Κβαντική Ύπνωση | Αναδρομή Σε Προηγούμενη Ζωή

Πιστεύεις ότι, γιατί έχεις κάνει πολλά της Μεθόδου, νομίζω ότι και εσύ μπορείς να πας κατευθείαν χωρίς να κάνουμε 20 λεπτά και μισά ώρα χαλαρώσεις. Νομίζω ότι και εσύ μπορείς να πας κατευθείαν. Θα δοκιμάσουμε?

Να, ναι.

Είδας τη Μετανάτωρη. Αυτό έχεις κάνει?

Όχι, δεν έχουμε κάνει.

Δεν έχω κάνει. Δεν κάνουμε μαζί αυτό. Αυτό το κάνεις μόνος σου από το Τριντό. Ένα σε Τριντό δώρο ύπνος. Την έχεις κάνει ποτέ?

Μα, μου έλεγαν όχι. Δεν με συνέδε.

Ωραία. Εντάξει, εντάξει. Ωραία, κλείς τα ματάκια σου λοιπόν.

Ωραία.

Θα σου κάνω λίγο την αναρμόνιση καρδιάς, αυτό που κάνουν στο Χάρτ Μας Ινστιτούτ. Θα ξεκινήσουμε λίγο με αυτό. Απλά χαλαρώσε, πάρε λίγες αναπνοούλες. Λαφρύες, δεν χρειάζεται να είναι βαθιές. Λαφρύες, χαλαρές, όπως αρέσουν εσένα. Στο δικό σου ρυθμό. Απλά μην έχεις σταυρωμένα χέρια-πόδια, να είναι ευθεία, όπως καθόμαστε πάντα στις υπνώσεις. Ξαπλωμένη δεν είσαι. Ναι, ναι. Ωραία. Και θέλω τώρα σε κάθε αναπνοή να φαντάζεσαι ότι ο αέρας μπαίνει μέσα στην καρδιά σου. Κάνει κάποιος γύρου γύρω από την καρδιά. Σαδίνει. Και τον ξαναβγάζεις έξω. Καθώς κάνεις αυτό, θέλω να εστιάσεις σε μια πολύ χαρούμενη στιγμή του παρελθόντος, να τη φέρεις στη μνήμη σου, να είναι σαν να την ξαναζείς. Μια πολύ χαρούμενη στιγμή του παρελθόντος. Το κλειδί εδώ είναι να κάνεις το shift από το νου στην καρδιά. Να είσαι εστιασμένη στην καρδιά και στην ανάμνηση θετική. Να ξέρεις, αυτός είναι ένας τρόπος κιόλας, θα τον βγάλω και πιο λεπτομερό σε βίντεο, για να όταν μέσα στη μέρα μας κάτι μας συμβεί και δεν νιώθουμε αισθητικά, είναι ένας τρόπος για να ρυθμίζουμε κατευθείαν τα συναισθήματά μας, οπουδήποτε και αν είμαστε. Ωραία, και αφού έχεις κάνει αυτό, τώρα θέλω να φανταστούσες ένα μονοπάτι και πες μου πώς βλέπεις αυτό το μονοπάτι.

Είμαι σε ένα λιβάδι, σε ένα λιβάδι που είναι γύρω-γύρω σαν στάχια. Είναι ένα στενό μονοπάτι από χώμα.

Πολύ ωραία. Προχώρα στο μονοπάτι, λοιπόν. Και καθώς προχωράς, πες μέσα σου το όνομα του Αρχαγγελού Μιχαήλ τρεις φορές. Να εμφανιστεί μπροστά σου κάπου εκεί ο Αρχαγγελός Μιχαήλ. Ωραία. Και συνεχίζεται μαζί να περπατάτε. Και του λες ότι θες να κάνεις αυτό το ωραίο ταξίδι, να πας στο παρελθόν, να συνταθείς με το ανώτερο αυτό. Του λες έτσι χαρούμενα και με ενθουσιασμό, σαν να είσαι στη θύλη που προχωράτε και πάτε για αυτό το υπέροχο πράγμα. Θες να σου απαντήσει κάτι.

Με κρατάει απ' το χέρι.

Μπράβο. Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Νιώθω πολύ ήρεμη δίπλα του.

Πολύ ωραία. Θα συναντήσεις από εκεί το δέντρο με την κουφάλα, που θα πρέπει να μπεις μέσα. Και μόλις το συναντήσεις, να μου το πεις.

Ναι, το είδα. Πλησιάζω.

Ωραία. Ξέρεις τώρα ότι θα μπεις μέσα στην κουφάλα, θα κατεβείς εκείνη την πανέμορφη σκάλα, θα βρεθείς εκείνο το μεγάλο χώρο που έχει πόρτες και γύρω πολλές, και θα αφήσεις το αγαπητό του Μιχαήλ να μπει πρώτος στην πόρτα που ξέρει ότι μέσα είναι ο ανθρώπινος του εαυτό σου.

Ναι, μπήκε.

Ωραία, μπες και εσύ.

Μπήκα.

Πολύ ωραία. Τον βλέπεις το ανθρώπινο του εαυτό σου εκεί μέσα?

Όχι, δεν τον βλέπω.

Ωραία. Κάλεσε τον. Κάτι φοβάσαι, Πέπη. Κάλεσε τον. Φοβάσαι να τον καλέσεις?

Θα τον καλέσω.

Ναι. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το ανώτερο εαυτό μας. Δεν θα μας κρίνει. Ναι, τίποτα. Ίσα-ίσα θα πάμε να καθαρίσουμε αυτό που χρειάζεται για να συμπεθείτε. Αθωνίστηκε?

Όχι ακόμα.

Ζητάμε, Αχάγγελο Μιχαήλ, να βοηθήσει για να εμφανιστεί αντρός αυτός. Τον είχες δει στην άλλη ύπνοση. Τον είχες δει στην ύπνοση που έπαινες μόνη σου, έτσι?

Νομίζω ναι, αλλά δεν μου μίλαμε. Τώρα είναι... είναι σαν άηλος. Είναι εκεί όμως, αλλά είναι άηλος.

Είναι εκεί, ναι, ναι. Οκ, δεν μας πειράζει. Δεν μας πειράζει με τη μορφή που το βλέπεις. Είναι εκεί. Πολύ ωραία. Ήρθε. Ωραία, ωραία. Θέλω να το πεις. Να μας πάει εκεί που χρειάζεται να λύσουμε κάτι, για να μπορείς μετά να συνδεθείς μαζί του. Αυτό ή θα το δείξεις σαν σε οθόνη μπροστά σου ή θα σε πάρεις στο παρελθόν και θα είσαι μπροστά την ώρα που η μικρή πέπη κάνει κάτι. Καταλαβαίνεις. Ή θα είσαι μπροστά σε ανάμνηση του παρελθόντος ή θα το δείξεις σε οθόνη. Δεν μας πειράζει με αυτόν τον τρόπο. Ζήτησέ το απλά να πάμε να δουλέψουμε εκείνο το σημείο το οποίο υποδίδει τη σύνδεσή σας. Σου λέει κάτι, σου δείχνει κάτι.

Όχι, δεν λέει πότα. Ωραία.

Πάμε λίγο εμείς, δες τον εαυτό σου στα σύννεφα, μαζί με τον ανώτερο εαυτό σου, τον Αχά και τον Μιχαήλ. Και βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πηδηματάκια προς τα πίσω. Κάνετε όλοι μαζί προς τα πίσω, προς τα πίσω, προς τα πίσω, πάνω στα σύννεφα. Προς τα πίσω, προς τα πίσω. Και πες του τον ανώτερο εαυτό σου να σε προσγειώσει, να βρεθεί μια τρύπα στα σύννεφα και να προσγειωθείς εκεί που πρέπει, όπου κι αν είναι αυτό. Όπου θέλουν αυτό. Μπορεί να είναι σε προηγούμενη ζωή. Μπορεί να είναι σε αυτήν εδώ τη ζωή. Μπορεί να είναι στον διάμεσο ζώο. Μπορεί να είναι πριν να έρθει στη γη. Δεν μας πειράζει. Κάντε προς τα πίσω παιδηματάκια πάνω στα σύννεφα και κάτω στη στιγμή θα βρεθεί μια τρύπα και θα προσγειωθείτε μαλακά και ωραία κάπου. Διασκεδασέ το. Αυτά τα παιδηματάκια στη σύννεφα. Διασκεδασέ το. Και όπου προσφερωθείς μου το λες.

Μια καταιγίδα και πέθαμε στη θάλασσα, πολύ φορτουνιασμένη. Και είναι νύχτα και φοβάμαι.

Και αγάπη μου, προφανώς βλέπεις προηγούμενη ζωή σου. Εντάξει, ζήσε το. Πρέπει να ζήσεις το.

Σαν να έχει γίνει ένα λαβάγιο. Και κολυμπάω στα νερά. Και φοβάμαι.

Πέπη έτσι ή θα ζήσουμε όλη τη σκηνή μέχρι να δούμε αν σώθηκες ή αν πνίγηκες ή αν μπορείς να νιώσεις ή να ρωτήσεις στο άνθρωπο του εαυτό σου αν σου δείχνουν τρόπο με τον οποίο πέθανα σε προηγούμενη ζωή. Αν θες να αποφύγεις το πολύ πόνο απλά ρώτα τον. Πέθανα με αυτόν τον τρόπο, πες του.

Ναι.

Να το ζήσεις όμως. Σε αυτή τη ζωή φοβάστε θάλασσα από εκεί.

Φοβάμαι το πνιγμό, ναι.

Α, οκ. Τότε, να σου πω κάτι. Ζήσε το. Ας κάνει να βρεις εαυτός ότι θεωρεί καλύτερο. Πες του, ότι θεωρείς καλύτερο για μένα, αν πρέπει να το βιώσω τώρα όλο, όλη την ανάμνηση, ας τη βιώσω. Αφήσου. Ό,τι πώς θέλει εκείνος. Θα είναι θεραπευτικό να το βιώσεις όλο, καταλαβαίνεις.

Ναι. Να θα το ζήσω μόνη.

Όμως δεν είσαι τώρα αυτή τη στιγμή μόνη, νότροσε αυτό σου εκεί. Είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, έτσι, δεν είσαι μόνη. Απλά ναι, βιώνεις χαλά τις κινήσεις και τις ανάμνες. Ένιωθες πάρα πολύ μόνη. Ναι, αγάπη μου, ναι.

Ναι.

Τι σκέψεις περνάει το μυαλό σου καθώς είσαι εκεί? Δε θα το μιλήσεις. Παλεύω.

Παλεύω. Αλλά νιώθω απελπισία. Νιώθω ότι θα με ρουφήξουν τα νερά και νιώθω ότι βουλιάζω, ότι μπαίνω μέσα. Τελικά πρέπει να πνίγηκα.

Αφήσου να δεις τη συνέχεια, αν γίνεται. Δηλαδή... Τη συνέχεια του ότι πεθαίνεις, πού πας... Αυτό σου πεπει. Μας επιτρέπει ο άνθρωπος αυτός να δούμε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο.

Προχώραμε, Ρέι.

Ωραία, προχώραμε.

Πού να κολυμπάω στον βυθό. Φύγει κι άλλη λουλούδια. Και σαν να βλέπω έναν δίτη. Έρχεται ένας δίτης μπροστά μου, που με πιάνει από το χέρι και κάπου με πάει. Με βγάζει στην επιφάνεια. Σαν να με έσωσε. Δεν καταλαβαίνω.

Μπορούσε να σε έχει σώσει και να συνεχίζει η ζωή εκείνης της εσάρκωσης, ή θα μπορούσε να βλέπεις σαν δίτη κάποιον που ήρθε να σώσει σε εγωϊκά για να σε πάει στην επόμενη μετάβαση. Προχώρασέ και θα καταλάβουμε τι γίνεται.

Από μια βάρκα μπαίνουμε μέσα και.

Με.

Παίρνει από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Προχωράμε. Κατεβαίνει η θάλασσα. Ναι. Έχει βγει ήλιος. Και πάμε σε ένα νησί.

Ναι, προχώρα αγαπημό.

Μείνω στην ακτή.

Ναι.

Και ο Δίτης φεύγει. Ξαναγυρνάει στη θάλασσα. Και είμαι μόνη μου στην ακτή. Ένα άσπρα λόγο. Και ανεβαίνω επάνω. Και αυτό το αλόγο έχει φτεράκι, πετάει. Και με πάει κάπου αλλού. Ακόμα πετάνε. Με προσγείωσε, ζήτησα από τον αρχάγγελο, από τον ανώτερο εαυτό μου, να με προσγείωσει κάπου. Και με προσγείωσε σε πόλη που τη βομβαρδίζουν. Βομβαρδίζουν. Και πέφτουν γύρω μου βίδες. Βόμβες. Και όλα γκρεμίσματα.

Εσύ πώς χρονώνεσαι εκεί?

Πρέπει να είμαι μικρή. Δέκα. Έχω ένα αγοράκι εκεί. Και νομίζω ότι είμαι γερμανάκι. Είμαι τόσο τρομαγμένη.

Είσαι ασφαλής, φαβά, έτσι είσαι ασφαλής, γιατί... Είναι μόνο μία ανάμνηση. Απλά κάνε κουράγιο να τη δεις όλη, να δούμε τι θέλει να σου δείξει ο άντρας σου αυτός. Ναι. Είδαμε λοιπόν πριν ότι πέθανες τελικά σε εκείνο το ναυάγιο. Γιατί σε πήρε το άλογο, το φτερό του. Απλά δεν άφησες να δούμε πού πήγαινες. Όμως για κάποιο λόγο πρέπει να δεις και αυτό. Ζήσει και αυτό. Δες το μέχρι τέλος της σκηνής.

Αεροπλάνα πετάνε και πετάνε βόμπες. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελός στον δρόμο. Πανικός παντού. Και κρύβομαι σε ένα κτίριο. Και εκεί μια γυναίκα κάτι μου δίνει. Κάτι πολύτιμο μου έδωσε.

Μπορείς να δεις τι είναι?

Ανοίγουν ένα πουγγί και είχε μέσα χρυσό. Χρυσά κέρματα. Δεν ξέρω ποια είναι αυτή η γυναίκα. Είναι μια μεγάλη γυναίκα η οποία φεύγει. Έφυγε και έμεινα μόνη μου στο σπίτι.

Εντάξει, δες παρακάτω. Αν θες να δεις.

Και βρίσκω μια καταπακτή και μπαίνω από κάτω και νομίζω ότι σώθηκα από εκείνους τους βαρτισμούς. Βρίσκω σε ένα υπόγειο μόνιμο, σκοτεινό, για να με ασφαλίσω εκεί κάτω.

Ωραία.

Με ασφαλίσω. Τελείωσα να έχω βαρτισμοί. Και έζησα.

Μπορείς να... Να ζητήσεις να μας δέξει υπάρχει με τέτοια κατευθείαν. Θα δοκιμάσουμε.

Ναι, ναι.

Κύριε Δέση Μετανάτολη, αυτό έχεις κάνει?

Όχι, δεν έχουμε κάνει.

Δεν έχω κάνει. Δεν κάνουμε μαζί αυτό. Αυτό το κάνεις μόνο σε τριντό. Ένα σε τριντό δώρο ύπνος. Δεν έχεις κάνει ποτέ.

Μα μου έλεγαν όχι. Δεν με συνέδε.

Α, ωραία. Εντάξει, εντάξει. Ναι, ναι, ναι. Ωραία. Κλείς τα ματάκια σου, λοιπόν.

Ωραία.

Θα σου κάνω λίγο την αναρμόνιση καρδιάς, αυτό που κάνουμε στο Heart Mass Institute. Θα ξεκινήσουμε λίγο με αυτό. Απλά χαλάρωσε, πάρε λίγες αναπνοούλες. Λαφρύες, δεν χρειάζεται να είναι βαθιές. Λαφρύες, χαλαρές, όπως σου αρέσουν εσένα. Στο δικό σου ρυθμό. Και απλά μην έχεις σταυρωμένα χέρια-πόδια, να είναι ευθεία, έτσι όπως καθόμαστε πάντα στις υπνώσεις. Ξαπλωμένη δεν είσαι? Ναι, ναι. Ωραία. Και θέλω τώρα σε κάθε αναπνοή να φαντάζεσαι ότι ο αέρας μπαίνει μέσα στην καρδιά σου. Κάνει κάποιος γύρω από την καρδιά, σε αδύνει και τον ξαναβγάλεις έξω. Καθώς κάνεις αυτό, θέλω να εστιάσεις σε μια πολύ χαρούμενη στιγμή του παρελθόντος, να τη φέρεις στη μνήμη σου, να είναι σαν να την ξαναζείς. Μια πολύ χαρούμενη στιγμή του παρελθόντος. Το κλειδί εδώ είναι να κάνεις το shift από το νου στην καρδιά. Να είσαι εστιασμένη στην καρδιά και στην ανάμνηση θετική. Να ξέρεις, αυτός είναι ένας τρόπος κιόλας, θα τον βγάλω και πιο λεπτομερό σε βίντεο, για να όταν μέσα στη μέρα μας κάτι μας συμβεί και δεν νιώθουμε αισθητικά, είναι ένας τρόπος για να ρυθμίζουμε κατευθείαν τα συναισθήματά μας, οπουδήποτε και αν είμαστε. Ωραία, και αφού έχεις κάνει αυτό, τώρα θέλω να φανταστούσες ένα μονοπάτι και πες μου πώς βλέπεις αυτό το μονοπάτι.

Είμαι σ' ένα λιβάδι, σ' ένα λιβάδι που είναι γύρω-γύρω σαν στάχια. Είναι ένα στενό μονοπάτι από χώμα.

Πολύ ωραία. Προχώρα στο μονοπάτι, λοιπόν. Και καθώς προχωράς, πες μέσα σου το όνομα του Αρχαγγελού Μιχαήλ τρεις φορές. Να εμφανιστεί μπροστά σου κάπου εκεί ο Αρχαγγελός Μιχαήλ. Ωραία. Και συνεχίζεται μαζί να περπατάτε. Και του λες ότι θες να κάνεις αυτό το ωραίο ταξίδι, να πας στο παρελθόν, να συνταθείς με το ανώτερο εαυτό. Του λες έτσι χαρούμενα και με ενθουσιασμό, σαν να είσαι στη θύλη που προχωράτε και πάτε για αυτό το υπέροχο πράγμα. Θες να σου απαντήσει κάτι.

Με κρατάει απ' το χέρι.

Μπράβο. Πολύ ωραία. Πολύ ωραία.

Νιώθω πολύ ήρεμη δίπλα του.

Πολύ ωραία. Πολύ ωραία. και θα συναντήσεις κάπου εκεί το δάτυλο με την κουφάλα που θα πρέπει να μπεις μέσα. Και μόλις το συναντήσεις, να μου το πεις.

Ναι, το είδα. Πλησιάζω.

Ωραία, ωραία. Ξέρεις τώρα ότι θα μπεις μέσα στην κουφάλα, θα κατεβείς εκείνη την πανέμορφη σκάλα, θα βρεθείς εκείνο το μεγάλο χώρο που έχει πόρτες και γύρω πολλές, Και θα αφήσεις τώρα ο αγαπητός Μιχαήλ να μπει πρώτος στην πόρτα που ξέρει ότι μέσα είναι ο ανδρός σου αυτός.

Ναι, μπήκε.

Ωραία, μπες κι εσύ.

Μπήκα.

Πολύ ωραία. Τον βλέπεις τώρα αυτός εκεί μέσα?

Όχι, δεν τον βλέπω.

Ωραία. Κάλεσέ τον. Κάτι φοβάσαι, Πέπη. Κάλεσέ τον. Φοβάσαι να τον καλέσεις?

Θα τον καλέσω.

Ναι. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το ανώτερο εαυτό μας. Δεν θα μας κρίνει. Ναι, τίποτα. Ίσα-ίσα θα πάμε να καθαρίσουμε αυτό που χρειάζεται για να συμπεθείτε. Αφανίστηκε.

Όχι ακόμα.

Ζητάμε, Αχάγγελο Μιχαήλ, να βοηθήσει για να εμφανιστεί αντρός αυτός. Τον είχες δει στην άλλη ύπνοση. Τον είχες δει στην ύπνοση που έπαινες μόνη σου, έτσι.

Νομίζω ναι, αλλά δεν μου μίλανε. Τώρα είναι σαν άειλος. Είναι εκεί όμως, αλλά είναι άειλος.

Είναι εκεί. Ναι, ναι. Οκ, δεν μας πειράζει. Δεν μας πειράζει με τη μορφή που μου βλέπεις. Είναι εκεί. Πολύ ωραία. Ήρθα. Ωραία, ωραία. Θέλω να του πεις να μας πάει εκεί που χρειάζεται να λύσουμε κάτι για να μπορείς μετά να συνδεθείς μαζί του. Αυτό ή θα το δείξεις σαν σε οθόνη μπροστά σου ή θα σε πάει στο παρελθόν και θα είσαι μπροστά την ώρα που η μικρή πέπη κάνει κάτι. Καταλαβαίνεις. Ή θα είσαι μπροστά σε ανάμνηση του παρελθόντος ή θα το δείξεις σε οθόνη. Δεν μας πειράζει με ποιο τρόπο. Ζήτησε το απλά να πάμε να δουλέψουμε εκείνο το σημείο το οποίο υποδείχνει τη σύνδεσή σας. Σου λέει κάτι, σου δείχνει κάτι.

Όχι, τίποτα.

Ωραία. Πάμε λίγο εμείς, δες τον εαυτό σου στα σύννεφα, μαζί με τον ανάτορ εαυτό σου, τον Αχά και τον Μιχαήλ. Και βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πηδηματάκια προς τα πίσω. Κάνε το όλοι μαζί προς τα πίσω, προς τα πίσω, προς τα πίσω, πάνω στα σύννεφα. Προς τα πίσω, προς τα πίσω. Και πες του τον ανάτορ εαυτό σου να σε προσγειώσει, να βρεθεί μια τρύπα στα σύννεφα και να προσγειωθείς εκεί που πρέπει, όπου κι αν είναι αυτό. Όπου κι αν είναι αυτό. Μπορεί να είναι σε προηγούμενη ζωή. Μπορεί να είναι σε αυτήν εδώ τη ζωή. Μπορεί να είναι στον διάμεσο ζώων. Μπορεί να είναι πριν να έρθει στη γη. Δεν μας πειράζει. Κάντε προς τα πίσω παιδηματάκια πάνω στα σύννεφα και κάποια στιγμή θα βρεθεί μια τρύπα και θα προσγειωθείτε μαλακά και ωραία κάπου. Διασκεδασέ το. Αυτά τα παιδηματάκια στη σύννεφα. Διασκεδασέ το. Και όπου προσιωθείς, μου το λες.

Μια καταιγίδα και πέθαμε στη θάλασσα, πολύ φουρτουνιασμένη. Και είναι νύχτα και φοβάμαι.

Και ανάβει προφανώς, τουλάχιστον, η προηγούμενη ζωή σου. Εντάξει, ζήσε το. Πρέπει να ζήσε το.

Σαν να έχει γίνει ένα ναυάγιο. Και κολυμπάω στα νερά. Και φοβάμαι.

Πέπη, ή θα ζήσουμε όλοι τη σκηνή μέχρι να δούμε αν σώθηκες ή αν πνίγηκες ή αν μπορείς να νιώσεις ή να ρωτήσεις στο άνθρωπο αυτό σου αν σου δείχνει τον τρόπο με τον οποίο πέθανα σε προηγούμενη ζωή. Αν θες να αποφύγεις το πολύ πόνο, απλά ρώτα τον. Πέθανα με αυτόν τον τρόπο.

Πες του. Ναι.

Ναι. Καλούν να το ζήσεις όμως. Σε αυτή τη ζωή φοβάστε θάλασσα από εκεί.

Φοβάμαι το πνιγμό, ναι.

Α, οκ. Τότε, να σου πω κάτι. Ζήσε το. Ας κάνει ανάπτυξη αυτός ότι θεωρεί καλύτερο. Πες του, ό,τι θεωρείς καλύτερο για μένα, αν πρέπει να το βιώσω τώρα όλο, όλη την ανάμνηση ας τη βιώσω.

Αφήσου.

Ό,τι πώς θέλει εκείνος. Θα είναι θεραπευτικό να το βιώσεις όλο, καταλαβαίνεις.

Ναι. Να θα το ζήσω μόνη.

Όμως δεν είσαι τώρα αυτή τη στιγμή μόνη. Να ντρέψεις εαυτό σου εκεί. Είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, έτσι. Δεν είσαι μόνη. Απλά ναι, βιώνεις ξανά τη σκηνή. Σε εκείνη την ανάμνηση ένιωθες πάρα πολύ μόνη. Ναι, αγάπη μου, ναι. Ναι. Τι σκέψεις περνάει ο μυαλός σου καθώς είσαι εκεί. Παλεύω, παλεύω.

Αλλά νιώθω πελπισία. Νιώθω ότι θα με ρουφήξουν τα νερά και νιώθω ότι βουλιάζω, ότι μπαίνω μέσα και τελικά πρέπει να πνίγηκα.

Αφήσου να δεις τη συνέχεια να γίνεται. Τη συνέχεια του ότι πεθαίνεις, πού πας... Αυτό σου πεπει. Μας επιτρέπει ο άνθρωπος αυτός να δούμε αυτό το εμβιανόσο στάδιο.

Προχώραμε, λέει.

Ωραία, προχώραμε.

Που να κολυμπάω στον πυθό. Φύγει κι άλλη λουλούδια. Και σαν να βλέπω έναν δίτη. Έρχεται ένας δίτης μπροστά μου, που με πιάνει από το χέρι και κάπου με πάει. Με βγάζει στην επιφάνεια. Σαν να με έσωσε. Δεν καταλαβαίνω.

Θα μπορούσε να σε έχει σώσει και να συνεχίζει η ζωή εκείνης της ενσάρκωσης και θα μπορούσε να βλέπεις σαν δίτη κάποιον που ήρθε να σας σώσει στα γλυκά για να σας πάρει στην επόμενη μετάβαση. Προχώρασέ και θα καταλάβουμε τι γίνεται.

Από μια βάρκα μπαίνουμε μέσα. Και με παίρνει από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Προχωράμε. Καθόλου η θάλασσα είναι ηρεμή.

Ναι.

Έχει βγει ήλιος. Τη πάμε σε ένα νησί.

Ναι, προχωράγα, αγαπημό.

Μείνω στην ακτή.

Ναι.

Και ο Δίτης φεύγει. Ξαναγυρνάει στη θάλασσα. Και είμαι μόνη μου στην ακτή. Ένα άσπρα λόγο. Και ανεβαίνω επάνω. Κι αυτό το αλόγο έχει φτεράκι, πετάει. Και με πάει κάπου αλλού. Ακόμα πετάμε. Με προσγείωσε, ζήτησα από τον αρχάγγελο, από τον ανώτερο εαυτό μου, να με προσγείωσει κάπου. Και με προσγείωσε σε πόλη που την βομβαρδίζουν. Σφομπάρθίζουν. Και πέφτουν γύρω μου οβίδες. Βόμβες. Και όλα γκρεμίσματα.

Εσύ πώς χρονώνεσαι εκεί?

Πρέπει να είμαι μικρή. Δέκα. Έχω ένα αγοράκι εκεί. Και νομίζω ότι είμαι γρημανάκι. Άντς μου έρχεται και φοβάμαι και χωρίζω τα χέρια μου πάνω από την κεφάλαια μου και κουλουριάζω και πέφτω γύρω από το βίθισκο. Είμαι τόσο τραυματομένη.

Είσαι ασφαλής πράγματά, έτσι, είσαι ασφαλής, γιατί... Είναι μόνο μία ανάμνηση. Απλά κάνε κουράγιο να τη δεις όλη, να δούμε τι θέλει να σου δείξει ο άντρας σου αυτός. Είδαμε λοιπόν πριν ότι πέθανες τελικά σε εκείνο το ναυάγιο, γιατί σε πήρε το άλογο, το φτερό του. Απλά δεν άφησες να δούμε πού πήγαινες. Όμως για κάποιο λόγο πρέπει να δεις και αυτό. Ζήστε και αυτό. Δες το μέχρι τέλος στη σκηνή.

Αεροπλάνα πετάνε και πετάνε βόμπες. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελός στον δρόμο. Πανικός παντού. Και κρύβομαι σε ένα κτίριο. Και μια γυναίκα κάτι μου δίνει. Κάτι πολύτιμο μου έδωσε.

Μπορείς να δεις τι είναι?

Ναι, ανοίγουν ένα πουγγί και έχει μέσα χρυσό. Χρυσά κέρματα. Δεν ξέρω ποια είναι αυτή η γυναίκα. Είναι μια μεγάλη γυναίκα η οποία φεύγει. Έφυγε και έμεινα μόνο μου στο σπίτι.

Και γίνεσαι παραπάνω.

Και βρίσκω μια καταπακτή και μπαίνω από κάτω και νομίζω ότι σώθηκα από εκείνους τους φοβαριτισμούς. Βρίσκομαι σε ένα υπόγειο μόνιμο, σκοτεινό. Να με ασφαλίσει εκεί κάτω. Ωραία. Με ασφαλίσει. Τελείωσαν οι φοβαριτισμοί. Και έζησα.

Μπορείς να μας ζητήσεις να μας δείξει υπάρχει η μετέπειτα ζωή στον Χάνς, να μας παίρνει τη μετέπειτα ηλικία του Χάνς.

Έγινε αξιωματικός στο Μεσσές. Πώς γίνεται. Έγινε στρατιωτικός.

Και... Αφήσου να μας δείξου να δώσει αυτός ό,τι θέλει να γνωρίσεις και αυτό.

Είναι εσές. Χαιρετάει στρατιωτικά. Πιστεύει στον Χίλλερ και με πάει στο στρατόπεδο της κέντρους.

Είναι οκ. Αφήσου να μας τα δείξει όλα όσα θέλει.

Είμαι ένας ψηλό βαθμός θρησκευτικός. Με σέβονται. Φοβούνται. Είμαι πολύ αυστηρός. Και είμαι αντίστακτος. Βλέπω να πυροβολώ κάποιον στο κεφάλι. Και όλοι με τρέμουν.

Πώς νιώθεις εσύ, όμως, μέσα σου?

Έχω νιώθει τόση δύναμη και νιώθω αποκομμένους. Νιώθω σαν να μην έχω αισθήματα. Να κάνω... Δεν μου είναι τίποτα να τους σκοτώσω.

Μπορείς να μιλήσεις με τον Χάνς και να τον ρωτήσεις γιατί είναι έτσι τα πράγματα, τα συναισθήματα.