ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ - Πως να φέρεσαι σε κάποιον που έχει κρίσεις πανικού
Korina Lymnioudi teaches how to support someone having a panic attack, covering symptoms, breathing techniques, and grounding. The seminar then shifts to belief-change exercises using visualization and a 'vortex' technique to address limiting beliefs about wealth and health.
Chapters
Το άγχος. Βγαίνει από την λέξη άγχος, φήγκο, από την αγχώνη. Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που έχει άγχος, σαν να πνίγεται. Τώρα, εμείς θέλουμε εδώ να βοηθήσουμε τους ανθρώπους όμως που έχουν στο περιβάλλον τους κάποιον με κρίση πανικού για το πώς να καταλάβουν αυτούς τους ανθρώπους, πώς να τους κατανοήσουν και να μπορούν να τους βοηθήσουν. Να τους βοηθήσουν και τη στιγμή της κρίσης πανικού, αλλά και γενικότερα ώστε να μειωθούν οι κρίσεις τους. Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι πνίγονται. Κι εσείς θα το έχετε νιώσει. Έχετε πει ότι έχετε κρίση πανικού. Όταν έχετε άγχος, νιώθετε να πνίγεστε. Είναι λίγο πιο τραβηγμένα τα πράγματα, βέβαια, στην κρίση πανικού. Θα τα δούμε παρακάτω. Μπορεί να είναι για εσές πολύ τρομακτικό να είστε σε μια κρίση πανικού. Όμως όσο περισσότερο, όσο πιο γρήγορα βοηθήσουμε, και όσο περισσότερο βοηθήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα περάσει. Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, καταρχάς, να ενημερωθούμε τι είναι, τι είναι σημαντικό να διαβάσουμε για αυτό, να βρούμε άρθρα σχετικά με αυτό βίντεο, να μάθουμε γιατί συμβαίνει. Και το βασικό είναι ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει μια πραγματική απειλή από μια μη πραγματική. Διότι εκκρίνονται οι ίδιες ορμόνες και η αίσθηση είναι ακριβώς η ίδια. Αυτό για τον εγκέφαλο μπορεί να το έχετε ακούσει Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πειράματα σε αθλητές, για παράδειγμα, οι οποίοι είναι εξατλωμένοι, φαντάζονται ότι αθλούνται, ο εγκέφαλος δεν διακρίνει τη διαφορά από το πραγματικό άσκηση και αυτοί οι αθλητές φαίνεται να έχουν καλύτερα αποτελέσματα από αυτούς που ασκούνται πραγματικά και όχι νοητά. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα της κρίσης πανικού, όταν ο άλλος δηλαδή δούμε ότι μπορεί να μας πει ότι νιώθει ταχυκαρδία, ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει, ότι νιώθει ένα κόμπο στο λαιμό, ότι νιώθει ότι τρέμει, σαν να έχει ρίγη, ή μπορεί να υδρώνει, μπορεί να ζαλίζεται, μπορεί να λέει ότι νιώθει ότι θα πεθάνει. Το επικείμενο αίσθημα θανάτου είναι πολύ σημαντικό αυτό στην κρίση πανικού. Ο κάθε άνθρωπος που βιώνει μια κρίση πανικού, ουσιαστικά, βιώνει ξανά και ξ Επίσης, πρέπει να καταλάβουμε ότι η κρίση φανικού φέρνει μαζί τις νέες φοβίες, σταδιακά αυξάνονται οι φοβίες. Το άτομο πριν μπορεί να ήταν άφοβο και συνήθως αυτό που βλέπουμε είναι ότι παθαίνουν κρίσης φανικού τα πιο δραστήρια άτομα, αυτά που γύριζαν όλο τον πλανήτη μόνα τους, που δεν φοβόταν τίποτα. Άπαξε όμως και πάθουν την πρώτη κρίση φανικού, αρχίζουν σιγά-σιγά να φοβούνται τα πάντα σχεδόν. Αυτό λοιπόν πρέπει να το αποδεχθούμε σαν κάτι φυσιολογ Και θα δούμε παρακάτω, γιατί πραγματικά είναι φυσιολογικό το να αυξάνονται αυτές οι φοβίες. Θα πρέπει να μη σχολιάζουμε, να μη κατακρίνουμε τις νέες φοβίες του ατόμου. Γιατί φανταστείτε ότι το άτομο αυτό ενοχλείται περισσότερο από εσάς που έχει αυτές οι φοβίες. Σκέφτεται συνεχώς πώς έγινα έτσι, εγώ που δεν φοβόμουν τίποτα. Πώς έγινα έτσι, πώς έχω απακτήσει αυτές οι φοβίες. Εγώ μπέμπαινα σε αεροπλάνα. Πώς ξαφνικά δεν μπορώ να μπω. Όλα αυτά έμπαιναν σαν σερμόν, το άτομο τώρα δεν μπορεί να μπει. Λοιπόν, το να σχολιάσουμε, το να κατακρίνουμε τις νέες φοβίες, ουσιαστικά τι κάνουμε, το αυξάνουμε την ενόχληση, το αυξάνουμε την αυτολήπιση, το αυξάνουμε το άγχος του και το αυξάνουμε τις κρίσεις πανικού. Όταν θέλουμε να βοηθήσουμε αποτελεσματικά έναν άνθρωπο που έχει κρίση πανικού, καταρχάς ξεχνάμε το εγώ μας. Την ώρα που έχει κρίση πανικού, παίρνουμε βαθιά ανάσα και δεν απαιτούμε από εκείνον να ηρεμήσει. Το απαιτούμε από τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει ότι στιγμιά αποβάλλουμε το εγώ μας. Διατηρούμαστε εμείς ήρεμοι, γνωρίζουμε ότι δεν κινδυνεύει, γιατί ο πιο πολλής κόσμος θυμώνει όταν έχει δίπλα τον άνθρωπο με κρίση πανικού, διότι τρομάζει ο ίδιος. Μπαίνει ο ίδιος σε μια δικιά του κρίση πανικού, τρομοκρατείται, γιατί μπορεί να ξέρει ότι είναι κρίση πανικού, αλλά κι αυτός αναρωτιέται, μήπως και τώρα έχει κά Πρέπει λοιπόν μέσα μας να έχουμε τη σιγουριά ότι δεν κινδυνεύει και έτσι να διατηρούμαστε ήρεμοι. Και το πρώτο που θα σκεφτούμε είναι η λίστα με το τι μας επιτρέπεται να πούμε και να κάνουμε και τι μας απαγορεύεται να πούμε και να κάνουμε. Θα τις δούμε τις λίστες αυτές παρακάτω. Τώρα, προς στιγμή, λοιπόν, δεν μας ενδιαφέρουν οι δικές μας απορίες. Δηλαδή, δεν αρχίζουμε να λέμε, ε, τώρα γιατί το έπαθες. Είναι πολύ συνήθεστο. Τώρα τι ένιωσες, γιατί το έπαθες, δεν συνέβη κάτι να σε αγχώσει. Δηλαδή, γιατί δημιουργήθηκε. Διότι άλλα φορά δικές μας σκέψεις και δικές μας ικανοποίησεις δεν τους συζητάμε εκείνη την ώρα. Αυτό σημαίνει ότι βάλω το εγώ μου. Δεν με ενδιαφέρει εκείνη την ώρα η δική μου ικανοποίηση. Ο άλλος πραγματικά νιώθει ότι πεθαίνει. Άρα θα αφαιρέσουμε τη δική μας ικανοποίηση από τη μέση. Προς τη μοίρα, επίσης, δεν μας ενδιαφέρουν Δηλαδή, αν εκείνη την ώρα είχαμε ένα καβγά με αυτό το άτομο, δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Συνήθως, από ενοχές θυμώνουμε περισσότερο. Γιατί μέσα μας του, υποσυνήθως, το κάνει αυτό. Όταν ξέρουμε ότι μπορεί να έφτιαξε ο καβγάς που είχαμε με το άτομο, θυμώνουμε. Ουσιαστικά, θυμώνουμε με τον εαυτό μας, αλλά το βγάζουμε πάνω στο άτομο που έχει κρίση πανικού. Δεν μας ενδιαφέρουν, λοιπόν, οι δικές μας ενοχές. Δεν μας ενδιαφέρει το αν είμαστε ικανοί να βοηθήσουμε. Γιατί αυτό το «Αχ, είμαι ικανός να βοηθήσω τώρα, δεν το καταφέρνω ποτέ μέχρι τώρα, θα το καταφέρω τώρα», γι' αυτό κάνουμε αυτό το σεμινάριο, γιατί από τώρα θα γίνετε ικανοί να μπορείτε να βοηθήσετε. Το βίντεο σκοπούμε, οπότε το βίντεο αυτό θα σας το στείλω, ώστε κάποια στιγμή όποτε θέλετε να κρατήσετε και σημειώσεις, να τα μελετήσετε και να τα εφαρμόσετε. Λοιπόν, δεν μας ενδιαφέρει πλέον το «Αν είμαι ικανός». Ο μεγαλύτερος φόβος που έχει κάποιος Υποσνήθετος φόβος ίσως. Μπορεί να μην το σκέφτεται. Ότι δεν ξέρω τι να κάνω εγώ τώρα. Μπορεί να του έχει πάθει δεκάθες χιλιάδες φορές. Να του έχει εξηγήσει του άλλου τι να κάνει. Ο άλλος παρ' όλα αυτά νιώθει ανίκανος να βοηθήσει. Το ξεχνάμε λοιπόν αυτό. Όλοι είμαστε ικανοί να βοηθήσουμε. Δεν θυμώνουμε που έπαθε κρίση πανικού. Το αποδεχόμαστε ότι ο άνθρωπος αυτός έχει κρίση πανικού. Δεν σκεφτόμαστε, πάλι έπαθε, ακόμα θα το παθαίνει και άλλες φορές και πως θα τα βγάλω πέρα και κοίτατε κατέ του περνάει. Δεν το σκεφτόμαστε αυτό. Καλούνται, λοιπόν, αυτοί που θεωρούν άρρωστοι στους ανθρώπους με κρίση πανικού ή υγιείς ή δυνατοί, να επιβληθούν στον εαυτό τους. Αντιλαμβάνομαι, λοιπόν, ότι αποβάλλοντας το εγώ μου και στην καθημερινότητα, και την ώρα που έχει κρίση πανικού, αλλά και στην καθημερινότητα, δεν θα υπάρχει λόγος να λάβω κάποιο μάθημα προς την αγάπη και έτσι δεν θα βιώνει ο δίπλα μου κρίση πανικού. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ό,τι βιώνουμε, το βιώνουμε διότι έχουμε να λάβουμε κάποιο μάθημα, ίσως. Δηλαδή, αν έχει κρίση πανικού δίπλα μου, ίσως εγώ έχω να λάβω το μάθημα το πώς να είμαι σωστός προς την αγάπη. Το πώς να έχω τις συχνότητές μου στα 528 ΧΕΡΤΣ στις συχνότητες αγάπης. Αν εγώ θεραπευτώ, και κατευθυνθώ προς την αγάπη και αποβάλλω το εγώ μου, μπορεί μαγικά, αυτόματα, να μην ξαναβιώσει ο δίπλα μου κρίση πανικού, εάν αυτό που εξυπηρετείται με την κρίση πανικού του είναι το δικό μου μάθημα. Τώρα, να δούμε τι μου απαγορεύεται να πω όταν έχω δίπλα μου κάποιον με κρίση πανικού. Δεν προσπαθώ να μειώσω το φόβο. Ούτε να τον φέρω αντιμέτωπο με το φόβο του. και τα δύο αυτά χειροτερεύουν την κρίση πανικού. Το να μειώσουμε το φόβο, δηλαδή, έλα μωρέ, τώρα τι φοβήθηκες, γιατί νιώθεις έτσι, ξυπώλα, όλα αυτά που λέμε συνήθως, έτσι. Κανένα από τα δύο, λοιπόν, γιατί αυτό χειροτερεύει την κρίση πανικού. Όταν κάποιος νιώθει ότι απειλείται για τη ζωή του σωματικά, είναι ακριβώς το ίδιο όταν απειλείται από ψυχολογική αιτία για τη ζωή του. Είναι το ίδιο για το σώμα του. Το σώμα του, δηλαδή, ο εγκύφαλος δεν κατα Δηλαδή, είτε έχεις φάει μια μαχαιριά στην κοιλιά, είτε έχεις κρίση πανικού, είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα για τον εγκέφαλό σου και για τον οργανισμό σου. Παράγονται οι ίδιες ορμόνες, γίνονται οι ίδιες νευρικές συνάψεις, είναι όλα τα ίδια εκείνη την ώρα. Δηλαδή, εκείνη την ώρα έχεις μπροστά σου έναν άτομο που έχει μια μαχαιριά στην κοιλιά. Δεν επιτρέπει να του λες τι φοβάσαι τώρα και ξεκόλλα. Είναι το ίδιο ακριβώς για τον οργανισμό του. Παίρνουμε, αλλιώς του κάνουμε μεγάλο κακό. Δεν του κάνουμε κακό μόνο για εκείνη τη στιγμή. Του κάνουμε μεγάλο κακό και για να αργήσει περισσότερο να θεραπεύσει την κρίση πανικού και για να παθαίνει πιο συχνές και πιο έντονες. Βλέπετε εδώ αυτή η εικόνα. Λέει από κάτω... Σαν να το λέει το άτομο που έχει την κρίση πανικού. Ειδιοφία. Είσαι ιδιοφία. Λες κι εγώ δεν το σκέφτηκα αυτό, γιατί του λες εκείνη την ώρα ότι ξέρεις και δεν υπάρχει κάτι πραγματικό να φοβάσαι. Φυσικά και το έχουν σκεφτεί τα άτομα με κρίση πανικού αυτό, κι αυτό είναι που τα τρομάζει ακόμα περισσότερο. Τι δεν λέμε λοιπόν εκείνη την ώρα. Δεν λέμε ηρέμησε. Το ηρέμησε φέρνει το τελείως αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν λέμε δεν είναι τίποτα. Γιατί εκείνη την ώρα νιώθει θάνατο. Θα φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν λέμε θα περάσει. Δεν λέμε, δεν υπάρχει λόγος να το παθαίνεις τώρα αυτό, διότι υπάρχει λόγος. Υπάρχει λόγος υποσυνείδητος. Βέβαια, το άτομο εκείνη την ώρα το ξέρει ότι δεν υπάρχει λόγος να του πάθει αυτό, οπότε αν το πείτε και εσείς ότι δεν υπάρχει λόγος να του πάθει αυτό, νιώθεις σαν να είναι τρελό και χειροτερεύει η κατασταθή του. Πρέπει να φερθούμε σαν να έχει πραγματικά κοπή, αυτό λένε όλοι οι ειδικοί για κρίση πανικού ψυχίατρες στην Αγγλία, ότι πρέπει να φανηθούμε σαν να έχει πραγματικά κοπή το ένα του πόδι από τη ρίζα του και αιμορραγεί βαριά. Αυτό, αν σκεφτείτε εκείνη την ώρα, ότι το άτομο αυτό είναι σαν να έχει κομμένο πόδι και αιμορραγεί, τότε θα μπορέσετε να συμπάσχετε σε αυτό, διότι η εικόνα που βλέπετε δεν σας βοηθάει. Η εικόνα που βλέπετε εκείνη τη στιγμή είναι ένα άτομο που δεν αιμορραγεί, που εφανησιακά δεν έχει κανένα πρόβλημα, που όχι σωστά βλέπετε ότι δεν πεθαίνει, και δεν μπορείτε να το εξηγ Πρέπει λοιπόν εκείνη την ώρα να φανταστείτε ότι έχετε μπροστά σας κάποιον που του έχει κοπεί το ένα πόδι από τη ρίζα, έτσι νιώθει. Έτσι νιώθει. Πρέπει λοιπόν να μπείτε κι εσείς σε αυτήν την πραγματικότητα. Δεν βλέπουμε τι του συμβαίνει γιατί συμβαίνει εσωτερικά. Εσωτερικά όμως αμορραγεί. Εσωτερικά νιώθει που πεθαίνει. Του συμβαίνει κάτι πολύ τρομακτικό. Γι' αυτό είναι απόλυτα πραγματικό αυτό που συμβαίνει. Άρα μόνο αν το δούμε κι εμείς σαν πραγματικό θα μπορέσουμε Θα λέγατε ποτέ σε κάποιον που ομορραγεί ότι δεν έχει τίποτα. Θα ήταν γελίο να του πείτε. Έτσι είναι και εδώ. Πρέπει να μπείτε σε αυτή τη διαδικασία σκέψης. Συνεχίζουμε τα απογορευτικά. Ανάπνευσε. Το ηρέμησε, το ξαναβάζω επίτηδες εδώ. Το τίποτα δεν έχει, το ξαναβάζω επίτηδες εδώ. Είναι στο μυαλό σου. Αυτό είναι ένα από τα χειρότερα που μπορείτε να του πείτε. Γιατί ξέρει ότι είναι στο μυαλό του. και αυτό τον τρομάζει πολύ από όλα. Αν λοιπόν δεν θέλουμε να κάνουμε πιο έντονη την κρίση πανικού, δεν λέμε είναι στο μυαλό σου. Δεν λέμε είναι ψευδαίσθηση. Δεν αρχίζουμε να ρωτάμε γιατί φοβήθηκε, γιατί το τρόμαξε, γιατί αγχώθηκες πάλι. Αυτό το πάλι. Εκείνη την ώρα στο ανθρώπινο κρίση πανικού είχε απίστευτα άσχημα και βάναυσα. Το μη βγάζεις άγχος. Όλα αυτά απαγορεύεται να τα λέμε. Απαγορεύεται να πούμε, δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Δεν θα πάθεις τίποτα. Δεν σε αντέχω. Δεν αντέχω άλλο. Αν δεν αντέχετε εσείς άλλο που δεν παθαίνετε κρίση πανικού, που δεν βιώνετε καθημερινά το θάνατο, φανταστείτε πόσο δεν αντέχει εκείνο το άτομο και πόσο τραγικό το ακούγεται εκείνη την ώρα να λέτε εσείς ότι δεν αντέχετε άλλο. Αυτός είναι που το περνάει αυτό. Μην το ξεχνάτε. Δεν πρέπει να λέμε ότι υπερβάλλει. Και επίσης, δεν πρέπει να πούμε, «Α, περίμενε λίγο, επιστρέφω σε ένα λεπτό». Αντιθέτως, πρέπει να μείνετε μαζί του. Το άτομο εκείνη την ώρα νιώθει και πεθαίνει. Αν ήταν κάποιος με κομμένο πόδι ή με μαχαίρι στη κοιλιά, δεν θα του λέγατε, «Περιμένετε, επιστρέφω σε ένα λεπτό». Εκτός κι αν σας πει το ίδιο το άτομο ότι έχει ανάγκη να φύγετε. Τότε, όμως, ρωτήστε πού ακριβώς να πάτε, γιατί μπορεί να χρειάζεται να είναι σε απόσταση τέτοια που να σας βλέπει. Έτσι. Ούτε φεύγω αφού δεν σε βοηθάω, αφού δεν σου κάνω καλό. Όχι. Απλά αν δείτε ότι σας λέει ότι έτσι δεν με βοηθάς με αυτό που κάνεις, ηρεμήστε εσείς και πείτε, ωραία, συγγνώμη, πες μου τι πρέπει να κάνω. Γιατί μπορεί να σας πάρει και μια-δύο φορές που να αντεβιώσετε να έχει κρίση πανικού μέχρι να συνηθίσετε όλοι αυτή τη λίστα. Και μπορεί κάτι να σας ξεφύγει και να το κάνετε λάθος και να σας φωνάξει και να σας πει, δεν με βοηθάς με αυτό που κάνεις, με χειροτερεύεις. Ωρα Τι χρειάζεσαι τώρα. Ξέρει να μας πει πάντα. Και σταματάμε να σκεφτόμαστε πως ό,τι κάνουμε δεν είναι αρκετό, γιατί αυτό φέρνει το δικό σας πανικό. Συνεχίζουμε τα απαγορευτικά, γιατί όλος ο κόσμος κάνει απίστευτα λάθη πάνω σε αυτό. Δεν πιέζουμε, λοιπόν, το άτομο να μας δώσει απαντήσεις εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα, μπορεί να είχαμε μια συζήτηση μαζί του πριν, που το αναστάτωσε αυτή η συζήτηση, του έφερε πολλή πίεση και έφερε κρίση πανικού. Εμείς λοιπόν νιώθουμε μέσα μας ότι ξέρουμε ότι η συζήτηση το έφερε. Και αρχίζουμε τώρα για να καταπολεμήσουμε τις δικές μας ενοχές. Αρχίζουμε. Ε, τι είπαμε ωραία και σε έκανε έτσι, γιατί. Ουσιαστικά τις δικές μας ενοχές καταπολεμούμε. Δεν το πιέζουμε να δώσει απαντήσεις εκείνη την ώρα, δεν ρωτάμε εκείνη την ώρα. Γενικά δεν πιέ και κατηγορούσατε εκείνη την ώρα τον άτομο για κάτι, δεν συνεχίζετε εκείνη τη στιγμή να κατηγορείτε. Τα ξεχνάτε όλα. Και επικεντρώνεστε στο να βοηθήσετε. Πρέπει να έχουμε την νοημοσύνη να αντιληφθούμε ότι για να μπει σε κρίση πανικού, ίσως ένιωσε μεγάλη πίεση, μεγάλη αδικία, ίσως το αδικήσαμε, αλλά δεν χρειάζεται να το μεγαλώσουμε εκείνη την ώρα. Πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη, αν καταλάβουμε ότι έπεθε από κάτι που είπαμε, δεν πειράζει, είπαμε, θα βάλουμε κάτω το δικό μας εγώ. Να το καθησυχάσουμε, πως καταλαβαίνω ότι έκανα λάθος, και ότι άλλη στιγμή, όποτε θέλει εκείνο το άτομο, θα ακούσουμε ήρεμα τι έχει να πει, θα το πιστέψουμε, γιατί βλέπουμε ότι έχει δίκιο. Είναι πολύ βασικό αυτό, γιατί αν πάθει μια κρίση πανικού, μια συζήτηση που είχαμε, δεν θα θέλει να ξανακάνει αυτή τη συζήτηση μαζί μας. Και έτσι έρχεται από μάκρυνση, και αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Άρα είναι πολύ βασικό να πούμε ότι καταλαβαίνουμε ότι κάναμε λάθος και ότι θα ακούσουμε ήρεμα σε άλλη φάση όποτε εκείνο θέλει και θα του πιστέψουμε σε αυτό που θα μας εξηγήσει. Δεν αγγίζουμε το άτομο, δεν πάρουμε πρώτα την άδειά του. Μπορεί να έχουμε δει ότι ένα άτομο το βελτιώνει εκείνη την ώρα η αγκαλιά. Δεν είναι όμως κάθε φορά η ίδια. Ακόμα κι αν εκατό φορές το έχει βελτιώσει η αγκαλιά, μπορεί εκείνη τη μία να μην την μπορεί. Παίρνουμε πρώτα την άδειά του, ρωτάμε. Θες να σε αγκαλιάσω. Βέβαια δεν το λέμε με την έννοια ότι δεν θέλουμε να του δείξουμε εκείνη την ώρα ότι ξέρεις θα σε αγκαλιάσω γιατί έχω δει ότι είναι φαρμακό σου αυτό και επειδή θέλουν να απαλλαγείς από την κρίση πανικού. Δείχνουμε ότι εμείς θέλουμε, είναι δικιά μας ανάγκη να τα αγκαλιάσουμε, αλλά εκείνο μας το επιτρέπει. Δεν γκρινιάζουμε. Αν δημιουργήθηκε πάνω σε κάποιο καβγά, δεν συνεχίζουμε τον καβγά. Μερικά πράγματα τα επαναλαμβάνω επίτηδες. Δεν συνεχίζουμε να επιχειρημα λέμε μέσα μας, είμαι όλος εδώ τώρα. Αυτή η πρόταση είναι πάρα πολύ χρήσιμη σε πάρα πολλά πράγματα. Άνθρωποι που έχουν κάνει διαλογισμούς ξέρουν ότι χρησιμοποιείται. Άνθρωποι που έχουν κάνει θέατρο. Πριν ξεκινήσουν την πρόβα, είναι μία από τις ασκήσεις που λένε, είμαι όλος εδώ τώρα. Είναι για να εστιάσουμε σε αυτό που θέλουμε εκείνη τη στιγμή, ούτε στις ενοχές μας, ούτε στο εγώ μας, αλλά εστιάζουμε και σκύβουμε πάνω από το άτομο αυτό με αγάπη. Δεν πάω ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά. Σε όση απόσταση με θέλει αυτό το άτομο. Πράγμα που μπορεί να μεταβάλλεται από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο ανάλογα της υπερηφοράς της δικιάς μας ή και ανεξάρτητα. Δεν θα πρέπει αυτόν ο αστυμώνη. Μπορεί τη μία στιγμή να πει, να έλα κοντά, αλλά να δει ότι το τόσο κοντά δεν το αντέχει. Και μετά να ξαναθέλει πιο μακριά. Αν δεν ξαναθέλει πιο κοντά, δεν πειράζει. Ας κάνουμε λίγο απομονή. Δεν είναι κάτι τρομερό. Αν είμαστε κάπου έξω, τον μεταφέρουμε όπου θέλει να βρεθεί εκείνη τη στιγμή. Δεν του λέμε ποτέ, πάμε να φύγουμε, αν δεν τον ζητήσει ο ίδιος. Δεν τον ρωτάμε καν και να μην νομίζει ότι τρεπόμαστε για εκείνον. Γιατί άλλοι άνθρωποι παγώνουν εκεί που βρίσκονται εκείνη την ώρα και δεν μπορούν να φύγουν. Νιώθουν ότι θα είναι χειρότερα. Θα πεθάνουν να πάνε να φύγουν, να περπατήσουν. Άλλοι... Και ο ίδιος άνθρωπος μπορεί σε άλλη κρίσης πανικού, να προτιμάει να πάει σπίτι του κατευθείαν. Οπότε δεν πιέζουμε σε τίποτα. Ούτε τον πιέζουμε να μείνει κάπου αν θέλει να φύγει. Ακόμα κι αν εκείνη την ώρα μόλις παραγγείλαμε τον καφέ μας. Δεν λέμε, δεν αρχίζουμε να θυμώνουμε, μα τώρα ήρθαμε, πού να φύγουμε. Γιατί θα το διαγωνίσουμε, θα γίνει πολύ πιο έντονα εκείνη τη στιγμή. Τελικά ούτε εμείς θα περάσουμε καλά. Άρα δεν πιέζουμε σε τίποτα. Δεν τον βάζουμε να συζητήσει, να μιλήσει, να Προσπαθούμε να είμαστε δίπλα του όπως μας χρειάζεται. Και τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Αν γνωρίζω την αιτία, την αφαιρώ. Δηλαδή, αν έγινε κάτι πάνω σε μια συζήτηση, σαν καυγά, και καταλάβαμε ότι ενοχλήσε, το ανερούμε. Δεν πειράζει, θα υπάρχει χρόνος αργότερα να το συζητήσουμε με άλλο τρόπο, να το φτιάξουμε αυτό πιο ήρεμα αλλιώς. Εκείνη τη στιγμή αφαιρώ την αιτία. Εάν φταίει κάποιος χώρος στον οποίο είμαστε, Μπορεί να ευχαριστήσει εμάς ένα άτομο να έρθει μαζί μας σε ένα πάρτι που είναι ασπευτικά πάρα πολύ κόσμο. Το άτομο το ξέρει από πριν μέσα του ότι δεν θα το καταφέρει. Το κάνει για εμάς. Και ελπίζει ότι αυτή τη φορά θα το καταφέρει. Μπορεί λοιπόν να φταίει ο χώρος και να τον ακούσετε να πει, «Αχ, το ξέρατε εδώ πέρα, δεν θα άντεχα». Έτσι, αφαιρούμε την αιτία. Φεύγουμε από το χώρο, αν θέλει να φύγουμε από το χώρο. Αν είναι κάτι που είπαμε, αν είναι κάτι που το είπαν άλλοι, Αν είναι κάτι για το οποίο νομίζει ότι δεν θα προλάβει. Αυτά όλα έχουν να κάνουν και σε σχέση με αντισυγκρασίες. Αλλά πάντα το άτομο με κρίση πανικού έχει άγχος και με το χρόνο. Κάτι για το οποίο νομίζει ότι δεν θα καταφέρει. Μπορεί να του είπαμε κάτι, ότι κι άμα δεν σου βγει αυτό το πλάνο σου, και να το αγχώσαμε. Αν του βγει αφόρμητα να πει ότι τον ενόχλησε, ακούω με προσοχή, με στοργή, χωρίς να κρίνω, χωρίς να αντιδρώ πάνω σε αυτό που λέει. Σίγουρα ξέρει γιατί του συνέβηκε. Αν του είχε βγει αυθόρμητα να το πει, ξέρει γιατί του συνέβηκε. Γιατί θα δούμε ότι υπάρχουν και κρίσεις πανικού που συμβαίνουν χωρίς καμία αιτία. Θα εξηγήσουμε γιατί συμβαίνουν και αυτές. Δεν του λέμε ποτέ ότι δεν πρέπει να νομίζει το τάδε, δεν πρέπει να σκεφτεί το τάδε, ότι δεν πρέπει να αγχώνεται με κάτι τέτοιο. Γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν αφαιρούμε την αιτία. Αυτό είπαμε ξανά, ότι είναι κάτι που το ξέρει ήδη. Αλλά το έχετε δει ότι δεν βοηθάει Είναι δύσκολο το άτομο εκείνη την ώρα να μιλήσει. Να το βάλουμε να μιλήσει. Μπορεί να μας πει, λοιπόν, ότι πες μου κάτι, έλα να πούμε κάτι άλλο, να ξεχαστώ. Μην του πείτε εκείνη την ώρα, επειδή είστε τρομαγμένοι, έλα, μίλα, πες κάτι. Διότι δεν μπορεί. Είναι δύσκολο. Έχει ταχυκαρδία, καταρχάς. Είναι αλαχανιασμένο. Νιώθει ότι πεθαίνει. Δεν μπορεί να το βάλετε να πει μεγάλες λέξεις, μεγάλες προτάσεις. Και του είναι δύσκολο, επίσης, να αστιάσει Θα δοκιμάσετε ένα θέμα, μπορείτε να δείτε ότι σας πει ότι όχι, όχι αυτό, όχι αυτό. Σε άλλο θέμα. Θέλει υπομονή η κατάστασή αυτή. Και όταν λέμε ότι η αγάπη όλα τα γιατρεύει, η αγάπη πάντα έχει μαζί της υπομονή, έτσι. Τον μιλάμε με πολύ ηρεμή και σιγανή φωνή. Τον ρωτάμε αν θέλει να συγκεντρωθούμε μαζί στην αναπνοή του. Αν δεν θέλει, να του πει ότι δεν μπορεί, δεν τον πιέζουμε, δεν απογοητευόμαστε, δεν θυμώνουμε, δεν νιώθουμε αν ή μπορεί. Ότιδήποτε σκεφτούμε ότι μπορεί να βοηθήσει, πάντα ρωτάμε αν συμφωνεί. Αν θεωρεί ότι αυτή τη στιγμή θα βοηθούσε. Αν δούμε σε μια κρίση πανικού ότι σε κάποια πράγμα μας πει όχι, ότι δεν το βοηθάει, μπορεί σε άλλη στιγμή, σε άλλη κρίση πανικού, το ίδιο πράγμα να βοηθήσει. Οπότε, δεν τα κατοχυρώνουμε μέσα στον εγκεφαλό μας σε μια λίστα που δεν βοηθάνε. Δοκιμάζουμε κάθε φορά. Αλλά πάντα, Εκείνον ρωτάμε, γιατί εκείνος ξέρει εκείνη τη στιγμή τι θα βοηθήσει. Το νιώθει άμεσα. Αυτό το πράγμα είναι σαν χάρισμα εκείνη την ώρα στο άτομο κρίση-πανικού. Μπορεί και νιώθει άμεσα, ξέρει από πριν τι θα τον βοηθήσει. Και πράγματα βοηθάνε. Την ώρα που έχει κρίση-πανικού, να πείτε πόσο περήφανο είστε γι' αυτό το άτομο και πόσο καλή δουλειά κάνει εκείνη τη στιγμή. Πόσο καλά τα καταφέρνει εκείνη τη στιγμή της κρίση-πανικού. Όσο άσχημη και να σας φαίνεται εκείνη την ώρα η κρίση πανικού, όσο χειρότερη από άλλες φορές. Νιώστε το, ότι αυτό το άτομο εκείνη την ώρα παλεύει με το θάνατο και όμως είναι ακόμα εκεί, δεν σας έχει πει πηγαίνετε μέσα σε νοσοκομεία, το παλεύει. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνει. Και πραγματικά, είναι μια πραγματικότητα ότι θα έπρεπε να είστε περήφανοι εκείνη την ώρα για αυτό το άτομο και ότι κάνει όντως πολύ καλή δουλειά. Του λέμε, πες μου ότι έχεις ανάγκη, τι θα βοηθήσει. τίποτα Μ τα βοηθάει, θα πεθάνω. Και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε και εμείς μερικά πράγματα και να λέμε, μήπως αυτό θα σας αγκαλιάσω, θες να βάλουμε λίγη μουσική, δοκιμάζουμε. Κάποια στιγμή θα πει ότι θα τον βοηθούσε. Οπότε καλό είναι μετά από μια-δυο προσπάθειες ήρεμες, βλέπετε μια-δυο προσπάθειες, δεν αρχίζουμε να του λέμε 15-20 πράγματα, λίστες και να τα χώσουμε πιο πολύ, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε εκείνο, θα φέρουμε και λίγο χρόνο. Και βλέπουμε αν θέλει να τα αγγίξουμε. Πολλές κρίσεις πανικού περνάνε και με μια αγκαλιά. Με μια καλή κουβέντα. Με το να του αφαιρέσουμε την αιτία από το άγχος. Μετά έχουμε δύο προσπάθειες ήρεμες, χωρίς πίεση. Αφού κάνουμε αγκαλιά, αν τον βοηθάει και τη θέλει, περιμένουμε λίγο, δίνουμε χρόνο και ξαναρωτάμε. Κάτι άλλο που βοηθάει πολύ είναι το «μείνε στο τώρα, εδώ μαζί μου». Αυτό το «μαζί μου» θα το κάνει να το καταφέρει για εσάς. Γιατί ακούγεται σαν να το έχετε ανάγκη εσείς το να μην φεύγει με το μυαλό του μακριά σας. Είναι πολύ σημαντικό αυτό το μαζί για ένα άνθρωπο κρισπανικού. Μείνε στο τώρα, εδώ, μαζί μου. Γιατί αυτό δεν το λένε σε κάτι ταινίες όταν ο άλλος πεθαίνει. Μείνε εδώ, μαζί μου, δεν το λένε. Εκείνη την ώρα είναι λοιπόν σαν να δέχεστε ότι αυτός νιώθει ότι πεθαίνει και του λέτε, δεν το βλέπετε σαν κάτι τρελό, τον βοηθάει το ότι το δέχεστε ότι πεθαίνει. που βοηθάει. Μείνεστε τώρα εδώ μαζί μου. Και του το λέτε έτσι, καταλαβαίνει ότι ξέρετε ότι μπορεί να το κάνει το να μείνετε τώρα μαζί σας. Είναι πολύ βοηθοτικό. Αν το έχει πάθει σε εξωτερικό χώρο, δεν είναι το μέρος που σε ενοχλεί. Μπορεί να το πούμε, δεν είναι το μέρος που σε ενοχλεί. Είναι η σκέψη. Αλλά δεν χρειάζεται να αντιβρούμε τη σκέψη. Θα πάμε όπου θέλεις. Δηλαδή, του δείχνετε ότι, ναι, ξέρετε ότι είναι η σκέψη. αλλά θα αλλάξετε χώρο. Βέβαια, αν είναι ασφιχτικά, αν είναι ένα μέρος φουλ στον κόσμο, δεν είναι ανάγκη να το πείτε αυτό, γιατί αυτό ενοχλεί ακόμα και ανθρώπους που δεν έχουν κρίση πανικού να νιώσουν άσχημα και να ζαλιστούν. Άλλο που βοηθάει. Καταλαβαίνω πως αυτό που νιώθεις είναι πολύ τρομακτικό. Όμως, θυμήσου, δεν είναι επικίνδυνο, είμαι εγώ εδώ μαζί σου, για οτιδήποτε χρειάζεται πάλι αυτό το μαζί σου. Ζήτησέ μου οτιδήποτε και θα το κάνω. Αυτό δίνει μεγάλη ασφάλεια ξέρει ότι είναι κάποιος εκεί, ο οποίος ό,τι χρειαστεί να το κάνει, να το σώσει. Αυτό πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, γιατί το άτομο αυτό νιώθει θάνατο. Άρα, πρέπει να είμαστε εκεί, οτιδήποτε χρειαστεί να το κάνουμε. Δεν είναι η ώρα εκείνη την ώρα να πούμε πράγματα, να αλλάξουμε ότι παθαίνει κρίση πανικού. Δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Αυτά να τα κάνουμε, μπορεί να φοβάστε ότι το άτομο αυτό θα βολευτεί και θα συνεχίσει να έχει κρίση πανικού. Δεν ισχύει αυτό. θα αρχίσει σιγά-σιγά να νιώθει ασφάλεια όταν είναι μαζί σας και θα παθαίνει πολύ λιγότερες φορές κρίσης πανικού, μπορεί κιόλας με εσάς να μην παθαίνει ποτέ. Αν νιώσει τεράστια ασφάλεια με εσάς, μπορεί να μην ξαναπάθει ποτέ όταν έστασε εκεί. Άρα τι γίνεται, ο εγκέφαλος αρχίζει και συνηθίζει ότι, κοίτα, παθαίνω πιο σπάνια. Παθαίνω πιο σπάνια. Και αρχίζει και αποκτά σιγά-σιγά την αυτοποίθησή του. Κάτι άλλο που βοηθάει είναι το τετράγωνο του πανικού, όπως ονομάζεται. Είναι ένας τρόπος αστείας ύτερα αναπνοή. Αν δεχτεί το άτομο να το κάνουμε, πάνω στο πόδι μας, στο παντελόνι μας, με το δάχτυλό μας, σχηματίζουμε ένα τετράγωνο. Κουνάμε το δάχτυλο γύρω-γύρω να σχηματίσουμε ένα τετράγωνο. Ισπνοεί καθώς σχηματίζουμε τη γραμμή προς τα πάνω. Ανεβαίνει η γραμμή. Δηλαδή, όσο ανεβαίνει η γραμμή προς τα πάνω, ανεβά Ανεβάζουμε εκεί οι δύο τον αέρα προς τα πάνω. Κρατάμε την αναπνοή καθώς σχηματίζουμε την γραμμή προς τα δεξιά. Κρατάμε την αναπνοή. Εκπνοή καθώς η γραμμή γίνεται προς τα κάτω. Κρατάμε πάλι την αναπνοή καθώς σχεδιάζουμε την γραμμή προς τα αριστερά. Είναι ένας τρόπος που βοηθάει πάρα πολύ. Κυρίως αυτό το κράτημα της αναπνοής. Πρέπει να θυμόμαστε ότι εμείς εκείνη την ώρα είμαστε καλά. Εμείς μπορούμε να κάνουμε εύκολα το τράγωνο εκείνη την ώρα. Αυτός δεν θα το κάνει σωστά στην αρχή. Είναι δύσκολο να πάρει βαθιά ανάσα. Είναι δύσκολο να σκήτρωθεί στην αναπνοή του. Αρχικά λοιπόν σχεδιάζουμε μικρό τετράγωνο. Έχει γρήγορη αναπνοή εκείνη την ώρα. Οπότε αρχικά σχεδιάζουμε μικρό τετράγωνο για να ακολουθήσουμε το ρυθμό της δικής του αναπνοής. Δείχνουμε ότι σεβόμαστε το ρυθμό του. Βέβαια δεν χρειάζεται να αναπνέετε κι εσείς γρήγορα. Απλά εσείς κάνετε το τετράγωνο σύμφ αυξάνουμε λίγο-λίγο το μέγεθος του τετραγόνου. Αλλά κρατάμε το μέγεθος προσεκτικά όσο μικρότερο γίνεται για να πηγαίνουμε με την αναπνοή του. Μόλις νιώσει εκείνος ότι μπορεί, του δίνουμε τον έλεγχο του τετραγόνου. Και αρχίζει με το δάχτυλό του να εστιάζει λίγο-λίγο στο τετράγωνο. Το κάνει εκείνος, λέει, το τετράγωνο. Και αυτό αρχίζει να τον βοηθά να κρατά το μυαλό του απασχολημένο. Στους περισσότερους βοηθά πολύ να ακούνε τη φωνή του άλλου να εκφράζει πόσο πολύ τους αγαπά. Ακόμα και όταν έχουν κρίση σπανικού. Δηλαδή ότι σ' αγαπώ ακόμα και όταν είσαι έτσι. Δεν θυμώνω, δεν μου φαίνεσαι αποκρουστικός. Σ' αγαπώ ακόμα και όταν είσαι έτσι. Βοηθάει αυτό πάρα πολύ. Άλλο βοηθάει ένα παιχνίδι με αλφάβετο, αλλά πρέπει να έχει λίγο ήδη τον έλεγχο της αναπνοής του. Στην πολύ αρχή της κρίσης σπανικού δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό. Γιατί εκείνη τη στιγμή μπορεί να εστιάσει μόνο σε κάτι που εκείνο αναπασχολεί. Δηλαδή, αν πριν μαλώνατε και τον νόχλησε κάτι, θα δείτε ότι μπορεί να έχει τη τάση να θέλει να το συζητήσει. Αν το άτομο θέλει να το συζητήσει, εσείς μην του πείτε δεν είναι ώρα τώρα πρώτα να γίνεις καλά, γιατί εκείνη την ώρα νιώθει ότι δεν θα γίνει καλά αν δεν φύγει αυτή η αιτία από πάνω του. Πείτε το ότι καταλαβαίνετε, αφήστε να σας εξηγήσει την πλευρά του. Ακόμα και αν δεν την καταλαβαίνετε εκείνη και κάνετε λίγο υπομονή για άλλη στιγμή να το συζητήσετε. Αλλά και να εστιάσεις αυτό που τον απασχολεί είναι επειδή αναζητά το υποσυνήθιό του εκείνη τη στιγμή να λάβει κάτι θετικό. Αν δηλαδή εσείς αρχίσετε και του λέτε πώς τον αγαπάτε και εκείνη τη στιγμή που είναι έτσι ακόμα, μπορεί να το περάσεις και άμεσα. Το παιχνίδι λοιπόν με το αλφάβητο είναι, για παράδειγμα, το να διαλέξουμε ένα θέμα ταινίας και να αρχίζει ο καθένας να λέει μια αλφαβητική σειρά, μια ταινία Πηγαίνοντας από το ένα γράμμα στο άλλο, προσπαθώντας να σκεφτεί ταινία αυτό γράμμα, το μυαλό διατηρείται απασχολημένο και δεν προχωράει η κρίση πανικού. Αλλά αυτό είπαμε είναι για ποιο μετέπειτα στάδιο της κρίσης πανικού. Για την αρχή δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό. Όταν νιώθει ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει και έχει γρήγορες αναπνοές, το στόχος είναι να αναπνεύσει αργά και σταθερά, ο τελικός στόχος. Έτσι δεν θα μπορείτε να το καταφέρετε αμέσως. πάρε αργές αναπνοές και βαθιές και θα μπορεί να το κάνει, δεν μπορεί να το κάνει αμέσως. Ο στόχος, όμως, είναι αυτός. Να φτάνεις του να αναπνέει αργά, σταθερά, με μεγάλες αργές αναπνοές. Αν δέχεται την αγκαλιά, τότε αναπνέουμε εμείς αργά και σταθερά, δίπλα στο αυτή του, σαν του ψιθυρίζουμε. Και αρχίζει να νιώθει τον ρυθμό μας. Κάνουμε, δηλαδή, εμείς αργές μεγάλες αναπνοές, με πολύ υπομονή, χωρίς να δείχνουμε ότι τις ανασκετούμε που αργεί να πιάσει το ρυθμό μας, με πολύ κατανόηση και αγάπη, μέχρι να μπορεί και εκείνος να μπει στο σωστό ρυθμό. Δεν το πιέζουμε, είπαμε, να ακολουθήσει το ρυθμό μας. Αυτό ξέρουμε ότι θα γίνει από μόνο του σε όσο χρόνο πάρει. Μας αρκεί που έχει ηρεμήσει κάπως, γιατί όταν αρχίσετε εσείς να αναπνέετε, να κάνετε αυτές τις συζητήσεις, δυνατές σε ήχο αναπνοές δίπλα στο αυτί του, θα δείτε ότι θα αρχίσει λίγο να ηρεμεί. Μας αρκεί, λοιπόν, που έχει αρχίσει να ηρεμεί κάπως και ακούει την αναπνοή μας, που αρχίζει και νιώθει ασφάλεια, που νιώθει την τρυφερότητα και την αγάπη μας. Μας αρκεί αυτό και είναι μεγάλο αυτό. Γιατί φανταστείτε εκείνη τη στιγμή να μην μπορούσε ούτε να είμαστε τόσο κοντά, ούτε να ακούει την αναπνοή μας. Έτσι, θα ήταν πιο δύσκολο. Μερικούς ανθρώπους, όταν βλέπουν ότι ο άλλος δεν μπορεί να Του στρομάζει αυτό. Πρέπει λοιπόν να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν παθαίνει κάτι. Του λέμε να βάλει το χέρι του άλλος τρόπος, να βάλει το χέρι του επάνω στην κοιλιά του. Και να νιώθει πως σηκώνεται η κοιλιά προς τα πάνω καθώς παίρνει την αναπνοή. Αυτό μπορούμε να του το έχουμε δείξει την διαφραγματική αναπνοή, μπορούμε να του το δείξουμε πρώτα σε φάση που είναι καλά, να μάθει λίγο να το κάνει, Και έτσι, εκείνη τη στιγμή, να του θυμίσουμε, δεν θα του πούμε, κάνε τη φορματική αναπνοή, εκείνη τη στιγμή και εμείς μαζί, έλα να βάλουμε το... Το λέμε πολύ ωραία, με ηρεμία, με αργή φωνή, σιγανή, με αγάπη, έλα να βάλουμε το χέρι μας στην κοιλιά μας, θέλεις, αν θέλει. Θα δοκιμάσουμε όλα αυτά. Γιατί θα βοηθήσει αν το αποδείξουμε ότι είναι ικανό το άτομο να αναπνεύσει. Εγώ, όταν είχα τις πολύ δυνατές κρίσεις πανικού, είχα ένα οξύμετρο και το βάζα στο χέρι μου να δω αν έχω πραγματική δύσπνια ή αν έχω ψυχολογική δύσπνια. Με βοηθούσε ότι έβλεπα ότι έχω φυσιολογικό οξυγόνο και ήταν απίστευτα βοηθητικό αυτό. Δηλαδή, αν ο άνθρωπος που έχει κρίση πανικού έχει θέμα τόσο έντονο με τη δύσπνια, θα τον βοηθήσει πάρα πολύ ακόμα και να έχει ένα οξύμετρο. Πραγματικά, είναι ένα πολύ καλό βοήθημα. Γιατί αρχίζει ο εγκέφαλος και το βλέπει. Βλέπει την εικόνα εκεί στο οξύ μετρώτη και κοιτάει ένα ψεύτικο και αρχίζει και το συνηθίζει και το πιστεύει. Το κρατάμε δροσερό. Είναι μια κατάσταση εκτά της ανάγκης. Αν είχε περετό, αν είχε μεγαλυτερήτητα, αν είχε κάτι άλλο, θα του βάζατε κομπρεσούλες να το διατηρήσετε δροσερό. Τώρα μπορεί να θυμώσετε, να μην το σκεφτείτε. Μην αρνείστε να το κάνετε. Ποτέ δεν αφήνουμε μόνο του κάποιον που αγωνίζεται να αναπνεύσει. Όταν τον αφήσουμε μόνο του, είτε φεύγοντας, είτε μένοντας εκεί, αλλά με το να είμαστε αδιάφοροι. Ή με το να κατηγορούμε να φωνάζουμε. Ή με το να λέμε έστω και ένα από αυτά που απαγορεύονται. Και πάλι τον έχουμε αφήσει ουσιαστικά μόνο του να παλεύει με το χάρο. Γιατί αυτό νιώθει εκείνη την ώρα. Άρα ουσιαστικά τον έχουμε αφήσει χειρότερα από μόνο του. Πρέπει να θυμόμαστε επίσης ότι την ώρα που έχει κρίση πανικού δεν θα είναι φιλικός και θα είναι αγενής. Είναι φυσιολογικό. Έτσι, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Είναι φυσιολογικό. Επίσης, ανεμείνει μόνος του, έχει μόνο τον τρόμο και τις σκέψεις του. Και μόνο η παρουσία σας βοηθάει. Άρα να μην νιώθετε ανήμπορος ανίκανος να βοηθήσετε. Νιώστε τι μεγάλη αξία έχει η παρουσία σας. Ακόμα και όταν βρίσκετε εκεί, χωρίς να κάνετε τίποτα. Και απλά κάνετε ό,τι καλύτερα μπορείτε. Δεν φωνάζουμε, δεν χτυπάμε φυσικά. Αν το πάθει έξω στο δρόμο, δεν του λέμε, μπες στο σπίτι, γιατί ντροπή θα σε δει ο κόσμος. Εγώ όλα αυτά τα έχω βιώσει σε κρίση πανικού και ήταν πολύ δύσκολα. Γι' αυτό και έφτιαξα αυτό το σεμινάριο. Είναι πάρα πολύ άσχημο αν είναι στο δρόμο και του πείτε, μπες γρήγορα στο σπίτι, ο κόσμος μας βλέπει. Είναι πολύ άσχημο. Αν είστε σε δημόσιο χώρο, το κρατάτε, αν το θέλετε, σε απόσταση από τους άλλους ανθρώπους, για να νιώσετε ότι έχει χώρο, για καλό του. Το κάνετε για να νιώσετε ότι τον προστατεύετε, όχι όμως για να νιώσετε την τρέπεστη για εκείνον, το εξηγείτε, το ρωτάτε. Θέλεις να πάμε πιο εκεί, να πάρεις λίγο αέρα, να έχεις χώρο. Σεβόμαστε την κρίση πανικού και περιμένουμε να μην υπομονεί να περάσει. Περιμένουμε μαζί. Μπορεί να σας φανεί ότι δεν περνάει ο χρόνος. Σίγουρα θα σας φαίνει αυτό. Μην του το δείξετε. Φανταστείτε τι αιώνας φαίνεται σε αυτόν τον άνθρωπο. Να θυμάστε ότι για εκείνον είναι το πιο δύσκολο. Συνήθως, η κρίση πανικού κρατάει μάξιμου 10 λεπτά. Αυτά τα 10 λεπτά είναι αιώνας πραγματικός και το 1 λεπτά ακόμα για τον άνθρωπο. Αλλά όσο μικρότερη είναι η ένταση, όσο καλύτερα φαίνεται το άτομο, δηλαδή, τόσο περισσότερο θα κρατήσει, θα ξεπεράσει τα 10 λεπτά. Δηλαδή, όσο βελτιώνεται, τόσο περισσότερο θα κρατάει. Όταν λέμε για τα δέκα λεπτά, εννοούμε για το φούλ της κρίσης πανικού, το έντονο εκείνο πράγμα. Η συμπεριφορά σας, όμως, εκείνη τη στιγμή, έχει τη δυνατότητα να μικρύνει και την ένταση και τη διάρκεια, αλλά έχει τη δυνατότητα και να την αυξήσει. Γι' αυτό και στειάζομαι τόσο πολύ στις συμπεριφοράς σας. Κάθε φορά πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορεί να χρειάστηκε ιατρική βοήθεια. Ακόμα και αν δεν χρ μπορεί κάποια στιγμή να πάθει κάτι πολύ έντονο. Αυτό υπάρχει αιτία που μπορεί να συμβεί. Εάν συμπεριφοράει δική μας, δεν είναι αρκετή. Το άτομο αυτό, το υποσυνείδητο του, νιώθει ότι έχει την ανάγκη να τον καταλάβουν εκείνη την ώρα. Και ξέρει ότι ένας γιατρός θα τον καταλάβει. Και έτσι ο οργανισμός φέρνει σε τέτοια κατάσταση το σώμα για να πάει στα επίγοντα να βρει έναν άνθρωπο που θα καταλάβει. Γι' αυτό, γιατί υπάρχει και η δεύτερη ανάγκη να κάνει και εσάς να καταλάβετε. Δεν το κάνει επίτηδες, δηλαδή. Δεν το κάνει επίτηδες να σας πάει στο νοσοκομείο μαζί του για να καταλάβετε ότι έχει πρόβλημα. Το υποσυνείδητό του φέρνει τον οργανισμό. Σε τέτοια έντονη κατάσταση, αν διότι εσείς δεν καταλαβαίνετε μία, δύο, τρεις φορές, θα χρειαστεί να το τρέχετε συνέχεια στα επίγοντα, μέχρι να καταλάβετε. Τώρα, αν κρατήσει πολλή ώρα ή αν είναι πολύ έντονο, οπωσδήποτε θα το πάει στο νοσοκομείο και αν το ζητήσει, οπωσδήποτε θα το κάνει. Αλλά θα το αποφεύγετε αυτά, αν εσείς αλλάξετε τη συμπεριφορά του. Βοηθήστε τον άτομο να δεχτεί να κάνει θεραπεία. Πολλοί πιστεύουν ότι πάνε για θεραπεία μόνο οι τρελοί. Και τα άτομα με κρίση πανικού έχουν και μία ντροπή. Ότι όχι, δεν είμαι τρελός. Βοηθήστε τον, λοιπόν, να βγει από την ντροπή και να δεχτεί να κάνει θεραπεία. Φροντίστε τον εαυτό σας. Μπορεί να νιώθετε ένοχοι που πανικοβάλλεστε κι εσείς στον παθαίνει κρίση πανικού, γιατί κι εσείς φοβάστε, αλλά είναι απίστευτο φυσιολογικό. Με το να δεχτείτε ότι είναι φυσιολογικό να τρομοκρατήσετε κι εσείς, με αυτόν τον τρόπο φροντίζετε τον εαυτό σας. Δεχτείτε, λοιπόν, ότι είναι φυσιολογικό να φοβάστε εκείνη την ώρα, Εσείς επιβάλλεστε στον εαυτό σας για να βοηθήσετε. Όταν ο άλλος είναι σε καλή κατάσταση, σε κάποια άλλη μέρα δηλαδή, μπορείτε να συζητήσετε μαζί του για να μάθετε πώς να τον βοηθάτε περισσότερο, με τον τρόπο που εκείνος χρειάζεται, ώστε να νιώσετε εσείς καλύτερα πάνω σε αυτό. Αυτό έχει να κάνει με τη φροντίδα του δικού σας σε αυτό. Γιατί αν μάθετε από τον ίδιο το άτομο ότι τον βοηθάει, δεν θα νιώθετε πια πανικό την ώρα της κρίσης πανικού του, ούτε εννοχές και φόβο ότι είστε ανήμπορος. Όμως, προσέξτε, αν σας έχει πει ότι τον βοηθάει και δεν το κάνετε, τότε πρέπει να βρείτε τι πρόβλημα έχετε εσείς μέσα σας. Πρέπει να πάτε κι εσείς για θεραπεία, διότι δεν είναι τυχαίο καμιά φορά να έχουμε προσελκυθεί από άτομα που έχουν το ίδιο πρόβλημα, να παθαίνουμε τις δικές μας χρήσεις πανικού. Για παράδειγμα, αν εκείνη ώρα φωνάζετε, εκείνη ώρα θυμώνετε, μια, δύο, τρεις φορές έχετε διαβάσει πάνω σε αυτό, σας έχει μιλήσ και δεν βελτιώνετε αυτό το πράγμα, μπορεί να χρειάζεστε και εσείς θεραπεία. Γιατί εκείνη την ώρα μάλλον περνάτε τις δικές σας κρίσεις πανικού που εκφράζονται με άλλο τρόπο. Καλή τρόπη. Πείτε του μια ιστορία, αν το θέλει και αν πει ναι. Ακόμα και ένα πολύ γνωστό παραμύθι, που το ξέρει ήδη. Τραγουδήστε του κάτι που να του δείξει φροντίδα και αγάπη. Όχι κάτι αστείο. Αν θέλει εκείνη την ώρα να του τραγουδήσετε, τώρα πάντα ρωτάμε. Γιατί αν πείτε κάτι αστείο, είναι σαν να προδιδεύετε την κατάστασή του, αν κάνετε χιούμορ εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή, εκείνη τη στιγμή ο άλλος νιώθει ότι πεθαίνει και εμείς του λέμε κάτι αστείο. Δεν ταιριάζει. Είπαμε, θα σκέφτεστε πάντα ότι έχετε δίπλα σας έναν άνθρωπο εκείνη τη στιγμή που νιώθει ότι έχει ένα μαχαίρι στην κοιλιά του. Άρα, εκείνη την ώρα δεν θα του κάνατε χιούμορ.
Θα.
Είναι μεγάλη η ανάγκη να νιώσει ότι έχει όλη την προσοχή σας, όλη την αγάπη σας, όλη τη φροντίδα σας. Όχι μόνο εκείνη τη στιγμή, αλλά αν πραγματικά θέλετε να βοηθήσετε να μειωθούν οι κρίσεις πανικού, πρέπει αυτά να τα δίνετε συνεχώς. Με χαρά και όχι με δυσανασχέτηση. Δεν ξεφυσάμε εκείνη την ώρα. Επίσης, βοηθάμε να είναι σε άνετη στάση, καλύτερα καθεστώς. Τα άτομα με κρίση πανικού έχουν την τάση, την ώρα που την παθαίνουν, να διπλώνουν την κοιλιά, να σφίγγονται εκεί και να σφίγγουν και τους ώμους. Αυτό το κάνουν, το κάνει ο οργανισμός τους, γιατί ουσιαστικά θέλει να σφίξει το πνεύμα του με μονοχαστρικό νεύρο και να σταματήσει την ταχυκαρδία που νιώθει. Εάν το έχει ανάγκη και νιώθει πολύ ταχυκαρδία, του να αφήνεται, αλλά θυμίστε του λίγο ότι, ξέρεις, αν κάθεσαι σε λίγο πιο άνετη στάση, μπορεί να σε βοηθ Επίσης, βοηθήστε τον να πάρει αέρα, αν θέλει αέρα. Γιατί τις πιο πολλές φορές βοηθάει η αίσθηση του να νιώσουν κρύο και να νιώσουν ότι πήραν αέρα. Το να κάθετε ελεγγεσμένος μπορεί να βοηθάει στο θέμα καταχυκαρδίας, αλλά δυσκολεύεται να αναπνοείτε και θα του φέρνει λίγα πιο πολύ ταχυκαρδία. Αλλά μην του επιβάλλετε να καθίσει ή να ξαπλώσει αν δεν θέλει. Γιατί δεν πρέπει να μάχεται την κρίση πανικού. Αν τον κάνετε να θέλει να τη μάχεται, τη δυνα Οπότε δεν κρενιάζουμε, ξαναλέω, δεν θυμώνουμε. Γιατί τον αναγκάζεται εκείνη την ώρα να τη μάχεται πιο έντονα, για να μας δείξει ότι μάχεται, για να μας δείξει ότι του πέρασε, πράγμα που θα δυναμώσει την κρίση. Πολύ σημαντικό να νιώθεις συνδεδεμένο το άτομο με ό,τι υπάρχει γύρω του. Αυτό επιτυχάνετε μόνο αν λαμβάνετε την απεριόριστη προσοχή σας. Και αν ξέρει, ότι αυτή η προσοχή σας δεν θα σταματήσει όταν περάσει η κρίση πανικού. Δηλαδή, μπορεί να έχει ζήσει πολλές φορές, θέλει να του δώσει την προσοχή εκείνη την ώρα και μόλις του περάσει, πάλι τα ίδια. Πρέπει, λοιπόν, μια, δύο, τρεις, πέντε, δέκα φορές να ζήσει το ανάποδο τώρα για να συνηθίσει να νιώσει εμπιστοσύνη πάνω σε αυτό. Κάντε το συνήθεια. Μετά από κάθε κρίση πανικού επιτείνετε για πολλή ώρα την προσοχή που δίνεται στο άτομο. Μέχρι εκείνο να ζητήσει να μείνει μόνο του. Μέχρι εκείνο να πάει στο δωμάτιό του ή να κάνει κάτι άλλο. Αλλά χωρίς να ρωτάτε κάθε λίγο πώς είναι. Εκείνη την ώρα, αν ρωτάτε κάθε λίγο πώς είναι, σαν να του λέτε, είσαι καλά για να φύγω να κάνω τη δουλειά μου. Έτσι, ενώ είπαμε, θέλουμε να δείξουμε το αντίθετο. Ότι έχουμε πραγματική απεριόριστη προσοχή. Και είπαμε, το κάνουμε συνήθεια μετά από κάθε κρίση πανικού. και όταν έχει τελειώσει η κρίση πανικού αποτείνουμε για πολλή ώρα την προσοχή που την δίνουμε. Γιατί δίνουμε την προσοχή μας από αγάπη και όχι λόγω της κρίσης πανικού. Μετά την κρίση πανικού θυμόμαστε ότι δεν έχουν περάσει όλα τα συμπτώματα, είναι αδύνατο να έχουν περάσει. Ακόμα και να μας πει ότι πέρασε. Ακόμα και να νομίζει ότι δεν έχει συμπτώματα. Έχει ακόμα. Παίρνει πολύ χρόνο για να φύγουν τα απομεινάρια. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι είναι πολύ κουρασμένο το άτομο. Όλοι οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι λένε ότι μετά από μια κρίση πανικού, αστό και μικρή, είναι το άτομο σαν να έχει τρέξει το Μαραθώνιο του Λονδίνου. Αυτό δεν είναι υπερβολή, είναι αλήθεια. Και χρειάζεται το ίδιο δυνατά και μετά, για εκείνη όλη τη μέρα, για πολλές ώρες, μας χρειάζεται το ίδιο δυνατά. Αν έχουμε κανονίσει να πάμε κάπου, και πάθει κρίση πανικού, καλό είναι να αγκυρώσουμε το που ήταν να πάμε και να καθίσουμε μαζί του. Γιατί η ημέρα στην οποία πάθει κρίση πανικού δεν είναι μια συνηθισμένη ημέρα. Αλλάζεται η ημέρα. Το ότι έπαθε κρίση πανικού, αλλάζεται η κατάσταση, αλλάζεται εκείνη την ημέρα. Επίσης, δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα πόσο θα έκανε αν ήταν σε μια φυσιολογική καλή ημέρα του. Καλό είναι, λοιπόν, να μη ζητήσουμε να τα κάνει, εκτός και αν το άτομο θέλει να κάνει αυτά. Όμως να ξέρετε ότι και να το ζητήσει το ίδιο αυξάνονται οι πιθανότητες να πάθει μια νέα κρίση πανικού εκείνη την ημέρα. Πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε ότι δεν είναι όλες οι ημέρες οι ίδιες. Και ακόμα κι αν ο παράγοντας που προκαλεί την κρίση πανικού φαίνεται να έχει εξασθενήσει, δηλαδή, αν ένα άτομο παθαίνει κρίση πανικού όταν μένει σπίτι μόνο του, και ξαφνικά το δείτε εσείς για έξι μέρες να είναι σπίτι μόνο του για πολλές ώρες, να μην πάθει κάτι, Αυτό δεν πρέπει να το παίρνετε σαν δεδομένο. Ότι του πέρασε από εδώ και πέρα, μπορεί να μένει μόνο το σπίτι. Όχι. Και ένα μήνα να το δείτε να μένει μόνο το σπίτι. Μπορεί ξαφνικά να μην μπορεί μια άλλη μέρα. Είδε στον εγκέφαλο, έχει φτιαχτεί ένα βαθύ αυλάκι που γράφει πάνω. Μόνο στο σπίτι συνεπάγεται κρίση πανικού. Το ότι κατάφερε λοιπόν να μείνει σπίτι μόνο για έξι φορές, για ένα μήνα, δεν σημαίνει ότι το αυλάκι σβήστηκε. Γιατί αυτό το αυλάκι καταγρα Μόνο το άτομο θα ξέρει να μας πει πότε είναι έτοιμο και ποια μέρα είναι έτοιμο. Ποια μέρα μπορεί να μείνει μόνο του, ποια μέρα όχι. Αυτό εδώ είναι λίγο θωλή εικόνα, γιατί την έχουν πάρει φωτογραφία από τις ψυχογειατρικές κλινικές στην Αγγλία. Το έχουν βάλει στα δωμάτια που συναντιούνται ομάδες για να κάνουν θεραπείες για κρίση πανικού. Έχουν βάλει αυτό, γιατί συναντιούνται εκεί και τα άτομα πάνω από το περιβάλλον τους. Και όσο έντονο κι αν είναι, φανταστείτε, αυτό έχουν εσείς πόρτες απ' έξω. Λέει ότι όταν φωνάζουμε την ώρα που έχει κρίση πανικούς, θα τους κάνουμε αμπιούς, είναι κακοποίηση. Ότι να μην τους λέμε να ηρεμήσουν, βλέπετε. Να μην τους λέμε ότι δεν είναι τίποτα, ότι θα το ξεπεράσουν. Να μην τους λέμε ότι υπερβάλλουν. και λέει, if you do any of these things, you are the biggest dick ever. Αυτά γράφουν στις πόρτες έξω από εκεί που συναντούνται για να κάνουν τις ομαδικές θεραπείες με το περιβάλλον στην Αγγλία. Είναι τόσο σημαντικά αυτά τα πραγματάκια. Πάμε λοιπόν τώρα παρακάτω. Πάμε στη λύση. Αυτό τώρα αφορά το άτομο με της κρίσης πανικού. Θέλουμε να αναρωτηθεί το άτομο αυτό. Τι θέλει από τη ζωή του. Τι θέλει να επιτύχει. Πώς και ποιος θέλει να είναι μερικούς μήνες από σήμερα. Αυτά, βέβαια, δεν τα βάζετε εσείς στα ερωτήματα, γιατί θα νιώσει πίεση, δεν τα βάζει το περιβάλλον του. Αυτά... Τα ερωτήματα του μπαίνουν στη θεραπεία, όταν ξεκινείς τη θεραπεία. Πώς και ποιος θέλει να είναι μερικούς μήνες από σήμερα. Να καθορίσει όλα αυτά που θέλει, να ξεκινήσει να κάνει αυτά που τώρα δεν μπορεί, Αλλά πρέπει να αρχίσει να τα ονειρεύεται και να τα καταγράφει με την πίστη ότι θα τα ξανακάνει. Να καθορίσει όλα αυτά που θέλει να σταματήσει να κάνει. Μπορεί να θέλει να σταματήσει το ότι δεν μπορεί να μπει πια σε λεωφορεία. Κάτι πολύ συνηθισμένο σε άτομα κρισιπανικού. Και πρέπει να πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα. πρέπει να ξέρει ότι είναι εφικτό να σταματήσει την αίσθηση της κρίσης πανικού και να μην την ξαναβιώσει ποτέ. Επειδή το βίντεο το σκοπούμε και μπορούν να το δουν άτομα που έχουν κρίση πανικού, θα ήθελα λίγο να είναι σαν απευθύνομες εκείνους, γιατί τους νιώθω και θα το πω στο δεύτερο ενικό πρόσωπο. Θέλω λοιπόν να καταλάβετε ότι είναι εφικτό να σταματήσει την αίσθηση της κρίσης πανικού και να μην την ξαναβιώσει ποτέ. να ξεκινήσεις τη ζωή σου από την αρχή, σε να μην έχει καταγραφεί ποτέ αυτή η σκοτεινή εμπειρία που έζησες, χωρίς να ανησυχείς για το αν έχασες χρόνο, αντιθέτως, ανυπομονώντας για αυτά τα όμορφα που έρχονται. Είναι φυκτό να σταματήσεις να σκέφτεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και θα δεις παρακάτω γιατί. Είναι φυκτό να ξεκινήσεις να βλέπεις όλα τα θετικά και το τι καλό υπάρχει στη ζωή σου καθαρά. Είναι φυκτό να σταματήσεις να ζείς με φόβο. Είναι εφικτό να σταματήσεις να ξεπνεύσεις με την αίσθηση του τρόμου. Είναι εφικτό να ξεκινήσεις να κοιτάς μπροστά και να ξανακάνεις σχέδια για το μέλλον. Είναι εφικτό να σταματήσεις να νιώθεις σωματικά εξατλημένος. Είναι εφικτό να ξεκινήσεις να νιώθεις δυνατός το σώμα και το νου, σαν να ήσουν 10 χρόνια νεότερος, ακόμα και πριν πάθεις της κρίσης πανικού. Είναι εφικτό να σταματήσεις να ζεις μέσα σε μια συνεχή άμυνα. Είναι εφικτό να ξεκινήσεις να απολαμβάν και να διασκεδάζεις τη ζωή ξανά. Είναι πραγματικά εφικτό. Και είναι εφικτό αν εστιάσουμε στα βήματα προς τη σωστή θεραπεία. Αρχικά, ζητάμε τη βοήθεια του περιβάλλοντος. Ακόμα καλύτερα αν το περιβάλλοντο προτείνει. Βάλετε μαζί ένα πρόγραμμα όχι μόνο για τις θεραπείες, αλλά και για τις δράσεις. Για παράδειγμα, πώς θα ξαναξυμοποιήσεις το λεωφορείο. Υπάρχει κόλπο για όλα αυτά. Δηλαδή, για το θέμα με το λεωφορείο, που πάρα πολλοί το έχουν με της κρίσης πανικού. Δεν του λέμε, άντε πήγαινε μια μέρα να μπεις στο λεωφορείο, πάμε μαζί του, καλύτερα να είμαστε άλλοι δύο μαζί του. Ο ένας μπαίνει μαζί του στο λεωφορείο, ο άλλος περιμένει στην επόμενη στάση. Και κάνουμε μία πρόστασούλα πολύ μικρή, μόνο την μία στάση κάνουμε. Την κάνει λοιπόν μαζί με κάποιον, αυτή τη διαδρομή, και ένας περιμένει παρακάτω. Σιγά-σιγά κάποια στιγμή θα μας πει πρέπει να συνηθίσει αυτή τη στάση. Στην ίδια στάση. Πάντα. Σιγά-σιγά θα μας πει ότι θέλω να δοκιμάσω τώρα μόνος μου. Ο ένας δηλαδή να με αφήσει στη στάση αυτή να μπω στο λεωφορείο και ο άλλος να με περιμένει παρακάτω. Όταν μας το πει και όταν είναι έτοιμο το άτομο αρχίζει να κάνει αυτό το baby step να μπαίνει στη μία στάση. Να δούμε λίγο την αλήθεια τώρα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι άρρωστος. Ο ορισμός διατεραχή άγχος είναι λάθος, δεν ισχύει. Η λέξη διατεραχή υποδηλώνει ότι έχεις μία πάθηση, όμως δεν είναι πάθηση. Το σώμα σου έχει συνηθίσει να αντέχει περισσότερο άγχος, αναγκάστηκε κάποια στιγμή, είτε από κάποια κατάσταση σοκ, είτε από ένα ατύχημα, είτε από ένα πάρα πολύ έντονο άγχος που έπρεπε να τα βγάλεις πέρα. Κι έτσι κάνει ένα ριζέτ όταν φτάνει το άγχος σε μεγαλύτερο επίπεδο. Στον κοινό άνθρωπο που δεν αντέχει τόσο πολύ άγχος, δηλαδή ο κοινός άνθρωπος δεν είναι τόσο δυνατός όσο εσύ που έχεις κρίση πανικού. Αυτό πρέπει να το καταλάβει το άτομο που έχει κρίση πανικού. Στον κοινό άνθρωπο που δεν αντέχει τόσο πολύ άγχος, το ριζέτ γίνεται γρηγορότερα. Απλά εσύ έπεσες κάποια στιγμή λόγω σοκ, λόγω ατυχήματος, λόγω άγχος στον οργανισμό σου, ότι εσύ αντέχεις να γίνεται το ριζέτ σε μεγαλύτερο επίπεδ Είναι το ίδιο όπως οι πρωταθλητές. Πόσο περισσότερο εξασκούνται, τόσο περισσότερο οι κούρες αντέχουν. Αυτό θα εξηγηθεί πιο αναλυτικά παρακάτω. Άλλο κομμάτι τώρα της αλήθειας. Πολλοί βιώνουν δύο μετές κρίσης πανικού ταυτόχρονα. Όταν βλέπουμε μια πολύ έντονη κρίση πανικού, πρέπει να ξέρουμε ότι το άτομο αυτό εκείνη τη στιγμή μπορεί να έχει διπλή, τριπλή κρίση πανικού ταυτόχρονα, που ονομάζεται συνωσιρότητα. Όλοι όσοι έχουν κρίση παν Δεν το αντιλαμβάνονται, αλλά μπορεί εκείνη την ημέρα να ξυπνήσουν ιδιαίτερα κουρασμένοι. Να λένε, πω πω, νιώθω σαν να έφαγα ξύλο. Έτσι, σαν να μ' έχουν βήρωσε όλο μου το σώμα. Είχαν κρίση πανικού μέσα στον ύπνο τους. Άλλοι ξυπνάνε κιόλας. Κι ουρλιάζουν ξαφνικά στον ύπνο τους. Άλλοι δεν το καταλαβαίνουν. Αυτό απέδειξε στους επιστήμονες ότι, υποσυνήθιτο, παίζει 100% ρόλος κρίση πανικού. Διότι για να το παθαίνεις σημαίνει ότι το 100% του υποσυνείδητου είναι όλο το θέμα βασισμένο. Και αποδείχθηκε ότι είναι βασισμένα σε ένα πρόγραμμα, το οποίο παίζει ξανά και ξανά στο υποσυνείδητο. Αυτό τι σημαίνει? Ότι θα συμβεί η κρίση. Είτε το σκέφτεσαι, είτε όχι. Γι' αυτό, όταν σας λένε το παθαίνεις, επειδή έχεις εκεί το μυαλό σου, σας φαίνεται ότι είναι το πιο ανόητο και αδαίσθητο πράγμα που μπορούν να σου πούν, έτσι, γιατί ξέρεις ότι θα συμβεί η κρίση, είτε το σκεφτήσετε, όχι.
Και αυτό.
Πρέπει να το καταλάβει και το περιβάλλον και γι' αυτό τώρα τα λέμε και στο σεμινάριο που αφορά το περιβάλλον των ανθρώπων αυτών. Η αλήθεια είναι ότι όλο όσα αισθάνεσαι εκείνη τη στιγμή είναι απλά αισθήσεις, όχι συμπτώματα. Δεν είναι ασθένεια, άρα είναι λαθασμένο να τα ονομάζουμε συμπτώματα. Είναι αισθήσεις. Δεν υπάρχει κανένα ιατρικό πρόβλημα όσον αφορά τον άνθρωπο με την κρίση πανικού. Δεν μπορείς να πεθάνεις από κρίση πανικού, διότι παράγει μόνο αισθήσεις και αυτές οι αισθήσεις είναι απλώς νευρική παλμή. Τώρα, είδατε ότι είπαμε ότι είναι λάθος να λέμε σε ένα άτομο κρίση-πανικού, ότι γιατί αγχώθηκες τώρα. Είναι λάθος και γιατί υπάρχει μια αλήθεια μεγάλη από αυτό. Η αιτία της κάθε μεμονωμένης κρίση-πανικού δεν είναι το άγχος. Αλλιώς, δεν θα συνέβαιναν και μας τον ύπνο, δεν θα συνέβαιναν τις άρχιτες στιγμές, Η πρώτη κρίση πανεκού μπορεί να ξεκίνησε από σοκ, από ατύχημα, δηλαδή από μεγάλο άγχος. Αλλά ανεξάρτητα από όταν ξεκίνησε η πρώτη, οι υπόλοιπες δεν είναι πάντα άγχος. Είναι απλά μια λαθασμένη διαδικασία εκμάθησης, η οποία συνέβη βαθιά στον εγκέφαλό σου και ό,τι μαθαίνετε λάθος, μπορούμε να το αλλάξουμε μαθαίνοντάς το σωστά. Έχει μάθει λάθος ο εγκέφαλός απλά. Παρακάτω θα το δούμε αυτό ακόμα πιο λεπτομερώς. Οι σκέψεις που έχεις και σε κάνουν να νομίζεις ότι θα σου οδηγήσουν στην τρέλα είναι στην ουσία ακριβώς το αντίθετο. Γιατί κάθε άτομο κρισπανικού κάνει κάποιες σκέψεις, κάποια σκενάρια. Στην πραγματικότητα όμως τι συμβαίνει. Συντονίζεις το δημιουργικό σου νου τόσο καλά, που όταν του έρθει του νου σου μια ιδέα, πετάει με αυτή. Ορμάει σε αυτή. Παίρνει την ιδέα και φτιάχνει έξυπνα, κάποιες φορές ενοχλητικά, αλλά πολύ υψηλής φαντασίας και δημιουργικότητας σενάρια. Είναι, λοιπόν, ένας πολύ έξυπνος νους, πολύς δημιουργικός νους. Δεν παίζεις να οβηγηθείς, δηλαδή, στην τρέλα. Αντιθέτως, είσαι πολύ έξυπνος, πολύ δημιουργικός, εφάνταστος, πράγματα τα οποία είναι χαρίσματα. Απλά ο νους, όταν του έρθει μια ιδέα, πετάει με αυτήν, ορμάει σε αυτήν και φτιάχνει έξυπνο, ενοχλητικό σενάριο, πολύ υψηλής φαντασίας και δημιουργικότητας. αλλά δεν πάει να είναι μια απολύτως ψυχολογική διαδικασία, απλά είναι υπερτονισμένη. Πρέπει, λοιπόν, για να λυθεί το πρόβλημα, να σταματήσει να είναι υπερτονισμένη αυτή η διαδικασία. Να σπάσει ο κύκλος. Να γίνει ένα σωστό ριζέτ στον εγκέφαλο, ώστε αυτός να αντιδρά σε πιο χαμηλό επίπεδο άγχος, και τότε θα αντιδρά ήπεια, με απλή αίσθηση άγχος, όπως έχουν όλοι οι άνθρωποι, χωρίς κρίση πανικού. έχουν δοκιμαστεί η ψυχοθεραπεία, η ψυχανάλυση, τα ψυχιατρικά φάρμακα, η αποτοξίνωση, οι ειδικές δίαιτες. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν με της κρίσης πανικού, ακόμα και αυτοί που μαθαίνουν να τις ελέγχουν κάπως, γιατί με την ψυχοθεραπεία μαθαίνεις να τις ελέγχεις κάπως. Υποφέρεις, όμως, παράλληλα, το φόβο του φόβου. Και έτσι είναι ανάγκη να τη μετωπιστεί, γιατί αν έχεις το φόβο του φόβου, δηλαδή Οπότε, για να έρθει η πληροισίαση, υπάρχει ανάγκη να αντιμετωπιστεί το θέμα με έναν νέο, διαφορετικό τρόπο. Αυτός ο τρόπος αποδεκτεί να είναι και γρήγορος. Όταν οι άνθρωποι ακούν ότι υπάρχει γρήγορος και εύκολος τρόπος, μπερδεύονται. Γιατί ο άνθρωπος με κρίση πανικού, για να μπορεί να αντέξει, αναγκάστηκε να αποδεχτεί κάποια στιγμή ότι θα ζει με αυτό. Γιατί έπρεπε να φύγει από την αυτολίπηση. Έχει συνηθίσει να πιστεύει ότι θα πάρει χρόν απλώς και μόνο το να μάθει να τις ελέγχει και ότι είναι μια κατάσταση που δεν θεραπεύεται. Όμως είναι μια απλή συνήθεια, την οποία ο αγκέφαλος βίωσε, έμαθε, επαναλαμβάνει, την οποία μπορούμε να την αλλάξουμε με τη θεραπεία και ζητώ τη βοήθεια του περιβάλλοντος του ανθρώπου με κρίση πανικού, γιατί εσείς, με το παράδειγμα που δώσαμε με το λεωφορείο, μπορείτε να βοηθήσετε να γίνει νέα εκμάθηση. Είστε πολύ απαραίτητοι. Ο εγκέφαλός τους, λοιπόν, απλά έμαθε μια νέα δεξιοτεχνία. Απέκτησε ένα νέο σκύλο, όπως λέμε. Και το επαναλαμβάνει. Συμβαίνει το learning through repetition. Μαθαίνω μέσα από επανάληψη. Είναι όπως όταν μαθαίνεις να κάνεις ποδήλατο ή να παίζεις ένα μουσικό όργανο, που το μαθαίνεις με την επανάληψη και δεν το ξεχνάς και ποτέ. Όποτε καθίσεις το ποδήλατο, ακόμα και μετά από χρόνια, επαναλαμβάνεις διαδικασία. Δεν την ξεχνάς ποτέ. Το ίδιο και δεν ξαναπιάσεις την κιθάρα σου με Άρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να αλλάξει ο εγκέφαλος τη συνήθεια. Αυτό που έμαθε. Η λύση είναι μια μέθοδος που έχω ονομάσει Panic Attack Solution. ΠΑΣ, που εμένα στο μυαλό μου θυμίζει και τη λέξη ΠΑΣ. Αυτό διαβατήριο που το λέμε ΠΑΣ. Το διαβατήριο για να περάσουμε στην πλήρη ιάση. Και να δούμε λίγο τα αποτέλεσματά της. Το πρώτο αποτέλεσμα είναι ότι μειώνονται οι κρίσεις πανικού και η διάρκειά τους. Και η ένταση, και η διάρκειά τους και η συχνότητά τους. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος βιώνει κρίση πανικού, μπαίνει πιο βαθιά στο πρόβλημα. Ξεκινά να έχει κάθε φορά συμπτώματα κατάθλιψης, τα οποία φέρουν πιο εύκολα κρίση πανικού, κι έτσι είμαστε σε έναν φαβολό κύκλο. Κρίση πανικού, κατάθλιψη, πιο συχνές και έντονες κρίσεις πανικού, ξανά πιο έντονη κατάθλιψη κλπ. Άρα, έτσι κι αλλιώς το περιβάλλον σας συμφέρει να φροντίζετε να μην παθαίνει κρίση πανικού. Να μην πιέζετε η οθεσία καταστάσεων αποφυγής στην αρχή, για να είναι ανακουφισμένο. Βοηθάει τον εγκέφαλο να καταγράφει ότι έπαθα ποιος πάνε την κρίση πανικού. Με την πάση λοιπόν του μέθουδο, μειώνεται η συχνότητα κρίσης πανικού, μειώνονται συμπτώματα κατάθλιψης και αυτολήπησης, αυξάνεται η αυτοπεποίθηση και μειώνεται ο φόβος του φόγου. Το μη διχώνει και ξαναπάθω κρίση πανικού. Δεύτερο αποτέλεσμα. εξαφανίζονται ιδεολογικοί παράγοντες. Οι παράγοντες που προκαλούσαν την κρίση πανικού δεν την προκαλούν πλέον. Για παράδειγμα, το άτομο αρχίζει και νιώθει ασφάλεια στο να ξαναοδηγήσει μόνο του ή να πάει μόνο του κάπου ή να μείνει μόνο του στο σπίτι για λίγη ώρα στην αρχή. Τα βαθιά αυλάκια, δηλαδή, που έχουν δημιουργηθεί στον εγκέφαλο γίνονται όλο και πιο ριχά. Για παράδειγμα, οδηγώ συνεπάγεται κρίση πανικού. Υπάρχει τέτοιο Όλο και πιο συχνά μπορεί να οδηγήσει. Όλο ένα και περισσότερο χρονικό διάστημα μεγαλύτερο μπορεί να οδηγήσει. Όλο και πιο συχνά μπορεί να μένει σπίτι μόνος του. Όλο ένα και περισσότερο χρονικό διάστημα μπορεί να μένει μόνο σπίτι και να κάνει κάτι που πριν δεν μπορούσε. Ριχαίνουμε δηλαδή το αυλάκι. Τώρα το αποκτά ξανά την αυτολίπηση του, φεύγει από την αυτολίπηση, γιατί τώρα μην μπορούσε να οδηγήσει, να μείνει μόνο του σπίτι. Νιώθει πολύ άσχημα με αυτό. Μπορεί Απίστευτη απελπισία που δεν μπορεί να τα κάνει αυτά τα απλά πράγματα. Σταματά να σκέφτεται ότι είναι ανάπηρο που κανείς δεν θα το θέλει στο μέλλον, ότι δεν μπορεί να κάνει σχέση, ότι δεν μπορεί να εργαστεί, ότι πώς θα τα καταφέρει στο μέλλον, δεν μπορεί να μείνει μόνο του. Και όλα αυτά οφείλονται γιατί εμείς εστιάζουμε με τη μέθοδο ΠΑΣ την αμυγδαλή. Η αμυγδαλή επαναπρογραμματίζεται με το σωστό πρόγραμμα και έτσι δεν μπορούν να ξαναεφανιστούν κρίσεις πανικού, αλλά εξαφανίζεται και ο φόβος του φόβου, το μην τυχώνει και ξαναπάθει. Και εδώ τώρα έχω βάλει ένα βιντεάκι, το οποίο θέλω να σας το βάλω να παίξετε, είναι πάρα πολύ μικρό. Εδώ το καταλαβαίνετε, η αμυγδαλία είναι το μικρότερο όργανο του κεφάλου. Κάθε μία έχει το μέγεθος ενός αμυγδαλού. Ωραία. Λειτουργεί σαν ένας θερμοστάτης, ρυθμίζοντας μεταξύ άλλων πραγμάτων και το σωστό ποσοστό ανησυχίας ρυθμίζει το σωστό ποσοστό ανησυχίας που νιώθει κάποιος, γιατί κάποιος μπορεί να έχει άγχος και να μην νιώθει ανησυχία, να μην νιώθει τις αισθήσεις που είπαμε. Όταν το ποσοστό ανησυχίας αυξάνεται, σαν απάντηση στο άγχος που φέρνουν πένθος, χωρισμός, εργασία, οικονομικά, βλέπουμε τη βελώνα φτάνει στα υψηλότερα επίπεδα ανησυχίας. Τώρα, κανονικά, η βελώνα γυρνάει στο νορμάλ όταν το γεγονός που μας άγχωσε σταματήσει. Αυτό συμβαίνει στους ανθρώπους που δεν έχουν πλήρηση πανικού. Η βελώνα τους γυρνάει στο νορμάλ όταν το γεγονός που τους άγχωσε σταματάει. Όταν ένα γεγονός είναι πραγματικά απειλητικό, Βιώσαμε το θάνατο κάποιου ή είμασταν εμείς κοντά σε θάνατο. Είχαμε ένα χειρουργείο δύσκολο. Είχαμε ένα ατύχημα. Σοκαριστήκαμε και πήραμε το μήνυμα ότι είμασταν κοντά σε να πεθάνουμε. Τότε η βελώνα κολλάει στα υψηλότερα επίπεδα. Κολλάει όμως, έτσι. Κολλάει για πάντα. Και μετατρέπεται πλέον σε ένστικτο. Μετατρέπεται δηλαδή σε φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Το υποσυνείδητο, το οποίο ελέγχει όλες τις αυτοματοποιημένες αισθήσεις, νομίζει ότι εκεί που έχει κολλήσει η βελώνα, αυτό δηλαδή το νέο επίπεδο ανησυχίας, είναι κατάλληλο για να το θεωρεί νορμάλ, ενώ εσείς γνωρίζετε στο συνείδητό σας ότι δεν είναι, γιατί δεν θα νιώθατε τόσο άσχημα. και είναι σαν ο σκληρός δίσκος του μυαλού να έχει επαναγραμματιστεί. Πραγματικά, δηλαδή, έχει επαναπρογραμματιστεί με νέο πρόγραμμα ανησυχίας. Γιατί θεωρεί πια νέο επίπεδο φυσιολογικό και ανεκτό. Ενώ δεν του είναι ανεκτό. Αυτό εννοούμε φυσιολογικό. Δεν έχουν πάθηση αυτοί οι άνθρωποι. Απλά ο οργανισμός το θεωρεί σαν ένα καινούριο επίπεδο ανεκτό. Επειδή το πέρασε και το έζησε αυτό το τεράστιο επίπεδο, το θεωρεί πια ανεκτό. με αυτό το νέο πρόγραμμα εγκαθίστανται. Είναι σαν να κάνουμε εγκατάσταση. Αισθήσεις, συμπτώματα, κρίσης πανικού, νέες φοβίες, ενοχλητικές σκέψεις. Υπάρχει μέσα μας ένα τελείως καινούργιο πρόγραμμα. Οπότε, καταλαβαίνετε, αφού υπάρχει κάποιο συνειδητό, πόσο αστείο να λέτε σε αυτό το άτομο, ξεπέρασέ το. Είναι γελίο. Είναι πρόγραμμα. Είναι σαν να γεννήθηκε τώρα με ένα καινούργιο πρόγραμμα. Δεν είναι αυτός ο τρόπος, λοιπόν. Για να εξαφανιστούν αυτές οι αλλαγές, πρέπει να επαναπρογραμματιστεί η αμυγδαλή εκεί που ήταν πριν. Και επειδή η αμυγδαλή, φανταστείτε, σαν κουμπιουτεράκι, δεν αποκρίνεται μόνος απευθείας εισαγωγής δεδομένων των Direct Input, χρειάζεται μία μέθοδος που θα απευθύνεται απευθείας στην αμυγδαλή. Δηλαδή δεν ακούεις όλους τους τρόπους της αμυγδαλής, Και γι' αυτό μπορούμε και να μην τις ξαναβιώνουμε. Μισό λεπτό. Να δω πώς θα γυρίσω πίσω στο... Ωραία. Τώρα, τι περιλαμβάνει... Με ακούτε ακόμα, έτσι? Ωραία. Ομοιπαθητική με τη μέθοδο ΧΟΥΜΑ. Να σας πω ότι είναι μία μέθοδος που βρίσκει το ακριβές ομοιπαθητικό φάρμακο ανάμεσα της εκατομμύρια. Επαναπρογραμματισμός της αμεγδαλής. Ναι, υπνώσεις επαναπρογραμματισμού. Δηλαδή, σας λέω τώρα, αυτά που θεωρώ τελείως απαραίτητα, θα πούμε μετά και ποια είναι κάποια έξτρα για αυτούς που τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, αλλά αν θέλουμε να φέρουμε πλήρη υλίαση, πρέπει να τα κάνει όλα αυτά. γιατί αλλιώς δεν θα πάει να προγραμματίσει την αμυγδαλή. Η ομπαθητική θα του εξοροπίσει τα ενεργειακά παιδεία στο σώμα, τα τσάκρα που έχουν μπλοκάρει, όλα τα σώματα, συναισθηματικό, ψυχικό, το ενεργειακό σώμα. Οι υπνώσεις θα του φτιάξουν την αμυγδαλή, το υποσυνείδητο, σιγά-σιγά, τα προγράμματα. Οι υπνώσεις, λοιπόν, να πάρουν προγραμματισμό, υποσυνείδητο υλοποίησης, που είναι από τη μέθοδος έντερης, Τεχνική αφαίρεσης περιοριστικών προγραμμάτων και επιθύσεων από το υποσυνείδητο, δηλαδή το δυναμώνουμε αυτό με μια τεχνική υλοποίησης που ονομάζεται μάγια, θα την δούμε στο τέλος, τώρα τελειώνουμε το σεμινάριο. Στο τέλος, θα κάνουμε μια επίδειξη της τεχνικής αυτή, για να έχουμε και έτσι ένα βιωματικό μέσα σε αυτό. Θεωρώ, λοιπόν, απαραίτητα να κάνει και την αμοιπαθητική, γιατί εδώ βλέπετε ανθρώπους που κάνουν μόνο την αμοιπαθητική. Δεν την κάνουν, βέβαια, με τη χούμα μέ Αλλά βλέπετε ότι κάνουν εκεί κάποιες υπνοσούλες και εμπαθητικοί. Δεν τους φτιάχνουν το πρόβλημα. Γιατί χρειάζεται η ύπνοση ειδική. Χρειάζεται και τεχνική αφαίρεση των προγραμμάτων. Χρειάζεται όλα αυτά μαζί. Αυτά, λοιπόν, είναι τα απαραίτητα. Έτσι, εμπαθητική, ύπνοση σε πανεπρογραμματισμό υποσυνείδητου και τεχνική αφαίρεση προγραμμάτων και επιθήσεων, υλοποίησης με τεχνική μάγια. Τώρα, τα πιθανά έξτρα ανάλογα με.
Εκεί.
Βέβαια, ίσως σπάνια να χρειάζεται να το βάλουμε, αλλά αν κάποιος το έχει περάσει πολλά χρόνια και αργεί πολύ να πάρει μπρος και είναι πολύ παθεί το αυλάκι του, ο μυστονισμός θα τον βοηθήσει στο να μπορεί να μείνει μόνος του γιατί θα έχει πάνω το πρόγραμμα αντιστρές, για παράδειγμα. Θα τον βοηθήσει στο να ανοικίσει τις νευρωτοξίνες. Για έλμυνθες, αν έχει έλμυνθες, τον υποθάλουμε υπόφυση. Δεν έχουμε άλλο τρόπο να ανοικίσουμε τις έλμυνθες. Έλμυνθες είναι σκου που εκεί μέσα τρώνε και νιώθει το άτομο που έχει πολύ νευρικότητα. Οπότε, ανάλογα στις ανάγκες κάποιου, μπορούμε να προσθέσουμε κάποια έξτρα πράγματα, όπως το βιοσυντονισμό. Ή το Mini Energy, ένα μικρό μηχανηματάκι που ενδυναμώνει την αύρα. Ανάλογα τι προβλήματα έχει το άτομο. Άλλο έξτρα που μπορούμε να προσθέσουμε είναι το Theta Healing, για έμπρεση των περιοριστικών προγραμμάτων και επιθήσεων. Ποιες, δηλαδή, περιοριστικές επιθήσεις απαρτίζουν το μεγαλύτερο πρόγραμμα Και άλλο ένα έξτρα είναι οι κυβαντικές ύπνώσεις, οι οποίες είναι διαφορετικές από τις ύπνώσεις από την προγραμματική και ηλιοποίηση. Είναι οι ύπνώσεις τις οποίες συναντάμε τον παρελθοντικό μας εαυτό και αλλάζουμε το παρελθόν. Και όταν θεραπεύσουμε το παρελθόν, θεραπεύεται αυτόματα και το παρόν και το μέλλον. Και βολεύουμε ξαφνικά με μία μόνο ύπνωση πολύ μεγάλες αλλαγές στο άτομο. Αυτά, λοιπόν, είχα να σας πω. Και τώρα θέλω να δείξουμε την τεχνική μάγια λίγο, αν δεν έχετε κουραστεί και αν μπορούμε να το κάνουμε. Με την Αναστασία έχουμε τσεκάρει, έχουμε ψάξει κάποιες επιθυμίσεις της. Και έχουμε βρει ότι... Θες να μας περιγράψεις λίγο, Αναστασία, πώς βρήκαμε αυτές τις επιθυμίσεις, δηλαδή λίγο το πρόβλημα που είχες. Θες να μας πεις.
Ναι. Θες να μου θυμίσεις ποια απαιτήθηση έχουμε να λύσουμε.
Έχουμε μπροστά μου τώρα εδώ το... Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Που βγαίνει ναι. Σου είχε βγει ναι. Και το με αγαπάνε χωρίς να με κακοποιούν, σου είχε βγει όχι. Να δούμε λίγο αυτό που μου είχες πει κάτι για την παιδική σου ηλικία.
Ωραία.
Αν δεν εξηγήσεις δηλαδή πώς να... Ναι.
Βρήκαμε μέσω κάποιας τακτικής την πεποίθηση, την οποία είχα από την παιδική μου ηλικία, τις φορές τις οποίες χωρίς να νιώθω ότι έχω κάνει κάτι, οι γονείς μου μη μαλώνανε. Επειδή όμως ο πατέρας μου τις στιγμές που με μάλωνε μετά μου έκλεινε το μάτι κατά τη διάρκεια που με μάλωνε για να μου δείξει ότι δεν το θέλει που με μαλώνει ή μου έλεγε συγγνώμη μετά και μου έλεγε ότι με αγαπάει, αυτό σε εμένα δημιούργησε την πεποίθηση ότι κάποιος μπορεί να με αγαπάει και να με κακοποιεί. Έτσι, μπορεί να έχω κάποιον απέναντί μου ο οποίος να με κακοποιεί και λεκτικά, έτσι, όχι μόνο σωματικά. και με το πρώτο συγνώμη ή με το πρώτο χαμόγελο, εγώ να το λάβω σαν να μην συνέβη τίποτα, σαν να ήταν κάτι όχι τόσο κακό, κάτι φυσιολογικό, ότι δεν πειράζει, εντάξει, ξεχνιέται, γιατί από τη στιγμή που σου λέει ο άλλος ότι σε αγαπάει ή ότι ζητάει συγνώμη, δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Και αυτό μου δημιούργησε πρόβλημα στην υπόλοιπη ζωή μου. Πριν κάτι μέρες βρήκαμε με την Κορίνα την πεποίθηση αυτή μέσω των πράσεων και την κρατήσαμε για να σας δείξω σήμερα πόσο εύκολα μπορεί να διαγραφεί. Κάτι μέρες πριν μάλλον, είχαμε διαγράψει και άλλες πεποίθησεις και είδα ότι άλλαξαν πάρα πολλά πράγματα. Δηλαδή, άλλαξαν πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι, στον τρόπο που αντιδράω, στον τρόπο που φέρονται οι άλλοι σε εμένα, γιατί όταν έχουμε μία πεποίθηση όπου θεωρούμε ότι δεν αξίζουμε να μας φέρθουν καλά οι άλλοι, τότε αυτομάτως τέλκουμε αυτό το πράγμα και οι άλλοι, όντως, μπορεί να μην μας φέρονται τόσο καλά ή εμείς να το λαμβάνουμε έτσι. Από τότε που λύσαμε αυτή την πεποίθηση, η μία νομίζω ήταν στο ότι είμαι αξιαγαπητή και στο ότι είμαι όμορφη. Αυτό με βοήθησε και στην αυτοπεποίθηση. Μετά από αυτό, είδα ότι είχα καλύτερη αντιμετώπιση από τους άλλους. Είδα ότι μπορούσα να κάνω πράγματα χωρίς να αγχώνομαι άμα θα κάνω λάθος, άμα θα μου πέρθουν άσχημα, άμα θα μου κατηγορήσουν. Είδα ότι πήρα χάρος Σε πάρα πολλά πράγματα άρχισα να κοινοποιώ, ακόμη και στο προφίλ μου, στο Facebook, πράγματα, άρθρα, τα οποία παλιότερα, όταν τα ανέβαζα, υπήρχαν κάποιοι που δεν πιστεύανε σε αυτά τα άρθρα και μπορεί να με κατηγορούσαν ή να γράφαν άσχημα σχόλια. Αυτό τώρα έχει μειωθεί κατά πολλή. Όχι μόνο τα σχόλια τα οποία μπορεί να γράφει κάποιος ο οποίος δεν συμφωνεί, αλλά και αν κάποιος βρεθεί, τότε δεν ενοχλούμε, δεν γιώθω άσχημα, Δεν στεναχωριέμαι, δεν διαγράφω τη δημοσίευση από ντροπή. Μπορώ και απαντάω, μπορώ και γελάω. Και είναι πραγματικά... Προσυπακώνω ένα άτομο το οποίο δοκίμασε τη τεχνική μάγια και είναι πολύ ευχαριστημένο. Όταν δοκιμάζω αυτή τη τεχνική πάνω σε μία πεποίθηση και έχω έναν στόχο, όλα τα υπόλοιπα γύρω μου γίνονται όρατα. Όσο με ενοχλούσανε. όλες οι καταφτάσεις, οι ανθρώποι που μπορεί να ένιωθαν ότι με πήγαιναν πίσω είναι όρατα. Έχει πολύ δύναμη αυτή η τεχνική. Είναι απίστευτη.
Αναστασία, ευχαριστούμε που είπες την εμπειρία σου. Και να βοηθήσω να πω ότι αυτό που ήθελες να αλλάξεις ουσιαστικά ήταν να σταματήσει να σου υλοποιείται κάτι άσχημο σε μία σχέση. Επειδή έχεις παρατηρήσει και εσύ ότι Μπορεί κάποιος που ήταν πολύ καλός σε άλλες σχέσεις με εσένα αναφερόταν άσχημα και κατάλαβες ότι η δικιά σου επίθυση υλοποιούσε αυτός τον άλλον. Άρα αλλάζεται μια επίθυση, αλλάζουμε και το πώς φέρεται ο άλλος. Αλλάζουμε ουσιαστικά τον άλλον.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό, όντως, γιατί είχα ένα παράπονο να το πω τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί να ήμουνα με το καλύτερο παιδί, να είχα σχέση ή σε κάποιες φιλίες και σε φιλικές σχέσεις, με άτομα πολύ καλά, τα οποία γενικά φαινόντουσαν πολύ καλά και σε μένα, να μην φαινόντουσαν τόσο καλά ή να φαινόντουσαν πιο άδικα. Και έλεγα, μα γιατί, αφού νωρίτερα φαινόνταν πολύ καλά, αφού στους γύρω του φαίνεται πολύ καλά. Σε μένα γιατί φαίνεται έτσι. Και τους ρωτούσα και μου λέγανε, δεν ξέρω, Ρησία Αναστασία, μου λέγανε, εσύ δεν κάνεις κάτι, είσαι άψογη. Εμένα μου βγαίνει αυτό προς εσένα. Και δεν μπορούσαμε Και ιδίως αυτές τις μέρες, όχι μόνο έχει αλλάξει αυτό, αλλά έχει αλλάξει και η αυτοπεποίθησή μου, ιδίως όταν σβήσαμε την πεποίθηση όπου πίστευε ότι δεν είμαι αξιαγάπητη, ότι δεν είμαι όμορφη. Δεν έχω νιώσει ανσφάλεια αυτές τις μέρες. Δεν έχω κοιταχτεί στο καθηρευτικό και να πω πόσο άσχημη είμαι, γιατί το πάθαινα αυτό πάρα πολύ συχνά, καθημερινά. Κοιτάζομαι στο καθηρευτικό και νιώθω πάρα πολύ άσχημη. Δεν υπήρχε περίπτωση να μιλήσω τώρα μπροστά σας, να εμφανιστώ σε βίντεο. Δεν μπορούσα, ιδίως άτομα άγνωστα, ντρεβόμουν πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να μιλήσω μπροστά σε κόσμο, ούτε τη πτυχία εκεί μου δεν μπορούσα να παρουσιάσω. Και τώρα δεν έχω κανένα πρόβλημα, ούτε που με βλέπω απέναντί μου.
Αζασία, και εγώ τόσο έχω σε βλέπω, σε καμαρώνω και συγκινούμαι, γιατί ξέρω πόσο δύσκολος ήταν να μιλήσεις μπροστά σε κόσμο και τώρα είσαι πάρα πολύ άνετη. Και φαίνεται αυτό. Πολύ χαίρομαι. Φαίνεται ότι είναι άνετη, ότι το εκπέμπει. Ναι, είδες και εδώ, ο Άγγελος λέει ότι το εκπέμπεις αυτό. Πολύ ωραία. Οπότε, να δείξουμε λίγο και πώς ξεκινούμε. Να κάνουμε το «Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν». Θα γυρίσεις λίγο πλάγια, ξέρεις, προς εμάς για να βλέ Εδώ ο τρόπος είναι ένας ενεργειακός έλεγχος που κάνουν με το θετέ χείλινγκ. Άλλοι το ονομάζουν και κινησιολογικό. Πρέπει το άτομο να είναι ενυδατωμένο, να έχει πιει λίγο νεράκι. Αναστασία, έχεις πιει νερό, εσύ. Ναι. Και να είναι ξεκούραστο να μην έχει δουλέψει πριν σε οικοδομία, γιατί δεν θα μπορεί να τα αποκριθεί το σώμα του. Οπότε η Αναστασία θα λέει συνέχεια, όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν, χωρίς να αφήνει κενό, ώστε ο κέφαλός της να μην σκ Πάμε αναστασία.
Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν.
Εντάξει, νομίζω φαίνεται. Το σώμα της δηλαδή κάνει μία ταλάντωση σαν το οι κρεμμές. Και όπως το είδατε, έγινε πάρα πολύ μπροστά. Πηγαίνει μπροστά μπρος, νιώθει, νόθησε πιο πολύ. Μπορεί να κάνει και την ταλάντωση μπροστά πίσω λίγο, αλλά είναι πιο έντονη μπροστά, που είναι ναι. Οπότε...
Ναι, αυτό θέλω να πω. σε σπρώχνει κάτι προς τα μπροστά ή ανάλογα προς τα πίσω. Προσπαθείς εσύ να σταθείς όρθιος, να πας προς τα πίσω, αλλά αυτό επιμένει προς τα μπροστά. Δηλαδή, το καταλαβαίνουμε έντονα όταν το ψάχνουμε.
Ωραία. Και κάτσε να δω και την άλλη υπεποίθηση. Όλοι θυμώνουν με μένα, όλοι θυμώνουν και με παρεξηγούν. Πες, όλοι θυμώνουν με μένα. Αυτό δεν ήταν το άλλο. Το άλλο το έχουμε κάνει, το αν είμαι όμορφη δεν θα έχω φίλες.
Μπορούμε να το τσακάρουμε. Αν το έχουμε κάνει, γιατί δεν θυμάμαι...
Εγώ δεν θυμάμαι να το κάναμε. Για το εκαρέτο, αν είμαι όμορφη δεν θα έχω φίλες.
Αν είμαι όμορφη, δεν θα έχω φίλες. Αν είμαι όμορφη, δεν θα έχω φίλες. Αν είμαι όμορφη, δεν θέλω φίλια.
Εντάξει, το έχουμε βγάλει, το κάναμε χθες. Ναι, το κάναμε χθες αυτό. Ωραία, ωραία. Οπότε, το άλλο που έχω σημειώσει εδώ είναι αυτό. Όταν με αγαπάνε μετακοπιούν, με αγαπάνε χωρίς να με κοπιούν, είναι όχι. Όλοι θυμώνουν με εμένα. Όλοι θυμώνουν με εμένα.
Όλοι θυμώνουν με εμένα. Όλοι θυμώνουν με εμένα. Όλοι θυμώνουν με εμένα. Όλοι θυμώνουν μένα. Όλοι θυμώνουν με εμένα. Όλοι θυμώνουν με εμένα. Δεν ξέρω αν φάνηκε.
Ναι, φάνηκε το μπροστά. Μπροστά πήγες, έτσι. Ναι. Ωραία. Οπότε... Ωραία. Οπότε να αλλάξουμε αυτές τις δύο τώρα. Έτσι, για να λαμβάνεις από τις σχέσεις σου να μην θυμώνουν με εσένα, να μην σε παρεξηγούν και να μην σε κακοποιούν, είτε λεκτικά, είτε... Ωραία. Η Αναστασία ξέρει τον τρόπο, το έχουμε κάνει, αλλά να το δείξουμε και εδώ. Λοιπόν, βάζεις τα χέρια σου μια παλάμα πέναντι στην άλλη στο ηλιακό πλέγμα. Ναι, ωραία. Φαίνεται, έτσι. Αυτό το τοίχο χρησιμοποιείς?
Ναι, είναι ο μόνος κενός.
Εντάξει. Σε βολεύει να είσαι στην αρχή λίγο γυρισμένη προς εμάς και να γυρίσεις προς το τοίχο του να αυτοπετάξεις την πάλα. Ωραία.
Έτσι το κάνω.
Ωραία, ωραία. Οκέι. Οπότε, αρχικά... Αρχικά, νιώθεις την ενέργεια πρώτα στις παλάμες σου. Την.
Ενέργεια...
Στα χέρια σου, νιώθεις, ναι. Ναι. Όχι, ναι.
Νιώθω σαν να είναι συμπάγκες, Ωραία.
Νομίζεις κατευθείαν...
Ναι.
Ωραία. Λοιπόν, αρχικά θέλουμε να νιώσει το άτομο την ενέργεια στα χέρια του και μετά να φανταστεί ότι έχει μια ενεργειακή μπάλα μέσα στα χέρια του. Αυτό εννοεί η Αναστασία ότι νιώθει κάτι συμπαγές εκεί. Έτσι. Ναι. Αναστασία, πες μας, αν θες να μας πεις κάτι, να μας περιγράψεις κάτι, να μας το λες. Αλλιώς, προχωράμε παρακάτω.
Προχωράμε. Νιώθουμε την μπάλα, την ενέργεια.
Ωραία. Και τώρα θέλω μέσα στη μπάλα, με κλειστά τα μάτια στην αρχή, να βάλεις μία εικόνα, τον εαυτό σου, όλοι σε αγαπούν. Αρχικά, ας το κάνουμε αυτό με τριπλή, τετραπλή εικόνα, για να πιάσει και τις σχέσεις και την οικογένεια και τους φίλους και εργασία. Οπότε βάζεις πρώτα τις σχέσεις σου, τι ωραία που σου φέρεται, σε αγαπάει, δεν σε μαλώνει, δεν σε παρεξηγεί, δεν θυμώνει με σένα ποτέ. Βλέπεις την εικόνα του, σου φέρεται έτσι όπως χρειάζεσαι. Ωραία. Στην ίδια μπάλα, σε μια άλλη γονίτσα βάλε μια εικόνα με τους συγγενείς. Η μαμά. Σου φέρονται και εκείνοι έτσι. Όπως ακριβώς έχεις ανάγκη. και όποιον άλλον νομίζεις το βάζεις σε εικόνα, που μας λες όταν έχεις έτοιμη την εικόνα σου. Παίρνεις το χρόνο σου.
Η σύνθεσή μου είναι έτοιμη, η εικόνα μου είναι έτοιμη.
Πολύ ωραία. Τώρα γυρνάς προς τον τείχο, στον τείχο σχηματίζουμε μία δίνη, η οποία ρουφάει, επιστρέφω και γυρίζει πολύ γρήγορα και ρουφάει τα πάντα. Πριν στείλεις την μπάλα σου μέσα στη δίνη, Άνοιξε τα μάτια σου και σιγουρέψτε ότι έχεις την εικόνα και με ανοίξτε τα μάτια. Και μόλις σιγουρευτείς, πετάς την μπάλα σου μέσα στη δίνη.
Πολύ.
Ωραία. Λοιπόν, τώρα... Για όσους δεν έχουν δοκιμάσει να βρίσκονται με επιθέσεις, πρέπει να σας πω ότι έχω δοκιμάσει και για ασθενείς μου και για εμένα με θηταχίλικ, το οποίο είναι πολύ καλό, αλλά θέλει πάρα πολλές συνεδρίες, πάρα πολύ χρόνο, δύο ώρες συνεδρίες και αυτή τη στιγμή μόλις βγήκαμε από τις επιθέσεις της Αναστασίας και είμαι τόσο σίγουρη γιατί πια το έχουμε δοκιμάσει τόσους ανθρώπους τόσες φορές που βγήκαν κατευθείαν. Οπότε είδαμε πριν ότι η Αναστασία είχε το «όταν με αγαπάνε με αγαποποι Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν.
Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν. Όταν με αγαπάνε, με κακοποιούν.
Ωραία. Όλοι χειμώνουν με εμένα.
Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη. Όλοι θυμώνουν μερμάνη.
Πολύ ωραία. Είναι και ο Μιχάλης εκεί. Είναι και ο Μιχάλης εκεί. Θέλει να κάνει και ο Μιχάλης που είχε πει χτες ή θέλει. Θέλει, ντρέπεται. Αν ντρέπεται, δεν πειράζει. Ό,τι θέλει.
Ντρέπεται.
Επειδή έχουμε κόσμο. Θα το σβήσουμε πέσα αυτή την πεποίθηση και την άλλη φορά δεν θα ντρέπεται. Ωραία. Ωραία. Ωραία. Πολύ ωραία. Οκέι. Οπότε είδαμε και για τεχνική μάγια. Τώρα όποιος έχει απορίες, θέλει κάτι να μας πει ή να μας ρωτήσει, ελεύθερα, Ανοίγετε το μικρόφωνο και μας λέτε ό,τι θέλετε. Λέτε, ρωτάτε, ό,τι θέλετε. Είναι πράγματι τόσο γρήγορη η ανταπόκριση στην αλλαγή των πεπιθήσεων, όπως το είδαμε τώρα στην Αναστασία. Πολύ γρήγορη. Η Αναστασία τώρα την έριξε. Δηλαδή, το ξέρουμε δύο μέρες που την ψάξαμε μαζί, δεν πίστευε ότι την έχει και την αφήσαμε να υποφέρει με αυτή την πεπίθηση και να το κάνουμε τώρα εδώ, να το σβήσουμε. η διάρκεια της παραμονής θεραπευτικής, έτσι...
Ναι.
Πόσο μπορεί να είναι. Για πάντα. Για πάντα. Αλλά, όταν θέλεις να... Χρειάζονται επαναλήψεις? Όχι. Αλλά κοίταξε τώρα. Όταν θέλεις να υλοποιήσεις κάτι, για παράδειγμα, πλούτο, ή υγεία ή την πλήρη θεραπεία του χρούσια πανικού, Επειδή εκεί υπάρχουν... Τώρα, μη σβήσαμε μία επιθυσία, δύο επιθυσίες, έτσι. Μπορεί όμως να έχουν σβηστεί κι άλλες μαζί με αυτές. Για παράδειγμα, βάζεις την εικόνα ότι αυτός σου να είσαι είναι άρχος. Πολύ πλούσιος. Αυτό, για να δημιουργηθείς την πραγματικότητά σου, πρέπει να σου σβηστούν αμπίρες επιθυσίες. Που έχουν κλαδιά, παρακλάδια, παρακλάδια, παρακλάδια, ρίζες, βαθιές ρίζες, πράγματα που έχεις πάθει σε περίπτωση ηλικία. Μπορούμε να κάτσουμε μαζί να ψάξουμε όλες τις επιθήσεις, αλλά δεν συμφέρει. Δεν συμφέρει. Γιατί ο άνθρωπος θα κάθεται μετά να κάνει συνεδρία, συνεδρία, συνεδρία, για να βρει όλες τις επιθήσεις. Εμένα θα με συμφέρει, ας πούμε, να του κάνω, έτσι. Δεν συμφέρει τον άνθρωπο. Γιατί αν πάρει και κάνει μόνος του, λέει, τον συμφέρει, αντί να κάνει συνεδρίες με εμένα πάνω σε αυτό και να ψάχνουμε την επιθήση και να καθούμε να τη διδάσκουμε, τον συμφέρει να πάρει την οίηση της και να κάθεται μόνος του πήγε για πλούτο. Κάθε μέρα έχει το δικαίωμα, κάθε μία ώρα, επειδή οι δύνες στο Μάτριξ ανοίγουν κάθε μία ώρα. Έχει, λοιπόν, το δικαίωμα κάθε μία ώρα, πιο συχνά, κάθε μία ώρα να κάνει αυτήν με την μπάλα, το τσακ μπάμ αυτό που είδες, το γρήγορο, και κάθε φορά τους δίνονται νέες επιθύσεις. Τα αποτελέσματα του έρθουν όταν έχει σβήσει τις περισσότερες που μπορούν να του φέρουν πια... Τι περισσότερες στα παρακολουθία και λοιπά. Είναι σαν να είναι κάτι ζωγραφισμένο και παίρνεις τέλος πάντων ένα σφουγγάρι και σβήνεις τα κλαδάκια σε ένα πίνακα και λοιπά. Χρειάζεται χρόνο. Τώρα, κάποιοι λειτουργούν περισσότερο με το αριστερό ημισφαίριο. Δεν τους αρκεί ακόμα και αυτό που είδαν τώρα. Και μπορεί να θέλουν κάθε φορά να ψάχνουμε τις πεπιθύσεις μία-μία και να σου πει, όχι, εγώ θέλω να τις ψάξουμε. Να τις ξέρω και να τις βλέπω μία-μία να φύγουν. Εντάξει, σε αυτόν θα κάθεσαι να το κάνεις, ας πούμε. Γι' αυτό και είπα στο powerpoint ότι σε κάποιον μπορεί να χρειάζεται έλεγχος επιθήσεων έξτρα. Κατάλαβες, βάζω απαραίτητη τεχνική μάγια, αλλά έσαν έξτρα βάζω το φυταχύλινγκ για τον έλεγχο επιθήσεων. Γιατί κάποιοι μπορεί να το έχουν ανάγκη να το δουν έτσι. Και πάλι και σε αυτούς θα λειτουργήσει. Αλλά θα κάθεσαι να το κάνει ο άλλος. Μπορεί να σου πει, εγώ μόνο που δεν κάθομαι να κάνω αυτό Κι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν τον βλέπουν κάθε φορά. Οπότε εκεί τους το κάνεις. Τώρα, για τον Πλούτο, όσο πιο μεγάλος εσύ θέλει και όσο πιο άσχημες πεποίθησεις έχεις μέσα σου. Πολύ χρόνο θα πάρει. Να κάνουμε και στη Βίτη, αλλιώς μη τη βλέπουμε, γιατί τη νιώθω ότι είναι παραπονεμένη. Τίτι! Τίτι! Να βρω το μικρόφωνο, γιατί τώρα σου μίλησα με τη σωστή μικρόφωνο. Εντάξει. Να κάνουμε κι ας μη σε βλέπουμε. Να κάνουμε και στη τομάτα της Αναστασίας και να μην τη β Τι θες να φτιάξεις, τι πρόβλημα έχουμε.
Πολλά.
Διάλεξε ένα τώρα, ένα.
Πολλά.
Όλα τα κάνουμε τώρα. Διάλεξε κάτι. Το απαγγελματικό για τον υπολογιστή μου που καίγεται να βιώξει ένα καροπελάτες. Ωραία. Άρα, το θέμα είναι τα χρήματα. Έτσι, θέλουμε να έχουμε πολλά χρήματα. Λοιπόν, πάμε, φοβάμαι το πλούτο. Και πες μου τι θα βγει, ναι ή όχι. Εσύ που τα έχεις ανάποδα, τα ναι και τα όχι.
Όχι.
Όχι. Βγαίνει όχι. Το θέμα είναι σε εμένα ότι δεν προλαβαίνω να πω τη φράση όλη και παίρνω την απάντηση. Εντάξει, κι εγώ το έχω το ίδιο. Δεν πειράζει. Αυτό είναι επειδή είναι λίγο πιο... Υπάρχει πιο μεγάλη εξέλιξη. Εντάξει. Ωραία. Πρέπει να είμαι πάντα αυτόχος συγγενής.
Δεν είναι δίκιο.
Ναι. Ναι. Έπεθα και κάτω. Οκέι. Κάτσε να δούμε τι άλλο. Αν σκεφτείς και εσύ κάτι, με βοηθάς και μου λες.
Ναι.
Αν είμαι πολύ πλούσια... Για κάνε αν είμαι πολύ πλούσια, θα με τιμωρήσει ο Θεός. Να το δούμε κι αυτό αν το έχεις. Να πω αν αξίζω να είμαι πλούσια. Ναι, αλλά το άλλο τι βγήκε με την τιμωρία. Όχι. Ωραία. Ναι. Αξίζω να είμαι πλούσια. Αξίζω να είμαι πλούσια. Όχι. Ωραία. Για κάνε μου λίγο, έχω αυτοπεποίθηση. Έχω αυτοδεκτήσεις.
Έφτασα.
Ναι. Ναι. Ναι.
Κι εμένα παράξενο μου φάνηκε.
Ωραία. Σε πανέμει το γέλιο σου. Αγαπώ τον εαυτό μου. Όχι. Όχι. Για να μου έρθουν πολλά χρήματα πρέπει να περάσω από πολλά δεινά. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, αλλά για δες το. Όχι. Τι άλλο, πες μας εσύ πότε πιστεύεις ότι θα έχεις πολλά χρήματα. Πότε πιστεύεις ότι θα έχεις πολλά χρήματα. Τι έχεις να μου πεις πάνω σε αυτό. Πρέπει να το σκέφτομαι να το διαμορφώσω με λόγια τώρα. Όχι, όχι. Όχι να μου το πεις σαν πεποίθηση. Θέλω να μου πεις πότε πιστεύεις ότι θα έχεις πολλά χρήματα. Τι πρέπει να συμβεί για να έχεις πολλά χρήματα. Να χαμηλώσω τις δονήσεις μου, να μην είμαι τόσο εξελιγμένο άτομο. Ευτυχώς. Λοιπόν, ωραία, ωραία. Κάνε μου τώρα την εξής πρόταση. Τα πολύ εξελιγμένα άτομα δεν μπορούν να είναι πλούσια.
Ναι.
Ναι, μισό λίγο θα το σημειώσω.
Ναι.
Πάντα το θεωρούσα κάτι το υποδιάσπυρο, το χρήμα. Το χρήμα είναι βρώμικο. Το χρήμα δεν το θέλει ο Θεός.
Όχι.
Όχι, αλλά τα πολύ εξελιγμένα άτομα από όλα αυτά δεν μπορούν να είναι πλούσια. Ωραία. Έχουμε λοιπόν τώρα το αξίζουν να είναι πλούσια. Όχι. Έχω αυτοπεποίθηση. Δεν το βάζουμε. Έχουμε το αξίζουν να είναι πλούσια. Όχι. Αγαπώ τον εαυτό μου. Όχι. Τα πολύ εξελιγμένα άτομα δεν μπορούν να είναι πλούσια. Πάμε λοιπόν για αυτές τις τρεις επιθύσεις. Έτσι, μπορούν να ζητούν και παραπάνω να ζητούν ταυτόχρονα. Βέβαια, εμείς αυτές τα παιδάκια τώρα τσεκέρνουμε. Κάναμε την μπάλα. Δηλαδή, πόλεως όσο καταλαβαίνεις, το θεωρώ κάτι σαν μπανάλ, σαν άτομο, ότι είναι για ανθρώπους που δεν έχουν πνευματισμό.
Καταλαβαίνεις.
Ναι, καταλαβαίνω, ναι. Ε, κι εγώ αυτό είχα στη ζωή μου, έτσι είχα. Λοιπόν. Την καλά που βρέθηκε ο Σέντερς και τον Ανάποδα. Ναι. Αυτό, ξέρεις, είναι η πεποίθηση κιόλας των Αγίων Αναργύρων, έτσι το έχει ονομάσει η Θένια. Ότι, για να φαντάσου, Αγίοι Αναργύροι. Χωρίς λεφτά ήταν, έτσι. Ότι για να είσαι καλός, για να είσαι όλα αυτά, ξέρω εγώ, εξελιγμένος πνευματικά και τα λοιπά, πρέπει να είσαι φτωχός. Λοιπόν, κάνε μου την παλίτσα. Λοιπόν, κάνε μου την παλίτσα. Ναι, την έχεις. Ακούγεσαι λίγο μακριά. Είμαι όρθια, γιατί... Εντάξει, εντάξει. Οκέι, οκέι. Εντάξει. Λοιπόν, μέσα στην μπάλα τώρα, βάλε τον εαυτό σου πάρα πολύ πλούσιο. Και σε να σ' αγαπάνε όλοι, τους βλέπεις να σε λατρεύουν. Αγαπάς πολύ τον εαυτό σου. Δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη, ότι κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και νιώθεις πόσο πολύ τον αγαπάς. και είσαι πολύ πιο εξελιγμένη από τώρα, αλλά πάρα πολύ πλούσια. Ναι. Ωραία. Και βρες ένα τείχο, τείχο μόνο, έτσι, όχι του λάμπα, όχι βιβλιοθήκη, τείχο.
Το έχω απέναντί μου.
Φτιάξε τη Δίνη. Ξανακοίτα την μπάλα, αφού φτιάξεις τη Δίνη. Κοίτα την μπάλα με νεκτά μάτια και ότι έχεις αυτές τις εικόνες που είπαμε, τον εαυτό σου τον καθυρεύει και νιώθεις απέραντη αγάπη για τον εαυτό σου. Είσαι πάρα πολύ εξελιγμένη, πιο εξελιγμένη από τώρα πνευματικά και σε ό,τι άλλο θέλεις, αλλά είσαι ταυτόχρονα πάρα πολύ πλούσια. Και μόλις έχεις τις εικόνες και με νεκτά μάτια, πέτα την μπάλα μέσα στη Δίνη. Οκέι.
Ωραία.
Τσέκα ρε τώρα. Αξίζω να είμαι πλούσια.
Ναι.
Ωραία. Ναι. Αγαπώ τον εαυτό μου.
Αυτό πολύ ναι.
Ωραία. Τα πολύ εξελιγμένα άτομα δεν μπορούν να είναι πλούσια. Αυτό τώρα πρέπει να σου βγει κανονικά όχι. αν το αλλάξαμε. Τα πολύ εξελιγμένα άτομα δεν μπορούν να είναι πλούσια. Βγήκε. Ε?
Βγήκε, όχι.
Ωραία, τέλεια. Άντε, καλά κέρδη. Α, ξεχάσαμε να βάλουμε εικόνα για το άλλο όμως, για το φτωχό συγγενείς. Αλλά για δες το μπας και άλλαξε. Πρέπει να είμαι φτωχό συγγενείς. Ναι. Τι, άλλαξε?
Όχι, δεν άλλαξε.
Δεν βάλαμε εικόνα γι' αυτό. Την άλλη φορά θα θυμήσω να βάλουμε εικόνα γι' αυτό. Η μαμά της Αναστασίας... Ναι, δεν άλλαξε το φτωχό συγγενείς, παραμένει. Ε, ναι, δεν το βάλαμε σε εικόνα αυτό. Θα το φτιάξουμε. Θα το βάλουμε άλλη φορά σκέτο αυτό με όλους τους συγγενείς σου γύρω και θα είσαι η πιο πλούσια. Ε... Καλώς το.
Καλησπέρα. Λοιπόν, κοίταξε να δεις. Σκεφτόμουν, καταπληκτικά, έτσι μπράβο, συγχαρητήρια.
Να είσαι καλά.
Κεφτήκα όμως τώρα το εξής. Όταν ήμουν 22 χρονών, πήγα στο ΟΚΑΤ, στο νοσοκομείο στην Αθήνα, και μου είπε ένας γιατρός ότι πάσχω από οστεοπόρωση παρόλο που ήμουν πολύ μικρή σε ηλικία και ότι πρέπει να μάθω να ζω με τους πόνους, γιατί ποτέ δεν θα καλυτερεύσει αυτό. Θα χειροτερεύει όσο μεγαλώνω. Το σκέφτηκα αυτό τώρα που όσο μιλάγες εσύ, δηλαδή. Πάντα είχα αυτό το φόβο, ότι εγώ θα κάνω θεοπόρωση και όλες τις αρνητικές εικόνες. Και όλοι γύρω μου αυτό μου λένε. που δεν προσέχεις τον εαυτό σου και θα μείνεις ανάπηρη, που δεν τρως σωστά, δεν παίρνεις τα φάρμακα, δεν κάνεις, δεν ράνεις και θα μείνεις ανάπηρικο καροτσάκι με την οστεοπόρωση. Η πρώτη κουβέντα που με ρωτάνε, όταν μου λένε τι κάνεις, μου λένε τι κάνεις, τα πίνεις τα φάρμακα.
Αυτό.
Εσύ έχεις και πόνους που είπες ότι πρέπει να ζω με πόνος, σου είπαν ότι πρέπει να ζεις με πόνος.
Κοίταξε, ναι, πάντα είχαμε τη μέση μου, τα κόκκαλά μου και αυτά, αλλά εντάξει, είπε ότι έτσι πρέπει να ζω. Τελείωσε. Αυτή είναι η ζωή μου. Δεν πίνω παυσίπονα, γιατί λέω ότι δεν θα μου κάνουν τίποτα από να σβήνω και πέρα, οπότε δεν πίνω παυσίπονα, αλλά ζω με το πόνο. Θα πούμε πως το πόνος είναι. Που κάνω θεραπεία και έχω μπροστά μου να κάνω και μία εξέταση, μετά το πάσχα.
Ωραία. Για πες μου λίγο, πότε ξεκίνησες... Τι είχε γίνει κάτι που σας στεναχώρησε πολύ πριν ξεκινήσεις στον πόρο σου?
Όχι, είχα προβλήματα με πολλοκεφάλους και με τη μέση μου. Και έκανα εξετάσεις και πήγα στο ΚΑΤ, στο ορθοπαιδικό.
Πριν έλαβε αυτά. Κάτι που να σε έχει στεναχωρέσει πολύ. Τι σε έχει στεναχωρέσει πολλές ζωές σου, αν δεν σε πειράζει να μας πεις. Μεγάλες στεναχώριες.
Δηλαδή, πριν από αυτή την ηλικία, που λέω τώρα για την οστεοπόρωση και πώς το συνέβησα με το ΚΑΤ, δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι, έτσι. Δεν μπορώ να εστιάσω κάπου. Σίγουρα θα μην είχες στεναχωρέσει κάτι, αλλά δεν μπορώ να το εστιάσω.
Η Αναστασία μπορεί να βοηθήσει. Θυμάται κάτι, έχει εστιάσει κάπου. Η Αναστασία είναι πολύ διαστητική, το παιδί σου. αν μπορεί να μας βοηθήσει. Αναστασία, είσαι εδώ.
Ναι, είμαι εδώ.
Έχεις καμιά σκέψη?
Μήπως μέχρι εκείνη την ηλικία είχε νιώσει κάποια στιγμή ότι είχε εγκαταληφθεί, ενώ εγκαταληφθεί με την άνοιγμα... Δεν σημαίνε πραγματικά ότι ο άλλος θα σε εγκαταλείψει, ο γονέας σου. Εσύ το νιώθεις έτσι. Μήπως ένιωσε ότι είχε εγκαταληφθεί και ότι έπρεπε να κάνει κάτι αυτή για τον εαυτό της και να ένιωσε βάρος και αυτό να χτύπησε υποσυνείδητα στα κόκαλα.
Αυτό με την εγκατάλειψη, από πού πηγάζει?
Η εγκατάλειψη συνήθως τη βιώνουμε τριών με πέντε ετών από άτομο, από τον γονέα του αντίθετου φίλου.
Ναι, η μαμά σου έχει βιώσει κάτι με εγκατάλειψη.
Όταν ήταν μικρή, Μήπως είχες φέρει κάποια τιμωρία από τον παππού και από τη γιαγιά, μήπως είχες κάνει κάποια σκανταλιά και σε βάλανε κάπου τιμωρία μόνη σου και ένιωσες εγκαταλελειμμένη.
Σε αυτή την ηλικία...
Ένιωσες ότι φοβάσαι γιατί φοβάσαι. Σε οποιαδήποτε ηλικία, πριν τα 24.
Στην ηλικία και γύρω στα 5 που λες, είχε συμβεί ένα που μου έχει μείνει που έχει χαρακτήσει τη μνήμη μου, δηλαδή, πολύ έντονα. Αλλά ίσως με το θέμα της ωστεοπόρωσης να μην έχει σχέση αυτό, αλλά το γεγονός ότι η γιαγιά έκανε ωστεοπόρωση, οπότε ήταν ένα θέμα που συζητήθηκε και ότι είναι και κληρονομικό. Και ότι το άγχος ότι πρέπει να το προσέξω για να μην αποκτήσω κι εγώ ωστεοπόρωση. Ίσως αυτό να ήταν πιο πολύ.
Το είχες... Ναι.
Ναι, γιατί η μαμά μου αντιμετώπισε οστεοπόρωση και ήταν πολύ έντονο, δηλαδή, ότι ήταν μια αρρώστια και εγώ δεν ξέρω τι. Της έπεσε πολύ βαριά. Ακόμη και η θεραπεία που έκανε, έρχοταν η στιγμή και έλεγε, παναγία μου, πρέπει να φάω το γιαούρτι, ας πούμε τώρα, με τα φάρματα. Και αυτό, μάλλον αυτό νομίζω περισσότερο.
Οκέι, θα το δούμε γι' αυτό, αλλά κάτι που μου έχει έρθει διαστητικά έχει να κάνει με τη δύναμη. Κατά πόσο νιώθεις ότι... έχεις τη δύναμή σου, όχι τη φυσική δύναμη, τη σωματική, κατά πόσο νιώθεις ότι είσαι δυνατή. Έχουμε κάποιο τέτοιο θέμα? Όχι.
Νομίζω ότι... Το αντίθετο. Νομίζω ότι είμαι πολύ δυνατή. Και παρόλο που έχω αυτό το φόβο της οστεοπόρωσης, στην ίδια στιγμή δεν έπαιρνα και μέτρα για να μην κάνω οστεοπόρωση.
Να μου τσεκάρεις κάτι. Για να είμαι δυνατή, πρέπει να αλλοιώνονται τα οστά μου. Τσεκάρε μου το λίγο αυτό.
Δηλαδή να το λέω για να δούμε.
Ναι, ναι. Γίνα λίγο πλάι για να σε βλέπουμε. Ναι.
Έτσι?
Ναι.
Δυνατά.
Θα το λες.
Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή, πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Εντάξει, βλέπεις, είναι ναι αυτό.
Εγώ, δυστυντικά, αυτό ένιωσα. Για να έχεις τη δύναμή σου, πρέπει να ρουφάς από τα οστά σου, για να παίρνεις δύναμη. Δεν ξέρω, δεν το έχω ξανακούσει κι εγώ αυτό, αλλά αυτό μου λυθέτει. Και βγαίνει, ναι. Κάτσε να το σημειώσω.
Ισχύει αυτό με τη δύναμη και τα όστα. Μπορεί να το νιώσουμε έτσι και να παθαίνουμε στο πόρωση.
Ναι, το έχεις διαβάσει κάπου, ναι. Ναι. Άρα ο στόχος είναι... Αχ, θύμησε μου το Δήμητρα, έτσι. Ναι, ναι. Ο στόχος είναι λοιπόν εσύ να έχεις τη δύναμή σου χωρίς να χρειάζεται να ρουφάς από κάπου. Περίμενε. Ναι. Για κάνε μου λίγο. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μένα. Πηγάζει καθαρά από μέσα μου.
Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από μέσα μου.
Εντάξει, πας όχι, πας πίσω.
Α, εγώ το αισθάνθηκα για μπροστά. Ναι, δεν ξέρω, εσείς βλέπετε, εγώ έχω κλείσει τα μάτια.
Ανστασία, εσύ πώς το δες?
Το είδα προς τα πίσω, αλλά ας το ξανακάνει, μήπως επίτηδες έδωσε όθιση προς τα μπροστά.
Για να μην ξανακάνει. Ξανακάνε το, ναι. Αντί να πεις από μέσα μου, πες, πηγάζει από την ψυχή μου. Πες το έτσι καλύτερα, γιατί το μέσα μου μπορεί να είναι και τα οστά μου, καταλαβαίνεις. Πηγάζει από την ψυχή μου.
Η δύναμη μου. Ναι, αυτό είπαμε. Το μυαλό μου είναι και στη μικρή από εκεί και λίγο αυτό... Πώς το λένε, μου φεύγει. Η δύναμή μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμή μου... Όχι, ναι.
Ναι.
Προς τα πίσω δηλαδή το έβλεπα.
Οκέι. Κοίταξε, εδώ χρειάζεται να μπει όμως να γίνουν πρώτα ενσκαλάξεις και αποφύττα healing, δηλαδή, για να το ενισχύσουμε. Και ήδη οι αλλοιώσεις που έχεις χρειάζονται βοήθεια και από άλλα πράγματα. Δηλαδή, δεν ξέρω αν σκέτω. Θα πάθω μεγάλο σοκ αν με σκέτει την τεχνική αυτή. Έρθεις και μου πεις ότι άλλαξαν για να λύσεις σου.
Ξέρεις κάτι. Λοιπόν, ξέρεις κάτι. Να μην σας τρώω τον χρόνο, αλλά θα σου πω κάτι. Πριν 15 χρόνια περίπου, ξυπνάω το πρωί, ένα Σάββατο πρωί, και έχω χάσει από τον δεξί μου μάτι την όραση. Δεν βλέπω τίποτα παρά μόνο ένα άσπρο σύννεφο και αραχνάκια να περπατάνε. Μαύρες αραχνίτσες. Λοιπόν, πήγα στον γιατρό, Μου έκανε μία έναιση στο μάτι και μου είπε η Σάββατο απόγευμα, μου είπε ότι Κυριακή πρωί θα ξαναπάω, κορτιζόνι μου έκανε, θα ξαναπάω, δεν θα έχουμε υποτελέσματα, αυτή όμως σαν γιατρός θα δει με τα μηχανήματά της αν έχω καλυτερεύσει ή όχι. Αισθάνθηκα τόσο κολλημένη στο τείχο, ότι δεν θα μπορώ να οδηγώ, ότι θα πρέπει να με συντηρούν, ότι δεν θα μπορώ να διαβάζω, δεν θα μπορώ να κάνω διάφορα, που την Κυριακή το πρωί που πήγα, η γιατρός έβλεψε αυτά σύννεφα, γιατί εγώ ήδη διέκρινα σχοιές.
Ναι.
Η δύναμη της θέλησης είναι φοβερή, το πιστεύω αυτό.
Ναι, σίγουρα. Αλλά τώρα σου λέω, θα κάνουμε λίγο αυτά healing πρώτα. Εντάξει, και μετά θα κάνουμε την τεχνική.
Καλώς.
Λοιπόν, από σένα απλά θέλω... Κάτσε, αραχτεί, άραξε. Λίγο. Και θέλω να μου δώσεις λίγο...
Ναι.
Εσύ δεν κάνεις τίποτα. Εγώ πρέπει να μπω λίγο σε θήτα.
Ναι.
Οκέι.
Θέλω να μου πεις... Θέλεις να γνωρίζεις τι σημαίνει δύναμη όπως την καθορίζει ο δημιουργός?
Δηλαδή, πρακτικά τι σημαίνει αυτό.
Θα μου πεις ναι ή όχι. Θέλεις να γνωρίζεις τι σημαίνει δύναμη όπως την καθορίζει ο δημιουργός. Όπως την καθορίζει το Θείο. Την τέλεια έκφραση της δύναμης, δηλαδή. Θέλεις να γνωρίζεις τι σημαίνει δύναμη, όπως την καθορίζει το Θείο?
Όχι.
Φοβάσαι να είσαι δυνατή.
Φοβάμαι για το τι μπορεί να σημαίνει να γνωρίζεις αυτή τη δύναμη.
Σημαίνει να είσαι δυνατή από μόνη σου χωρίς να χρειάζεσαι κανέναν άλλον.
Α, γιατί έχω και το εξής στο μυαλό μου. Την εξής παροιμία. Ότι... Είναι τόσο μεγάλη η ανθρώπινη αντοχή, αλλά η παρημία στο μυαλό μου που μου έρχεται πάντα σε σχέση με τη δύναμη είναι ότι να μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις. Οπότε, έχω ένα φόβο σε σχέση...
Ωραία, πάμε. Τέλεια. Κάνε μου ένα τσέκ. Αν είμαι δυνατή, θα μου έρθουν πολλά δεινά. Ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Θα το τιμωρήσει, όπως το λέγαμε.
Ωραία.
Λοιπόν, αν είμαι δυνατή, Ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά.
Να το, εντάξει, εντάξει, εντάξει. Ωραία. Ωραία. Οκ, άρα θα το κάνουμε ανάποδα. Πρώτα θα κάνουμε αυτό και μετά θα δούμε αν μετά θα αντέχεις να κάνουμε το άλλο. Άρα έχουμε, για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνω τα ώστα μου, το έχουμε ναι. Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά, το έχουμε ναι. Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα με τιμωρήσει, για τσεκάρε το κι αυτό.
Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα με τιμωρήσει. Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα με τιμωρήσει. Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα με τιμωρήσει. Αν είμαι δυνατή ο Θεός θα με τιμωρήσει. Αν είμαι δυνατή, Θεός θα με τιμώρησε.
Αν είμαι δυνατή, δεν θα λαμβάνω φροντίδα, τρυφερότητα, προστασία από τους άλλους.
Ναι, αυτό υπάρχει.
Νομίζω ότι υπάρχει. Για τσέκαρε το.
Αν είμαι δυνατή, δε θα έχω φροντίδα και προστασία από τους άλλους. Αν είμαι δυνατή, δε θα έχω φροντίδα και προστασία από τους άλλους. Αν είμαι δυνατή, δε θα έχω φροντίδα και προστασία από τους άλλους. Αν είμαι δυνατή, δε θα έχω φροντίδα και προστασία από τους άλλους.
Νομίζω φαίνεται.
Ναι, αυτό είναι συνειδητοποιημένο, γιατί λέω ότι φτάνει, πια κουράστηκα να είμαι δυνατή και όλοι να με θεωρούν στάνταρ.
Οκ. Λοιπόν, θέλω τώρα να φτιάξεις και εσύ μια μπαλίτσα. Ναι. Βάζεις τα χεράκια σου, φτιάχνεις μια μπάλα. Ναι. Θέλω να δεις τον εαυτό σου, δεν έχεις οστεοπόρος πλέον. Βλέπεις τον εαυτό σου και δεν έχεις οστεοπόρος, σε γυμνάζεις, σε κάνεις ό,τι θέλεις, δεν πονάς, είσαι πολύ άνετη. Έχει αλλάξει ακόμα και το πρόσωπό σου και είναι ξεκούραστο επειδή δεν έχεις πόνους. και είσαι πάρα πολύ δυνατή, τα βγάζεις όλα πέρα, είσαι πάρα πολύ δυνατή, αλλά λαμβάνεις φροντίδα και τρυφερότητα και προστασία και η ζωή σου είναι καλύτερη από πριν τώρα που είσαι δυνατή. Δηλαδή δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς αυτή τη δύναμη για βάσανα, είναι καλύτερη, πιο εύκολη από πριν η ζωή σου τώρα που είσαι δυνατή. Αν δυσκολεύεσαι να το δεις, θέλω να μου το πεις.
Ναι, δυσκολεύομαι.
Πάμε λίγο να κάνουμε τις ασταλάξεις. Τώρα θέλεις να γνωρίζεις τι σημαίνει δύναμη, όπως την καθορίζει ο Θεός.
Ναι.
Θέλεις να γνωρίζεις την καθημερινότητά σου πώς είναι να έχεις δύναμη και ταυτόχρονα να λαμβάνεις φροντίδα, προστασία, τρυφερότητα και ταυτόχρονα να λαμβάνεις ιδιαίτερα χαρίσματα από τον Θεό και μια πολύ εύκολη ζωή. Ναι, βέβαια. Θέλεις τη δύναμη αυτή να έρχεται από μέσα από την ψυχή σου. Ναι. Ωραία. Δώσε μου λίγο. Θέλεις να έχεις όλη αυτή τη δύναμη όπως την ορίζει ο Θεός. Με πολύ εύκολη ζωή, με τον Αλαμάνη, φροντίδα, προστασία, τρυφερότητα και ταυτόχρονα και οι άλλοι γύρω σου να είναι πάρα πολύ δυνατοί ώστε να μην χρειάζεται εσύ να τα κάνεις όλα για εκείνους. Βέβαια.
Ωραία.
Για βάλε μου τώρα την μπάλα. Τώρα θα μπορείς να τη φτιάξεις.
Να τις δώσω χρώμα?
Όχι, δεν χρειάζεται. Φωτεινή, απλά μία μπαλίτσα, είτε αόρατη, ενεργειακή, σκέτη, είτε και φωτεινή, αλλά μέσα θέλω να βάλεις εικόνες. Εσύ είσαι πάρα πολύ δυνατή, βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει γυμναστική, δεν πονάς, το πρόσωπό σου έχει αλλάξει γιατί είναι πολύ χαλαρό, γιατί δεν πονάς πια. Είναι ανακουφισμένο, χαλαρό, ξεκουραστό. Βλέπεις τους άλλους να κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν και εσύ δεν χρειάζεται πια να κάνεις τόσα πολλά. Είσαι πολύ δυνατή και ταυτόχρονα η ζωή σου είναι πιο εύκολη από τώρα. Πολύ πιο εύκολη από τώρα και είσαι ταυτόχρονα δυνατή. Δεν έχεις οστεοπόρωση, είσαι υγιέστατη. Πολύ δυνατή η δύναμη αυτή έρχεται από μέσα σου. Και μόνο ωφέλει. Το έχεις?
Νομίζω.
Ωραία. Μόνο ωφέλει έχεις από αυτή τη δύναμη. Δεν σου στερεί κάτι. Δεν σε βάζουν οι άλλοι να κάνεις παραπάνω πράγματα. Ωραία. Όπως έχεις την εικόνα και αυτή την αίσθηση, θέλω να κοιτάξεις σε έναν τείχο και να φτιάξεις τη Δίνη, που ρουφάει τα πάντα. Γυρίζει γύρω γύρω αυτή η Δίνη και ρουφάει τα πάντα. Και σηκώνεις τα χέρια απέναντι από τη δύνη με την μπάλα και κοιτάς μες στην μπάλα και με ανοιχτά μάτια αυτή την εικόνα που είπαμε. Πάρε το χρόνο σου να έχεις την εικόνα και όταν το έχεις μου το λες. Ναι. Ωραία. Ρίξε την μπάλα μέσα στη Δίνη. Ναι. Ωραία. Και πάμε να τσεκάρουμε. Για να είμαι δυνατή, πρέπει να αλλοιώνονται τα οστά μου. Αν θες να πιεις λίγο νεράκι, πίνεις, έτσι, για να είσαι μυθατωμένη. Ναι.
Όχι, εδώ που είμαι τώρα...
Δεν γίνεται τώρα και πεις. Εντάξει. Για να είμαι δυνατή, πρέπει να αλλοιώνονται τα οστά μου.
Για να είμαι δυνατή, πρέπει να αλλοιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου. Για να είμαι δυνατή πρέπει να λιώνονται τα οστά μου.
Τέλεια. Πήγε πίσω, τόνιασες.
Τόνιασα, ναι.
Ωραία. Πάμε τώρα. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά.
Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Αν είμαι δυνατή, ο Θεός θα μου δώσει πολλά δεινά. Πάει πίσω.
Τέλεια. Άλλαξε κι αυτό. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Κάνε το κι αυτό, έχουν αλλάξει φαίνεται, αλλά κάνε το.
Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου καθαράζει... πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Η δύναμή μου πηγάζει καθαρά από την ψυχή μου. Νομίζω έχει προς τα πίσω.
Είναι όχι αυτό. Γι' αυτό και δεν μπορείς να πεις καλά την πρόταση.
Ξέρεις κάτι... Είχα μία τάση μπροστά, αλλά τεντώθηκα. Κατάλαβα μία τάση για μπροστά, αλλά τεντώθηκα εδώ.
Πάρ' το χρόνο σου, αλλιώς μπορείς να ρουφάσεις κάτι άλλο που δεν το ξέρουμε, που δεν το δουλέψαμε.
Καλά, ναι.
Και να θέλει ψάξιμο. Αλλά για τσεκαρέτο λίγο, θέλω πραγματικά ειλικρινά να πεις τι νιώθεις, ώστε να ξέρουμε αν έχει μείνει κάτι άλλο που πρέπει να δουλέψουμε.
Ωραία, τα αφήνω, ναι. Η δύναμη μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμη μου πηγάζει από την ψυχή μου. Η δύναμη μου πηγάζει από την ψυχή μου. Έχω μία ταλάντωση μπροστά.
Ναι, σε βλέπω. Μπροστά είναι. Πριν το πήρες, εσύ και δεν το έθηκες, δηλαδή.
Ναι, αισθάνθηκα μπροστά και νόμιζα... και σφίχτηκα, πώς το λέμε...
Α, ένιωσες ότι θα πέσεις και έκανες πίσω για να μην πέσεις, ας πούμε. Εντάξει. Ωραία. Άρα, άλλαξε κι αυτό. Τέλεια. Ωραία. Ωραία.
Ευχαριστώ πολύ.
Όχι τίποτα. Ωραία. Άρα κάναμε όλοι τώρα. Η Κορίνα μόνο που δεν ξέρουμε πού βρίσκεται και πού είναι. Κορίνα. Δεν μας ακούει μάλιστα. Δεν μπορείς. Εντάξει, εντάξει. Ωραία. Οπότε είμαστε εντάξει. Τώρα αν θέλετε να ρωτήσετε κάτι να πούμε, ό,τι θέλετε, μου λέτε. Ρώτησε, Κωστή.
Γιατί μετά από μία ώρα...
Η Σοφία ρωτάει γιατί πρέπει να επαναληφθεί η συνεδρία τουλάχιστον σε μία ώρα. Λοιπόν, τώρα θα σας πω ένα μυστικό. Η Αναστασία το ξέρει. Όταν ήμουν μικρή και μας λέγανε σε σχολή ότι αν αύριο δεν βρέχει θα πάμε εκδρομή, εγώ έκανα αυτή τη τεχνική. Χωρίς να ξέρω τι είναι. Αλλά ήξερα ότι άμα το κάνω θα πάμε εκδρομή. Μεγαλώνοντας άρχισα να μην το χρησιμοποιώ γιατί θεωρούσα ότι είναι φαντασία. Συγγνώμη, επειδή μίλησε ο Περικλής και δεν άκουσα την πιο κύρια λέξη. Τι έκανες ακριβώς στην πρώτη πρόταση όταν μας λένε... Θα το πάμε από την αρχή. Θα πάμε εκδρομή. Εσύ τι έκανες... Όταν ήμουν μικρή και μας έλεγαν στο σχολείο ότι αν δεν βρέχει θα πάμε εκδρομή, καθόμουνα και έκανα την υλοποίηση, την τεχνική αυτή. Έκανα αυτό το πράγμα για να πάμε τη δρομή. Μεγαλώνοντας και λειτουργούσε. Πετύχαινε πάντα. Αλλά μεγαλώνοντας αυτό το άφησα πίσω μου ότι ήταν μια φαντασίωση, ένα φανταστικό δικό μου πράγμα. Ότι δεν ήταν κάτι που ισχύει. Ασχολήθηκα πολύ τα τελευταία χρόνια με την υλοποίηση. Πάρα πολύ το έρευνα σε αυτό το θέμα. Αλλά μη χρησιμοποιώντας ποτέ αυτή τη τεχνική. Οπότε κάποιο καλοκαίρι είχε έρθει ένας φίλος που είναι πράνικ χίλλερ, είναι και γιατρός και πράνικ χίλιν κάνει. Λέγαμε για το σεμινάριο και με ρώτησε αν έχω καμία τεχνική. Του λέω όχι και μου λέει, εγώ μετράω γιατί έχουν έναν ειδικό τρόπο οι πράνικ χίλλερς και μετράνε την ενέργεια με τα χέρια και πρέπει να απάντησες ναι ή όχι. Μου λέει, εγώ μετράω και έχεις. Του λέω, τι να σου πω. Και μου έρχεται εκείνη την ώρα η εικόνα από παιδάκι που έκανε αυτό.
Του λέω.
Το μετράει και μου λέει, αυτή είναι πάρα πολύ δυνατή τεχνική. Έχει απίστευτη ενέργεια μέσα σε αυτή τη τεχνική. Και άρχισα, λοιπόν, αυτό το πράγμα να το δοκιμάζω ξανά αυτά τα τελευταία χρόνια σε ασθενείς, σε πελάτες που ήθελαν να ειλοποιήσουν κτλ. Και τελείως τυχαία, δεν είχα σκεφτεί για το θέμα πληθύσεις να το τσεκέρνω, τελείως τυχαία, μία κυρία που είναι πολύ διασθητική, Μου λέει, εγώ πιστεύω ότι το θέμα με το Βλούτωμ θα μολυνθεί αυτή... Γιατί τσεκάραμε πεποίθηση με το θήτα-χείλινγκ, ξέραμε να τσεκάρουμε πεποίθησης, θα το βάλουμε το Βλούτωμ και το έχει. Και μου λέει, εγώ πιστεύω ότι θα μολυνθεί αυτή η πεποίθηση εμένα με τη δικιά μου τεχνική, με πολύ δυνατή. Αυτό νιώθω, αυτή θέλω να κάνω. Και ήμασταν μάλιστα σε ένα εστιατόριο, φαντάζομαι, και κάνουμε επιτόπου την τεχνική, και ξανατσεκάρε η γυναίκα Βγήκε, γιατί ψάχνοντας να το βάλω στο δεύτερο σεμινάριό μου την τεχνική, άρχισα να ψάχνω τι θεωρία έχει από πίσω, γιατί αυτό εγώ γεννήθηκα και το κουβαλούσα από κάπου. Οπότε άρχισα να ψάχνω τι θεωρία υπάρχει από πίσω, γιατί το σεμινάριο είναι φτιαγμένο το πρώτο μέρος έτσι και αλλιώς για τον πιο ορθολογιστή νου, οπότε θέλω και το δεύτερο κομμάτι, να πιάνει τον ορθολογιστή. Έχει δηλαδή πολύ μέσα και από Tesla και από αυτοί τα πρά Και ψάχνοντας θεωρία πάνω στο θέμα Μάτριξ, πάνω σε δίνες κλπ, βλέπω ότι υπάρχει αυτό με το κάθε μία ώρα ανοίγουνε δίνες του Μάτριξ. Και αυτές οι δίνες του Μάτριξ έχουν να κάνουν με υλοποίηση. Υπάρχει, δηλαδή, από πίσω μια θεωρία που ακόμα τη μελετώ για να μπει στο σεμινάριο. Ακόμα τη φτιάχνω για να μπει στο σεμινάριο, ναι. Αλλά, πιο συχνά, δεν κάνει να κάνουμε προς το παρόν. Αν αυτό αλλάξει, θα σου το πω. Κατάλαβα, κατάλαβα. Δεν κάνεται μεταξύ κάποιος να κάνει χωρίς να έχει πάρει τιμήση, γιατί υπάρχει το καρμικό αντίτιμο στη μέση που μετά φορτωνόμαστε μαθήματα εγώ, εσύ κλπ. Και δεν θα το πιάνει, δεν πιάνει χωρίς τιμήση. Δηλαδή, τώρα προς το παρόν πιάνει όταν είμαι εγώ μπροστά και το κάνουμε μαζί. Αλλά όταν πάρει κάποιος τιμήση, τώρα ας πούμε μια κοπέλα την έχει πάρει τημήση στη Γερμανία και το κάνει μόνη της. Απλά ξέρει ότι θα το κάνει κάθε μία ώρα. Δηλαδή, αν θέλει να το δυναμώσει, δεν είναι ανάγκη, δεν είναι απαραίτητο να το κάνει κάθε μία ώρα. Μπορεί να κάνει μια φορά τη μέρα. Ναι, ναι. Αλλά το πιο συχνό που μπορεί είναι η μία ώρα. Κατάλαβα. Μάλιστα, ωραία.
Να ρωτήσω κάτι.
Ναι, ναι.
Αν και έχω την κόρη που θα μου τα πει, Μου τα λέει, απλά όταν παίρνεις μέρος ήδη ζωντανά, μετά βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα. Για την ίδια υπερποίθηση πρέπει να το ξανακάνουμε?
Όχι.
Είναι καλό να επαναλαμβάνουμε κατάποια σχήματα.
Το πιο καλό για να υλοποιήσεις... Πρόσεξε. Η υπερποίθηση περιοριστικής εμποδίζει να υλοποιείς, αλλά όταν θέλεις να υλοποιήσεις, είναι καλό να το κάνεις πιο συχνά και για να δυναμώνεις την υλοποίηση. Δηλαδή, η τεχνική αυτή δεν αφαιρεί απλά πεπιθήσεις, φέρνει την υλοποίηση. Απλά ανακαλύψαμε στην πορεία ότι να πώς τη φέρνει κιόλας, γιατί σβήνει και πεπιθήσεις. Έχει διπλό ρόλο. Όταν κάνεις ξανά και ξανά, δυναμώνεις τότε την υλοποίησή σου. Γιατί, γιατί στην καθημερινότητά σου μπορεί να σκεφτείς κάτι που να μπλοκάρει το αποτέλεσμα. Δηλαδή, εσύ, αν μου στοχεύσεις στο ότι μπλοκάρεις, στο ότι θα φανούν καλύτερα αναλύσεις, θα φανούν καλύτερα αναλύ θα μου το βλοκάρεις το αποτέλεσμα, βλοκάρεις ποιαδήποτε τεχνική υλοποίηση. Γι' αυτό και λέμε ότι το δυναμώνεις άμα το κάνεις πιο συχνά. Ας την υλοποίηση, την υλοποίηση. Δηλαδή με την Αναστασία δεν ξανάκανε η Αναστασία τη τεχνική αυτή μήνες και δοκιμάσαμε τις υποποιηθήσεις και είναι ακόμα σβησμένες.
Μπορώ την πεποίθηση, αυτό για την υλοποίηση να την κάνω μόνη μου, την τεχνική ή πρέπει να μετανοήσω.
Αν πάρεις την μίση.
Αυτό που είπες.
Ναι, εντάξει. Αν δεν πάρεις την μίση, πρέπει μαζί μου. Αλλά αν πάρεις την μίση, μπορείς μόνη σου για οποιοδήποτε στόχο σου. Ναι, ναι. Για οποιοδήποτε να υλοποιήσεις. Συγχαίρεσαι, τελειώνει, ό,τι θέλει.
Ναι.
Μάλιστα. Λοιπόν, εμένα θα μου επιτρέψετε, γιατί το μωρό μου πείνασε και νύσταξε.
Βέβαια, βέβαια.
Τη διάκο Λοιπόν, χάρηκα πάρα πολύ.
Ευχαριστώ.
Εγώ το ίδιο. Να είσαι καλά.
Καληνύχτα σας και θα τα ξαναπούμε.
Καληνύχτα, καληνύχτα.
Λοιπόν, καληνύχτα. Γεια.
Καληνύχτα, καληνύχτα. Γεια σας.
More from Korina
Κβαντική Ύπνωση & Ψυχολογία: Τι Αποκάλυψε το Υποσυνείδητο σε 3 Αληθινές Ιστορίες;