Ομιλία Δρ. Μηνά Καφάτου για την παρουσιαση Το Βιβλιο Που Γραφεται Μονο Του

Αυτό που με έκανε, ήθελα κι εγώ να ευχαριστήσω την Κορίνα για την πρόσκληση, να σας ευχαριστήσω όλους που ήρθατε και τον κύριο Λουκά που είναι παρόν, έστω και δεν είναι στο φυσικό επίπεδο εδώ το τοπικό, είναι βέβαια στο φυσικό επίπεδο. Σήμερα η τεχνολογία μας έχει προχωρήσει τόσο μπροστά που μπορούμε να είμαστε κάπου που δεν είμαστε. Εδώ που τα λέμε η ζωή που ζούμε σήμερα είναι περισσότερο είμαστε εκεί και δεν είμαστε, δεν είναι έτσι. Δεν το λέω με την έννοια του ονείρου. Πολλές φορές λέμε «α, αυτός ονειρεύεται» με την έννοια ότι είναι εξωπραγματικός, εξωυγίνος, όχι με αυτή την έννοια, αλλά τέλος πάντων εξωυλικός, εξω... Δεν είναι εδώ, δεν πατάει τα πόδια του εδώ στο...

Εκτός τόπου και χρόνου.

Εκτός τόπου και χρόνου, σωστό. Βέβαια υπάρχουν και άλλες διαστάσεις, εκτός από το χρόνο και το χώρο, οι οποίες είναι τελετρά διάστατες κατά τον Άινστάιν, υπάρχουν και άλλες διαστάσεις. Βασικά η πραγματικότητα, δηλαδή αυτό που λέμε η πραγματικότητα. η οποία συνήθως, βέβαια, ειδικά εμάς ως ανθρώπους, θυσκευτόμαστε σαν μέρος του χώρου και του χρόνου. Είμαστε κάπου, γενικά πιστεύουμε, σε τρισδιάστατο χώρο και περνάμε τον χρόνο, ο οποίος είναι, πιστεύομαι, ραμικός και πάει από το παρελθόν προς το μέλλον. Αυτά τα πιστεύουμε. Ακούσαμε μια πολύ καλή συζήτηση, θα έλεγα, συζήτηση με το... με τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, γιατί εξακολουθούν να είναι μαζί μας. Ο λόγος τους εξακολουθεί να είναι μαζί μας. Επομένως, και ήδη είναι μαζί μας. Γενικά, όταν λέμε ο κόσμος των ονείρων, για να γυρίσω στο σημείο που έλεγα προηγουμένως ότι σανόμαστε ότι δεν πατάμε τα πόδια μας στη γη κάπως, στην πραγματικότητα εντός εισαγωγικών, Διότι, όπως λέγεται το βιβλίο, έχουμε συνηθίσει, όλα είναι συνήθεια, ήθιστε, όπως ακούσαμε και από τους παλιούς, να πιστεύαμε σε ένα ορισμένο καλούπι. Το οποίο γίνεται, το καλούπι, θα μπορούσαμε να το δούμε ότι είναι ένα έργο τέχνης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το κάδρο και το εσωτερικό του κάδρου, δηλαδή ο πίνακας, τον οποίον περιβάλλει το κάδρο. Θα μπορούσα να πούμε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Τότε, βέβαια, άμα το πούμε αυτό, τότε η πραγματικότητα είναι δυσδιάστατη, διότι και αυτό εδώ, το βιβλίο, όπως όλα τα βιβλία, εκτός αν είναι πολύ χοντρά, δηλαδή έχουν πολύ μεγάλο πάχος, είναι συνήθως δυσδιάστατα. Λοιπόν, έχουμε να κάνουμε τις διαστάσεις. Τώρα γιατί δεν λέω όλα αυτά. Διότι συνηθίζομαι να βλέπω τον κόσμο μας με ορισμένα γυαλιά. Και αν δεν φοράμε γυαλιά, πάλι γυαλιά φοράμε. Δηλαδή ο τρόπος που χευθόμαστε. Και αυτός ο τρόπος μας λέει ότι είμαστε πεπέρασμένα όντα, έχουμε μία αρχή, έχουμε ένα τέλος. Και πολύ σωστά είπατε κύριε Λουκά ότι άμα εξερευνήσεις το θάνατο, άμα αρχίσεις να κάνεις, να ρωτάς το θέμα για τον θάνατο, τότε αρχίζει, δεν το έπρεπε ακριβώς έτσι ο Πλάτωνας, αλλά τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι πραγματικά φιλοσοφία, να γίνεσαι φίλος της σοφίας. Και το άλλο βέβαια, η σύνδεση που υπάρχει εκεί είναι ο έρωτας. Δεν μπορούμε να πούμε αναγκαστικά ότι ο έρωτας είναι το αντίθετο του θανάτου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ζωή είναι το αντίθετο του θανάτου. Ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι συμπληρωματικά. Δηλαδή το ένα συμπληρώνει το άλλο. Αλλά ο τρόπος που εμείς οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει, και αυτό το λέει μάλιστα ο Πλάτωνος στον Τίμιο, Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ορισμένα πράγματα κατά ένα ορισμένο τρόπο, χώρο και χρόνο, όπως είπαμε προηγουμένως, αλλά και πολύ περισσότερο, ιδέες, οι οποίες τις έχουμε. Και αυτές οι ιδέες γίνονται, όχι μόνο το είναι μας, αλλά τις θεωρούμε ότι είναι ο θησαυρός μας. Έστω και αυτοί που δεν πιστεύουν σε θησαυρούς, ας πούμε, ή αυτοί που πιστεύουν στις αδούρβες, πάντοτε έχουμε να κάνουμε με το λόγο, πάντοτε έχουμε να κάνουμε με τη σκέψη και με τον τρόπο που, τέλος πάντων, αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Έστω και να λέμε ότι αυτά είναι μπλακείες φιλοσοφίες. Λοιπόν, αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος, εντός του εγωϊκός. Αυτός είναι ο καθημερινός κόσμος που ζούμε κλπ κλπ, σηκώνομαστε το πρωί από το κρεβάτι, Περνάμε δεν ξέρω πόσες ώρες, 16, 15, 12, οτιδήποτε ώρες δουλεύαμε ή πάμε να φάμε, να πιούμε και να κάνουμε παρέα. Και το βράδυ πάμε να κοιμηθούμε. Σύνηθως πάμε το βράδυ να κοιμηθούμε. Κοιμάμαστε 6, 7, 8, 9 ώρες όσο είναι. Και ντου πάλι από την αρχή την επόμενη μέρα. Αυτό είναι ο κύκλος. Συνέχεια γίνεται αυτό, αυτό, αυτό. Και κάποτε αυτός το κύκλος τελειώνει. Τώρα βέβαια ο κύκλος δεν τελειώνει, γιατί ο κύκλος πάει συνδέοντας. Αλλά άμα τον κόψεις σε κύκλο και τον πραβήξεις τότε γίνεται ίσια γραμμή. Δηλαδή τότε έχει αρχή και τέλος. Ανώ ο κύκλος στην ουσία μπορεί να τον γυρίσει συνέχεια. Λοιπόν, ο κύκλος από τον οποίο ξεφεύγουμε κάθε βράδυ, και λέμε, το έχουμε πει, έχει υποθεί αυτό πολύ και από σοφούς, ότι κάθε βράδυ πεθαίνουμε. Κάθε βράδυ περνάμε στο στάδιο του θανάτου. Τι θα πει αυτό. Δεν το βλέπουμε, ας πούμε, με μαύρη αυτή, ότι «Ω, αμάν, τι είναι αυτό το πράγμα, τι μας λέει αυτός εδώ πέρα τώρα». Ενώ ότι ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα και πάμε σε ένα άλλο κόσμο. Αυτήν την έννοια εννοώ το θάνατο. Ότι πάμε σε κάπου αλλού. Βλέπουμε τα όνειρά μας το βράδυ, περνάμε καλά. Σε κάποιο στάδιο πέφτουμε σε βαθύ ύπνο, ο οποίος είναι και ο πιο αυτός που μας ξεκουράζει, ο ύπνος που μας ξεκουράζει. Και ξεπνάμε το πρωί και ντου πάλι απ' την αρχή. Ντου και πάλι απ' την αρχή. Ξεναρχίζουν πάλι τα ίδια. και ούτω καθεξής συνέχεια από μια μέρα σταματάνε όλα αυτά και φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο. Από αυτόν τον κόσμο λέμε. Τώρα μπορεί να μην φεύγουμε, μπορεί να μην πηγαίνουμε πουθενά. Ίσως να απλώς να αλλάζουν οι διαστάσεις, απλώς να πηγαίνουμε εντός εγωϊκών, να μην φεύγουμε πουθενά, αλλά να πηγαίνουμε σε μια άλλη κατάσταση εμπειρίας. Διότι και ο χώρος και ο χρόνος εμπειρία είναι, δεν είναι τίποτα παραπάνω. Στο βαθύ ύπνο, βέβαια, δεν υπάρχει συνειδητότητα. Δεν θυμόμαστε τίποτα. Δεν θυμόμαστε, δεν βλέπουμε πρόσωπα. Δεν ξέρουμε καν ποιοι είμαστε εμείς. Ούτε έχουμε την ιδέα ότι υπάρχουμε. Είναι ένας βαθύς ύπνος όπου δεν υπάρχει τίποτα. Βλέπουμε το κενό, αλλά ακόμα και πέρα από το κενό. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί πέρα. Αλλά υπάρχει κάτι, γιατί την επόμενη μέρα που σηκωθούμε λέμε «Α, κοιμήθηκα πολύ βαθιά». Άρα κάποιος ήταν εκεί και παρατηρούσε ή τουλάχιστον είχε δει την κατάσταση που είναι ο βαθύς ύπνος. Επομένως δεν είναι μόνο αυτή η πραγματικότητα του ξύπνιου, είναι και η πραγματικότητα των ονείρων και μετά είναι και η πραγματικότητα του βαθύ ύπνου. Βέβαια αυτό το βιβλίο κυρίως μιλάει, θα μπούσε κανείς να πει για τα όνειρα, τον κόσμο των ονείρων, τα παράλληλα σύμπαντα κλπ. Αλλά εγώ θα έλεγα ότι Είναι πέρα από τα όνειρα ότι περιλαμβάνει και τα τρία σε αυτές τις κατοστάσεις, δηλαδή το εξύπνιο, το κόσμο των ονείρων και το βαθύ ύπνο που δεν υπάρχουν όνειρα, δεν υπάρχει καν προσωπικότητα του εγώ. Αν πάρουμε αυτές τις τρεις καταστάσεις και ορισμένοι από τις ανατολικές φιλοσοφίες τις λένε τα τρία σώματα, δηλαδή τρεις καταστάσεις, γιατί αυτό άμα το πάρουμε το φυσικό σώμα είναι η κατάσταση. Είναι η κατάσταση που λέμε «Α, είναι φυσικό». Τώρα βέβαια το περισσότερο από αυτό λέμε «Είναι υγίεινο, είναι στερεό». Στην ουσία βέβαια το περισσότερο που ξέρετε είναι νερό. 90% του σώματά μας είναι νερό. Είμαστε δηλαδή υγρά όντα. Είμαστε στο πλανήτη γη που ο οποίος είναι υγρός πλαν Και λέμε αυτά τα τέσσερα σώματα, τα τρία σώματα. Throat and sleep που λέμε. Γιατί υπάρχει μια τέταρτη κατάσταση. Αυτά τα τρία σώματα. Αρχίζουμε τώρα να γίνεται κάποιος διάλογος με αυτά. Και κάθε βράδυ κάνουμε αυτόν τον διάλογο. Και ευτυχώς εντός εισαγωγικών την άλλη μέρα σηκωνόμαστε πάλι και είμαστε πάλι στον ξύπνιο ήμουν και είπαμε «Α, ωραίο ήταν το όνειρο». Βέβαια, άμα το όνειρο είναι πολύ ωραίο λέμε «Αχ, γιατί ήταν αυτό το όνειρο, δεν ήθελα να το χάσω». Και φαντάζομαι όλοι θα έχετε περάσει αυτήν την κατάσταση που ξυπνάς και λες «Πω πω, θα ήθελα να παραμείνω εκεί». Βέβαια, όταν έχουμε τη συνειδητότητα του βαθύπνου λέμε «Αχ, να μπορούσα να είμαι εκεί». Που δεν υπάρχει το εγώ, δεν υπάρχει η προσωπικότητα, δεν υπάρχουν εικόνες, δεν υπάρχει, τουλάχιστον υπάρχουν Υπάρχουν φωτόνια, δεν τα βλέπουμε. Και επομένως πάμε σε ένα παράλληλο. Μπορεί να μην είναι παράλληλος, πάμε σε ένα άλλο κόσμο. Όταν λέμε παράλληλο αυτό που σημαίνει η κοσμολογία, ότι είναι το δικό μας το σύμπαν και δίπλα του ακριβώς είναι ένα άλλο σύμπαν. Και παραδίπλα το άλλο ένα. Πόσα? Ίσως άπειρα σύμπαντα. Μοιάζει ο κόσμος στον όνειρο να είναι και αυτός αν όχι, δεν είπε περασμένος, όπως είπατε, αν όχι άπειρος, τουλάχιστον πάρα πολύ μεγάλος ως των αριθμών των εμπειριών. Οι εμπειρίες του ύπνου με τα όνειρα είναι πολύ παράξενες. Ο χώρος και ο χρόνος αποκτούν ένα άλλη ποιότητα, άλλη εμπειρία. Σανόμαστε να είμαστε το ίδιο άτομα, αλλά είμαστε συγχρόνως διαφορετικά άτομα. Μπορούμε να δούμε τον πατέρα μας ή τη μάνα μας ή τον αδερφό μας ή την αδερφή μας, αλλά σανόμαστε κατά κάποιο τρόπο ότι είμαστε αυτοί όλοι. Ένα παράξενο δηλαδή, ένα κόσμο ονείρων. Και θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο κόσμος των ονείρων γράφεται μόνος του. Με ποια έννοια. Όταν πέφτουμε και κοιμηθούμε, περισσότερο τουλάχιστον από εμάς, δεν λέμε «Α, θα έλα απόψε να δω το τάδε όνειρο». Αυτό είναι μάλλον δύσκολο. Και όμως τα όνειρα έρχονται, γράφονται μόνα τους. Θα μου πεις «γράφονται μόνα τους» ή έρχονται από κάπου βαθύτερα που υπάρχει ένα υπόβαθρο εμπειριών, το λεγόμενο υποσυνείδητο, το οποίο βγαίνει στο συνειδητό. ή πιο σκληρά από πού έρχονται. Πάντως οπωσδήποτε δεν είναι οι εμπειρίες οι ίδιες που είναι σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι δυστυχώνουμε, λέμε τώρα. Σε αυτά δεν είναι οι ίδιες. Είναι ένας κόσμος ονειρεμένος, λέμε τα όνειρα και αυτό. Και λέμε να ακολουθήσεις τα όνειρά σου, τα όνειρά σου να πετύχουν κλπ κλπ. Επομένως αυτά που η ίδια μας η γλώσσα τα λέει, η λαϊκή γλώσσα τα λέει, σε όλες τις γλώσσες, όχι μόνο στα ελληνικά, δείχνει να υπάρχει μια άλλη πραγματικότη να είναι εξίσου πραγματικοί, ο κόσμος τον ονειρό, ο οποίος ο χώρος και ο χρόνος εκεί πάμπουν να έχουν την ίδια έννοια, όπου το εγώ πάμπει να έχει την έννοια που έχει τώρα, η αρχή και το τέλος πάμπει να είναι αυτό που λέμε τώρα, και όμως είναι ένας κόσμος ονειρεμένος, όπου βλέπουμε χωρίς τα φώτα να είναι ανοιχτά, σαν να υπάρχει ένα εσωτερικό φως, Βλέπουμε με τα μάτια κλειστά, ακούμε, γιατί ακούμε και στα όνειρα, χωρίς τα αυτιά μας να... χωρίς να γίνεται ήχος απ' έξω. Γίνεται αστατορικός ήχος, ποιος ξέρει. Αυτός είναι ο ύπνος, ο κόσμος των ονείρων. Και υπάρχει βέβαια και ο βαθύτερος κόσμος του βαθύ ύπνου. ο οποίος είναι πολύ σημαντικός και βαθύς. Βαθύς με την έννοια ότι από εκεί ξεκινάνε όχι όλα, αλλά ένα μεγάλο μέρος των εμπειριών μας και ξεκινούν από αυτό το βαθύ ύπνο. Υπάρχει όμως και ένας τέταρτος, μια τέταρτη κατάσταση. Η τέταρτη κατάσταση είναι ο πραγματικός μας εαυτός. Για την ώρα δεν είπα πολλά για τον εαυτό, είπα μόνο μια διαφορά στο εγώ. Ο εαυτός είναι υπεπίθεση που βάζουμε σε αυτό που λέμε η πραγματικότητά μας, ότι είμαστε αρσενικός, ότι είμαστε εθνικός, ότι έχουμε γεννηθεί στο τάδε μέρος, ότι είμαστε Έλληνες, είμαστε Ούγγροι, Γάλλοι, Άγγλοι, Πρωτογάλοι, Μαύροι, Άσπροι, Κινέζοι. πάλι ένα πεπερασμένο αριθμό εμπειριών. Είμαστε όμως αυτό, αν είμαστε πραγματικά αυτό, να το πάρουμε ορθολογικά το πράγμα, αν πραγματικά είμαστε αυτά, οτιδήποτε είναι οι εμπειρίες που θέλουμε να πάρουμε, τότε θα έπρεπε αυτές να είναι πάντοτε οι ίδιες. Το ότι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ Όταν βαριόμαστε, ξέρετε, από μια, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε μέρες, ένα μήνα, ένα χρόνο, εξαρτάται πόση υπομονή έχουμε. Θα μου πει κάποιος ότι γιατί είναι αναγκαστικά ότι η αλήθεια, η πραγματικότητα δεν πρέπει να αλλάζει. Ε, διότι έτσι λέει ο ανθρώπινος νους, έτσι δεν λέει. Άμα μας βγάλεις από την καθημερινότητα, μας βγάλεις από το αυτό που ξέρουμε, δεν μας θα αρέσει. Γι' αυτό τελικά ο θάνατος, και ο θάνατος μας φέρνει πιο κοντά στη φιλοσοφία, είναι αυτό που το σπρώχνουμε. Α, όχι. Θέλω να το δω. Δεν το ακούσω. Μη μίλες τίποτα, μίλες. Πω, πω, μη, πω, μη. Ορισμένες ασθένειες, δεν θέλω να με κάνει, τις ονομάζομαι. Καρδιές, καρχίνους, κλπ, κλπ. Αλζάιμες. Μη τα λες, μη να πω, πω, πω. Θα μας ακούσει κάποιος να πει ότι, α, εσύ το είπες αυτό, πάρε το τώρα το χάπι. Πάρε αυτή την Και δεν είμαστε έτσι τα πράγματα. Ο κόσμος, όπως έλεγε ο μεγάλος Ηράκλητος, τα πάντα ρί, κινείται. Η κυβαντομηχανική, ξέραμε σήμερα από την κυβαντομηχανική ότι όλα είναι σαν μια συνεχή ροή. Αλλά ο ανθρώπινος νους όμως δεν θέλει τη ροή. Ή δεν του αρέσει. Για ποιο λόγο. Πώς είναι δυνατόν να μην μας αρέσει η ροή εφόσον και ο έρωτας και η θάλασσα και οι μυρωδιές και τα λουλούδια και τα πουλιά και δεν συμμαζεύεται, όλα είναι σε μια συνεχή ροή. Τι είναι αυτό που μας κάνει να μην θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Δεν είναι παράξενο. Τρολό είναι. Και όπως αυτή είναι η πραγματικότητά μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Προσπαθούμε να κρατήσουμε Ούτε καν το νερό που δεν μπορεί να το κρατήσουμε το χέρι. Ούτε καν τη λεπτή άμμο που δεν μπορεί να την κρατήσουμε το χέρι. Πρέπει πάντα να κρατήσουμε το παρόν. Ενώ το παρόν δεν έχει οντότητα, διότι έχει ήδη φύγει. Από τη στιγμή που σκεφτούμε το παρόν, έχει ήδη φύγει. Δεν υπάρχει καν. Στην ουσία δεν υπάρχει ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον. Δεν υπάρχουν. Πού υπάρχουνε? Σε αυτό που λέμε ανάμνηση. Τιδήποτε είναι αυτό. Ανάμνημη. Ανάμνηση. Θυμόμαστε. Συνηθίζομαι, να μην σας κρατώ και πάρα πολύ, συνηθίζομαι και να γυρίσουμε στο βιβλίο διότι αυτό έχει σημασία απόψε, να μην μιλάμε με τα δικά μας, ας πούμε για το βιβλίο. Συνηθίζομαι να μην θέλουμε να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα την οποία ούτε εμείς καν ξέρουμε ποια είναι. Διότι αύριο αλλάζομαι. Σήμερα μας άρεσε το κοκορέτσι, αύριο θα μας αρέσει το ψάρι, αύριο θα μας αρέσει η τάντε κοπέλα, αύριο θα μας αρέσει ο τάντε. άνδρας ή οτιδήποτε ας πούμε, το τάδε βιβλίο, εμείς ήδη αλλάζουμε συνέχεια γνώμη και όμως παρόλα αυτά δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Είναι δηλαδή άμα το σκεφτούμε εξωφρενικό. Είναι ένα τρελαλέναστο. Ίσως γι' αυτό υπάρχει τόση μεγάλη τρέλα σήμερα στο σημερινό άνθρωπο, διότι Πάμε να πιάσουμε μια πραγματικότητα που στην αισθήρια δεν υπάρχει. Και ξέρουμε παθιά μέσα μας ότι δεν υπάρχει. Ο κόσμος των ονείρων είναι πιο πραγματικός από αυτόν τον κόσμο. Αυτό τώρα το πέταξα, έτσι. Θα μου πεις τώρα κάποιος, καλά εσύ είσαι επιστήμονας, φυσικός και λοιπά και λες τέτοιες μπαρούφες, θα μπορεί να πει κανείς. Ναι, ο κόσμος των ονείρων είναι πιο πραγματικός. Γι' αυτό η γλώσσα μας λέμε να γίνει το όνειρό σου. Δεν λέμε να γίνει το ξύπνιο σου. Λέμε να γίνει Βλέπουμε να γίνει το όνειρό σου. Έχει καλά όνειρο το παιδί μου. Θα πάει μπροστά. Βέβαια το πάμε και ονειρτικά. Αυτός είναι ονειροπαρμένος. Είναι, πώς, τι άλλες εκφράσεις έχουμε, ονειροπαρμένος, ονειροπόλος. Τον τραβάει, τον τραβάνε τα όνειρα. Κοιμάται οι όρθιες. Κοιμάται οι όρθιες και τα άλογα κοιμούνται οι όρθιες. Όμως είναι πολύ προϊζυγιωμένα. Ναι, δεν είναι προϊζυγιωμένος, δεν είναι και λοιπά. Λοιπόν, η γλώσσα μας παίζει. Έτσι δεν παίζει? Παίζει. Υπάρχει ο βαθύς ύπνος και υπάρχει και η τέταρτη κατάσταση. Η τέταρτη κατάσταση είναι ο πραγματικό μας εαυτός, ο οποίος, νομίζω το λες στο βιβλίο, είναι παράλληλος, έχει παράλληλα σύμπαντα, είναι εκφαντικός, δεν έχει αρχή, δεν έχει τέλος, περιέχει τα πάντα, όλα τα όνειρα και όλα τα μη όνειρα, το βαθύ ύπνο και το ξύπνιο, Είναι το συμπαντικό, η συμπαντική πραγματικότητα, το σύμπαν. Όταν λέμε σύμπαν δεν εννοούμε το φυσικό σύμπαν, εννοούμε το σύμπαν των ονείρων, των σκέψεων, των φιλοσοφιών. Το βιβλίο που λέει η Κορίνα, όταν μου το έπελε, ενδιαφέρον ο τίτλος. Ας να το σκέφτομαι, χωρίς να το έχω διαβάσει. Γράφεται μόνο του. Η ζωή δεν γράφεται μόνη της. Τι γράφαμε εμείς στη ζωή? Ίσως τη γράφαμε εμείς, αλλά κάτι τώρα να το πω δείξω αυτό το πράγμα, γιατί είναι δύσκολο να το πω δείξω. Τα όνειρά μας ζωή γράφονται μόνος. Όταν πεις είναι στο υποσυνείδητο, έτσι. Οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και όλοι οι υπόλοιποι λένε το υποσυνείδητο. Υποσυνείδητο. Τότε να ρωτήσουμε ποιο είναι το συνειδητό. Εφόσον υπάρχει το συνειδητό, υπάρχει το υποσυνείδητο. Λέμε είναι από κάτω. Χωρίς λέμε να σημαίνει χώρο. Είναι υπό, κάτω. Όπως ας πούμε το παγόμουνο, το περισσότερο παγόμουνο είναι κάτω από το νερό. Κάτω από τη φάνεια του θάλασσα. Τα όνειρα έρχονται από αυτό το υποσυνείδητο. Έρχονται από αυτό το παράλληλες σύμπαντα και όταν λέμε παράλληλες σύμπαντα δεν εννοούμε αναγκαστικά τα φυσικά σύμπαντα. εννοούμε παράλληλες καταστάσεις που υπάρχουν, που να ξέρουμε κι εμείς που υπάρχουν. Οπωσδήποτε τα παράλληλα σύμπαντα υπάρχουν. Εμένα δεν με αρέσει πολύ να μιλάω για τα παράλληλα σύμπαντα, διότι σήμερα οι φυσικοί, δηλαδή οι συναδελφοί μου, το έχουν πάρει μονοπώλιο, το έχουν πάρει τη λύση των πραγμάτων που δεν λύνονται για να ξεφύγουν πιο. Ποιο είναι το κουμπί, να ξεφύγουμε. Να ξεφύγουμε όχι πραγματικότητα, γιατί αυτή είναι πραγματικότητα, να ξεφύγουμε από την διχόν ύπαρξη της συνειδητότητας. Αυτό πάει ενάντια στην επιστήμη, λένε ορισμένοι επιστήμονες. Δεν είναι δυνατόν να λέμε για συνειδητότητες, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε ούτε καν για νου. Τι είναι ο νους. Τον έχει δει κανείς το νου. Πού είναι. Νοίξεις το κεφάλι σου, θα τον δεις μέσα. Τον ανοίγουμε, δεν υπάρχει τίποτα μέσα. Υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει νους. Δεν υπάρχει κάτι σημαντικό του νου Πού είναι ο νους, πού είναι οι εμπειρίες, πώς γίνονται οι εμπειρίες. Αυτά που λέει το βιβλίο τα έλεγε και ο σοφός Σωκράτης και ο σοφός Πλάτων, οι αρχαίοι, και οι αστρονόμοι ο Αρίσταρχος και ο Πτολεμαίος, γιατί όχι, όλοι τους και ο Ηράκλητος όπως είπατε, Όλοι οι μεγάλοι σοφοί. Ο Πλάτωνας, όπως είπαμε, ο Πυθαγόρος κλπ. Δεν είναι μόνο αυτοί. Αυτό που εμένα μου λέει αυτό το βιβλίο είναι, μέσα από αυτά τα όνειρα, που δεν ξέρω από πού έρχονται και πού πάνε, υπάρχει τη συνειδητότητα της ύπαρξής μας. Αυτό είναι το σημαντικό. Ξέρουμε ότι υπάρχουμε. Στη τελευταία ανάλυση είναι το μόνο που υπάρχει. Οι συνειδητότητες της ύπρεξης μας είναι το μόνο που υπάρχει. Όλα τα υπόλοιπα είναι όνειρα. Και δεν το λέμε την κακιά ένη, διότι τα όνειρα είναι καλά. θα ήθελα να πω ότι έρχονται και φεύγουν με αυτό την έννοια. Όπως και η καθημερινή ζωή έρχεται και φεύγει. Λοιπόν, θέλω να σας συγχαρώ για τη δουλειά που έχεις βάλει. Ομολογώ ότι δεν τα πιάνω όλα που λες μέσα και χρειάζεται εκεί συζήτηση και τις το είπα μάλιστα, αλλά ορισμένα πράγματα τα πιάνω, πολλά δεν τα πιάνω. Τι πάντα να πεις με αυτό. Αυτό μπορεί να το συζητήσουμε. Αλλά οπωσδήποτε ένας Άλλος κόσμος. Είναι ο κόσμος των ονείρων που ο κάθε ένας από εμάς ή κάθε μια από εμάς έχουμε αυτή την εμπειρία κάθε βράδυ και μετά τη χάνομαι κατά διάρκεια της ημέρας. Και περιμένουμε να ξανακοιμηθούμε το βράδυ. Γιατί λέω εγώ, και το λέει νομίζω και η Κορίνα, γιατί να μην κοιμόμαστε, όχι να κοιμόμαστε όρθιοι, γιατί να μην κοιμόμαστε ενώ είμαστε ξύπνοι. Να έχουμε και τις δύο καταστάσεις. Γιατί όχι. Όπως ξέρετε, ίσως έχετε ακούσει, όταν κλείνουμε τα μάθημα μαζί μας για λίγο, τότε πάνε πια... Ναι, πια όμως είναι τα αλφα. Όταν κλείνουμε τα μάθημα είναι τα αλφα. Κυριάκος, σωστά τα λέμε. Δεν το έχουμε αυτό. Νομίζω ότι... Πώς λέγεστε... Ναι, ο... Στο βήτα. Το άλφα. Το βαθύ σύμπλος είναι το δέντε και αυτό είναι το θίτα. Είπε πολύ καλά ο Θωμάς, πολύ σωστά είπε ο Θωμάς, ότι μεταξύ ύπου και ξύπνου είναι το άλφα, που είναι πολύ σημαντικά αυτά. διότι στα όρια των διαφορετικών καταστάσεων είναι το κουμπί. Μπορούμε να πούμε ότι εκεί είναι η πραγματικότητα. Δηλαδή μεταξύ το κενό, αλλά όχι το κενό όπως το σκεφτόμαστε όταν δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχουν τα πάντα εκεί, αλλά είναι κενό. Δεν είναι κάτι πράγμα. Εδώ στα βοηθικά δεν έχει πράγμα. Κι όμως είναι όλα εκεί. Λοιπόν, Σου δίνω πίσω το μικρόφωνο. Σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ για το διάλογο που κάνατε. Ευχαριστούμε.

Τον δόκτωρ Καφάτου. Θα ακολουθείς... Καφάτο. Θα ακολουθείς ένα μικρό απόσπασμα, το τελευταίο με την Κορίνα. και αργότερα θα παρακαλούσα τη Δ. Αθανασίας Φέ του Ιδιοκτήτρια Εκδόσεων Έσωπτρων να μας πει δύο λόγια. Οπότε, μαζί με τη βοήθεια του Αποστόλη, του μουσικού μας, ένα χειροκρότημα παρακαλώ για τον Αποστόλη. Είναι η μουσική υπόκρουση που οι συχνότητές της μας συντονίζουν στην πραγματικότητα για να γευτούμε και εμείς και το όνειρο στο ξύπνιο μας και το όνειρο στον ύπνο μας.

Εντάξει.