ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ: Η ερμηνεια της εικονικης πραγματικοτητας (Μερος 3)

Γεια σας φίλοι μου. Έχω εδώ με τα φράσεις, έχω κρατήσει κάποιες σημειώσεις από ένα βίντεο του Τον Κάμπελ. σχετικά με τις ομοιότητες και τις διαφορές που έχουν τα παιχνίδια που παίζουμε στο κομπιούτερ από τη δική μας εικονική πραγματικότητα. Μου ζητήσατε να πω περισσότερα πάνω σε αυτό, οπότε έψαξα λίγο παραπάνω. Καταρχάς, είναι αδύνατον να είναι το κομπιούτερ μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Το κομπιούτερ που φτιάχνει την εικονική πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Δεν θα είναι υλικό. Υλικό όμως πώς? Υλικό όπως το καθορίζει αυτή η πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα καθορίζει το τι είναι υλικό, το τι είναι φυσικαλ, Σύμφωνα με το δικούς της κανόνες. Μία άλλη εικόνικη πραγματικότητα θα καθορίζει το ότι είναι φυσικά, το ότι είναι υλικό εκεί, με τους δικούς της κανόνες πάλι. Οπότε δεν θα είναι υλικό με τη μορφή, την εδώ, γιατί δεν θα βρίσκεται εντός αυτής της εικόνικης πραγματικότητας. Θα υπακούει σε άλλους κανόνες στην εκή εικόνικη πραγματικότητα στην οποία βρίσκεται το κομπιούτερ. Ο παίκτης επίσης το ίδιο. Γιατί εμείς είπαμε είμαστε το ανθρωπάκι το οποίο είναι μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Το ανθρωπάκι που το παίζει ένας χρήστης, ένας παίκτης. Ο παίκτης είναι η συνειδητότητα. Η συνειδητότητα επίσης είναι αδύνατον να βρίσκεται εντός της εικονικής πραγματικότητας. Πρέπει να είναι εκτός. Γιατί όπως εγώ δεν είμαι μέσα στο παιχνίδι και είναι αδύνατον να είμαι μέσα στο παιχνίδι που σας έδειχνα, Είμαι εκτός παιχνιδιού. Είμαι εκεί που είναι το κομπιούτερ, διότι εγώ πρέπει να βαστάω το ποντίκι, πρέπει δηλαδή εγώ να βρίσκομαι σε διαδραστικότητα με το κομπιούτερ, για να μπορώ να παίζω το ανθρωπάκι. Πρέπει να είμαι στην ίδια εικονική πραγματικότητα με το κομπιούτερ, και όχι σε εκείνη την εικονική πραγματικότητα που δεν βρίσκεται το κομπιούτερ. Έτσι και η συνειδητότητα. Η συνειδητότητα βρίσκεται σε μία άλλη πραγματικότητα. Δεν μπορεί να είναι Όλες οι εικονικές πραγματικότητες τώρα μοιράζονται τις ίδιες ιδιότητες. Η διαφορά είναι στο πώς παράγεται, προγραμματίζεται κάθε εικονική πραγματικότητα. Δηλαδή, ο Tom Campbell που έχει επισκεφθεί όλες τις υπάρχουσες εικονικές πραγματικότητες μας λέει ότι έχουν διαφορές στην ανάλυση. Δηλαδή κάποιες εικονικές πραγματικότητες έχουν κάποια όντα τα οποία δεν κινούνται έτσι όπως κινούμαστε εμείς. Σε εμάς η κίνηση γίνεται ομαλά. Κουνάω το χέρι μου και το βλέπετε να κινείται ομαλά. Σε άλλες εικονικές πραγματικότητες κινούνται απότομα και σπασμωδικά. Έτσι, να σπούμε. Δεν είναι η ανάλυση ίδια. Είναι χειρότερη ανάλυση, να το πούμε έτσι. Σε δικιά μας εικόνες και πραγματικότητα οι χαρακτήρες, τα όντα, μπορούν να κάνουν εκφράσεις στο πρόσωπό τους. Σε πράγματι νιώθουν. Σε άλλες εικόνες και πραγματικότητες δεν είναι εφικτό αυτό. Δηλαδή έχουμε διαφορά στην ανάλυση και στο πόσο ρεαλιστική είναι η εικόνα. Μια πολύ σημαντική διαφορά των παιχνιδιών με την δική μας εικονική πραγματικότητα είναι ότι η δική μας εξελίσσεται. Είναι εξελισσόμενη. Δηλαδή, δεν ξεκίνησε μια ομάδα προγραμματιστών να τη δημιουργήσουν, αλλά να βάλουν κάπου στάνταρ πράγματα που τα βλέπουμε πάντα εκεί. Εξελίσσονται κάποια πράγματα. Εξελίσσονται σύμφωνα, όμως, με ένα σύστημα κανονισμών το οποίο επιτρέπει να γίνεται διαδραστικότητα και κάποιες αρχικές σταθερές συνθήκες. Θα τα εξηγήσουμε αυτά παρακάτω. Και απλώς πατήθηκε το κουμπί Run. Και ξεκίνησε να αναπτύσσετε, να εξελίσσετε αυτίκον και πραγματικότητα. Και οι αρχικές συνθήκες άρχισαν να αλλάζουν, αλλά πάντα περιορισμένα, σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν αυτή την εικονική πραγματικότητα. Και συνεχίζουν να αλλάζουν, αλλά πάντα περιορισμένα, πάντα σύμφωνα με τους κανόνες. Δηλαδή, φανταστείτε ότι είναι σαν να λέμε ότι υπήρχε ένα μεγάλο ψηφιακό μπάνκ. Οι αρχικές συνθήκες ήταν η υπάρξης μιας πολύ καυτής μπάλας πλάσματος. Όταν πατήθηκε το κουμπί η μπάλα πλάσματος άρχισε να αλλάζει σύμφωνα όμως με τους κανόνες. Για παράδειγμα οι κανόνες ήταν η βαρύτητα κτλ. Όμως τι είναι η βαρύτητα. Πάρτε για παράδειγμα, το έχω ξαναπεί αυτό το παράδειγμα, το ίδιο λέει, το ίδιο παράδειγμα φέρνει πάντα και τον Κάμπελ και νομίζω ότι είναι πολύ χαρακτηριστικό. Πάρτε για παράδειγμα το Σούπερ Μάριο, που είναι μέσα σε εκείνο το παιχνίδι που είναι. Ο Σούπερ Μάριο, λοιπόν, δεν μπορεί να πεδίσει πάνω από τόσο. Γιατί? Γιατί οι κανόνες του προγραμματισμού, μέσα σε εκείνη την πραγματικότητα, του λένε, θα μπορείς να πεδίσεις τον άξονα, τον ψή, μέχρι εδώ. Δεν είναι ότι έχει βαρύτητα ο Σούπερ Μάριο. Αλλά συμπεριφέρεται σαν να είχε. Απλά το ονομάζουμε βαρύτητα. Και αυτό μας λέει και ο Τόμ Κάμπελ. Μας λέει όλα αυτά που τα ονομάζουμε επιστήμες, που τα ονομάζουμε φυσική, κανόνες φυσικούς. Είναι απλώς γραμμές προγραμματισμού. Είναι οι κανόνες της δικιάς μας υπόλοιπης πραγματικότητας. Δηλαδή ότι ανάλογα το βάρος που έχει το ανθρωπάκι που και το βάρος δεν υπάρχει, αλλά ανάλογα το ανθρωπάκι αν είναι τόσο φαρταί, τόσο κοντό, τόσο ψηλό, μπορεί να πηδήσει στον άξονα των ψή, μέχρι εδώ. Ανάλογα τι έχει κάνει στη ζωή του, έχει κάνει πολεμικές τέχνες ή κάτι άλλο, θα μπορεί να πηδήξει μέχρι εδώ ή μέχρι εδώ. Είναι κανόνες. Είναι προγραμματισμός. Δεν δημιουργήθηκε με αυτόν τον τρόπο ένα παιχνίδι. Για παράδειγμα, το World of Warcraft, οι Sims, το Guild Wars, δημιουργήθηκαν από προγραμματιστές και δεν εξελίσσεται εκείνη η εικόνικη πραγματικότητα. Δεν είναι όλα αυτά παιχνίδια, όμως, οι διαμεταξύ τους. Το World of Warcraft είναι ένα παλιό παιχνίδι, το Sims επίσης. Ό,τι υπάρχει εκεί το έχει βάλει ένας προγραμματιστής. η καρέκλα που πάει το ανθρωπάκι σας στους Sims και κάθεται, βρίσκεται εκεί, απ' τον προγραμματιστή. Δεν μπορείτε εσείς να εμφανίσετε μια νέα καρέκλα. Οι κανόνες περιορίζουν την εικονική μας πραγματικότητα. Στα παιχνίδια το ίδιο. Στο Sims, ας πούμε, δεν μπορεί το ανθρωπάκι σου ξαφνικά να γίνει πλούσιο επειδή πήγε στην αυλή και βρήκε κρυμμένο χρυσό. Στο World of Warcraft δεν μπορείς ξαφνικά να πετάξεις, δεν επιτρέπεται από τους κανόνες. Είναι αδύνατον. Όλες οι εικονικές πραγματικότητες περιορίζονται λοιπόν από τους κανόνες. Αλλά στη δική μας περίπτωση εξελιχθόμαστε μέσω των κανόνων, δηλαδή όσο μας επιτρέπουν οι κανόνες να εξελιχθούμε. Σε καινούργια, νεότερα παιχνίδια δεν είναι το ίδιο. Κάποιο δέντρο μπορεί να μην μείνει για πάντα στο ίδιο σημείο. Στο «Antimatter is what matters», κάπως έτσι λέγεται αυτό ένα καινούργιο παιχνίδι, εκεί δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τη ροή ενός ποταμού ή το που είναι τα δέντρα παίρνουν τυχαίες τιμές. μέσα στον προγραμματισμό. Τυχαίες τιμές. Δηλαδή, δεν πάει ένας προγραμματιστής να βάλει τα δέντρα κάπου. Και ανάλογα με το ποια αριθμή τυχαία επιλεχθούν από το κομπιούτερ δημιουργείται το ανάλογο περιβάλλον. Και αυτός είναι ένας φθηνότερος και ευκολότερος τρόπος προγραμματισμού γιατί... αφήνουν το κομπιούτερ μόνο του να αναλαμβάνει τις λεπτομέρειες αντί να πληρώνουν ανθρώπους να το κάνουν. Τώρα, οι εικονικές πραγματικότητες παράγουν στην ουσία την πληροφορία που ο κάθε παίχτης χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Όταν το αβατάρ γυρίστηκε και κοιτάξει δεξιά, θα δει έξω από το παράθυρό μου τα δέντρα. Όταν όμως το αβατάρ μου κοιτάξει από εδώ, μπροστά, δεν χρειάζεται πλέον εικονική πραγματικότητα, το μεγάλο κομπιούτερ, να μου φορτώνει εκείνη την εικόνα. Και την εικόνα δεν υπάρχει, τώρα που δεν κοιτάω εκεί. Αυτό σημαίνει εικονική πραγματικότητα. Δεν σημαίνει κάτι άλλο. Αυτό σημαίνει εικονική. Σημαίνει ότι εκείνη η εικόνα που είδα είναι εικονική, είναι ψεύτικη. Και απλά εμφανίζεται όταν γυρίσω να κοιτάξω. Όταν γυρίσω ξανά πίσω, ξανά μπροστά εδώ, μου ξαναφορτώνει εκείνη την εικόνα. Και γίνεται αυτό, το κάνει αυτό επειδή είναι κάτι εύκολο και απλό. Είναι εύκολο για το κομπιούτερ να το κάνει αυτό. Αυτό γίνεται και στα παιχνίδια. Στο παιχνίδι, παλιά που δεν είχαμε καλούς υπολογιστές και είχαμε πολύ εύκολα lag, μπορούσα να σας το δείξω. Τώρα είναι καλό το κομπίουτερ, είναι καλό το ίντερνετ. Τώρα πια δεν μπορούμε να το δείξουμε αυτό επειδή δεν υπάρχει το lag. Όμως θυμηθείτε όσοι ξέρετε και όσοι παίζατε παιχνίδια και παλιά ή όσοι τυχαίνει τώρα να παίζετε κάποιο παιχνίδι και κάποια στιγμή να έχετε lag. Τι γίνεται? Πλησιάζεται ένα δάσος. Έχετε πάρει το δρομάκι για να πλησιάσετε ένα δάσος. Αρχίζει και σας φορτώνει και τώρα γίνεται έτσι. Απλά δεν φαίνεται τόσο πολύ. Είναι πολύ smooth, πολύ ομαλά τώρα η φόρτωση και δεν φαίνεται τόσο πολύ στο μάτι. Παλιά όμως φαινόταν. Προχώραγες να πας προς το δάσος και όπως φόρτωνε δύο δεντράκια. Και όπως προχώραγες το βλέπεις ότι αρχίζουν και φορτώνουν πίσω και τα άλλα. Ένα, ένα, ένα, ένα. Φορτώνανε. Γιατί, γιατί καθώς τα πλαισιάζεις, φορτώνεται η εικόνα. Δεν είναι εκεί. Δεν υπάρχει το δάσος του Guild Wars. Τώρα που εγώ δεν είμαι εκεί, δεν υπάρχει. Μόλις πάω εκεί και πάω σε εκείνον το χάρτη που είναι το δάσος και προχωρήσω το θροπάκι μου, τότε θα το εμφανίσει μπροστά του. Δεν είναι μονίμως εκεί. Φορτώνεται και πάλι ανάλογα αν το ανθρωπάκι μου έχει πάει. Δηλαδή δεν το φορτώνει για εκατομμύρια παίκτες που έχουν κάνει εγγραφή αν δεν είναι ο παίκτης μέσα και αν δεν είναι ο παίκτης σε εκείνο το σημείο που είναι το δάσος. Δεν θα σύμφερε αυτό. Ειδική μας λοιπόν εικονική πραγματικότητα στέλνει πληροφορία μόνο σε ένα avatar που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή, εκείνη την πληροφορία. Όπως και στα παιχνίδια. Και δεν είναι ότι το υπόλοιπο εξαφανίζεται. Για παράδειγμα, κάποιος κοιτάει στον ουρανό τα αστέρια. Μόλις κοιτάξεις απ' την άλλη δεν υπάρχουν τα αστέρια. Δεν είναι ότι εξαφανίστηκαν, είναι ότι δεν υπήρχαν ποτέ. διότι αυτό σημαίνει η λέξη εικονικός. Τα αστέρια είναι εικονικά. Ζούμε σε ένα εικονικό σύμπαν, σε μια εικονική πραγματικότητα και φυσικά όποιος λέει ότι ζούμε σε ένα σύμπαν κατασκευασμένο από πολογιστή και το εκεφαλός μας είναι προγράμματα κτλ κτλ εννοείται ότι μπορεί να καταλάβει αυτό που λέω αυτή τη στιγμή. Αλλιώς δεν μπορεί να μιλάει να λέει ότι υπάρχουν πλανήτες και ταυτόχρονα μας μιλάει για εγκέφαλους που μοιάζουν με υπολογιστές. Γιατί είναι σαν να μην παραδέχεται... Δεν γίνεται αυτά δύο να μη συνυπάρχουν. Είναι σαν να μην παραδέχεται το ένα από τα δύο που δεν γίνεται. Αυτά δύο είναι έτσι... Αυτό υπάρχει. Αυτό σημαίνει εικονική πραγματικότητα. Όλα αυτά, λοιπόν, είναι εικονικά. Όταν δέκετε τα αστέρια, τα αστέρια δεν υπάρχουν, δεν έχουν φορτωθεί για σένα. Όταν ξαναγυρίσεις, ξαναφορτώνονται. Και δεν είναι ότι εξαφανίζονται, είναι ότι δεν ήταν ποτέ εκεί. Για παράδειγμα, μας λέει ένα άλλο παράδειγμα από τον Κάμπελ, ότι το κομπιούτερ, το μεγάλο κομπιούτερ, δεν μου στέλνει πληροφορία για το τι βρίσκεται πίσω μου. Εσύ που θα είσαι απέναντί μου, μπορείς να δεις τι βρίσκεται πίσω μου. Εγώ δεν μπορώ να δω τι βρίσκεται πίσω μου. Δεν υπάρχει λόγος να μου φορτώσει την εικόνα του τι βρίσκεται πίσω μου. Θα ήταν χάσιμο χρόνου και ενέργειας το κομπιούτερ αν προσπαθούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Η πραγματικότητά μας είναι φτιαγμένη ψηφιακά. Δεν αποτελείται από μικρά σημαντή διαμάζας ή από ηλεκτρόνια και τα λοιπά. Μας λέει ο Tom Campbell και μας λέει πλέον όλη η σύγχρονη φυσική. Και θα καταλάβετε πολύ καλύτερα τι εννοώ, εάν σας πω ότι υπάρχουν κάποια πανεπιστήμια, μεγάλα, έτσι, τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου το κάνουν αυτό, που δημιουργούν τις δικές τους εικονικές πραγματικότητες σε κομπιούτερ, φυσικά, εικονικές πραγματικότητες, διαμονές σε κομπιούτερ, που ξεκινούν και αυτές ακριβώς ως ξεκίνηση η δικιά μας πραγματικότητα, από κάποιες σταθερές αρχικές συνθήκες, τι κάποιους κανόνες. Πατάνε το κουμπί Run και τις αφήνουν να εξελιγθούν εντός του κομπιούτερ. Και έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχει ξεκινήσει κάτι τέτοιο και ήδη μερικές έχουν ξεκινήσει και έχουν φτάσει σε καταπληκτικά αποτελέσματα, σε εντυπωσιακά πράγματα. Εδώ βλέπουμε λοιπόν ένα βίντεο που είναι παρμένο από αυτό το εικονικό σύμπαν που έφτιαξαν τα πανεπιστήμια εντός ενός κομπιούτερ. Βλέπετε το Μπάνκ, το μεγάλο Μπινγκ Μπάνκ, το ψηφιακό, και πώς άρχισε μετά να αναπτύσσεται, να φτιάχνονται πλανήτες, αστέρια κτλ. Αυτό λοιπόν είναι ψεύτικο, είναι εικονικό, είναι μέσα σε ένα κομπιούτερ. Όμως όταν εξελιχθεί και άλλο και άλλο και άλλο και εμφανιστούν ανθρωπάκια εκεί, θα βλέπουν αυτούς τους πλανήτες και αυτούς τους πλανήτες θα τους βλέπουν σαν αληθινούς και θα μπορούν εκεί εντός της εικονικής πραγματικότητας ακόμα και να τους επισκεφθούν. Και μόνο όταν ένα ανθρωπάκι ταξιδέψει εκεί, τότε θα φορτώσει το μεγάλο κομπιούτερ αυτόν τον πλανήτη μπροστά του, σαν έδαφος, σαν ουρανό του πλανήτη και όλα αυτά. Δεν θα υπάρχει όμως. Είναι εικονικό. Και η συνειδητότητα που είναι εκτός, εγώ δηλαδή τώρα που το βλέπω και είμαι εκτός, ξέρω ότι είναι ψεύτικο. Έτσι συμβαίνει και με τη δικιά μας εικονική πραγματικότητα. Ελπίζω να γίνετε τώρα λίγο πιο κατανοητό. Δυστυχώς, όλες οι εικονικές πραγματικότητες έχουν αναγκαστικά περιορισμούς, τους κανόνες του συστήματος. Κι έτσι, ένα αβατάρ, δηλαδή ένας άνθρωπος στη δική μας περίπτωση, αν χτυπηθεί στο κεφάλι, υπάρχει και γίνει κεφαλική βλάβη, υπάρχει ο περιορισμός, ο συγκεκριμένος, ότι δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει ή θα έχει πάθει αμνησία ή θα παραλύσει, Η συνδυτότητα όμως δεν θα πάθει καμία ζημιά. Το καταλαβαίνουμε αυτό, έτσι δεν είναι? Όπως και εγώ, όταν παίζω στο παιχνίδι με το ανθρωπάκι μου, όταν πέσει από ένα μεγάλο γκρεμό, μετά αρχίζει στο παιχνίδι μέσα να κουτσένει. Ή αν πέσει από πάρα πολύ μεγάλο ύψος, οι κανονισμοί λένε θα το βρω τέζα, πεθαμένο. Και πρέπει να κάνω συγκεκριμένα πράγματα για να ξανά σηκωθεί. Η συνειδητότητα, όμως, εγώ δηλαδή ο παίχτης δεν παθαίνω κάποια ζημιά. Και εσύ είναι πεθαμένο το ανθρωπάκι ή ας κουτσένε το ανθρωπάκι. Εγώ μια χαρά. Έτσι λοιπόν, η συνειδητότητα που συνδέεται με εμάς δεν παθαίνει τίποτα αν πάθουμε εμείς κάποια ζημιά. Όμως, η συνειδητότητα που είναι ο παίχτης αναγκάζεται πλέον να πρέπει να παίξει ένα ανθρωπάκι που θα έχει πολύ περισσότερους περιορισμούς. Ή δεν θα θυμάται, ή δεν θα μπορεί να περπατήσει, ή θα είναι σε κόμμα. Δηλαδή, ξαφνικά το αβατάρ αυτής της συνειδητότητας απαγορεύεται από τους κανονισμούς να κάνει όλα αυτά πράγματα ή ένα από αυτά. Τότε η συνειδητότητα είναι υποχρεωμένη να παίξει το αβατάρ βάσει αυτών των κανονισμών, των περιορισμών. Και αν αυτοί οι περιορισμοί έχουν μέσα τους τη δυνατότητα να γιατρευτεί το ανθρωπάκι, τότε η συνειδητότητα μπορεί και πάλι, αργότερα όταν θεραπευτεί, να παίξει το ανθρωπάκι με περισσότερες δυνατότητες. Αν δεν επιτρέπεται από τους κανόνες να γιατρευτεί, τότε δεν θα μπορεί να παίξει πιο άνετα το ανθρωπάκι. Ή αν χειροτερέψει, οι κανόνες θα υποχρεώσουν το ανθρωπάκι να πεθάνει. Και όταν πεθάνει, τότε η συνειδητότητα απομακρύνεται και πρέπει να βρει άλλο αβατάρ. Άλλο ανθρωπάκι εντός του παιχνιδιού για να μπορεί να παίξει. Η συνειδητότητα δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Είναι υποχρεωμένη να παίξει το αβατάρ ανάλογα με το ότι οι κανόνες της εικονικής πραγματικότητας επιτρέπουν. Αυτό ήταν λοιπόν αυτό που ήθελα να σας πω σήμερα. Ελπίζω να σας κάλυψε παραπάνω πράγματα σχετικά με την εικονική πραγματικότητα. Την Πέμπτη θα έχουμε πάλι μαδικό στις 10 η ώρα το βράδυ, 10-10 και κάτι, δεκάμιστου πολύ. και μπορείτε να φέρετε απορίες και από αυτό το θέμα ή από οτιδήποτε άλλο θέλετε σχετικά με ειλοποίηση. Απλά στείλτε ένα μήνυμα στο Viber για να σας βάλουμε και στην ομάδα μας ή για να ξέρετε πώς θα μπείτε στο Zoom μαζί μας για το ομαδικό που θα κάνουμε. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Εύχομαι να είστε καλά.