YouTube video (Greek) — a personal conversation in which speakers recount experiences of friendship and perceived absence of friends during a period of grief after the loss of a parent. The speaker describes acting out of denial (going to a comedy club in pajamas) and asking a close friend for help, while also noting friends’ unavailability or reluctance.
Πέρασαν μπροστά μου όλες τις σκηνές που.
Εγώ είχα ξεσκεστεί για αυτούς τους φίλους. Και αυτοί στη φάση εκείνη που είμουνα, που είχα χάσει τον πατέρα μου, που είχα πολύ μεγάλη την ανάγκη τους, που δεν ήταν εκεί όπως θα το ήθελα. Δηλαδή, με βλέπει ο άλλος ότι με τον χαμό του πατέρα μου, εγώ με το που το μαθαίνω, πάω με την πιτζάμα στο κωμωτήριο. Που δεν πήγαινα στο κωμωτήριο. Ήταν, φορβανώς, η ανάγκη μου. Δεν ότι τρελάθηκα. Ήταν η ανάγκη μου να νιώσω ότι είναι μια φυσιολογική μέρα. Είχα μπεί σε άρνηση.
Και να συνειδητοποιώ ότι το έχω κάνει. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι είμαι στο κωμοτήριο, με τις μπιτζάμες, τα αρκουδάκια. κόσμος μέσα και έχω πει στην κομμάτια και τα αποσυρθώ γιατί πέθανε ο πατέρας μου. Εντάξει μωρέ, κάτσε, κάτσε. Και με ετοιμάζουν αυτές τώρα, έτσι. Και συνειδητοποιώ ότι είμαι σε μία ομίχλητα, βλέπω όλα θωλά. Και παίρνω αυτό το κολλητό και το παίρνω και του λέω, σε παρακαλώ, έλα από εδώ. Έχω στο κομματήρι με τις πιτσάμες γιατί πέθανε ο πατέρας μου, δεν μπορώ. Μου λέει δεν μπαίνω τώρα στο κομματήρι, είναι γυναικείο.
Ότι μόνο για μένα ήταν ιερή αυτή η φιλία. Για αυτούς ήταν παρέα. Τόσα χρόνια, 19 χρόνια φίλοι.
Κβαντική Ύπνωση & Ψυχολογία: Τι Αποκάλυψε το Υποσυνείδητο σε 3 Αληθινές Ιστορίες;
