Το διάβασμα ενός βιβλίου μείωσε τον όγκο της - Μαρτυρία που συγκλονίζει το διαδίκτυο!

Γεια σας, είμαι η Ελίνα. Θα ήθελα να πω και εγώ τη δική μου μαρτυρία, όσον αφορά το βιβλίο και τα όσα έχω ζήσει. Το βιβλίο το πήρα στα χέρια μου το 2020, σε μια πολύ άσχημη για εμένα περίοδο, με πολλές καταστάσεις άσχημες και κυρίως σε θέματα υγείας, προσωπικά μου. Περνούσα κατάθλιψη εκείνη την περίοδο. Είχα αρκετές εμορραγίες, λιποθυμίες και έναν όγκο στο να δένω τις υπόφεσεις, τον οποίο και έχω εδώ και 14 χρόνια. Όπως και βλέπετε, και να θέλω να τον κρύψω δεν μπορώ, ο οποίος το πήγαινε και αυξανότανε. Ο γιατρός μου με ενημέρωνε ότι οδεύω για τύφλωση. Και ότι θα έπρεπε να αλλάξουμε την αγωγή. Ξεκίνησα, λοιπόν, να διαβάζω το βιβλίο. Σε λίγες μονομέρες, γυρνούσα από τη δουλειά μου και το σπίτι μου μύριζε θυμίαμα, ενώ εγώ δεν είχα λιβανίσει. Αυτό έγινε αρκετές μέρες. Μετά από δύο με δύο μισή μήνες και αφού τελείωσα την δεύτερη ανάγνωση τότε, καλέστηκα από το γιατρό μου να κάνω τη μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και όταν πια πήρα τα αποτελέσματα, συνειδητοποίησα ότι το 7,2 που με οδηγούσε σε τύφλωση είχε πάει στο 3,4 και δεν φοβόμου τίποτα πια. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ζω το πρώτο μου θαύμα. Δεν σταμάτησα να το διαβάζω. Συνέχισα. Κι όσο συνέχιζα, έβλεπα ότι η κατάθλιψή μου έφευγε. Οι αιμορραγίες μου σταματούσαν. Δεν λιποθυμούσα πια. Τα οικονομικά μου άνθηζαν. Νέες ευκαιρίες, νέοι άνθρωποι έμπαιναν στη ζωή μου. από το πουθενά. Συνεργασίες. Χρήματα. Ξαναγινόμουν και πάλι αυτό το χαμογελαστό και ζωντανό πλάσμα που ήμουν κάποτε. Και που είμαι μέχρι και σήμερα. Το τελευταίο το οποίο έζησα, και ήταν και πολύ πρόσφατο μάλιστα, ήταν στις 11 Οκτωβρίου του 2022 που μας πέρασε, στο οποίο ένα απόγευμα γυρνώντας από τη δουλειά, και να είμαι πολύ άσχημα ψυχολογικά, έπεσα να ξαπλώσω. Ζητούσα από τον Μιχαήλ εκείνη την ημέρα να με βοηθήσει και να μου δώσει μία απάντηση σε κάτι και αν ήθελε να έρθω στη Μιτιλίνη, στο μοναστήρι της Μανταμάδου και αν με δέχεται. Έπεσα να ξαπλώσω λοιπόν, πήρα το βιβλίο στην αγκαλιά μου, το διάβαζα μέχρι που με πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή ακούω στα αυτιά μου, μες στον ύπνο μου, μία φωνή να μου λέει «Είμαι κοντά σου για πάντα. Δεν θα σε εγκαταλείψω ποτέ. Σε περιμένω, Μιχαήλ». Ξύπνησα πολύ απότομα ακούγοντας ειδικά τον Μιχαήλ στα αυτιά μου. Συνειδητοποιώ ό,τι ακόμα έχω στα χέρια μου. Το βιβλίο, το οποίο και διάβαζα. Την εικόνα του Μιχαήλ δίπλα μου και αρχίσω να ξεσπάω σε λυγμούς. Ήταν η επιβεβαίωσή μου ότι ο Μιχαήλ με άκουσε και με δεχόταν στη μανταμάδα. Αυτό το οποίο ζήτησα ήταν το κάλεσμά του για εμένα. Όπως βλέπετε, τον τιμό και τον κοσμό στο σπίτι μου, στη ζωή μου, παντού. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς γιατί το ένιωθα δίπλα μου. Ένιωσα την προστασία του. Το βιβλίο αρχίζει και μου ανοίγει πολλά. Τη δίαισθησή μου να συνδέομαι ακόμα καλύτερα με τον προστάτη μου. Ζω πάρα πολλά. Ζω πάρα πολλά. Εύχομαι να ζήσετε κι εσείς ό,τι ζω εγώ. Ευχαριστώ πάρα πολύ που με ακούσατε. Συγγνώμη για τα κλάματα. Αλλά έχω ζήσει τόσο πολλά που όταν μιλάγα για τον Μιχαήλ μόνο κλαίγω. Ευχαριστώ. Έστε καλά.