Παρουσιαση του βιβλιου που γραφεται μονο του (θεατρικο)

Χαίρομαι που βρίσκεστε εδώ. Είμαι η Αθανασία Ιστέφο. Είναι ο χώρος μου εδώ. Είναι το δικό μας το μαγαζί, τα φιβλία μας και τώρα έχουμε τη χαρά, εκτός από εσάς που είστε κοντά μας, να είναι ο κύριος Καφάτος, ο δόκτωρ Καφάτος, καθηγητής στην Ένδρα Υπολογιστική στο Πανεπιστήμιο Φλέτσερ, η κορίνα μας, ο δόκτωρ ψυχιατρικής, ο κύριος Λουκάς, ο Ιωνάς που θα κάνει θεατρικό με την Κορίνα... και ο Αποστόλης που θα έχουμε την μουσική υπόκριση. Εύχομαι να είναι μία εμπειρία σημαντική. Είμαι σίγουρη ότι θα είναι. Θα ξεκινήσουμε με δύο βιωματικά... και μετά θα ακολουθήσουν οι ομιλίες.

Ναι.

Σας ευχαριστώ να περάσετε όμορφα.

Δύο αποσπάσματα από το... Συνειδητό ονείρεμα, πήγε πρώτα και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη που υπήρχε στο δωμάτιο. «Ονειρεύομαι, ονειρεύομαι, ονειρεύομαι». Κοίταξε τις παλάμες του και μετά τα δάχτυλα το χεριό του από την επάνω μεριά. Ξεφύσησε καθώς ένιωθε ότι δεν μπορεί να το καταφέρει χωρίς πολλή εξάσκηση και ξάπλωσε λέγοντας «ονειρεύομαι, ονειρεύομαι». Έτσι τον πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή άκουσε βήματα. Ανακάθισε στο κρεβάτι του και ρώτησε «Του άθανε εσύ είσαι» Δεν πήρε όμως καμία απάντηση. Σηκώθηκε και πήγε πίσω από την πόρτα. Ακούμπησε το αυθί του στην πόρτα για να ακούς καλύτερα. Τα βήματα ακούστηκαν πιο δυνατά και κατάλαβε ότι όποιος και αν πλησιάζει προς την πόρτα του θα τον έβλεπε. Έκανε ένα βήμα πίσω. Ήταν στενά σε εκείνο το σημείο και ακούμπησε την πλάτη του στο μυτήρα. Την πόρτα άρχι Το φως από τα περίεργα κεριά την έκανε να μπορέσει να τον διακρίνει αμέσως. Ο Ταρκέλφ δεν κουνήθηκε καθόλου. Έμεινε να την κοιτάζει. Ήταν πολύ όμορφη, με ξανθά μακριά μαλλιά και είχε μεγάλα μάτια με απίστευτο καθαρό βλέμμα και δεν μπορούσε να αποφασίσαν τα μάτια της να ήταν γαλάζια ή πράσινα. Ήταν λες και είχαν δύο χρώματα, μία το ένα, μία το άλλο, ανάλογα με το πώς έπεφτε το φως επάνω τους. Φορούσε μια μακριά μπλε σκούρα φούστα, η οποία έδινε στη μέση της και έχει στο κέντρο της φούστας ένα πολύχρωμο κύκλο σαν ήλιο και μια κοντή κοντομάνικη μπλούζα που άφηνε να φαίνεται κοιλιά της. Ήταν αισθητά πιο ψηλή από τον Ταρκελ.

Γεια σου Ταρκελ.

Ποια είσαι?

Είμαι η Μάγια.

Τι θέλεις?

Να σου δείξω κάτι θέλω. Δεν με φοβάσαι. Έλα μαζί μου. Μπλέψε αυτή την πόρτα. Θα ήθελες να την περάσουμε. Πρέπει να μου πεις ότι θέλεις για να μη σε πάρω μαζί μου χωρίς την πένση σου.

Αυτή η πόρτα δεν βρισκόταν εδώ πριν.

Ε, και? Σε βλέπω ντρομένο και ανήσυχο. Μήπως θέλεις λίγο νερό?

Ε, δεν ξέρω, δεν ξέρω. Δεν μου αρέσει όλο αυτό. Ο Νταρκέλ γύρισε το πρόσωπό του στονυπτήρα, άνοιξε τη βρύση, ήπια νερό, έριξε και λίγο στο πρόσωπό του και καθώς σήκωνε το πρόσωπό του, κοιτάχτηκε άθελά του στον καθρέφτη. Τότε ενεργοποιήθηκε το υποσυνειδητό του και αναρωτήθηκε από μέσα του φευγαλέα «Ονειρεύομαι». Τότε σαν να πήρε άλλο χρώμα το δωμάτιο, σαν να έγινε πιο φωτεινό. Γύρισε και κοίταξε προς το κρεβάτι. Είδε το σώμα του εκεί να κοιμάται. Το σώμα μου. Εγώ. δείχνοντας μία το κινησμένο σώμα του, μία κοιτώντας τον όρθιο εαυτό του. Τι στο καλό!

Επιτέλους, κατάλαβες ότι ονειρεύεσαι!

Απίστευτο! Είσαι λοιπόν στο όνειρό μου!

Ναι, τρύποσα στο όνειρό σου. Τώρα τι λες, θα με απολουθήσεις!

Άνοιξε την πόρτα και συνέχισε να τρέχει μαζί της καθώς ένα εκτυφλωτικό φως απλώθηκε γύρω της. Βρισκόταν έξω σε μια παραλία. Η θάλασσα ήταν υπερβολικά ήρεμη, ήταν άπνια, η θερμοκρασία τέλεια. Πρώτη φορά βλέπω θάλασσα.

Καλώς όρισες, πανευροχώρα. Τώρα εδώ μπορείς να κάνεις ό,τι εσύ θέλεις. Δοκίμασα να κάνεις τη θάλασσα να έχει κύματα.

Μα δεν έχω δει θάλασσα, ούτε κύματα, ούτε ζωγραφιές ποτέ.

Μπορείς είτε να φανταστείς ότι φυσάει, είτε να φανταστείς κύματα. Απλά σκέψου μέσα σου, θέλω να έχει κύματα. Θέλω να έχει αέρα. Και θα γίνει.

Θέλω αέρα και κύματα. Θέλω να έχει αέρα και κύματα. Αμέσως του Ντακέλφ άρχισε να νιώθει ένα απαλό αεράκι να φυσάει στο μέτωπό του και να ανασηκώνει ελαφρά τα μαλλιά του. Το αεράκι πολύ γρήγορα άρχισε να δυναμώνει και η θάλασσα απέκτησε κύματα. Απίστευτο! Εδώ είμαι κάτι σαν Θεός.

Παντού είσαι σαν Θεός. Για την ακρίβεια, είσαι Θεός. Όπως όλοι. Αλλά η λύθη δεν επιτρέπει να το θυμόμαστε. Όπως και οι επιθύσεις είναι τόσο βαθιά αριζωμένες που δεν επιτρέπουν να κάνουμε τι θέλουμε. Εμείς οι ίδιοι είμαστε τα μόνα φρένα για τις δυνατότητές μας.

Ακούγεσαι πολύ σοφή.

Ευχαριστώ.

Ξαφνικά.

Άρχισαν να φτερώνουν φτερά στη Μάγια ίδια με τον Ταρκελφ, στην πλάτη της και το σώμα της. Αλλά το σώμα της άρχισε να κοντένει. Όταν έφτασε ένα κεφάλι πιο χαμηλά από τον Ταρκελφ, σταμάτησε να κοντένει. Ο Ταρκελφ την κοιτούσε σοκαρισμένος. Η Μάγια φαινόταν να μην είναι τελείως ευχαριστημένη. Κοίταξε τον Ταρκελφ από την κορφή ως τα νύχια και έκανε... Έκλεισε τα μάτια της και ξαφνικά άρχισαν να αλλάζουν τα ρούχα της. Όταν τελείωσε και αυτή η μεταμόρφωση, είπε...

Τώρα μάλιστα, πώς σου φαίνομαι.

Ο Νταρκέλφ την κοιτούσε πραγματικά αποσβολωμένος. Χάζευε το όμορφο κουστάν που ξαφνικά φορούσε ένα τυρκουάζ μακριφόρεμα κολλητό μέχρι τη μέση και από τη μέση και κάτω άνοιγε φάρτενε πράγμα που την έκανα μια σαν γοργόνα. Τα μαλλιά της είχαν αλλάξει κι αυτά. Ήταν πιασμένα σε πολλές πλεξούδες τυλιγμένα σε τυρκουάζ κορβέλες. Ήταν ολόιδια με παμνέ Πολύ όμορφη είσαι!

Ευχαριστώ, αλλά μέτραμε μέχρι το δέκα.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, οχτώ, εννέα, δέκα!

Ωραία! Ξέρεις, όταν ακούμε κάτι θετικό πρέπει να μένουμε σε αυτό δέκα δευτερόλεπτα.

Γιατί?

Θα έχεις παρατηρήσει ότι ο εγκέφαλος όλων έχει συνηθίσει να φολάει στα αρνητικά. Αυτό έχει γίνει σαν συνήθεια από τα πολύ παλιά χρόνια, για προστασία. Για παράδειγμα, κάποτε έπρεπε να θυμάται κάποιος που είναι η φωλιά μιας σαρκούδας για να προστατευτεί όταν πήγαινε για κυνήγη. Τώρα πια στον κόσμο μου δεν χρειάζεται να συμβαίνει έτσι. Δεν υπάρχουν πια αυτοί οι κίνδυνοι. Πρέπει λοιπόν να ανοίξουμε νέους δρόμους στον εγκέφαλό μας, θρετικούς. Να δημι που σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε το μυαλό μας που αναζητά τις αρνητικές σκέψεις, επειδή έτσι έχει παιδευτεί άνω τους αιώνες, και να χτίσουμε μια συνήθεια στο να επικεντρωνόμαστε στα θετικά. Πρέπει λοιπόν να στεκόμαστε σε κάθε διοθετικό για δέκα δευτερόλεπτα, γιατί τότε πυροδοτούνται νέες συνάψεις. Αν, για παράδειγμα, δεν έμενα δέκα δευτερόλεπτα στο θετικό σχόλιο που μου έκανες ότι είμαι όμορφη, και αποτροπεί ότι οτιδήποτε άλλο βιαζόμουν να το προσπεράσω, τότε Εκείνοι που θα έφεραν μια σκέψη του στιλ «και όμως δεν νιώθω τόσο όμορφη σήμερα», ενώ αφήνοντας τον εαυτό μου να βιώσει το συνέχημα που έφερε αυτό το θετικό σχολείο σου, δισεκατομμύρια συνάψεις μέσα στο μυαλό μου ενεργοποιήθηκαν και με το πέρασμα των δέκα δευτερολέπτων δυνάμωσαν κι όλας. Τότε δυναμώνει και η εσωτερική μου δύναμη και μπορώ να προσελκύω σιγά σιγά στη ζωή μου όλο και περισσότερα πράγματα θετικά από το θυμό. Να σου πω ένα μυστικό που είπα πριν στον Ταρκέλο. Αν καταφέρεις να κρατήσεις μια θετική σκέψη συνεχώς για 68 δευτερόλεπτα, δεν γίνεται να μην υλοποιηθεί. Αν το προσπαθήσεις, θα δεις ότι δεν είναι εύκολο. Θα σκέφτεσαι, για παράδειγμα, θέλω να εμφανιστεί ο Μέριλ. Αλλά τελευταία θα έρχεται η αφουσβήτηση. Μα είναι δυνατόν να εμφανιστεί. Και αν εποθέτω τάδε... Αν όμως καταφέρεις και κρατήσεις τη σκέψη, την εικόνα, οραματιστείς ότι ο Μέριλ είναι δίπλα σου και κρατήσεις αυτή την εικόνα για 68 ευθερώ λεπτά, τότε θα υλοποιηθεί οπωσδήποτε αυτό που θυμίζεις. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Και πού ξέρεις εσύ για τον Μέριλ.

Είναι δύσκολο να σου εξηγήσω τώρα. Δεν μου επιτρέπεται για διάφορους λόγους. Όμως μην ανησυχείς. Σε διαβεβαιώνω ότι θέλω το καλό σου. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. Να ξεπεράσεις πιο εύκολα και πιο γ Μπες ότι είμαι κάτι σαν η νερά η δαιμονάς σου. Ήξερες ότι κορονάς σου μιας και έχω ξεπηκανία φτεράκια αυτά.

Πώς τα κατάφερες και μεταμορφώθηκες έτσι.

Με τον ίδιο τρόπο που κατάφερες και εσύ να δημιουργήσεις σχήματα και αέρα. Εδώ στο όνειρο, ό,τι ζητάμε γίνεται άμεσα. Και στην πραγματική ζωή γίνεται το ίδιο. Απλά και δεν το πιστεύουμε τόσο πολύ ότι έχουμε αυτή τη δύναμη. Και έτσι υπάρχει πάντα μια χρόνο καθυστέρηση στην υλοποίηση.

Ξέρεις αν ο Μ Αν οραματίζεις ότι.

Είναι καλά, θα είναι καλά.

Η μάγια τον τράβηξε από το χέρι και άρχισε να τρέχει. Πράγμα που ανάγκασε και τον Ταρκελβ να αρχίσει να τρέχει χέρι με χέρι ξοπίσω της. Πού πάμε!

Θα τα δεις.

Η πρώτη.

Επίσκεψη.

Εκείνη τη στιγμή ένα μεγάλο, χύπρινο, λαμπερό φως, σαν στήλη, σαν ένα κάθετο φωτεινό μονοπάτι, εμφανίστηκε από το ταβάνι μέχρι το σώμα της. Υπήρχε μια καταμάχητη έλξη σε αυτό το φως που τραβούσε το σώμα της προς τα επάνω και άρχισε έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη να αιωρείται πάνω από το κρεβάτι οριζόντια. Το φως αυτό άρχισε να ανεβάζει προς τα επάνω, όλο ένα και πιο πάνω, ώσπου πέρασε μέσα από το ταβάνι και βρέθηκε σε έναν άγνωστο χώρο. Σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν τρόμαξε καθόλου, δεν έβγαλε ούτε άχνα, γιατί κάτι μυστήριο την έκανε να νιώθει πολύ όμορφα όσο ήταν μέσα σε αυτό το φως. Όταν ένιωσε ότι το περίεργο αυτό ταξίδι ολοκληρώθηκε, άρχισε να κοιτά γύρω της. Ήταν ακόμα ξαπλωμένη ανάσκελα. Έκανε να ζυκωθεί, αλλά ακούστηκε ένα γκτ γιατί το κεφάλι της τύπησε κάτι σαν τζάμι, σαν γυαλί. Άπλωσε τα χεράκια της να νιώσει τι ήταν αυτό, γιατί ήταν σαν αόρατο και κατάλαβε ότι βρίσκεται μέσα σε ένα σωλί. Προσπάθησε να κοιτάξει γύρω της. Οι πύχοι του χώρου αυτού είχαν καμπυλότητα. Μπορούσε να δει ότι μέσα σε αυτό το χώρο υπήρχαν άνθρωποι, τρεις άντρες, τρεις γυναίκες, όλοι υπερβολικά υψηλοί και πανέμορφοι, ντυμένοι με άσπρες ρόμπες, σαν γιατροί. Σαφνικά άκουσε μια φωνή αντρική, αρκετά βαριά, αλλά γεμάτη καλωσύνη που είχε ηχό. Καλωσόρισες Ελίκη.

Δεν με λένε Αλίκη. Γιατί σας ακούω τόσο περίεργα, σαν να είσαι το Θεό σου.

Είσαι πολύ χαριτωμένη. Καταρχάς είπα Ελίκη. Με ε, όχι με α. Δεύτερον, με ακούς έτσι επειδή με ακούς μέσα στο κεφάλι σου. Αυτό ονομάζεται τηλεπάθεια. Αυτόν τον τρόπο χρησιμοποιούμε εμείς εδώ. Και εσύ δεν χρειάζεται να μιλάς δυνατά. Δοκίμασε να μιλήσεις μέσα σου κατευθυνόμενη προς εμένα. Συγκεντρώσου λίγο και προσπάθησε. Σιγά-σιγά θα συνηθίσεις και θα ακούς κανονικά τη φωνή μου. Όχι σαν του Θεού με ηχό.

Γεια σας.

Χαίρε Ελίκη. Χαίρε Ελίκη. Ελίκη. Γεια σου Ελίκη. Καλημέρα. Τι κάνεις. Πόσο γρήγορα μαθαίνεις Ελίκη. Μην τρομάζεις. Απλά μίλησες στον πληθυντικό και σου απάντησαν και οι άλλοι μιας και μπορούν να ακούν. Με λίγη εξάσκηση θα μπορεί να σ' ακούσει μόνο αυτός που επιθυμείς.

Μ' αρέσει αυτή η τηλεπάθεια. Μα γιατί με φωνάζετε, Λίκη?

Αυτό είναι ένα από τα ονόματά σου. Το όνομα αυτό περιέχει τη συλλαβή Ελ, που σημαίνει φως. Σε εναρμονίζει με το φως, με την ενέργεια του θείου φωτός. Σε θεραπεύει παράλληλα, κάτι που σου χρειάζεται γιατί έχεις περάσει πολλά. Δεν μας επιτρέπεται να σου πούμε ακόμα, όμως κάποια στιγμή θα μάθεις. Προς το παρόν κλείσε τα ματάκια σου και μπορείς να απολαύσεις έναν ύπνο πανέμορφο, αγγελικά πλασμένο, καθώς θα σε θεραπεύουμε και θα σε εναρμονίζουμε με το άλλο σου μισό. Η Μάγια ανασήκωσε λίγο το κεφάλι της και είδε ότι από το σωλήνα της στο ύψος των γεννητικών οργάνων έβγαινε ένα μακρύ χοντρό καλώδιο πολύχρωμο σε έντονα φωσφοριζέ χρώματα που έφτανε σε ένα παράλληλα τοποθετημένο σωλή.

Ποιο είναι αυτό το αγοράκι. Εγώ θέλω να μου φέρετε εδώ παρέα το φίλο μου, τον Νικολάκη. Και που βρίσκομαι.

Πίστεψέ μας. Μια μέρα θα είσαι πολύ χαρούμενη σε αυτό το σωλήνα. Μια μέρα θα είσαι χαρούμενη που σε αυτό το σωλήνα είναι το συγκεκριμένο αγοράκι. Όσο για το που βρίσκεσαι, ο χώρος αυτός είναι διαστημόπλαιο.

Τι είναι διαστημόπλαιο.

Ένα όκημα που ταξιδεύει στο διάστημα. Τώρα πες μου πώς νιώθεις.

Νιώθω πολύ καλά. Πρώτη φορά τόσο χαρούμενη. Θα έλεγα ότι νιώθω σαν να μου γαργαλάνε την καρδιά μου.

Ωραία. Αυτό είναι ιδανικό. Κλείσε τα ματάκια σου και ευχαριστήσου το. Και όταν ξυπνήσεις στο σπίτι σου στη γη να θυμάσαι πως όποτε θέλεις μπορείς να μας καλείς. Η μάγια κλείσε τα μάτια της και αποκοιμήθηκε. Ένα όμορφο ήρεμο ύπνο που είχε δεχάνει από όταν ήταν μωρό. ήταν το πρώτο βράδυ που δεν έκλαψε. Όταν ξύπνησε βρέθηκε στο κρεβάτι της και αναρωτιόταν αν ήταν αληθινό όλο αυτό. Όλη τη μέρα οι σκέψεις της βρισκόταν εκεί.