Τι γίνεται μετά το θάνατο; (Θεωρία Τομ Καμπελ - μεταφρασμένο απόσπασμα)

Γεια σας, φίλοι μου. Σήμερα θα ήθελα να μιλήσουμε για ένα θέμα... που μας απασχόλησε λίγο σε ένα προηγούμενο σεμινάριο... και υποσχέθηκα ότι θα το βγάλω σε βίντεο... σχετικά με το τι γίνεται μετά το θάνατο. Η έρευνά μου με έχει κάνει να πιστεύω περισσότερο... ότι η θεωρία του Τομ Κάμπελ είναι πρόεδρο φυσικός της NASA. Στο κανάλι μου μπορείτε να βρείτε και συνέντευξη... η οποία είναι αρκετά μεγάλη, αλλά μας βάζει στην όλη φάση της θεωρίας του. Φυσικά, όπως όλοι οι μοντέρνοι φυσικοί, μας λέει κι εκείνος ότι η συνδυτότητά μας είναι ξεχωριστή από το σώμα μας. Οπότε, όταν πεθαίνει το σώμα μας, η συνδυτότητά μας ή αυτό που ονομάζουμε ψυχή, παραμένει. Για να το καταλάβουμε, ο Tom Campbell μας κάνει μια αναλογία με το τι συμβαίνει σε ένα παιχνίδι που παίζουμε στο κομπιούτερ, όπως για παράδειγμα το World of Warcraft, που θα δείτε εδώ στην οθόνη, από ένα βιντεάκι που βρήκα διάφορους τύπους θανάτου χαρακτήρων μέσα στο παιχνίδι. Όταν το ανθρωπάκι μας, λοιπόν, πεθαίνει σε μία μάχη, εσύ, το άτομο που παίζεις το ανθρωπάκι, με τον κοπιούταρ σου, το ποντίκι σου, εσύ είσαι η συνειδητότητα. Και το σώμα είναι το αβατάρ, είναι το ανθρωπάκι. Εξαρτάται, όμως, άμεσα από εσάς αυτό το ανθρωπάκι. Αν εσείς δεν πατήσετε κάποιο κουμπί, αν δεν κινήσετε το μαου σας, το ποντίκι σας, το ανθρωπάκι δεν θα κάνει τίποτα, διότι εσείς είστε η συνειδητότητα. Μόνο του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Οπότε, όταν ρωτάμε τι συμβαίνει στη συνειδητότητά μας όταν το άβαταρ αυτό που είμαστε εμείς εδώ, το οργανικό σώμα μας πεθαίνει, είναι σαν να ρωτάμε τι συμβαίνει στον παίχτη ενός παιχνιδιού όταν το ανθρωπάκι του πεθαίνει μέσα σε ένα παιχνίδι. Και η απάντηση είναι ότι δεν σας συμβαίνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Διότι δεν έχετε καμία σχέση όταν το ανθρωπάκι πέθανε. Δεν σας επηρεάζει καθόλου ο θάνατος του. Σύμφωνα με τη θεωρία του Καπτών Κάμπελ, είσαστε εσείς και το ανθρωπάκι σε δύο διαφορετικά frames πραγματικότητα, σε δύο διαφορετικές εικονικές πραγματικότητες. Μία είναι η εικονική πραγματικότητα που είναι το οργανικό σας σώμα, και μία άλλη είναι η εικονική πραγματικότητα που βρίσκεται στην ειδότητα. Οπότε, όταν ρωτάμε κάτι τέτοιο, είναι σαν να λέμε ότι η συνειδητότητα είναι άμεσα συνδεμένη με το σώμα. Ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Είναι σαν να θεωρούμε ότι η συνειδητότητα είναι δημιόργημα του σώματος, ενώ ούτε αυτό συμβαίνει. Είναι σαν να λέμε ότι ο εγκεφαλός μας πιστεύουμε ότι παράγει τη συνειδητότητα, που ούτε αυτό ισχύει. Σαν να φανταζόμαστε ότι όταν πεθάνει το ανθρωπάκι, κάπου αλλού μεταφέρεται η συνειδητότητα. ενώ συνειδητότητα που είστε εσείς που παίζετε το ανθρωπάκι, όταν πεθάνει το ανθρωπάκι, ξέρετε πολύ πολύ να βρίσκετε, να πείτε «Αχ, το τέρας με έφαγε» και να σηκωθείτε να φτιάξετε έναν καφέ ή να βγείτε έξω. Συνεχίζετε κανονικά τη ζωή σας, την υπάρξή σας εκεί που ήσασταν. Και αν είχατε απορροφηθεί πολύ από το παιχνίδι όπως απορροφούμαστε εδώ, σε αυτή την πραγματικότητα είμαστε πολύ απορροφημένοι από το παιχνίδι της ζωής, τότε απλά την ώπα που πεθαίνει το ανθρωπάκι, γίναστε αφιπονισμένοι, ότι είσαστε στο γραφείο σας, συνειδητοποιείτε πιο πολύ ότι είσαστε ουσιαστικά στην εξωτερική πραγματικότητα και ως την πραγματικότητα του παιχνιδιού. Όσοι έχετε παίξει τέτοιου είδους παιχνίδια, καταλαβαίνετε τι εννοώ, ότι μπορεί να είστε απορροφημένοι τόσο πολύ στην πραγματικότητα ενός παιχνιδιού, που έχετε μπλοκάρει τελείως απ' έξω την υπόλοιπη πραγματικότητα, το τι γίνεται στο και αν κάποιος ξαφνικά σας τραβήξει την πρίζα από την οθόνη και σας σβήσουν όλα, τότε επανέρχεστε στην πραγματικότητα του ότι γίνεται μέσα στο δωμάτιό σας. Έτσι είναι και όταν πεθαίνουμε, είμαστε τόσο υπορροφημένοι από το παιχνίδι της ζωής, αλλά ξαφνικά πρέπει να γίνουμε πολύ συνδετητοί στην πραγματικότητα που βρισκόταν έτσι κι αλλιώς ήδη πριν η συνδετητότητά μας. Τώρα, σε αυτό το σημείο να πω ότι ακούγονται όλα αυτά με τόση σιγουριά όταν τα λέει ο Tom Campbell γιατί ο ίδιος οι 40 χρόνια βγαίνει από το σώμα του και σε όλα αυτά τα ταξίδια του το είχε λίγο σαν ένα είδος αποστολής του να βοηθάει ανθρώπους που έχουν πεθάνει και που είναι εκεί μπερδεμένοι, αγχωμένοι να τους βοηθάει να κάνουν τη μετάβαση. Δηλαδή μας λέει ότι τα έχει ζήσει από πρώτο χέρι όλα αυτά. Εκεί λοιπόν που βρίσκεται η συνειδητότητα Αβατάρο μας πεθάνει. Είναι, μας λέει, μία άλλη εικονική πραγματικότητα... η οποία έχει κατασκευαστεί ειδικά για να γίνει η μετάβασή μας. Δηλαδή, αυτή η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα... όπου η συναισθητότητα παίζει το σώμα μας... και εκείνη η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα... όπου η συναισθητότητα είναι χωρίς το σώμα μας. Η διαφορά όμως ποια είναι. Ότι όταν παίζεις ένα παιχνίδι... εσύ, το άτομο που το παίζει το παιχνίδι... Είσαι ολόκληρη η συνειδητότητα που είναι συνειδητοποιημένη... ότι αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου είναι απλά μία άλλη εικονική πραγματικότητα. Ενώ ερχόμενος εδώ με ένα σώμα... έχεις φέρει μαζί σου ένα κομμάτι της συνειδητότητας... που τα βιώνεις όλα αυτά. Τα βιώνεις μες σε αυτό το κομματιό της συνειδητότητας. Δεν έχεις κατεβάσει όλη την πληροφορία... όταν είσαι μες σε αυτό το παιχνίδι της ζωής. Και έτσι δεν ξέρεις... δεν είσαι συνειδητός και για την έξω πραγματικότητα. Είσαι συνειδητός μόνο για αυτήν εδώ, χρησιμοποιώντας αυτό το μικρό κομμάτι συνειδητότητας που χρησιμοποιείς εδώ μέσα. Αυτή είναι η διαφορά. Και υπάρχει ανάγκη, επειδή ακριβώς δεν το αναγνωρίζουμε, δεν το θυμόμαστε το τι ακριβώς γίνεται, να υπάρχει μια ενδιάμεση οικονομική πραγματικότητα αυτή της μετάβασης, γιατί πιο πολλοί άνθρωποι όταν πεθαίνουν, ξαφνικά βρίσκονται μπερδεμένοι, αγχωμένοι, δεν ξέρουν Δεν ξέρουν που βρίσκονται, δεν ξέρουν τι να κάνουν μετά. Κι έτσι υπήρχε η ανάγκη να φτιαχτεί και να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί μια τέτοια μεταβατική περίπτωση εικονικής πραγματικότητας. Η εικονική πραγματικότητα της μετάβασης. Για να μπορέσουν να βοηθούν αυτοί οι άνθρωποι στη μετάβασή τους. Ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει. Ναι, ξέρουν ότι πέθαναν. Αλλά οι περισσότεροι, όπως είναι φυσικό, μπαίνουν σε αυτή τη μεταβατική φάση με φόβο. Γιατί όλοι μας έχουμε το φόβο θανάτου. Ο φόβος τους δυσκολεύει να μεξεργαστούν το τι συμβαίνει. Αυτό εξυπηρετεί αυτή η μεταβατική φάση. Τώρα, όταν ρωτάνε τον Τομ Κάμπελ αν ο άνθρωπος που μόλις πέθανε, που βρίσκεται μόνο με τη συναισθητότητά του, αν θυμάται τη ζωή του και τι γίνεται, πόσο γρήγορα την ξεχνάει, τι συμβαίνει ακριβώς. Αυτό που τους λέει είναι ότι όλα εξαφανίζονται από τη μνήμη της συντητότητας πάρα πολύ γρήγορα. Μας λέει την αναλογία που συμβαίνει και με τα όνειρά μας. Όταν έχεις ένα όνειρο, ξυπνάς, το έχεις ξεχάσει σε ένα-δύο λεπτά. Εάν το όνειρο ήταν πολύ δυνατό και είχε πολύ συνέστημα, ήταν τραυματικό, μπορεί να το θυμάσαι λίγο παραπάνω, μπορεί να το θυμάσαι Μισή ώρα, μία ώρα, δύο ώρες, άντε το πολύ μια βδομάδα. Σου λέω ότι είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, συνήθως όταν πεθαίνουν... οι συνεδριτότητες σε ένα-δύο λεπτά... δεν θυμούνται καν ότι υπήρχε όνειρο. Δηλαδή ότι υπήρχε αυτή η ζωή. Δεν θυμούνται τίποτα από αυτή τη ζωή. Πολύ σπάνια, αν ήταν κάτι τραυματικό... ή αν είχαν κάποιο πολύ δυνατό συναισθηματικό δέσιμο... τότε να το θυμούνται για λίγο παραπάνω χρονικό διάστημα. Αλλά αυτό είναι Και αυτή η μεταβατική περίοδος, αυτή η μεταβατική πραγματικότητα εκεί... υπάρχει για να εξυπηρετήσει όλες τις καταστάσεις. Δηλαδή και τον άνθρωπο που πολύ γρήγορα το ξεπερνάει... και τον άνθρωπο που μπορεί λίγο αναργήσει να το ξεπεράσει. Όλοι βοηθούνται μέσα σε αυτή τη μετάβαση... αυτής της πραγματικότητας. Υπάρχει δηλαδή αυτή η εικονική πραγματικότητα της μετάβασης... που είναι εκεί ακριβώς για να βοηθήσει οποιονδήποτε. Ποιαδήποτε και αν είναι η περίπτωσή του. Και όπως μας λέει ο Τόμ Κάμπελ, τα άτομα που έχουν κάποια πολύ βαθιά θεσκευτική πεποίθηση, όπως το φόβο να μην πάνε στην κόλαση, αυτοί θα παιδευτούν πολύ περισσότερο, γιατί έχουν αυτό το φόβο, τον αντίνο φόβο. Θα τους πάρει λίγο παραπάνω χρόνο σε αυτή τη μεταβαστική εικονική πραγματικότητα για να ξεπεράσουν αυτό το φόβο και να μπορούν να προχωρήσουν. και όταν λέμε για κάτι τραυματικό που το έχουν μαζί τους και έτσι αργούν να κάνουν τη μετάβαση, δεν εννοούμε το ότι απλώς πέθαναν και άφησαν πίσω το παιδί τους. Αυτά δεν ξεπερνάνε πάρα πολύ γρήγορα. Αυτά σε δύο-τρία λεπτά, μας λέει ο Tom Campbell, δεν θυμούν καν ότι υπήρχε αυτή η ζωή. Όμως, μας λέει για κάποιους που μπορεί να είναι ναυαγοί και για τέσσερις εβδομάδες να είναι μες στη θάλασσα και να παρλεύουν, να χαροπαλεύουν και τελικά να πεθάνουν. Αυτό ήταν κάτι που κράτησε Ήταν πολύ τραυματικό. Χαροπάλευαν, δηλαδή, τέσσερις εβδομάδες. Ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν μόνοι τους μες στη θάλασσα. Λέει ότι κάποιοι αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο δύσκολες που αφιστερούν περισσότερο. Αλλιώς το άλλο τους είναι αισθηματικό κομμάτι που είναι τόσο κοινό το να πεθάνουμε και να αφήσουμε κάποιον πίσω από κάποιον δικό μας. Αυτό μας, λέει, ξεπερνιέται σε ένα-δύο λεπτά. Δεν θυμούνται καν ότι υπήρχε αυτή η ζωή. Δεν θυμούνται καν τους χα στην οικογένειά τους, πίσω κτλ. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Και ο στέχος λοιπόν της μεταβατικής σας πραγματικότητας είναι για τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να νιώσουν βολικά. Και έτσι αυτοί, αν είχαν μεγάλη λαχτάρα να δουν το θείο Φρέντ, όπως μας λέει τον Κάμπελ, θα τους ευχαριστεί μπροστά τους ο θείος Φρέντ. Αλλά δεν θα είναι πραγματικός θείος Φρέντ. Θα είναι απλά ένα εικονικό on, ψηφιακό όπως μας λέει, το οποίο θα λαμβάνει την πληροφορία από τη βάση των δεδομένων για το τι θα έλεγε ο θείος Φρέντ, σύμφωνα με το πώς τον είχαν συνηθίσει να μιλάει, αλλά δεν θα είναι πραγματικός θείος Φρέντ. Το ίδιο και οι άνθρωποι που βλέπουν πεθαμένους στον ύπνο τους, μας λέει ότι σπανιότατα είναι κάτι πραγματικό, γιατί σπάνια παραμένει κάποιος αρκετό καιρό. Συνήθως μας λέει, είναι αυτό που θέλουν να δουν για ανακούφιση τους, που τους στέλνει η μεγάλη συνειδητότητα, το μεγάλο κεντρικό κομπιούτερ, με τη μορφή, την ψηφιακή, που θα έμοιαζε η μητέρα τους, ο πατέρας τους, και θα έδινε μια πληροφορία που θα έδινε. Πριν έχει συμβάσει τα δεδομένα. Ή αν θέλει κάτι να τους μεταφέρει η μεγαλύτερη συνειδητότητα, μπορεί να τους το μεταφέρει μέσω αυτής της εικόνας, μέσω του θείου Φρεντ. Μέσω ενός ονείρου. Μας λέει, λοιπόν, ότι και η περίπτωση του πεθαμένου ανθρώπου που στη μεταβατική περίοδο το βρίσκει δύσκολο και το βλέπουμε μπροστά του το θείο Φρεντ, είναι ο θείος Φρεντ απλά η μεγάλη συνδυτότητα, το μεγάλο κομπίτερ που παίζει το ρόλο του θείου Φρεντ, αλλά και αυτή που το βλέπουμε στον ύπνο μας και ο πεθαμένο είναι πάλι η μεγάλη συνδυτότητα που παίζει το ρόλο που οδηγείται τον πεθαμένο πατέρα μας κλπ. Είτε για να μας δώσει την πληροφορία, προστασία μας, είτε για καθ Και η μεγάλη συνειδητότητα, το μεγάλο κομπύτερ, μπορεί να το κάνει αυτό με τεράστια ακρίβεια, επειδή ακριβώς έχει όλα τα δεδομένα, έχει όλη τη βάση δεδομένων, το πώς θα φερόταν ο θείος Φρέντ, το πώς θα ένιωθε ο θείος Φρέντ, πώς θα χαμογελούσε ο θείος Φρέντ, το τι προτάσεις συνήθιζε να λέει ο θείος Φρέντ, το πώς ακόμα μύριζε ο θείος Φρέντ, έτσι. Και πάλι εκεί, στην μεταβατική πραγματικότητα, όταν έρθει ο θείος Φρέντ δεν θα κα Μας λέει ο Τομ Κάμπελ. Θα καθίσει λίγο μέχρι να σας φύγει το άγχος και να νιώσετε πιο βολικά. Δεκαπέντε λέει, με το πολύ, είκοσι λεπτά, σε δικό μας χρόνο, είναι το διάστημα που θα καθίσει μαζί σας. Σε άλλους μπορεί να δώσει άλλο τρίκ. Το να τους πει πήγαινε σε αυτή την τάξη να παρακολουθήσεις ένα μάθημα, που εκεί τους εξηγούν κάποια πράγματα για να νιώσουν πιο ήρεμοι. Δεν θα τους πούνε όμως ότι ξέρεις, είσαι μια συνειδητότητα, ψηφιακή, που πήγες και έζησες κάτι το οποίο ήταν σαν παιχνίδι, για να ξελιχθεί η συνειδητότητά σου και όλα αυτά, για να γίνεις αγάπη. Τους εξηγούν βάσει αυτών που θέλουν να ακούσουν, βάσει το συστήμα των επιθυσιών τους. Γιατί αν τους πούνε άλλα πράγματα, θα νιώσουν πολύ πιο μεγάλο άγχος. Έτσι, ό,τι πιστεύουν, βάσει αυτών τους εξηγούν. Και αυτά θα τρέπει να υπάρχουν, γιατί αν κάποιος μόνος του εκείνη την ώρα να περιμένει, γίνεται πολύ νευρικός, πολύ αγχωμένος, νομίζει ότι τον παράτησαν, τον ξέχασαν, ότι έχει παραμείνει μόνος του στο ποθενά, όπως είναι φυσικό άλλωστε. Και έτσι του δίνουν κάτι να είναι απασχολημένος ή του λένε, πήγαινε σε εκείνη την σειρά, σε εκείνη την ουρά και περίμενε. Του δίνουν κάτι να είναι απασχολημένος γενικότερα. Και γίνεται αυτή η δικασία που κρατάει λίγο, ώστε και αυτοί που καθυστερούν να αφήσουν πίσω την προηγούμενη ζωή, να και απλά να υπάρξουν σαν σκέτη ύπαρξη σε εκείνη την πραγματικότητα, όπου πολύ σύντομα βαριούνται και πολύ σύντομα διαλέγουν το νέο πακέτο εμπειριών της νέας ζωής, στην οποία είναι πάλι σαν αόραφο χαρτί. Και αν είναι αρκετά εξελιχμένες συνειδητότητες, θα διαλέξουν οι ίδιοι καλοπράγματα για την επόμενη ζωή τους, Εάν δεν είναι αρκετά εξαλειμμένες συνθότες, μπορεί απλά να σου δώσουν κάτι, κάποιο πακέτο έτοιμο, όπως μας λέει τον Κάμπελ, και θα πηδάνε κατευθείαν πολύ γρήγορα ξανά στη νέα εσάρκωση. Μας λέει, δηλαδή, ότι όλο αυτό γίνεται υπερβολικά γρήγορα. Δηλαδή, κάποιος που έχει πεθάνει μπορεί να είσαι ανησυχούμες συνήθως. Και τι έγινε ο άνθρωπος αυτός και αν έχει πέσει το φως, τι έχει γίνει. Μας λέει ότι άδικα ανησυχούμε και ουσιαστικά οι πιο πολλοί έχουν ήδη εσάρκ και ζουν μια άλλη ζωή με νέους συγγενείς, κτλ, κτλ. Και όταν ρωτάνε τον Τόμ Κάμπελ γιατί το LCS, η μεγάλη συνειδητότητα, το μεγάλο κομπιούτερ, δεν κάνει απλώς delete τις άσχημες επιθυμίσεις μας, δεν κάνει delete αυτούς που έχουν φόβο και δεν αφήνει αυτούς που είναι σχετή αγάπη. Ο Τόμ Κάμπελ μας λέει ότι αυτό δεν θα έφερνε κανένα αποτέλεσμα. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Ναι, μπορεί το μεγάλο κομπιούτερ να το κάνει αυτό άνετα. Μπορεί ακόμα και να εξαφανίσει τους πάντες, να δουμπλικάρει τον εαυτό του, δηλαδή να έχει δύο αλυσίες ξαφνικά, και να πει, τελείως το παιχνίδι νίκησα. Αλλά αυτή δεν είναι η έννοια της νίκης. Η έννοια της νίκης είναι η αλλαγή, η εξέλιξη, και ακόμα και το αλυσίες θέλει συνεχώς να εξελίσσεται, να μειώνει την ντροπία του, να αυξάνει την αγάπη, να μειώνει την αταξία του συστήματος και να αυξάνει την αγάπη. Και αυτός είναι ο σκοπός όλου του σύμπαν και αυτός είναι ο σκοπός και ο δικός μας. Δεν κάνουμε τίποτα, παραμένουμε οι ίδιοι. Οι άνθρωποι που λένε, εγώ αυτός είμαι, με αυτόν τον εγωισμό, είναι δυστυχώς πολύ χαμηλή η εντροπία. Μας λέει ότι ναι, πολλές φορές τους ανθρώπους που έχουν πολύ φόβο και δίνουν φόβο και στους άλλους, τους παίρνει πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο εύκολα, ίσως το LCS, για να πάνε σε κάποια άλλη πραγματικότητα, όπου θα πάρουν ένα άλλο μάθημα και να μπορούν να αναπτυχθούν. Ο στόχος πάντα είναι η αλλαγή. Η αλλαγή μας. Και δυστυχώς αυτή η αλλαγή είναι ένα φαινόμενο που δεν το βλέπουμε συχνά. Είναι λίγοι οι άνθρωποι που κάνουν το λεγόμενο breakthrough. Που σπάνε τα δεσμά τους και κάνουν τεράστιες αλλαγές. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κάνουμε τεράστιες αλλαγές, να μειώνουμε τις επιλογές φόβου και να κάνουμε επιλογές αγάπης. Να μειώνουμε συνεχώς το εγώ μας. Η αλλαγή είναι η εξέλιξη. και αυτός είναι ο στόχος όλου αυτού του συστήματος που βλέπουμε γύρω μας και υπάρχει στο σύμπαν. Είμαστε όλοι μέλος αυτής της ευρύτερης συνειδητότητας και σε οποιοδήποτε επίπεδο είμαστε. Έχουμε φόβο, αγωισμό, αγάπη, σε οποιαδήποτε ποσότητα τα έχουμε. Και τα έχουμε γιατί όλο αυτό το σύστημα έχει ακόμα και αυτά μέσα του. Ο στόχος όμως του συστήματος, του μεγάλου κομπιούτερ, είναι να εξελιχθεί, να γίνει καθαρή αγάπη, και εμείς βοηθάμε σε αυτό και μαθαίνει μέσα από εμάς, είναι και εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος ταυτόχρονα. Μαθαίνει από εμάς, μαθαίνουμε από αυτό και είναι μια συνεχής εξέλιξη. Γενικά, η εξέλιξη δεν είναι το να κοιτάς το να φτάσεις στο τέλος. Η εξέλιξη είναι αλλαγή. Και επίσης ρωτάνε τον Τόμπ τι γίνεται όταν κάποιος έχει πεθάνει και βλέπει τον θείο Φρέντ, που ξέρει ότι ο θείος Φρέντ έχει πεθάνει πριν 10 χρόνια, δεν αγχώνονται ότι αμάν, πέθανα κι εγώ. Ο τόμος μας λέει ότι αν είναι κάποιος άνθρωπος ο οποίος αναρωτιέται πού βρίσκομαι, τι έγινε, πεθανά, δηλαδή ήταν αιγυής πριν και πέθανε από μια ξαφνική ανακοπή. Αυτός θα αναρωτιέται. Τότε θα εμφανιστεί ο θείος Φρέντ γιατί πρέπει ο άνθρωπος να καταλάβει ότι πέθανε. Οι άνθρωποι όμως που πέρασαν ένα ατύχημα και είχαν αιμορραγίες και έβλεπαν τα αίματα και ήξεραν ότι πεθαίνουν. Οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν ότι πέθαναν και κατευθείαν προχωράνε μπροστά. Είναι πολύ πιο εύκολο για αυτούς. Δηλαδή βλέπετε ότι αυτοί που συνήθως εμείς λέμε ότι είναι οι τυχεροί, πέθανε όλος μέσα στον ύπνο του, αυτός μπορεί εκεί λίγο, για πολύ λίγο χρονικό διάστημα να παιδευτεί, δηλαδή για λίγα λεπτά να παιδευτεί, γιατί εμφανίζεται ο θείος � Πολύ λίγο θα παιδευτεί κι αυτός, αλλά αυτός θα παιδευτεί. Αυτοί που είχαν παιδευτεί εδώ και ήξεραν ότι πεθαίνουν... αυτοί δεν παιδεύονται καθόλου. Εκεί γνωρίζουν ότι πέθαναν... και προχωράνε πολύ γρήγορα πλωστά... ξεχνώντας όλα τα υπόλοιπα και αφήνοντας τα πίσω τους. Οπότε δεν πρέπει κι εμείς να ανησυχούμε. Ίσως τόσο. Και κάποιοι που δυσκολεύονται πολύ να καταλάβουν ότι πέθαναν... μπορεί να χρειαστεί να τους προβάλλουν κάποιες ψηφιακές ε δείχνοντάς τους το τι συμβαίνει γύρω από το σώμα τους στο ατύχημα, την οικογένεια, για να πιστέψουν και να καταλάβουν ότι όντως πέθαναν. Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα και τα βρίσκω πολύ ελπιδοφόρα. Δηλαδή, αν είναι έτσι όντως, τότε δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο και είναι καλό όταν φτάσουμε εκεί να φτάνουμε χωρίς φόβο. Από εκεί και πέρα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα για να ζήσουμε φυσικά περισσότερο. Υπάρχουν πλέον πολλά πράγματα όπως τα προγράμματα νεότητας, με παραπρογραμματισμό κεφάλου και προσυνείδητου που κάνουμε. Αλλά το βασικό είναι να εξελισσόμαστε προς την αγάπη. Να κάνουμε συνεχώς επιλογές αγάπης και συνεχώς να αλλάζουμε, συνεχώς να βελτιωνόμαστε. Αν έχετε απορίες πάνω σε αυτό το θέμα, αν θέλετε να κάνουμε ένα σεμινάριο, συζήτηση πάνω σε αυτό με περισσότερες πληροφορίες, γιατί στα βίντεο δεν έχουμε τόσο χρόνο, αφήστε μου ένα μήνυμα στο Viber, ώστε να ξέρω πόσοι ενδιαφέρεστε για να διοργανώσουμε ένα ή δύο σεμινάρια. Ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε. Να είστε καλά.