειά με το 10AM, ένα πολύ

ωραίο κόνσερτ. Η αρχική ιδέα ήταν με την φίλη μου μικρά παιδάκια, την Αναστασία Τζουρεκά, η οποία είναι innovative σε αυτό που κάνει. Από τους γονείς της έχει το Louisa, το καλύτερο μαγαζί για ρούχα, για luxury brands στην Αθήνα, η οποία όμως της αρέσει πάρα πολύ και το food beverage. Ποτέ δεν είχε ασχοληθεί με food beverage και για χρόνια μου έλεγε «έλα να κάνουμε κάτι, έλα να κάνουμε κάτι, έλα να κάνουμε κάτι». Είχε παρακολουθήσει μια κοπέλα, η οποία δημιούργησε το TNAM, την Εύα, την Παπαδάκη, είναι από την Κρήτη η Εύα, η οποία έχει φτιάξει ένα φανταστικό brand. Αυτίαν έχει κάνει brand. Μάλλον πρέπει να είναι η επόμενη που θα

πρέπει να μιλήσεις. Ναι, είναι στο Βιετνάμ. Τώρα θα με φέρεις σε επαφή. Θέλω

να της του πω. Αυτία να έχει κάνει μπραντ. Θέλω Εύα και Σοφία στο podcast μου. Η Εύα είναι μαγική για το podcast σου. Λοιπόν, η Εύα λοιπόν έχει κάνει ένα φοβερό μπραντ. Λέγεται Teneiem, ξεκίνησε λίγο από φωτογραφία και στούντιο φωτογραφίας, έχει πάρα πολύ τον design μέσα της. από μόνη της. Και από στούντιο φωτογραφίας. Έφερε κάτι προϊόντα από την Κρήτη, από το τόπο της. Από μικρούς παραγωγούς, τα οποία τα έφερνε στην Αθήνα. Στην Αθήνα τα έφτιαχνε σαπούνια, σαμπουάν και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπόν. Σε φανταστικό packaging, σε πράγματα που δεν τα έχουν κάνει οι Έλληνες. και η Αναστασία είχε τρελαθεί μαζί της και μου το έλεγε

και μου το έλεγε

για χρόνια. Είπαμε να κάνουμε κάτι. Δεν είχα μεγάλη τρέλα εγώ γιατί με όλα αυτά που έχω φτιάξει, επειδή είμαι, όπως είπες, OCD, τρέχω από πίσω από τα μαγαζιά, λες και είναι τα παιδάκια μου και δεν θέλω να χαλάσουν και δεν θέλω το ένα και δεν θέλώ το άλλο, οπότε έχει πάρα πολύ δουλειά αυτό και λέω άντε βάλε κι άλλο ένα πονοκέφαλο στο κεφάλι σου. Και μία μέρα κατεβήκαμε με την Εύα στην Αντίπαρο να πάμε να δούμε κάτι μαγαζιά. Από τους συγκεκριμένους χώρους πήγαμε δεν ήταν σ' αυτά. Όταν

ξεκίνησε η κουβέντα με την Εύα μετά...

Ναι, ναι, ναι. Ο συγκεκρημένος χώρος δεν ήταν μέσα σ' αυτά τα μαγαζιά, αλλά ήταν ένας χώρους όπου τρία χρόνια συνεχόμενα μου το λέγανε στην Αντιπάρου, πάρε αυτό, πάρε αυτό το μαγαζί, πάρε αυτό το μαγαζί. Αυτό το μαγαζίο ήταν για πάρα πολλά χρόνια το λαογραφικό μουσείο της Αντιπάρου. Κάθε νησί, και ειδικά τα πιο μικρά νησάκια έχουν, ας πούμε, ένα μουσείο.

Ένα χώρο

που έχουν κάτι παραδοσιακές φορεσιές που μπορεί να φοράγανε το 1920, ξέρω και τέτοια πράγματα. Λοιπόν, αυτό ήταν το λαογραφικό μουσείο. Έτσι όπως ήταν το λαωγραφικό μουσείο, κανείς, ενώ ήταν στο πιο κεντρικό σημείο της αντιπάρου, ό,τι πιο μεγάλο ας πούμε, ό,τι πιο ωραίο και τέτοια, κανείσμα κανείς δεν του έδινε σημασία. Έτσι κι εγώ προφανώς δεν του είχα δώσει σημασία, ενώ με παρακαλάγανε, πάρ' το ρε συ, πάρ' το ρε συ, Λοιπόν, κατεβαίνουμε μία χειμωνιάτικη μέρα με την Εύα, να το δούμε, να δούμε όλα τα άλλα, και όπως περνάγαμε από αυτό για να φύγουμε και να πάμε να προλάβουμε το αεροπλάνο, να γυρίσουμε στην Αθήνα, μη έχοντας δει τίποτα που να μας εκστασιάσει, όπως περναγαμε από εκεί, σταματάω, το κοιτάζω, γιατί είχε φύγει το λαογραφικό μουσείο. Λέω, αυτό ήταν το λαογραφικό μουσείο. Μου λέει, Εύα, τι είναι αυτό. Λέω αυτός είναι ένας χώρος που μου δίνουνε καιρό και πρώτη φορά τον βλέπω γυμνό. Είναι μαγικό. Λέω, έλα να ανοίξουμε. Ξέρεις, γιατί αυτό ήταν ένα πολύ παλιό σπίτι. Ναι. Που όπως ήταν τα πολύ παλιά σπίτια, άνοιγες τη μικρή, τη στερένια, την

πορτούλα, ανέβαινες τα σκαλάκια για να μπεις

στο προάβλιο. Και όπως μπαίνουμε, κοιτάζω, λέω

ρε εσύ, κάνω έτσι, ξαφνικά

ανοίγει η πόρτα. Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Δεν είχαν κλειδώσει, κατά λάθος. Μπαίνουμε μέσα και έχει τα πολύ, πολύ, πολύ παλιά, ωραία μωσαϊκά πατώματα που φτιάχνανε κάποτε. Και βλέπω τα πατώματα, βλέπουν πάνω κάτι σκαλιστά τα βάνια και μου λέει, Εύα, αυτό

είναι

το μαγαζί, πρέπει να το πάρουμε. Παίρνω τηλέφωνο την ιδιοκτήτρια, της λέω... Έλα, τι γίνεται, λέω... Καλά, καλά μου λέει. Λέω ρε εσύ για το μαγαζί, ξέρεις ρε Θανάση μου λέει αργήσατε. Με πιάνει κατάφλιψη, στιγμιαία. Ενώ εγώ δεν ήθελα να κάνω κάτι, με το που το είδα τρελάθηκα.

Και με πιάνει μια στιγμή, λέω τι

αργήσαμε. Μου λέει ρε εσύ, ξέρεις περίμενα να με πάρεις, να με πάρεις, να με πάρεις, αλλά δεν με πήρες και τελικά λέει αποφάσισα Εδώ ερχόμαστε σε αυτά που προείπαμε για την τρέλα που έχω, ας πούμε, για αυτό το νησί. Αποφάσισα, λέει, και το έχω δώσει σε μία αρχιτεκτόνησα, μια φίλη μου, να το σπάσουμε σε τρία διαφορετικά σημεία, να χτίσουμε από πάνω άλλο τόσο και να κάνουμε, λέει, τρία μπαγαζάκια από πάνω, να κάνουμε κάτι σπιτάκια που θα τα νοικιάσουμε Airbnb. Της λέω, ρε αγάπη μου, θα το διαλύσεις. Ενώ μεταξύ της λογιμότητας θα το διαλυσεις. Είναι το πιο ωραίο μέρος όλου του νησιού. Δηλαδή, πώς να σου πω αυτό... Εδώ στην Αμερική τα κρατάνε... Πώς τα λένε... Historical, να σου πούμε. Και δεν μπορείς να κουνήσεις τίποτα. Μυστικώς στην Ελλάδα δεν το έχουμε αυτό. Αυτό είναι ένα από τα μέρη που θα πρέπει να βγει historical. Δεν πρέπει να βγει αυτό. Δηλαδή, δεν μπορεί να κάνεις τίποτα. Τις λέω, μπορούμε

να συναντηθούμε τώρα... Μου λέει, έχουν τα παιδιά στο σχολείο. Ε, ρε, εσύ, της λέω, σε παρακαλώ, μπορούμε να συναντηθούμε τώρα. Της λέω, εγώ έχω αεροπλάνο να πιάσω και έχω να φύγω. Μάλιστα, νομίζω την επόμενη μέρα έφευγα για Αμερική. Της λέω, δεν με νοιάζει, θα το χάσω. Μπορείς να έρθεις. Όντως ήρθε η κοπέλα μετά από δύο ώρες και της λέω να σου πω. Μπορεί να το σταματήσεις αυτό που πας να κάνεις, σε παρακαλώ. Άσε με να το πάρω αυτό το μαγαζί και θα σου αποδείξω Κάπως με εμπιστεύτηκε, πολύ καλός άνθρωπος η Ευδοξία, με εμπιστεύτηκε ο Σουλτρίποτο και μου λέει, ναι πάρ' το. Και την ίδια μέρα το πήραμε το μαγαζί. Τρέξαμε λίγο παραπάνω γιατί το πήραμε αρκετά αργά για την περίοδο. Το πήραμε σχεδόν μέσα Μαΐου. Και φτιάξαμε έναν πολύχώρο, για μένα ο ομορφότερος του νησιού. Με πρωινά, με πράγματα τα οποία τα φτιάχναμε όλα εκεί μέσα. Είχα κήπο από πίσω που φτιάχνεται δηλαδή ντοματίνια, μέχρι και αυγά από τοπικούς παραγωγούς παίρναμε. Ψωμί δικό μας, έφερε η Εύα τα προϊόντα της, τα σαπούνια, όλα αυτά. Γενικά έγινε ένας μαγικός χώρος, όταν λέμε μαγικός. Ποιο είσαι μέρος του πρώτου μπραντ? Είμαι μέρος της Αντιπάρου. Το TNAM σαν μπραντ είναι της ΕΒΑ, της Παπαδάκη. Και έγινε ένας πανέμορφος χώρος, φανταστικά κοκτέιλ. Φαντάσου πόσο detailing κάναμε εκεί πέρα, στο μπραντινγκ. που η Εύα έχει τρέλα με αυτό και εγώ έχω τρέλα με αυτό. Το πρωί όποιος ερχόταν, γιατί ήταν όλα πάρα πάρα πάρα πολύ healthy, ό,τι είχε σχέση να κάνει με το πρωινό, το πρωί σου βάζαμε ένα σουπλά στο ποτήρι για να πεις νερό, δεν ξέρω οτιδήποτε, και έγραφε κάθαρσης. Και είχε και μια ιστορία, αρκετά μεγάλη ιστορία, έγραφα το μικρό το σουπλά, και στ' αγγλικά και στ' ελληνικά και αρχαία ελληνικά. Και το βράδυ, επειδή, ξέρεις, ήταν λίγο δύσκολο να διαχωρίσουμε, γιατί εγώ είχα αγχωθεί και έλεγα ρε παιδιά πως το πρωί θα πουλάμε τόσο healthy τόσο δεν ξέρω τι τα πιο healthy σαπούνια τα πιο τους πιο healthy χυμούς με αγουάσκα κάτι τέτοια πράγματα βάζαμε μέσα ξέρω κάτι τέτοιες με ντοματίνια που τα βγάζουμε από πίσω και το βράδυ θα δίνουμε αλκοόλ τέλος πάντων κάπως προσπαθήσαμε να το διαχωρίσουμε και το πρωί λοιπόν ήταν οι κάθαρσεις και το βράδυ ήταν η έκσταση Πάρα πολύ ωραία πράγματα. Πραγματικά εκεί κάναμε μαγικά πράγματα στο μπραντινγκ.

Μαγικά. Είμαι εκστασιασμένος που τα ακούω. Πραγματικά σου μιλάω. Κρίμα

που δεν ήρθες εκεί. Έχασες. Έρχομαι το

καλοκαίρι σίγουρα. Ετοιμάσου. Ετοιμάσου. Και να σου πω και κάτι άλλο. Τώρα στην αντίπαρο πόσο απόσταση έχει το Bardot, το EPOS και το TNAM.

Γενικά προσπαθώ να παίρνω μαγαζιά που να είναι το ένα δίπλα στο άλλο. Μεζό μπαρντό, έπος και το συμβλατζίδικο που θα κάνω θέτως που θα ανοίξω είναι πραγματικά σε απόσταση αναπνοής. Δηλαδή είναι... Το μπαρντό από το έπος πρέπει να είναι 20 δευτερόλεπτα. 30, ξέρω εγώ. Μπορεί να είναι μια μικρή πολιτεία. Ναι. Το μπαρντό από το TNAMP είναι 1,5 λεπτό.

Τέλεια. Να σου πω κάτι, πες μας λίγο για το σουβλατζίδικο, μιας και το ανέφερες,

το project. Το σουβλατζίδικο το είχε ο Κυριάννης, ένας Άγιος άνθρωπος, ζή, απλά κουράστηκε. Μετά από 40 χρόνια εκεί πέρα αυτός, η γυναίκα του και η κόρη του τα τελευταία 15-20, πόσο ήταν η κόρη του, Κουράστηκε πάρα πολύ ο άνθρωπος και θέλει να βγει στη σύνταξη. Το ακίνητο είναι δικό του. Και επειδή ήμασταν γείτονες, μ' αγαπάει και εγώ τον λατρεύω τον κύριο Γιάννη και μου λέει σε παρακαλώ πάρ' το. Δεν θέλω να το δώσω σ' άλλον. Πρέπει να το πάρεις εσύ αυτό το μαγαζί. Έτσι και το πήρα. Στην αρχή ήθελα να το κάνω παγωτατζίδικο, να σου πω την αλήθεια. Έχω βρει ένα φοβερό κόνσερτ που θέλω να κάνω. Απλά το παγωτό είναι ακριβό. Τα μηχανήματα και όλα αυτά τα πράγματα. Και έχει και μία... Όχι ότι τόσο λατζίδικο δεν έχει, αλλά το παγωτάτζίδικό έχει μία δύσκολη... Πώς το λένε...

Ο μάστορας. Πρέπει να βρεις το μάστορα γενικά. Να βρεις ένα καλό μάστορά. Και λέω, ας το. Και δεν είναι και ένα νησί που δουλεύει 90-100 μέρες. Δεν είναι ούτε Σαντορίνη, ούτε Μύκονος, ούτε Πάρος. Δουλεύει λίγες μέρες. Λίγες και καλές. Και λέω, ας το αφήσουμε ως είχε ένα παραδοσιακό σουβλάκο ταβερνείο.

Έχεις σκεφτεί το κόνσεπτ, το μπραντ, τα λοιπά ή μπορείς να μιλήσεις ή ακόμα νωρίς.

Θέλω, φαντάσου, θα τα θυμάσαι μάλλον, όπως βάζανε παλιά στα σουβλατζίδικα, στα ταβερνάκια και έβαζαν το ξύλινο τραπέζι με το καρότο τραπεζομάντιλο. Από πάνω από το καρότο τραπεζομάντιλο βάζαν ένα χοντρό πλαστικό που δεν έρωνε το τέτοιο.

Το θυμάσες? Ναι. Θέλω

μέχρι και αυτό να έχει. Θέλω αυτό το πλαστικό που είναι όμορφο άσχημο. Εδώ ερχόμαστε στο όμορφο άσχημο. Αυτό το πλαστικό

είναι όμορφο άσχημο. Θέλω να κάνω ένα όμορφο, άσχημα σουβλάκο ταβερνείο. Επειδή θέλω να είναι όμορφο άσχηνο, έχω μια κοπελίτσα η οποία με παρακάλεσε, μου το ζήτησε σαν χάρη. Έχει ξεκινήσει ένα αρχιτεκτονικό γραφείο. Εγώ τώρα τα παγαζιά τα περισσότερα τα κάνω μόνος μου. Αλλά μου ζήτησε ένα σαχάρι. Λέει, βοήθησέ με, θέλω να κάνω ένα μαγαζί σου, θα είναι καλό για μένα. Λέω, οκ. Και όταν κάναμε την πρώτη συζήτηση, μου λέει, ξέρεις, για μπραντινγκ έχω μία πολύ καλή φίλη, Ιταλίδα, Της λέω, ξέρεις πόσο άσχημο θα είναι για το όμορφο άσχημο, αυτό το όμορφο άσχηνο σουβλακοταβερνοχώρο που θέλω να κάνω, πόσο άΣΧΗΜΟ θα είναι να κάθεται ο ξένος και να του πηγαίνουμε χαρτοπετσέτα

το οποίο έχει

πάνω

το μπραντ, το δικό μου. Χαλάει όλο το μπραндινγκ, γιατί και αυτό που πάω να κάνω μπραντινγκ είναι. το όμορφο άσχημο σουβλάκο ταβερνείο. Της λέω αν βάλω τώρα σουπλά, αν βάλω χαρτοπετσέτα με το λόγγο μου, δεν ξέρω και τέτοια, θα χαλάσει, θα γίνει ένα μοντέρνο σουβλατζίδικο. Δηλαδή ή το πας προς τα εκεί, μοντέρνο σουβλατζίδικο με ίδιες φορεσκές, όλοι ξέρω και τα τέτοια ή το πας σε ένα όμορφο, άσχημο ταβεργνείο.

Ναι. Και?

Και μάλλον, όχι μάλλον θα κάνουμε αυτό, το όμορφο άσχημο σουλτανικό ταβερνείο. Θα το λες όμορφο

άσχημο όμως ή θα το λες κάτι άλλο? Σ'

αρέσει, δεν έχω, δεν ξέρω ακόμα πώς θα το λέω. Μπορεί να το λέω

όμορφο άσχημο. Οκ. Θέλω να το συζητήσουμε αυτό, θα βρεθούμε. Έχω ιδέες. Δεν είναι

κακό όνομα το όμορφο άσχημο. Όχι, αλλά

νομίζω... Ναι, έχει διαφορετικότητα το όμορφο άσχηνο. Νομίζω είναι ωραίο το κόνσερτ. Όχι μ' αρέσει.

Εντάξει, όταν λέω όμορφο, άσχημο, κατάλαβες, θέλω να πάρω στοιχεία από σπλατζίδικα, από ταβέρνες και τέτοια. Όχι τόσο πολλοί ταβέρνα, γιατί δεν θα είναι τόσο πολύ ταβέρνα. Σεβεντης, κατάλαβας. Όπως τον δούλευο Κυριάννης, που ήταν ο Κυριάννης, η γυναίκα του, η κόρη του και αυτό, θέλω λιγάκι αυτό, το οποίο θα το κάνω 1,5 σκαλοπατάκι πιο πάνω. Τέλεια. Το έχω πιάσει

ήδη το concept και νομίζω θα βγει ωραίο. Τέλεια, μακάρι. Νομίζω ότι η συζήτηση σήμερα ήταν πάρα πολύ ωραία, διασκεδαστική, με ωραίες ιστορίες γύρω από τα brand που έχεις φτιάξει, γύρω από το concept σου και νομίζω όσοι δούνε την εκπομπή θα καταλάβουν ότι για να φτιάξεις brands πρέπει να έχεις παραστάσεις στη ζωή σου και αν δεν έχεις πρέπει να δημιουργήσεις, πρέπει να δεις

πράγματα. Άμα δεν έχεις παραστάσεις πρέπει να έχεις ταλέντο. Μπράβο.

Το καλύπτεις με το ταλέντο. Εντάξει, εσύ παραδέχεσαι ότι το ταλέντο σου ίσως να μην είναι ταλέντο κάποιου επαγγελματία δημιουργού, αλλά απ' ό,τι αποδεικνύεται απ' τα μπραντ σου και απ' το κόνσερτ πώς πλησιάζεις την επιχειρηματική ζωή, το ταλέντό εξελίχθηκε σαν πραγματικότητα και σε εσένα. Κοίταξε,

σίγουρα καθένας έχει έμφυ το κάποιο ταλέντο, αρκεί να το καταλάβει, να το δουλέψει και να το εμφυσίσει, να το βγάλει προς τα έξω. Και για μένα που δεν μ' αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, κάποιο ταλέντο στο design, στο χώρο της εστίασης, γιατί και όταν δούλευα στη Νέα Υόρκη σε μαγαζιά, δεν τα έκανα design εγώ τα μαγαζιά αλλά κάπως, δηλαδή στο Eves για παράδειγμα, Όλοι νιώθανε εκεί πέρα ότι είναι ο ιδιοκτήτης, είναι δικό του αυτό το μαγαζί, ότι είναι ο παίχτης, είναι ο έτσι, είναι ο αλλιώς. Κατάφερνα, είχα ένα και έχω ένα ταλέντο, να κάνω τον κόσμο να περάσει καλά. Και ας έχω 500 προβλήματα, θα πάω, θα γελάσω, θα περάσω ωραία. Οπότε σίγουρα όλοι έχουμε το ταλέντο μας αρκεί να το δουλέψουμε και να μην καθόμαστε και να βαριόμαστε. Κάποιο ταλέντο στο design πρέπει να είχα γιατί μου αρέσει πολύ και μου βγαίνει

έμφυτο. Ναι. Ναι. Τελειότητα. Πολύ ωραία κουβέντα. Οπότε, Θανάση, νομίζω ότι ο κόσμος σήμερα γνώρισε τον Θανάση Πανουριάκη. Γνώρισε και ίσως στο μυαλό του συγκρότησε κάποιες ιδέες πώς να προσεγγίσουμε το θέμα του design, το θέμα του branding. Μπορείς να κάνεις ένα branding καμιά φορά κάτω από διάφορες συνθήκες, χωρίς προγραμματισμό, μπορεί το μπραντ να μεταμορφωθεί όπως πάει, μπορεί ένα μπραντ να το φτιάξει στην αρχή. Σημασία ότι πρέπει να υπάρχει ένα μπράντ στην ουσία για να διαφοροποιηθείς σε όλα αυτά

που κάνεις. Επίσης, δεν το συζητάω. Μέχρι

και ο Κώστας που έχει το σουβλατζίδικο κάτω στο Σύνταγμα, από τα πιο παλιά σουβλατζίδικα στην Αθήνα και μόλις τώρα πρόσφατα μεταφέρθηκε κιόλας. που ήταν πολύ tricky για αυτόν. Ξέρεις, τέτοια brands, να μεταφερθεί το μαγαζάκι που είναι 65 χρόνια και 60 και 50 στον ίδιο χώρο και να το πάς κάπου κι εκεί, μπορεί να χαλάσει την όλη μαγιά. Αυτός μεταφέρθηκε και συνεχίζει. Μέχρι και αυτός, το οποίο είναι αυτό που λέω εγώ το όμορφο άσχημο του 1960,

έχει

ένα brand και το ξέρει. φυσικά αυτός που το δουλεύει τώρα, είναι γονός του, είναι γιος του, δεν ξέρω τι είναι, το ξέρει πολύ καλά και αυτό το μπραντ δεν το αλλάζει με τίποτα. Αυτό το γιαούρτι που βάζει με το κρεμμυδάκι, κάθεται και το ψήνει ο ίδιος σε μία ψησταριά τόση και δημιουργείται μία ουρά απ' έξω 50 και 60 και 70 ατόμων και σου λέει και δεν βάζεις κι

άλλες δύο παραδίπλα, πώς τις λένε, ψηστάριές.

Όχι. Το ξέρει ότι είναι το μπραρντ του.

Το μπραντ είναι αυτή η μοίευση στα αριά που κάθεται ο ξένος και το βλέπει εκεί πέρα και σου λέει πω πω τι κάνει ο τύπος. Ναι, αυτή

η απλότητα. Αλλά εκεί, αφοσιωμένο σε αυτή την απλότητα που δημιουργεί όλο αυτό το μυστήριο γύρω από το μπρανт. Θανάση, ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και την παρέα σου. Ωραία ζήτηση. Και να πω ξανά, Θανάση Πανουριάς δεν έχει social media. Θα τον βρείτε ή στο bar dot στην Αντιπάρο ή στο bar dot μεζών που είναι απέναντι το γκάλερι. ή στο 10AM στην Αντίπαρο ή σε ένα από τα EPOS στη Γλυφάδα ή στην Αβάνα και σύντομα στο όμορφο άσχημο σουβλατζίδικο που φτιάχνει στην Αντίπαρο. Έρχεται ο Μπράν θα δούμε. Οπότε Θανάση ευχαριστώ πάρα πολύ.

Εγώ ευχαριστώ. Πέρασα πάρα πολύ ωραία.