ΠΩΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ "empath" ΣΕ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ! ΔΩΡΕΑΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ!

Γεια σας, φίλοι μου. Τελείωσαν, νομίζω, οι περιπέτειες και ξεκινώ να είμαι πάλι κοντά σας. Λοιπόν, θα ξεκινήσω αυτό το βίντεο με ένα παράδειγμα από τη ζωή του Άροντα. Είναι ένας YouTuber, τον οποίον παρακολουθώ αρκετά. Ταυτόχρονα πολύ μαζί του, γνωρίζει και για τους ερχόμενους... Είναι μόνο στα αγγλικά, βέβαια, οπότε κάποια πράγματα που λέει... Θα σας τα μεταφράσω τώρα. Μιλάει λοιπόν σε ένα βίντεο του για τους empath και συμφωνώ πολύ με αυτά που λέει. Θα ξεκινήσουμε ως παράδειγμα από τη ζωή του για να φτάσουμε εκεί που χρειάζεται να φτάσουμε. Ο Άρων από τα έξι μέχρι τα δεκαέξι μεγάλωσε με μητριά. Μία μητριά ναρκυσίστρια που το χειραγωγούσε πάρα πολύ όπως όλους στην οικογένεια, όπως κάνουν όλοι οι ναρκυσίστες. Το χειραγωγούσε σωματικά, συναισθηματικά, δεν τον έτρεφε καλά σαν παιδί. Όταν λοιπόν ο πατέρας το χώρισε Ο Άρων, αντί να νιώσει καλά, ένιωσε ότι έχασε την ασφάλειά του. Όταν έχουμε συνηθίσει σε κάτι που μας είναι γνώριμο και μαθαίνουμε να νιώθουμε ασφαλής μέσα σε αυτό. Δηλαδή, μαθαίνουμε να νιώθουμε καλά μέσα στο άσχημο γιατί είναι το γνώριμο. Και ξέρουμε μέχρι που μπορεί να φτάσει. Όμως όταν ξαφνικά κάποιος μας δώσει αγάπη, μας δώσει θετικά πράγματα, μας δώσει θετικότητα, τότε τα χάνουμε. Τότε νιώθουμε ανασφάλεια γιατί είναι το καινούργιο. Το άγνωστο, λοιπόν, είναι που φοβούνται οι άνθρωποι. Ο Άρων, λοιπόν, όταν έχασε τη ΜΤΡΙΑ, άρχισε να σκέφτεται, «Ουάου, τώρα μπορώ να κάνω τα πάντα. Μπορώ να μην δουλεύω όλη τη μέρα στον κήπο. Μπορώ να βλέπω τηλεόραση. Μπορώ να έχω φίλους. Δεν θα βρίσκω τον πελά μου όλη την ώρα. Δεν θα έχω βασαρίες και εντάσεις». Αλλά άρχισε να έχει το φόβο ότι κάτι άσχημο μπορεί να του συμβεί. Διότι έφυγε αυτό το σίγουρο, αυτός το οποίο ένιωθε ασφ Αυτό λοιπόν πώς εξηγείται. Εξηγείται γιατί από μικρός είχε πάρει την απόφαση, διότι οτιδήποτε νιώθουμε είναι απόφαση ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε και μπράβο του γιατί είναι πολύ συνειδητοποιημένος λέει, είχα πάρει την απόφαση πολύ μικρός να νιώθω ασφαλής μέσα στο κομμάτι πραγματικότητας αυτής της γυναίκας. Όμως δεν έχει αντιληφθεί ότι αυτό τον έκανε γενικά να νιώθει ασφαλές μέσα στο κομμάτι πραγματικότητας πάντα κάποιου άλλου. Και θα δείτε παρακάτω τι εννοώ. Κι έτσι μετά το χωρισμό του πατέρα του έπρεπε να βρει τώρα κάποιον άλλον ώστε να χρησιμοποιεί την πραγματικότητα κάποιου άλλου για να νιώθει ασφαλής. Και φυσικά τι θα προσέλκει, θα προσέλκει ένα ίδιο μοτίβο. Έτσι, λοιπόν, προσέλκυσε την πρώτη του σχέση μια κοπέλα που ήταν στο ίδιο στυλ ναρκισισμού όπως η Μητριά. Προπαθούσε συνέχεια να τον ελέγχει, να έχει το κοντρόλ πάνω του, ήταν πολύ ζελιάρα, πολύ κακοποιητική, τον χτύπαγε. Ήταν πάντα θυμωμένη μαζί του, όπως και η Μητριά του. Ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Όταν τη χώρισε, βρήκε δουλειά σε ένα μαγαζί με παπούτσια. Έγινε πολιτής γυναικείων παπούτσιών. και ο μάνατζέρ του ήταν και αυτός ίδιος με τη μητριά και την κοπέλα. Υπήρχε λοιπόν πάντα κάποιος, για να αντανακλά αυτό το μοτίβο, επειδή πάντα προσελκύουμε το γνώριμο, γιατί μέσα σε αυτό αισθανόμαστε ασφαλές, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε. Προσελκύει λοιπόν συνέχεια, όχι μόνο το να ζει γενικά μέσα στην πραγματικότητα κάποιου άλλου, Δηλαδή είμαστε ενέργεια κάποιου άλλου, αλλά το συγκεκριμένο μοτίβο, γιατί μέσα σε αυτό είχε μάθει να νιώθει ασφάλεια. Όταν μετακόμισε λοιπόν, πριν λίγους μήνες στη Σεντώνα, που το είχε όνειρο να πάει στη Σεντώνα, μετακόμισε πάλι με φίλους του, με τους καλύτερους του φίλους, αντί να μετακομίσει μόνος του. και έμεινε μαζί τους 8 μήνες. Και μετά συνειδητοποίησε, με τη βοήθεια ψυχιά του και Life Coach, ότι ένιωθε ασφαλής μέσα στο δικό τους κομμάτι πραγματικότητας. Πάλι χρειαζόταν κάποιους με τους οποίους να νιώθει ασφαλής. Συνειδητοποίησε επίσης ότι όλοι οι φίλοι του έπαιρναν αξία από εκείνον, επειδή εκείνος είχε το κανάλι στο YouTube, εκείνος είχε το όνομα κτλ. Υπήρχε αυτή η ανταλλαγή. Εκείνος λάμβανε την ασφαλεία ότι ζω στο κομμάτι πραγματικότητας κάποιου άλλου και οι άλλοι λάμβαναν την αξία. Το θέμα είναι ότι ο Άρων, και δεν ξέρω αν το γνωρίζει αυτό, θα μπορούσε να έχει προχωρήσει πολύ μπροστά. Γιατί οι επιθείσεις των φίλων του, τα μπλοκαρίσματα των φίλων του δεν τον αφήνουν να ανέβει πιο ψηλά ως τη δουλειά και να κάνει ο ίδιος με τον εαυτό του. Δυστυχώς. Είναι η κατεμιά του δηλαδή η άλλη, έτσι. Γιατί σίγουρα αποκλείται να κάνουν όσα εργασία έκανε εκείνος με τον εαυτό του. Και τότε λοιπόν το βοήθησε ο ΚΟΑΤ και ο ψυχίατρος να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να φτιάξει το δικό του κομμάτι πραγματικότητας που να μην συσχετίζεται με κανένας άλλου. Πάντα στη ζωή του έμενε με συγκρατήκους χωρίς να τους έχει ανάγκη λόγω θέματος υγείας. Τους είχε ανάγκη μόνο ψυχολογικά. Συνειδητοποίησε λοιπόν ότι χρειάζεται να έχει η ζωή του και ο χώρος του καθαρά τη δική του ενέργεια. Ανεξάρτητα από το πόσο κοντά θα συνεχίσει να παραμένει με τους φίλους του γιατί είναι κοινωνικό άτομο ο Άρων και πόσο συχνά θα τους βλέπει, έπρεπε να βρίσκεται ο ίδιος στη δική του ενέργεια. Και ξεκίνησε να το κάνει συμβολικά αυτό σαν μοιητική διαδικασία και έτσι αγόρασε ένα σπίτι στη Σεντώνα. και σιγά σιγά προσπαθεί να μένει εκεί μία μέρα τη βδομάδα μόνος του, δύο μέρες τη βδομάδα μόνος του, όσο το αντέχει αυτή η ανασφάλεια που έχει αποκτήσει τόσα χρόνια τώρα. Και φανταστείτε, είναι ένας άνθρωπος που βοηθάει άλλους να μην είναι ανασφαλείς. Και είναι πολύ καλό που ο ίδιος έχει ανασφάλεια. Ξέρετε στην Ελλάδα, τα έχετε λίγο ανάποδα. Στο εξωτερικό, το έχω ξαναπεί σε βίντεο, όταν εγώ ξεκίνησα να κάνω με τον Τόνι Ρόμπινς συνεδρίες, υπέγραψα συμβόλαιο ότι δεν θα απαιτώ ούτε μέσα μου, ψυχολογικά, ότι δεν θα το σκέφτομαι καν, ότι ο κότς μου, ο προπονητής μου, δεν θα έχει καταφέρει αυτά που θέλω εγώ να καταφέρω. Γιατί? Γιατί ο άλλος, ακόμα και αν δεν έχει καταφέρει αυτά που θες εσύ να καταφέρεις, μπορεί να σε βοηθήσει να τα καταφέρεις. Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να θεραπεύσεις έναν άλλον παρά τον εαυτό σου. Κανείς στον πλανήτη δεν έχει φτάσει στο σημείο αυτή τη στιγμή να μπορεί να θεραπεύει τον εαυτό του. Πρώτα θεραπεύουμε τους άλλους. Είναι πολύ υψηλότερο επίπεδο το να μπορείς να θεραπεύεις τον εαυτό σου. Οπότε, ξεκίνησε όπως πάνε να το κάνει συμβολικά. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα του σαν σύμβολο, ότι μπαίνει καθαρά στη δική του πραγματικότητα. Στη δική του καθαρή ενέργεια. Αλλά συνειδητοποίησε ότι δεν είναι μόνο ο φόβος για διάφορα που μας κάνει και το κάνουμε αυτό. Αυτή η τάση του να θες να είσαι τόσο πολύ με άλλους, στην πραγματικότητα των άλλων, είναι κάτι που το κάνουν οι έμπαθοι. Ελληνικά τους λέμε συναισθησιακούς ανθρώπους. Αυτοί δηλαδή που έχουν πάρα πολύ έντονα την συναίσθηση. Θα τους ονομάζω στο βίντεο όμως empath για μεγαλύτερη ευκολία μου. Ας πούμε λοιπόν πρώτα τι σημαίνεται να είσαι empath και τα σημάδια που δείχνουν ότι είσαι ένας τέτοιος. ώστε να ξέρετε κι εσείς αν είστε ή όχι. Και επίσης θέλω να σας δείξω αυτό το επεισόδιο, πώς να μετατρέψετε αυτά που οι έμπαθες θεωρούμε κατάρα, που τα έχουμε πάνω μας, να τα μετατρέψουμε σε δώρα και σε υπερδυνάμεις, γιατί στην πραγματικότητα είναι δώρα και υπερδυνάμεις, που οι άλλοι δεν μπορούν εύκολα να τα φτάσουν. Αλλά μια υπερδύναμη, θα την κάνουμε μια υπερδύναμη που να την ευχαριστιόμαστε κι εμείς, γιατί είναι κατάρα για εμάς επειδή την ευχαριστιούνται οι άλλοι γύρω μας και κατατροπώνει εμάς. Ας δούμε λοιπόν, θα δούμε πώς να το αλλάξουμε ώστε να χρησιμοποιούμε σωστά αυτή την υπερδύναμη. Τι είναι όμως έμπατς? Οι έμπατς λοιπόν είναι άνθρωποι που έχουν μία υπερδύναμη και συνήθως δεν το γνωρίζουν και έτσι δεν γνωρίζουν και πώς να τη χρησιμοποιήσουν. Πολλές φορές οι έμπατς νιώθουν σαν ένα φύλλο που κουνιέται όπου πάει ο άνεμος όταν βρίσκονται γύρω από άλλους ανθρώπους και νιώθουν μία ανάγκη για σταθερότητα, μία ανάγκη για προστασία γιατί συνεχώς προσπαθούν να προστατευθούν από την ανεντική ενέργεια των γύρω τους Γιατί μπορούν και την νιώθουν έντονα, την αναγνωρίζουν, την νιώθουν στο παιδί τους. Αυτό λοιπόν είναι ένα δώρο, αλλά μην ξέροντας πώς να το χρησιμοποιήσουν, το νιώθουν σαν μια κατάρα. Θα σας δείξω λοιπόν παρακάτω το διαλογισμό που χρησιμοποιήσε ο Άρων για να αλλάξει αυτό το πράγμα στη ζωή του. Θα το δείξω σε βίντεο, θα είναι ξεχωριστό βίντεο, που θα μπορούν όμως να το δουν μόνο όσοι έχουν κάνει εγγραφή στο κανάλι μου σαν συνδρομητές, μιας και δουξεκινώ ξανά αυτό. Εκεί θα μπαίνουν τέτοια σημαντικά βίντεο και φυσικά θα δοθεί σαν δώρο στους mastermind. Αυτή τη φορά, αυτό το βίντεο των συνδρομητών του καναλιού, θα είναι δωρό για τους Mastermind, γιατί έχω καιρό, λόγω των καταστάσεων, της μετακόμης και όλα αυτά, να τους κάνω συναδεία. Ας δούμε, όμως, τα σημάδια που δείχνουν ότι είσαι έμπαθη. Πρώτον, φυσικά, όπως το λέει και η λέξη από μόνη της, έχεις πολύ αυξημένη την ενσυναίσθηση. Για παράδειγμα, κάτι συμβαίνει σε ένα φίλο σου. Κατευθείαν νιώθεις ακριβώς όπως νιώθει εκείνος, τα ίδια συναισθήματα. Κάποιοι μου λένε, ναι, εγώ είμαι. Όμως παρατηρώ ότι όταν μου συμβεί εμένα κάτι άσχημο, τα συγκεκριμένα άτομα μπορεί να παρεξηγηθούν, να θυμώσουν και μου κάνουν πιο δύσκολη τη ζωή μου μέσα στη δυσκολία που έχω που αντιμετωπίζω ήδη. Όχι, αυτό δεν είναι έμπαθ. Ο έμπαθ νιώθει τόσο πολύ το τι ακριβώς νιώθεις. Δηλαδή το νιώθεις σαν να του συμβαίνει εκείνο. Δεν είναι ότι φαντάζεται πώς νιώθεις. Νιώθει σαν να του συμβαίνει εκείνο του ίδιου. Το νιώθει λοιπόν τόσο πολύ, Ένωνα, που δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κάτι να σε χειροτερέψει. Όχι γιατί... δεν θα παρεξήθη, αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος στο μυαλό του, χώρος στην ψυχή του, στην καρδιά του, να εστιάσεις σε κάτι δικό του ή στο εγώ του. Διότι είναι τόσο γεμάτος από το δικό σου συνέστημα που θέλει να λύσει αυτό το πρόβλημα. Θέλει να λύσει το πρόβλημά σου, να ανακουφιστεί εκείνος. Θέλει τόσο πολύ να φύγει αυτό το συνέστημα. δεν το αντέχει και εκείνος που δεν θα κάτσει να εστιάσει σε δικά του θέματα και θα δείξει μια τεράστια κατανόηση γιατί νιώθει ο ίδιος ακριβώς το τι νιώθεις εσύ. Πάμε παράδειγμα που ήταν ένας φίλος μου ο οποίος δεν μου είχε πει ότι νιώθει ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Δεν μου το είχε πει. Ήταν πριν 2-3 χρόνια. Λοιπόν ξαφνικά Ήρθα τον φιλοξενούσα σπίτι και ξαφνικά, μετά από λίγο, αρχίζω να νιώθω ότι θέλω να αυτοκτονήσω. Πρωτόγνωρο για μένα, δεν είχα καμία αιτία. Το όνειρο θα σαν ήταν δικό μου. Έτσι είναι ο έμπαθος. Το νιώθει σαν δικό του. Και προσπαθώ να το καταλάβει γιατί το νιώθει. Κατάλαβα, ναι. Το νιώθει σαν δικό του. Είχα μιλήσει τότε με τον Τον Κάμπελ και του είχα πει ότι νιώθω αυτό πράγμα Γιατί έχω πάθει, σαν να έχω φοβερή ακατάθλιψη, γιατί έχω πάθει. Και μου λέει, ποιος είναι έτσι καταθλιπτικός γύρω σου. Λέω, είναι ένας φίλος μου που έχει έρθει και μένει εδώ. Και κλείνει τα μάτια, ο Τόμ βγαίνει από το σώμα του, βλέπει και μου λέει, αυτός το νιώθει. Εσύ απλά το κάνεις pick up. Εσύ απλά αντιλαμβάνεσαι ότι νιώθει αυτός. Και μάλιστα τότε μου είπε ότι μπορείς να βρεις τον τρόπο να το κάνεις off, να κλείνεις την αισθανόσεις όποτε θέλεις, για να μην λαμβάνεις όλο αυτό τον άλλον, γιατί είσαι πάρα πολύ δυνατή empath. Λοιπόν, ο empath το νιώθει σαν δικό του. Το νιώθει αμέσως και όταν είναι πιο συνειδητός, ο empath μπορεί να το διαχωρίσει και να πει, όπου κάτσε, αυτό δεν είναι δικό μου, Και μπορεί ακόμα και να κλείσει τα μάτια του να δει ποια νου είναι. Αυτά τα μαθαίνουμε στην Ακαδημία. Τα μαθαίνουμε. Γιατί δυναμώνουμε πνευματικά και μπορούμε να το νιώσουμε. Δεύτερον, πολλές φορές, επειδή ακριβώς νιώθουμε τα συναισθήματα των άλλων, αν νιώθουμε πολλών ατόμων ταυτόχρονα, μπορούμε να μπερδευτούμε πάρα πολύ και να νιώθουμε αυτό το μπούκομα που μας πηγαίνει σε κρίση πανεκού. Τρίτον, πολλοί έπαθς έχουν δυνατή διέσθηση, επειδή είναι πολύ ευαίσθητοι στις ενέργειες. Βέβαια, ξέρουμε πλέον, έτσι από τη σύγχρονη φυσική, δεν υπάρχει ενέργειά, υπάρχει όμως πληροφορία. Άρα λαμβάνουμε, είμαστε πολύ ευαίσθητοι στο να λαμβάνουμε όλες αυτές τις πληροφορίες. Αν λαμβανόμαστε την πληροφορία, είμαστε μετά δίδυο άλλος, μπορούμε και διαβάζουμε τους ανθρώπους, διαβάζουμε την υγεία τους, τον οργανισμό τους, το σώμα τους. Διαβ Αλλά όχι από τη φυσιογνωμία. Καμία σχέση. Αυτό έχει λογική. Μέσα έχει άλλα πράγματα. Όχι από τη γλώσσα του σώματος. Όχι. Ο έμπαθ απλά διαβάζει. Απλά νιώθει. Απλά βλέπει. Και από τη στιγμή που έγινε σε εμένα η αναβάθμιση συνειδητότητας το 8, μπορώ χωρίς καν προσπάθεια να νιώσω τι συμβαίνει με τον καθένα. Αλλά όχι μόνο αυτό το απλό του έμπαθ. Λαμβάνω εικόνες. Το απλό του έμπαθ το είχα κι εγώ πριν. Αυτό που έχω τώρα είναι, λαμβάνω ακόμα και εικόνες αν θελά μου. Λαμβάνω πληροφορίες για το άτομο, τι να του πω να κάνει, ποια τεχνική να κάνει, τι θα τον βοηθήσει. Βλέπω αν ισχύει κάτι που μου λένε. Μου λένε μια πληροφορία και κατευθείαν μου έρχεται η εικόνα και βλέπω αν ισχύει ή όχι. Ανεξάρτητα ότι δεν τους το λέω. Δεν τους το λέω ότι ξέρω την αλήθεια για να Γιατί σκέφτεται κιόλας, έτσι, ο έμπαθ. Αν πληγωθεί ο άλλος, πληγώνεσαι εσύ. Οπότε, δεν το στολέμουν, γιατί μεταβασανισόμαστε εμείς ίδιοι. Η αρσινέστηση, λοιπόν, είναι μια ικονότητα επιβίωσης και υπάρχει στους έμπαθ και γι' αυτό αναπτύσσεται σε νεαρή ηλικία συνήθως, σαν μηχανισμός επιβίωσης. Ένα παράδειγμα και πάλι από τη ζωή του Άρων, που μοιάζει πολύ με τη δική μου ζωή, βέβαια, και όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο καταλαβαίνετε τι εννοώ. Όταν ήταν μικρός που ήταν με αυτή τη μητριά και ήθελε να πάει για παράδειγμα σε διαγωνισμό που έκαναν διάφορες μπάτες στο σχολείο και ήθελε πολύ να πάει. Ήξερε ότι αν έλεγε θέλω να πάω, η χειριστική μαμά του έβρισκε πάτημα πάνω σε αυτό, το χρησιμοποιούσε και του έλεγε όχι δεν θα πας γιατί δεν καθάρισες το πάτε. Παρόλο που όλη την ημέρα τον είχε και καθάριζε πράγματα στον κήπο. Δεν καθόταν ποτέ. Όμως αν έπιανε την ενέργειά της, την πληροφορία έτσι, απλά το λέω ενέργεια και έχω πιο κωθικά για να καταλαβαινόμαστε, γιατί περισσότεροι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει ενέργεια. Λοιπόν, αν έπιανε την ενέργειά της ότι δεν θα τον άφηνε, τότε της έλεγε, πω πω πόσο βαριέμαι να πάω, χρειάζεται να κάνω πολλή δουλειά, να κάνω μεγάλη προετοιμασία, είναι πολύ σκόπος. Τότε αυτή τα έπαιρνε στο κρανίο και του έλεγε, νομίζεις ότι θα το κλειτώσεις, θα πας. Κι έτσι κατάφερνε να τον αφήνει να πάει. Έπρεπε λοιπόν να αναπτύξει την ανσυναίσθηση αναγκαστικά. Έπρεπε να αντιλαμβάνεται κάθε στιγμή σε τι κατάσταση βρίσκεται η ενέργειά της, την πληροφορία λαμβάνει δηλαδή από εκείνη και να είναι ο ίδιος πλήρως ο μάστερ της δικής του ενέργειας ώστε να επιβιώνει. Μια συνέστηση είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης και όσοι από εμάς το ασκούμε συνειδητά, πλέον ξέρετε τι εννοώ. Ο μηχανισμός αυτός επιβίωσης σας βοηθά να κατανοείτε τους γονείς σας, την οικογένειά σας, τους φίλους σας, τους εχθρούς σας, ώστε να επιβιώνετε αποφεύγοντας τον πόνο. Και μετά, μέσα στη ζωή, συνεχίζει να είναι μία πρόκληση. Γι' αυτό οι έμπαθες έχουν συνεχές άγχος. και αν δεν είναι αρκετά δυνατοί χαρακτήρες και έχουν πολλά ψυχολογικά προβλήματα, δηλαδή δεν έχουν εκείνο το σθένος της ψυχής, θα τους δείτε τελικά να κλείνονται πολύ στον εαυτό τους. Αυτό όμως είναι ότι είσαι αδύναμος. Σου λείπει το σθένος. Είσαι ασθενής. Είναι λοιπόν αρρώστια το να επιλέγουμε τη μοναξιά. Ο προβληματικός έμπαθ, που είναι και αδύναμος, θα διαλέξει τη μοναξιά. Η υγεία βρίσκεται, όπως έλεγε ο Σοκράτης, στην κοινωνικοποίηση, στο να είσαι με πολλούς ανθρώπους, στο να θέλεις να βρίσκεσαι με ανθρώπους πολλούς. Γι' αυτό και τώρα, άλλωστε, μας κάνουν αυτά που μας κάνουν, έτσι, οι κυβερνήσεις, για να μας καταντήσουν μόνος μας, δηλαδή προβληματικούς. Εν άλλου σημάδι είναι ότι οι έμπαθοι νιώθουν καλύτερα με το να κοιτάνε τη θάλασσα, παρά να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα. Εντάξει, μιλάμε για άνθρωπους που δεν τους συμβαίνει αυτό, λόγω κάποιου φόβου τους, έτσι. Θέλουν να αγκαλιάζουν δέντρα, είναι σαν βάλσαμο για αυτούς, γιατί επιτέλους λαμβάνουν στιγμιαία μια πιο άδεια πληροφορία, μια πιο ουδέτερη πληροφορία. Όχι όπως την πληροφορία που λαμβάνεις, τον αγκαλιάζεις σε έναν άνθρωπο που λαμβάνεις όλο αυτό το γεγονός των σκεψιών του. Θέλουν να είναι σε μεγάλους χώρους, και έξω και μέσα, δηλαδή θέλουν το σπίτι τους να έχει πολύ χώρο Εμένα, άμα δείτε εδώ, θέλω τεράστιο, ας πούμε, χώρο στο σπίτι, γιατί οι σκέψεις των άλλων που είναι μέσα στο σπίτι γίνονται πιο διάσπαρτες τότε. Δεν θέλουν τους δυνατούς θορύβους της πόλης, ας πούμε, κι όλο αυτό. Μερικοί έμπαθς, που είναι πιο αδύναμοι, πάνε στο άλλο άκρο του να μην νοιάζονται, του να γίνονται αδιάφοροι, ώστε να μην λαμβάνουν την ενέργεια των άλλων ανθρώπων. Ανήκουν στη κατηγορία των ασθενών έμπαθ, των αδύναμων έμπαθ. Μπορεί να ξέρετε κάποιον που να είναι έτσι, οπότε να του πείτε να μην ανησυχεί γι' αυτό, γιατί πρέπει να δυναμώσει πνευματικά. Άλλωστε, έχουμε όλα τα εργαλεία πλέον στην Ακαδημία, αλλά και ο διαλογισμός που θα μπει στο βίντεο των συνδρομητών αυτού του καναλιού θα τους βοήθησει αρκετά, πιστεύω. Οι έμπατς ξέρουν πότε κάποιος λέει ψέματα. Είναι υπερβολικά εύκολο για αυτούς. Πάντα ήταν εύκολο για μένα να νιώθω πότε κάποιος λέει ψέματα, αλλά ταυτόχρονα και τις αληθινές προκθέσεις του άλλου. Γι' αυτό όταν ακούμε ένα ψέμα, που μπορεί να μην το πούμε, λες ψέματα, γινόμαστε κατευθείαν Τούρκοι. Τα νιώθουμε όλα πολύ έντονα. Είναι κάτι που γίνεται σαν δεύτερη φύση μας και είναι περίεργο για εμάς το γιατί οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να το δουν. Σου λέει ο άλλος, μου έτυχε πρόσφατα, μου έλεγε ένας φίλος, αυτό το άτομο έχει καλή ψυχή. Έλα όμως που εγώ ένιωθα έντονα ότι δεν έχει καλές προθέσεις. Νιώθεις λοιπόν ότι ο άλλος δεν έχει καθαρές προθέσεις και αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να μην το καταλαβαίνει και να μην το καταλαβαίνουν και οι άλλοι. Γιατί η έμπαθ δεν χρειάζεται να γνωρίζουν καν τον άλλον. Με τη Φίλη που συνέβη τελευταία αυτό το θέμα με σοξαλική παρενόχληση από τον σύντροφο της, ένιωθα από την αρχή ότι δεν θέλω να της μιλήσω. Μάλιστα εδώ που ήρθε μου έκανε παράπονο. Μου λέει, θυμάσαι στην αρχή που δεν ήθελες καν να μου μιλήσεις. Δεν ήθελα καν να της μιλήσω από τηλέφωνο. Γιατί ένιωθα ότι ένα βαρός μόνος σκέψη αυτή. Αυτό σημαίνει ότι ο άλλος, έχω μάθει πια να καταλαβαίνω, θα σημαίνει ότι ο άλλος ή δεν έχει καθαρή ενέργεια ή δεν έχει καθα Και αν μπω μέσα στο πεδίο του, λαμβάνω και εικόνες, λαμβάνω πληροφορές και ξέρω ακριβώς τι γίνεται. Αλλά δεν είναι ανάγκο θα το πω πια. Δεν είναι απαραίτητο θα το πω πια. Γιατί οι άνθρωποι παραξημούν. Σου λένε, έλα μωρέ, δεν καλή ψυχή φαίνεται ότι έχει. Και θεωρούν εσένα κακό. Όποτε μαθαίνουμε έμπαθος, να έχουμε κι άλλο μηχάνημα πεδίωσης, να μην τα λέμε. Γιατί δεν μας καταλαβαίνουν. Οι άλλοι τα βλέπουν πολύ αργότερα. Όταν πια έρθεις φαλιά, Και πρέπει να μάθουμε να ακούμε τη διαστασία μας, γιατί την έχουμε πολύ έντονα, και να μένουμε μακριά από τέτοιες αναποδιές και από ανθρώπους που κουβάλουν άλλοι τα δικά τους προβλήματα, από ανθρώπους που δεν ήταν ικανοί ποτέ να τα λύσουν και που πιθανότατα να μην τα λύσουν. Γιατί δεν είμαστε 15 χρονών παιδιά, οι φίλοι μας δεν είναι 15 χρονών, να έχουν την ελπίδα να τα λύσουν. Αν δεν κάνουν τα σωστά άμεσα και μαζί μένα, δεν θα τα λύσουν ποτέ. Ένα άλλο σημάδι είναι ότι, αν είσαι έμπαθ, οι άλλοι έχουν την τάση να σου λένε τα προβλήματά τους πάρα πολύ εύκολα. Μπαίνεις σε ένα λεωφορείο, ξέρετε τι δεινάει ο άλλος και σου λέει. Είσαι σε ένα παγκάκι, ξεκινάει ο άλλος και σου λέει. Ακόμα και οι πιο κλειστοί άνθρωποι στα λένε και σου λένε, μόνο με εσένα είμαι έτσι. Έρχονται σε σένα για ανακούφιση. Γιατί το ξέρουν ότι εσύ τους νιώθεις. Το ξέρει το μέσα τους, το λαμβάνει το ποσογητό τους, ότι εσύ τους νιώθεις. Όμως και οι έμπαθς πάντα τα λένε όλα άνετα και εύκολα σε όλους και δεν έχουν κανένα μυστικό. Ένα κλειστό άτομο αποκλείεται να είναι έμπαθ εκτός αν είναι εκείνο που λέγαμε πριν ο ασθενής έμπαθ, ο προβληματικός έμπαθ, που έχει κλειστεί πλέον στον εαυτό του. Τότε θα πρέπει να αλλάξει πρώτα, να γίνει καλά το προβληματικό κομμάτι του και μετά θα μπορεί και πάλι να θεωρηθεί έμπαθ. αν το επιτρέψει εκείνος να ανοίξει το κομμάτι του έμπαθου όπως πρέπει. Οι δυνατοί έμπαθοι έχουν ευαισθησία σε χρώματα, σε εικόνες και πάρα πολύ σε μυρωδιές, καθώς και στην αφή. Τόσο που νομίζουν ότι οι άλλοι δεν έχουν πια καμία αίσθηση της αφής. Και αυτό το συνειδητοποίησα ότι είναι ένα κομμάτι του έπαθη τελευταία. Μου έχει, όσο ανοίγει η διαιρετικότητά μου, γιατί εγώ θέλω συνέχεια να εξελίσσεται, έτσι, δεν την κλείνω. Δηλαδή και τότε που μου είπε ο Κάμπελ, βρες το διακόπτη και κλείς το κλπ, έχω αρνηθεί να το κλείνω, γιατί και στη δουλειά μου με βοηθάει. Έτσι μπορώ να βοηθήσω τους άλλους. Δηλαδή, δεν κάνω μία απλή ζωή. Κάνω μία ζωή στην οποία βοηθώ τους άλλους. Λοιπόν, της προάλλης, ας πούμε, ένιωθα ότι πρέπει να δώσω συμβουλή σε μια κοπέλα. Η μονάχη πριν 30 ώρες και δεν μπορούσα να μπω καλά στο πεδίο της. Χρειάζεται να ακούω τη φωνή της για να μπω στο πεδίο της. Και έλαβα εικόνες που έπαθαν πλάκα μου, λέει, με τις άκουσες. Δεν θέλω να το κλείσω. Αυτό το χρησιμοποιώ για να βοηθήσω τους ανθρώπους. Οπό που πλέον εγώ δεν μπορώ μυρωδιές. Τις νιώθω πάρα πολύ έντονα και τις ωραίες μυρωδιές και από αρώματα μυρωδιές δεν τις αντέχεις και πλέον ακόμα και αυτές που οι άλλοι τις θεωρούν Πάρα πολλοί λεπτές μυρωδίες μπορεί να σε ενοχλήσουν και μπορεί να σε ενοχλήσουν περισσότερο κιόλας η λεπτοφύλη της μυρωδίας, γιατί έχεις γίνει πια πολύ λεπτοφύλης. Έχεις ανέβει πάρα πολλές αδωνίσεις. Δηλαδή, άτομο που δεν τον ενοχλούν οι μυρωδίες δεν μπορεί να μου λέει ότι ανέβει και αδωνίσεις. Είναι πολλά τα χαρακτηριστικά αυτού που ανέβει και αδωνίσεις. Δηλαδή, αν μπορείς να είναι τα συντόνια σου πλημμένα με... που να έχεις και μαλακτικό και τέτοια και να μυρίζουν μ Αυτό λοιπόν ισχύει επειδή οι έμπαθοι το έχουν πολύ εύκολα να συνδεθούν με οτιδήποτε που είναι έξω από αυτούς, με ανθρώπους, με αντικείμενα. Η αφή, ας πούμε, δηλαδή, μπορεί ένα ξύλο να μην είναι καλά γελισμένο και να νιώθεις περίεργα με την αφή του, όχι να είναι άγριο. Να είναι φυσιολογικό, τραπέζι. Δεν θα μπορέσει, έτσι. Είναι επειδή οι επάθυνες συνδέονται πολύ, ακόμα και με τα αντικείμενα. Συνδέονται πολύ. Και μπορεί να ξέρουν και την ιστορία των αντικείμενων ή τουλάχιστον να νιώσουν άσχημα. από ένα αντικείμενο, διότι έχει επίσης ότι μια ιστορία, ακόμα και αν δεν μπουν στο πεδίο του να δουν τι ιστορία έχει από πίσω και τι συναισθήματα μπορεί να είχαν άνθρωποι άλλοι που το χρησιμοποιούσαν πριν. Γι' αυτό και δεν θέλουμε τίποτα μεταχειρισμένο, πολύ παλιό, που θα έρχοντας σε επαφή με άλλους από πριν, συνήθως το νιώθεις αποκρουστικό. Έχουν λοιπόν η έμπαθη και μια δικιά τους εσωτερική ευαισθησία, είναι υπέρευεστη, υπέρευεστη. Χρειάζονται χρόνο για να επαναφορτίζονται, κυρίως από μεγάλο διάστημα που ήταν πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι ήταν είτε προβληματικοί, είτε είχαν προβλήματα, είτε είχαν άσχημα συνέργειες, είτε άσχημα συναισθήματα. Δηλαδή εγώ τώρα μετά από διάστημα που ήμασταν στο Αίγιο, νιώθω ότι χρειάζομαι ανάρρωση. Φανταστείτε, το λέω έτσι τόσο έντονα, γιατί νιώθω ότι με αρρώστησες, δηλαδή χρειάζομαι ανάρρωση. Και είναι στην ουσία αυτή η επαναφόρτηση που χρειάζομαι. Πολλές φορές νιώθουν ότι δεν τους καταλαβαίνει κανείς και είναι αλήθεια, ισχύει. Δεν σας καταλαβαίνει κανείς αν είστε έμπαθοι και μάλιστα όσο πιο δυνατός έμπαθείστε τόσο πιο δύσκολο να σε καταλάβουν γιατί Για τους άλλους, αυτά που νιώθετε εσείς είναι στη σφαίρα της φαντασίας. Πρέπει δηλαδή κάποιος για να σας καταλάβει να είναι στο ίδιο επίπεδο έμπαθος που είστε εσείς και αν είστε δυνατός έμπαθος, είναι πολύ δύσκολο να βρείτε άλλους που να είναι τόσο δυνατοί σε τέτοιο επίπεδο. Πολλές φορές νιώθουν διαφορετικοί και το ακούνε αυτό από μικρά παιδιά από τις γονείς τους. Δεν εννοώ αυτό το είμαι ένα ίνδικο, πλοιάδιο, σιριανό, δελφίνι και τέτοια πράγματα. Εννοώ ότι ήταν δυσκολότερο τα άλλα παιδιά να σε σχεδιστούν με εσάς και να σας κάνουν να είστε αποδεκτοί λόγω αυτής της ιδιαίτερης υπερδύναμής σας. Συνεχίζεται και τώρα. Εγώ παρόλο που είμαι πολύ κοινωνική και έχω πολύ μεγάλο κύκλο ανθρώπων, όχι αυτούς της ομάδας, δεν εννοώ αυτούς, έχω μεγάλο κύκλο από αλλού. Παρ' όλα αυτά, Ναι, ήταν δύσκολο, όχι μ'αυτούς τους ανθρώπους, μ'αυτούς τους συγκεκριμένους πολίτρους, εκτός ομάδας... Είναι πιο εύκολο, γιατί γνωριζόμαστε από πάρα πολλά χρόνια. Έχουμε συζητήσει όλη αυτή την παιδεία, όμως την έχουμε δει. Έχουν και εκείνοι μερικοί από αυτούς και είναι πιο εύκολο. Αλλά ακόμα και πάτομα των ομάδων μου, που εννοείται ότι προσπαθούν να αναπτύξουν αυτό, επειδή ακριβώς δεν το έχουν ακόμα, είναι δύσκολο. Όμως, είμαι πολύ ευγνωμόνη γιατί πραγματικά στις ομάδες ελευθείσεις, ακόμα και να το έχουν οι ίδιοι, νιώσει ακόμα αυτό, το αποδέχονται και είναι άτομα με κατανόηση και σφασμό και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αλλά εννοούσα ότι όχι οι φιλίες που έχω κάνει από την ομάδα. Εννοώ για άτομα άλλα που έχουν, που μου είναι πιο άνετα. Φιλίες που έχω κάνει από την ομάδα είναι άτομα που απλά προσπαθούν και το έχουν αποδεχθεί. Ακόμα και αν δεν το βιώνουν, αν δεν το νιώθουν. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του έμπαθή είναι ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ να βάλει όρια. Δυσκολεύεται να με βοηθήσει. Αυτό είναι το κομμάτι που θέλω κι εγώ να φτιάξω τώρα, γιατί βοηθώντας, βοηθώντας, βοηθώντας μπαίνω σε περιπέτειες εξαιτίας των προβλημάτων που έχουν οι άλλοι. Θα αναλύσουμε παρακάτω το τι είναι όρια και γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να τα βάλουμε. Άλλο σημάδι είναι ότι βλέπετε τον κόσμο με άλλο μοναδικό τρόπο. Για παράδειγμα, πάτε να μπείτε στο μετρό και σας έρχεται μια συναισθηματική υπερφορτώση. Λες και νιώθεις και σου έρχεται και η εικόνα. Λες και νιώθεις τον πόνο όλων των ανθρώπων που έχουν περάσει από εκεί μέσα όλο τον χρόνο. Το μαζεύεις. Είναι οθόλη πληροφορία. Γιατί ξέρετε, αν ένας άνθρωπος μπεις στο μετρό και έχει ένα πρόβλημα και είναι στεναχώρια, η πληροφορία παραμένει εκεί. Γιατί το σκεφτόταν τόση ώρα εκεί. Βασίλει, μπαίνεις μέσα και μαζεύεις όλη την πληροφορία και νομίζεις ότι πας κρίσιμο ανεγκού και νομίζεις ότι έχεις πρόβλημα και δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς μέσα μαζί τι μεταφοράς. Δεν είναι ότι έχεις πρόβλημα, είσαι έμπαθος. Νιώθεις όλη αυτή τη συναισθηματική υπερφόρδοση, τη λαμβάνεις και στους δημόσιους χώρους και σε πολλοί κόσμο ή σε μια πλατεία που είναι γύρω-γύρω πολυκατοικίες. Απαπαπαπά, σου λένε πήγαινε περπάτα. Πού να περπατήσεις, στην πλατεία που είναι γύρω-γύρω πολυκατοικίες. Αυτό θα σου σκοτώσει εμάς η έμπαθο. Θα λαμβάνεις όλων αυτών που είναι στα διαμερίσματα τα συναισθήματά τους και τα προβλήματά τους και τις πληροφορίες τους και θα παθαίνεις κρίση πανικού σε κάθε βήμα. Δεν κάνει. Μην επιμένετε σε έναν έμπαθο να πηγαίνει να περπατάει. Ξέρεε εκείνος, πάει αλλού. Νάξει, δεν είναι σωστά αυτά και δυστυχώς οι γιατροί δεν τα ξέρουν και έχουν καταστρέψει σε πολλή κοσμό. Είναι πάρα πολύ δύσκολο ο έμπαθο να πάει να περπατήσει σε μια πλατεία που είναι γύρω-γύρω από τα αρχές. Λαμβάνει όλο αυτό το πράγμα. Για αυτόν που θα τον δείτε, προτιμάει βράδυ. Προτιμάει τρεις, τεσσεριώτα ξημερώματα, κάνει μια βόλτα με τα μάξι. που όλοι κοιμούνται και είναι πιο άνετο, πιο ελεύθερο για κείνον. Είναι πιο άνετο. Δεν κυκλοφορούν όλες αυτές τις σκέψεις, τις πληροφορίες, τον αέρα. Είναι πιο άνετο για κείνον. Θα τον δείτε να τον παίρνει και ο ύπνος μες στα μάτια που τον πηγαίνετε όλη τη βόλτα. Επειδή, επιτέλους, χαλαρώνει. Γι' αυτό και τα μωρά κοιμούνται πιο εύκολα μες στην αυτοκίνητο. Δηλαδή, κυρίως άμα είναι βράδυ, πηγαίνονται τα ξεμερώματα, να δείτε, τρεις, τεσσαρί Είναι δύσκολο να είσαι ένπαθος, αλλά γι' αυτό λέμε ότι πώς θα γυρίσουμε την κατάρα αυτή σε δώρο, γιατί στην πραγματικότητα είναι δώρο. Έχεις υπερδυνάμεις που επειδή δεν τις αντιληφθείς, δεν ξέρεις πώς να τις χειριστείς, σε κατατροπώνει και το νιώθεις σαν κατάρα. Ωραία. Πρέπει να τις κάνουμε, να τις νιώθουμε πως πραγματικά είναι, γιατί πραγματικά είναι δώρο, είναι ευχής, είναι θεού έργο, είναι ευχής έργο που λέμε, έτσι και είναι υπερδύναμη. Αυτά όλα είναι σημάδια ότι είσαι έμπαθ. Το θέμα είναι ότι αν δεν έχεις ισορροπήσει και φροντίσει την ενσυναίσθησή σου όπως πρέπει, τότε υπάρχει ένα άρρωστο κομμάτι σε αυτό που προέρχεται από πληγές της παιδικής ηλικίας. Και θα εστιάσουμε σε αυτό το επεισόδιο. Ας δούμε τώρα τι είναι η ενσυναίσθηση ενεργειακά ή, πιο σωστά, βάσει πληροφορίας. Αλλά, είπαμε, θα λέμε πολύ τη λέξη «ενέργεια» για να συννοούμαστε. Φανταστείτε μία γραμμή του άξον αχή. Στη μία άκρη, αριστερά, εκεί που ξεκινά η γραμμή είναι ο ναρκησιστής στα πλήν. Τέρμα αριστερά είναι ο ναρκησιστής, τέρμα δεξιά είναι ο έμπαθος. Φανταστείτε λοιπόν δύο ανθρωπάκια. Τέτοια ανθρωπάκια είναι τέρμα αριστερά, ο ναρκησιστής, τέρμα δεξιά, ο έμπαθος. Ο ναρκησιστής έχει όλα τα δελάκια να δείχνουν πάνω του. ο έμπαθος τα δαλάκρια δείχνουν προστασία. Όμως, προσελκύονται, ο ένας προσελκύει τον άλλον. Είναι αρκεσιστές, προσελκύουν τους έμπαθες στη ζωή τους, γιατί τους νοιάζει μόνο εαυτός τους και ξέρουν μέσα τους, κάνει μπαμ, ότι ο έμπαθος θα τρέχει μια ζωή να τους εξυπηρετήσει, να τους βοηθήσει, ακόμα και αν τον βρίζουν. Σε δύο μέρες, μπορεί να θυμώσει δύο μέρες ο έμπαθος, αλλά σε δύο μέρες δεν θα αντέξει, γιατί θα σκέφτεται όλη την ώρα αυτές τις δύο μέρες που θέλει να απομακρυνθεί, θα σκέφτεται, πω π θα νιώθει πως νιώθει ο άλλος κτλ. Η έμπαθα από την άλλη και αυτοί προσελκύουν πολύ έντονα τους ναρκισμιστές. Και γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί και οι δύο, όταν δεν είναι σε απόλυτη ισορροπία, γιατί ο ναρκισμός είναι μια ανισορροπία του εγώ. Με πολύ πολύ εγώ. Εγώ, εγώ, εγώ, εμένα, εμένα, εμένα. Ενώ η έμπαθα τι έχει. Έχει έλλειψη του εγώ. Δεν έχει καθόλου λόγο. Γι' αυτό ακόμα και κάποιον που ξέρει ότι δεν έχει καλές προθέσεις, θα τον βάλει στο σπίτι του, θα τον συγχωρέσει εύκολα κτλ. Και επειδή στάντερ και ιδίαιο και ορκιστής και ο έμπαθ έχουν πληγές παιδικής ηλικίας, όπως αυτό που λέγαμε για τον Άρων, θα προσοχίσουν ο ένας τον άλλον, γιατί θα καλύπτει ο ένας κάποιες ανάγκες του άλλου. Η έμπαθη τις περισσότερες φορές είναι people pleasers. Δηλαδή, τους αρέσει να ευχαριστούν τους άλλους. Πέρα από το ότι έτσι και λοιπόν θέλουν να βλέπουν όλο τον κόσμο χαρούμενο, υπάρχουν και δύο λόγοι που συνδέονται με το πώς συνείδεται. Θα πούμε αυτούς τους λόγους, έτσι. Πρώτος λόγος, νιώθω ότι νιώθεις. Νιώθεις θλίψη? Νιώθω θλίψη. Άρα, σε κάνω να νιώσεις χαρά, γιατί μετά θα νιώθω κι εγώ χαρά. Εντάξει, πως είναι δίκτυο. Δεύτερον, αν σε κάνω ευτυχισμένο, υπάρχει το άπιαστο όνειρο ότι θα μ' αγαπάς. Θα δώσεις και σε στήριξη. Καλά, αυτό δεν γίνεται ποτέ, έτσι, ποτέ. Και έτσι θα καταλάβετε και του άλλου συναρκειστιστής. Θα βρίσκει χίλιες δικαιολογίες, αλλά δεν θα σας βοηθάει. Από την άλλη, λοιπόν, οι αναγκησιστές εστιάζουν στον εαυτό τους. Τους οδηγά το εγώ. Νιώθουν καλά, μόνο όταν έχουν τον έλεγχο και έτσι ελέγχουν τα πάντα. Μιλάνε πολύ σε διακόπτων. Πας να μιλήσεις και σου λένε ότι όλο εσύ μιλάς, το έχετε ζήσει σίγουρα. Ενώ δεν καταλαβαίνουν ότι μιλάνε αυτοί συνέχεια. Αν δεν υπάρχουν εκείνη την ώρα κάποια τρία άτομα μαζί και τους πούνε και αυτοί ότι ναι, μα εσύ μιλάς συνέχεια, έχουν γίνει οι χειρότεροι φίλοι τους. Αυτό είναι λοιπόν μόνο εγώ, εγώ, εγώ, εγώ. Η πρόθεσή τους είναι όλη στραμμένη στον εαυτό τους. Ενώ η έμπαθ είναι συνεχώς με την πρόθεση σε εσένα, σε εσένα, σε εσένα, σε εσένα. Μπορώ να νιώσω τη δική σου ενέργεια, μπορώ να νιώσω εσένα και επειδή τη νιώθω προσπαθώ να τη φτιάξω ή προσπαθώ να σε βοηθήσω. Και ενώ αυτό είναι θείο δώρο, η ανασορροπία εδώ είναι ότι απορροφάμε την αρνητική ενέργεια των άλλων, γι' αυτό οι άλλοι έρχονται κοντά μας και είναι βάλσα μου για αυτούς, γιατί μας χρησιμοποιούν σαν σφουγγάρι συναισθηματικό. Να μαζέψουμε δηλαδή επάνω μας εμείς τις μαυρίλες τους, τις τοξικές τους σκέψεις και όλα αυτά. Και όταν τους πεις Δεν θέλουν να μου λες αρνητικούρες. Τι κάνουν? Αντιδρούν, θυμώνουν και έμμεσα σε τιμωρούν με το θυμό τους, γιατί είναι σαν να σου λένε, όποτε μου το λες αυτό, εγώ θα σου κρατάω μούτρα. Δεν σε αφήνουν να βάλεις τα όρια σου. Αυτό, όμως, είναι ένας πολύ πονηρός τρόπος και έμμεσος συναισθηματικός εκβιασμός, γιατί θέλουν το συναισθηματικό σφουγγάρι τους, εμείς δηλαδή, να δουλεύουμε καλά. Αυτό είναι να αρχίσεις θέση. Όπως αν δεν αντέχουν να τους λες τα λάθη τους, θυμώνουν και αρχίζουν να φεύγουν. Δεν δουλεύει καλά το σφουγγάρι τους. Υπάρχει όμως κάτι που μπορούμε να μάθουμε και από τους έμπαθους και από τους αρκεσιστές. Αν δούμε τον πατέρα του Άρων, που ήταν πολύ καλός, ήταν σε αυτή τη γραμμή στη δεξιά πλευρά, πολύ καλός, προσέλκυσε τη μητέρα την Αρκεσίστρια, την μητριά του την Αρκεσίστρια. Ο πατέρας τι έπρεπε να μάθει σε αυτή τη σχέση, έπρεπε να μάθει να βάζει όρια Οι άλλοι έπρεπε να μάθει και να είναι απόλυτα σημαντικά πράγματα, έτσι. Οι άλλοι, οι ναρκισίστρια έπρεπε να μάθει, που ήταν όλο εγώ, εγώ, εγώ, την συνέστηση, πώς να σκέφτεται περισσότερο τους άλλους, πώς να τους λυπάται, πώς να συμπονά. Βέβαια αυτό ψυχιατρικά δε στεκεί, θεωρείται ούτε βάση φυσικής και πνευματικότητας, θεωρείται ότι δεν φτιάχνουν ποτέ ναρκισιστές και αυτό γιατί θεωρούνται οργανικές πύλες, που θα συζητήσουμε άλλη φορά γι' αυτό. Αλλά μιλάμε τώρα θεωρητικά ότι δύο άτομα τέτοια και το ένα μπορούσε να μάθει πώς να βάζει τα ωριά του και το άλλο μπορούσε να μάθει να πάρει ένα μάθημα από αυτό και να αντιγράψει αυτόν τον καλό άνθρωπο και να μάθει πώς να είναι συμπονετικό. Θυμάστε λοιπόν που σας είπαμε τους ανθρώπους με τα βελάκια. Έχει τα αυροπάκια με τα βελάκια. Η έπαθ' είναι με βελάκια το αυροπάκι που έχει βελάκια που κοιτάνε προς τα έξω. Γιατί η έπαθ' είναι εστιασμένη στο να νιώθουν το εξωτερικό περιβάλλον, στο να νιώθουν τους άλλους. Γιατί υπάρχει η έλλειψη του εγώ. Γι' αυτό και είναι τόσο ευαίσθητοι στο τι νιώθουν οι άλλοι και στο τι σκέφτονται οι άλλοι και όλα αυτά. Δεν εστιάζουν καθόλου στον εαυτό τους. Υπάρχει η έλλειψη του εγώ. Είναι ο αναρκησιστής, τα φέρνει όλα τα βελάκια προς αυτόν και έτσι δημιουργείται ένας ανεμοστρόφυλλος προς τα μέσα, προς επάνω του. Εστιάζει τα πάντα πάνω του. Τα φέρνει όλα επάνω του. Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ. Όλα συσχετίζονται με αυτό. Και αυτή είναι η αντιλήψη του ναρκισιστή. Ο ναρκισιστής θα σου πει πολύ εύκολα, πρόβλημά σου, δεν θέλω να μπλεχτώ, δεν θέλω να κατευθώ, πρόβλημά σου. Δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτείτε ότι αυτός είναι έμπαθος. Αυτός είναι ο τέλειος, απόλυτος, ναρκισιστής, άψυχος, οργανική πύλη. Είναι ναρκισιστής. Ακόμα και αν δεν πιστεύετε για το άψυχος κτλ. Προσώπης με ενδιαφέρει αν το πιστεύετε. Αλλά πρέπει να πιστέψετε Ότι όποιος σας πει είναι πρόβλημά σου, τέλος. Είναι φουλ ναρκισιστής και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Δεν δε βαστεί άδικα. Δεν θα σου πει ποτέ ένας έμπαθος είναι πρόβλημά σου. Γιατί το έχει νιώσει και έχει γίνει πρόβλημά του. Ο έμπαθος δεν θα σου πει ποτέ είναι πρόβλημά σου. Είναι τα δύο αντίθετα. Το κλειδί είναι να καταλάβουμε την πληγή του πυρήνα. Την πυρηνική πληγή. Δηλαδή ο καθένας και ο εμπαθοναρκιστής έχουν ένα πυρήνα. Την πληγή του, βασική πληγή. Ωραία. Τι είναι λοιπόν η πληγή του πυρήνα. Όταν έχει κάποιος στην παιδική ηλικία κάποιον αναρκιστιστή στην εποχή, γονιός συνήθως, δηλαδή και αδερφό να έχει, δεν έχουν τόσο δύναμη πάνω μας. Αυτοί που χωρίζουν πάνω μας είναι οι γονείς. Γι' αυτό και όπως άνθρωπος πάει να κάνει ψυχοθεραπεία, ακόμα κι αν πίστευε ότι είχε τους καλύτερους γονείς, θα ανακαλύψει πόσες ζεμιά το έχουν κάνει αυτοί οι καλοί γονείς. Ακόμα κι αν δεν ήταν αρκιστιστές, έτσι. Αλλά πάντα, λοιπόν, σε παιδική ηλικία θα υπάρχει κάποιος συναρκιστιστής, γονείς, γονιός ή κάποιος γονιός. που δεν ήταν υποστηρικτικός. Πείτε μου τώρα, μία μαμά που είναι φουλς φοβίας, είναι δυνατόν να μπορεί να είναι υποστηρικτική? Όχι, διότι δεν μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό της. Ασχέτως λοιπόν, αν δεν ήταν αρκεσίστη, αλλά ήταν φοβική, τι θεωρούμε κακιά μαμά που δεν μπορούσε να υποστηρίξει το παιδί και από τυχείο το έχει κάνει ζημιά. Ένας πατέρας απότομος, ακόμα κι αν δεν ήταν αρκεσίστης, δεν ήταν υποστηρικτικός, έχει κάνει ζημιά. Τότε λοιπόν είπαμε ότι θα μπει στο παιδί ο μηχανισμός επιβίωσης και θα αναπτυχθεί η ανησυναίσθηση γιατί το παιδί αναγκάζεται να γίνει πολύ συντονισμένο με το περιβάλλον και να ανοίγει τις κεραίες του όλη την ώρα άγχωμένο και να αναρωτιέται πώς νιώθει η μπαμπά σήμερα, πώς νιώθει η μαμά σήμερα, θα πάθει κρεσιπάνικο η μαμά σήμερα ή είναι καλά, έτσι, πώς να τις φέρθω σήμερα. Πολύ άγχος για ένα παιδί και το κάνει αυτό να γίνει έμπαθος. Μήπως είναι σήμερα μέρα που είναι χάλια η μαμά κλπ κλπ. Αυτή λοιπόν είναι η πληγή του πυρήνα, η βασική πληγή. Αυτό μπορεί να συμβεί επίσης με ένα ναρκωλικό γονέα, με ένα καταθλιπτικό γονέα, με ένα γονέα που όλο κλαίγεται ο παιδάκι μου, έτσι, με ένα φοβισμένο γονέα, με ένα γονέα που είναι αδιάφορος, με ένα γονέα που οικονομικά δεν δίνει τόσο στο παιδί, και έτσι το παιδί αργάζεται να βγει από πολύ μικρό στη δουλειά, όλα αυτά τα παιδιά που βγήκαν από πολύ μικρά Έτσι, με κάποια από αυτές τις αιτίες, το παιδί νιώθει ότι δεν φαίνεται, ότι δεν είναι ορατό από την οικογένειά του αρκετά. Και ότι, φυσικά, δεν είναι αρκετό. Δεν θα έχει αυτό το παιδί ποτέ αυτοπεποίθηση, παρά μόνο άμα κάνει κάποια χρόνια ψυχοθεραπείας ή πολύ ομοιπαθητική με κουβάδες. Κατά τη γνώμη μου χρειάζονται και τα δύο. Πάντως το παιδί, αν δεν έχει νιώσει ότι είναι η προτεραιότητα στην οικογένεια, την πάτησε. Θα χρειαστεί πολλή θεραπεία. Επίσης, σαν έμπαθο που θα έχει γίνει το παιδί αυτό κουβαλάει και μια ντροπή. Γιατί συνήθως οι γονείς δεν γνωρίζουν. Και τα παιδιά αυτά είναι πολύ ευαίσθητα γιατί για να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται γύρω σου και να ενεργοποιήσεις την υπερδύναμη γίνεσαι ένα ευαίσθητο πλάσμα. Οπότε αρχίζουν οι γονείς και λένε «Ωχ, είσαι τόσο ευαίσθητος, σταμάτα να είσαι τόσο ευαίσθητος». Γιατί φυσικά συνήθως θα έχει σκληρούς γονείς. για να αναγκαστεί να γίνει έτσι και να αναρωτιέται πως είναι αυτό σήμερα, πως είναι αυτό σήμερα. Σκληρούς γονείς. Θα ζει με σκληρούς ανθρώπους. Που οι ίδιοι δεν είναι τόσο ευαίσθητοι. Οπότε αφού τους σταμάταν να είσαι τόσο ευαίσθητος, αρχίζουν και νιώθουν ενοχή. Αναρωτιούνται. Γιατί νιώθω την ενέργεια των άλλων, γιατί ρε γαμώτο να το νιώθω αυτό, γιατί να νιώθω αυτά από τους άλλους. Και αυτό γίνεται η αρνητική στάμπα που μένει πάνω στην ταυτότητά τους. Και κάποιες φορές είναι σαν μια παγίδα. Γιατί η ανσυναίσθηση είναι μια ταυτότητα. Και έτσι τι πρέπει να κάνουμε. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα διαχωρισμό. ο οποίος να σταματά τη σύνδεσή μας με την πληγή του πυρήνα. Ένα διαχωρισμό από τη βασική πληγή. Έτσι θα κρατήσουμε την υπερδύναμη, πρώτον, χωρίς της παγίδας του να προσολκύουμε ναρκισιστές στη ζωή μας, δεύτερον, χωρίς να δυσκολευόμαστε να εγκαταλείψουμε τους ναρκισιστές, και τρίτον, χωρίς να έχουμε πόνο στη ζωή μας. Έτσι θα μπορούμε να έχουμε πια μόνο το δώρο της υπερδύναμης, σκέτο. Γιατί όταν ένα παιδί ή και ενήλικας προσπαθεί συνεχώς να νιώθει πώς νιώθει ο άλλος και σε τι κέφια βρίσκεται, τότε χάνει τον εαυτό του. Είναι εστιασμένο συνέχεια εκεί. Χάνει τα ωριά του, δεν ενδυναμώνει τον εαυτό του, δεν ενδυναμώνει τα ωριά του, δεν ενδυναμώνεται στο να κάνει τις δικές του επιλογές και αποφάσεις, επειδή έχει κάποιον να παίρνει τις αποφάσεις εκείνου. Έτσι, όταν κάποιος δεν είναι ενδυναμωμένος εσωτερικά, ψάχνει έξω σε άλλους για ασφάλεια. Όπως έκανε ο Άρων που έψαχνε συγκατοίκους γιατί αν δεν το έκανε ένιωθε ότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει και βασικά έτσι όπως ήταν εκείνες τις στιγμές ο Άρων, έτσι ακριβώς ήταν, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει. Βέβαια αυτό μου το μπερδεύεται με ανθρώπους που έχουν προβλήματα υγείας και τώρα μου πείτε «α, τους παρατάμε γιατί πρέπει να μάθουν την ενεργία τους». Έτσι είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Η έμπαθα λοιπόν είναι σαν σφουγγάρι γιατί υπάρχει η έλλειψη του εγώ. Η έλλειψη του να νιώσεις αυτός είμαι εγώ, αυτός είσαι εσύ. Αυτόν τον διαχωρισμό δεν τον έχουν οι έμπαθοι. Δεν μπορεί ο έμπαθος να τον διαχωρίσει. Και επειδή η ταυτότητά του είναι παντού προς τα έξω και λείπει η δική του εικόνα πραγματικότητας, υπάρχει έτσι η έλλειψη της δομικής ακυρεότητας του εαυτού. Οπότε ναι, σαν πνευματικό άτομο, σαν empath, είναι καλό να έχεις την υπερδύναμη να νιώθεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων. Επειδή κατανοείς τους ανθρώπους σε άλλο επίπεδο. Αλλά πολλές φορές το αρνητικό αυτού είναι ότι παίρνεις πάνω σου την ενέργεια των άλλων. Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν αυτό που νιώθεις είναι δικό σου ή του άλλου. Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν αυτή είναι η ενεργειά σου ή αυτή είναι η δική του. Νομίζεις ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι δικά σου. να μπορεί να είναι δυσκοφικής μαμάς που βρίσκεται στο δίπλα δωμάτιο, έτσι. Και ίσως μόλις μετακομίσεις να αρχίσεις να καλωτερεύεις σταθερικά. Αυτό, παιδιά, στην ψυχιατρική έχει φάνει σε πάρα πολλά παιδιά, σε πάρα πολλούς νεαρούς. Και είναι κάτι που με τις κρίσεις πάνω ακούω, το προτείνουμε πάντα. Αν η μαμά είναι φοβική και καταλάβουμε ότι από εκεί προέρχεται. Οκ. Και οι έμπαθοι πλέον αναγνωρίζονται από την ψυχιατρική. Ο σωστός ψυχίατρος γνωρίζει για τους έμπαθ, έτσι. Και ξέρετε, οι έμπαθ δυσκολεύονται να πουν όχι. Γιατί ξέρουν ότι θα νιώσουν την απογοήτευση του άλλου μέσα τους, σαν δική τους απογοήτευση. Γι' αυτό οι έμπαθ δεν αντέχουν και τις εντάσεις. Αλλά οι εντάσεις τελικά είναι ένα αναγκαίο πράγμα σε πάρα πολλούς τομείς της ζωής. Δεν θα αναλύσω τώρα αυτό, θα ήταν ένα ολόκληρο άλλο βίντεο. Αυτό το νιούμε έτσι, που ξέρουμε ότι είναι σκοτεινό, έχει κάνει πολύ ζημιά. Με αυτό το όλα είναι ένα, όλα είναι συνδεδεμένα. Ναι, ισχύει ένα μέρος αυτού. Αλλά πρέπει η έμπαθος να μάθουν τα ωριά τους. Γιατί, ίσως σας έχει συμβεί και εσάς, όταν έμπαινα σε μία σχέση, θυσίαζα το πάθος μου, την εργασία μου, τη δημιουργικότητά μου για τον άλλον. Γιατί προσπαθούσα να δεχτώ το να μπει και ο άλλος η αρσενική ενέργεια μέσα στο όραμα. Ακόμα και με φίλους. Προσπαθούσα να τους βοηθήσω να τους δώσω την ευκαιρία να ενταχθούν μέσα στο όραμα μου. Και έτσι χανόμουν εγώ τελικά μέσα στο νέο όραμα που περιλάμβανε και αυτούς. το όραμα του πώς να ετάξω και αυτούς σε αυτό, αντί να παραμένω εστιασμένη στο όραμά μου, χωρίς να του επεκτείνω στους άλλους. Και αυτό είναι κάτι που συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα, μια-δύο μέρες. Και το αλλάζω παντελώς. Και αν έχετε δει το channeling, το πέμπτο κεφάλαιο του channeling με το LCS, του βιβλίου Hello LCS, το πέμπτο κεφάλαιο, Αν δεν το έχετε στείλτε μου μήνυμα στο fiber 690-60-69-077, να σας το στείλω, που εκεί με συμβουλεύει γι' αυτό το πράγμα, αλλά δεν το είχα δει έτσι, όμως θα την λαμβάνουμε τώρα. Ο άλλος λοιπόν, όταν εγώ προσπαθούσα να εντάξω άλλων μέσα σε αυτό, είτε ήταν φίλος, είτε ήταν σχέση, συνήθως ήταν ανίκανος να μπει στο όραμα. Δεν μπορούσε να το νιώσει, να το αντιληφθεί. Και αποσυντονιζόμουν κι εγώ. Αποτέλεσμα αυτού να χάνω τη δική μου οδομία και ρεότητας για κάποιον άλλον. Για να καθυστερεί και το όραμά μου. Η επιτευχή του. Που θυμάμαι όταν είχα ξεκινήσει τις συνεδρίες με τον Ρόμπερντς, ήμασταν σε μια πολύ θλιβερή φάση της ζωής, πολύ συναγορεμένη, και μόλις μου είπε ότι όνειρο έχεις και άρχισα να λέω για το βιβλίο, άρχισα να λέω για το project, μου λέει και έδωνε αυτό στην κάμερα. Και ήμουν έτσι. Και μου έλεγε, κοίτα πώς φωτίζει, το μιλάς γι' αυτό. Πρέπει να το κάνεις αυτό. Και το είχα θυσιάσει για τον άλλον, γιατί δεν μπορούσε ο άλλος να αντεχθεί, δεν ήταν ικανός. Λοιπόν, έτσι αυτό που έπρεπε να μάθω και τότε ήταν πώς να φέρνω πίσω μπροστά μου το όραμά μου και να καταλάβω ότι σε οποιαδήποτε φιλία ή σχέση δεν πρέπει να χάνω την ταυτότητά μου, το όραμά μου, τη δική μου ανεργία και ταυτότητα, Και αυτό είναι το κλειδί. Αυτό που βοηθάει για να γίνει αυτός ο διαχωρισμός βέβαια, είναι αυτός ο διαλογισμός που θα μπει στο κανάλι, στα βίντεο των συνδρομητών. Γιατί φανταστείτε ότι όπως είναι ο χαρακτήρας μας, έτσι είναι και τα κύτταρά μας. Δηλαδή, Ο χαρακτήρας μας είναι να μην βάζουμε τα όρια μας και να ανοιχόμαστε και να λαμβάνουμε την ενέργεια των άλλων και να την κάνουμε δικιά μας και να τα βάζουμε μέσα μας, τα συναισθηματά τους και να τα βάζουμε μέσα μας. Ένας άνθρωπος λοιπόν που έχει αυτό το χαρακτήρα και δεν βάζει τα όρια του και τα κύτταρα του δεν βάζουν όρια. Έτσι όταν σχηματιστεί ένα καρκινικό κυτάρο, αντί να βάλουν όρια τα άλλα κυτάρα και να διαχωριστούν από αυτό και να γίνει φαγό κυτάρος και να πεταχτεί τελικά αυτό το καρκινικό κυτάρο, αντί να κάνουν αυτό, να πάνε πίσω, να βάλουν όρια, αντί να κάνουν αυτό, πολύ απλά ανοίγονται και στην ουσία πάρουν και τα αγκαλιά, χρησιμοποιούν, γίνεται ο καρκίνος αυτότητα και των άλλων κυτάρων και έτσι δεν το πολεμάνε και μεταδίδεται ο καρκίνος και αναπτύσσεται όγκος. Και στην ομοιποθετική, όποιοι από εσάς γνωρίζετε ομοιποθετική, όχι όποιοι κάνετε θεραπείες, όποιοι γνωρίζετε ομοιποθετική, ξέρετε ότι το καρκίνωσίνου υπάρχει στις συγκνότητες του ατόμου που έχει καρκίνο, αλλά που είναι έτσι. Το ξέρουμε έτσι, ότι άτομα που δεν βάζουν τα όρια τους, μόλις μάθουν να βάζουν όρια, φεύγει ο καρκίνος. Πάρτε το Dr. Hammer, πάρτε το από που θέλετε. Τους δίνουμε λοιπόν καρκινοσύνο και με αυτό το μυπαθητικό αρχίζουν και βάζουν όρια. Και ταυτόχρονα θεραπεύεται ο όγκος. Ποτέ δεν αλλάζει κάτι σε σώμα αν δεν αλλάξεις πρώτα το ενεργειακό πεδίο και αν δεν αλλάξεις την περιφορά και αν δεν αλλάξεις τη σκέψη και αν δεν αλλάξεις το συνέστημα και αν δεν αλλάξεις ολόκληρος. Γι' αυτό και με τη μάθητα αυτή εδώ κάνουμε και θεραπεία. Έτσι λοιπόν πρέπει να ενδυναμωθούμε, να μάθουμε να διαχωριζόμαστε από την πυρηνική πληγή και να διαχωριζόμαστε από τους άλλους, από την ενέργεια των άλλων, για να χτίζουμε την ταυτότητά μας. Και το πρώτο βήμα θα είναι αυτός ο διαλογισμός που είπαμε, γιατί θα κάνουμε και άλλα πράγματα πάνω σε αυτό. Όταν γίνει αυτός ο διαλογισμός, γιατί εγώ τον έχω αφήσει καιρό, Γιατί είδα όλο αυτό το άρωα και είναι αυτό που χρησιμοποιούσα κι εγώ και το άφησα κάποια στιγμή. Βαρέθηκα και το άφησα κάποια στιγμή. Ένα δεν πρέπει. Τότε άρχισαν τα όνειρά μου να αλλάζουν. Άρχισε το πώς συνειδητόμουν να κάνω πράγματα. Γιατί άρχισα εγώ να ολοκληρώνομαι, να γίνομαι ολοκληρωμένη. Να γίνομαι πιο ολοκληρωμένη με έναν πολύ δυνατό τρόπο. Αυτό, λοιπόν, που η έμπαθη χρειάζεται να δώσει πολλή σημασία είναι το ξεκίνημα του ξεκίνου αυτοδιαλογισμού. Γιατί αυτό που λέμε από τον έμπαθη είναι ο διαχωρισμός μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου. Θα τα δείτε όλα αυτά στο βίντεο εκείνο. Αλλά το αποτέλεσμα θα είναι να μάθουμε να μην νιώθουμε την ανητική ενέργεια των άλλων. Θα είμαστε στον ίδιο χώρο. Έχω έναν φίλο γιατρό και ενεργειακό θεραπευτή, πολύ καλό. και στην αρχή της καριέρας του πήγε κάπου που τον κάλεσαν, που είχε πολλοί κόσμο. Λιποθέμησε. Ο άνθρωπος ήταν τόσο ανοιχτός, που όπου και να υπήρχε αυτή η αρνητική ενέργεια, την ένιωθε και λιποθέμησε. Εμείς λοιπόν πρέπει να μάθουμε πώς να μην νιώθουμε την αρνητική ενέργεια των άλλων, πώς να μην νιώθουμε αυτά τα αρνητικά συναισθηματά τους, πώς να μην απορροφούμε την αρνητική ενέργεια των άλλων, να μην την νιώθουμε, να μην την απορροφούμε. Να μειώσουμε αυτά τα συναισθήματά τους. Όταν είσαι έμπαθο και προχωράς έξω στον δρόμο και είναι πολλοί κόσμο και τα λοιπά, είσαι κυριολεκτικά ένα με όλους. Κυριολεκτικά. Έχεις αυτή την έλλειψη του εγώ, που όλοι θα τε ζήλαβαν φυσικά, αλλά διαχέσεις τα πάντα. Έτσι. Αλλά αν κάνεις αυτό το διαλογισμό για δύο-τρία λεπτά τη μέρα και μάθεις να διαχωρίζεσαι από την ενέργεια των άλλων, θα μάθεις να ξεχωρίζεις τη δική σου ενέργεια, τα δικά σου συναισθήματα και δεν θα γίνεσαι σφουγγάρι της ενέργειας και των συναισθήματων των άλλων. Δεν θα είσαι πια το σφουγγάρι τους. και θα μάθεις να ανοίγεις την υπερδύναμη αυτή όποτε εσύ θέλεις. Θυμάσαι, σας είπα νωρίτερα, ότι εγώ αρνιόμουνα. Μου έλεγε τον Κάμπελ να μάθω να τ' ανοίγω πλέον. Εγώ, όχι, δεν θέλω. Και γι' αυτό, στην ουσία, πιστεύω, αυτό ήταν που με έκανε να σταματήσω να κάνω και το πιαλογισμό. Όχι λίγος ότι βαριόμουν τόσο, όσο ήταν δικαιολογία το ότι βαριόμουν, προφανώς, αλλά ήταν φόβος. Φόβος ότι δεν θα μπορώ μετά να λαμβάνω εικόνες για τους άλλους, πληροφορίες για τους άλλους και δεν θα μπορώ να τους βοηθώ. Δεν είναι έτσι. Ωραία, δεν είναι έτσι. Πρέπει να μάθουμε να το ανοίγουμε όποτε θέλουμε και να το κλείνουμε όποτε θέλουμε. Δεν θα χάσουμε δηλαδή την υπερδύναμή μας, αλλά θα μάθουμε πώς να τη διαχειριζόμαστε. Είναι όπως να βλέπουμε κάποιον που έχει δυνάμεις και θυμώνει και σπάει ένα ποτήρι εκείνου τραμ, μόνο και μόνο ένα ποτήρι που είναι μακριά του. Θυμώνει αυτός και σπάει το ποτήρι δεν έχει μάθει να ελέγχει τις υπερδυνάμεις του. Όταν κάποιος άλλος πάει σε μια σχολή, μαθαίνει να το ελέγχει. Έτσι είναι και αυτό, γιατί ο πρώτος που ήταν στο παράδειγμα το είχε ανεξέλαπτο, ο άλλος πάει σε σχολή, μαθαίνει να το ελέγχει. Έτσι λοιπόν εμείς θα μάθουμε να το ελέγχουμε. Θα μάθουμε να το ανοίγουμε και να το κλείνουμε όποτε εμείς θέλουμε. Και πρέπει να καταλάβουμε όλοι οι έμπαθ, ότι όταν εστιάζουμε τόσο πολλούς άλλους, σίγουρα υπάρχει μέσα μας και η ανάγκη για ένα γιά τους, για λίγο προσοχή τους και την αγάπη τους. Το ότι ο άλλος νιώθει όμως, αν έχετε δεί την ταινία «Η ουράνια προφτία», ο τύπος πλησιάζει την κοπέλα και η κοπέλα νιώθει επιτακτική την άβρα του. να της επιβάλλεται η άβρα του. Αλλά αυτός δεν κάνει κάτι περίεργο. Όμως το νιώθει η κοπέλα και φεύγει και του λέει, όταν μάθεις ξέρω εγώ να είσαι όπως πρέπει να είσαι, τότε ξανά. Και το δείχνει η ταινία, δείχνει την άβρα του, πώς πηγαίνει έτσι και μπαίνει μέσα στην άβρα της και έχει αυτήν την επιβολή η άβρα. Καμιά φορά η έμπας βοηθά με ανθρώπους που δεν θέλουν να βοηθούν. Και ο άλλος το νιώθει αυτός την επιβολή. Πρέπει λοιπόν εμείς να σταματήσουμε να θέλουμε την αγάπη από τους άλλους κλπ κλπ και να σταματήσουμε να βοηθάμε και αυτούς που δεν πρέπει. Όταν όμως έχεις όλη την ενέργειά σου συγκεντρωμένη σε σένα είναι τότε μια διαφορετική ενέργεια και είναι και πιο ελκυστική έτσι δεν είναι δηλαδή εκείνη η ενέργεια που μπορεί ο άλλος Να τη νιώσω απευβολή, την αύρα σου. Είναι διαφορετική ενέργεια. Είναι μια ενέργεια που λέει, δεν με νοιάζει καθόλου αν θα μου δώσεις σημασία, αν θα μου πατήσεις ή όχι, αν θα σου πω γεια και θα μου πηγαίνεις. Δεν με νοιάζει καθόλου. Και αυτό μεταδίδεται, παιδιά. Μεταδίδεται. Ξέρει ο άλλος ότι πλέον η κορυνά άλλαξε. Δεν θα μου ξαναμιλήσει σε δύο μέρες, που εγώ το έχω σίγουρα εκεί, γιατί η Κορίνα μπαίνει στο παιδί μου και νοιάζεται κλπ. Όχι. Θα νιώθει ξαφνικά ότι το παιδί της Κορίνας είναι εκεί σε εκείνη, είναι ολόδικο της, είναι εκεί. Και η Κορίνα πια λέει, οκ, δεν θες να βοηθηθείς, δεν θα βοηθηθείς, δεν μου δίνεις σεβασμό, δεν μπορώ να είμαι εκεί να σε βοηθώ. Έτσι, όλο αυτό. Αυτό είναι το υγείας. Αυτό είναι το κομμάτι που μας λείπει και από εμάς ως ΕΜΠΑΘ. Αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε και θα το βάλω φουλ σήμερα εγώ το διαλογισμό αυτό θα το βάλω φουλ στη ζωή μου για να γίνω ακριβώς έτσι ξανά. Γιατί τότε που το έκανα έχω καταφέρει τι θα γίνει, αλλά μετά το άφησα γιατί φοβόμουν να μήπως δεν μπορώ να συνδέομαι. Μια χαρά μπορούμε να συνδέομαστε με τους άλλους, αλλά Θα είναι πολύ διαφορετικό. Θα έχουμε τη δική μας ενέργεια. Θα γεμίζουμε μόνοι μας το ενεργειακό μας φλεντζάνι. Είναι πιο ελκυστική ενέργεια. Και σαν έμπαθ θα έχουμε τη δική μας ενεργειακή ταυτότητα για κυριότητα. Θα διαχωρίζουμε τη δική μας ενέργεια από τους άλλους. Δεν θα εξαρτώμαστε καθόλου από την ενέργεια των άλλων. Και δεν θα είμαστε το σφουγγάρι τους. Γιατί όσο εξαρτόμαστε, τι νιώθει, τι σκέφτεται, δεν μας το σφουγγάρει τους. Δεν μας το βάζει ούτε πάνω μας. Λοιπόν... Και συνηθίσαμε να νιώθουμε ασχαλείς, μόνο όταν νιώθουμε την ενέργεια των άλλων. Γι' αυτό και είπα πριν, έτσι, ότι είναι φόβος και είναι διπλός φόβος το ότι εγώ δεν ήθελα να τα αφήσω αυτό. Φόβος μη χάσω την υπερδύναμη. Και φόβος προφανώς υποσυνείδητος, γιατί νιώθουμε ασφαλείς, μάθαμε να νιώθουμε ασφαλείς μόνο όταν νιώθουμε την ενέργεια των άλλων. Γιατί όταν έπρεπε εγώ να τσεκένω, είναι σε καλή φάση σήμερα ο μπαμπάς. Είναι σε καλή φάση σήμερα ο πρώην για να του πω το τάδε. Άρα ήταν το εργαλείο μου για να είμαι σε ασφάλεια. Κάποτε με έσωζε, όμως τώρα μας δημιουργεί προβλήματα. Τώρα δεν μπορούν να είναι οι άλλοι. Ας είναι έτσι. Αν έτσι αποφάσισαμε, είναι έτσι. Είμαστε πλέον ενέργειες. Τώρα μας δημιουργεί προβλήματα και πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό και να έχουμε μέσα στο διακόπτη πότε το ανοίγουμε και πότε το κλέβουμε. καθώς και ένας άνθρωπος είναι, το ξαναλέω, πιο ελκυστικός όταν κρατάει ολόκληρη τη δική του ενέργεια, παρά να έχει και κομματάκια αρνητικής ενέργειας του γείτονα, του φίλου του, αυτού που βοηθάει, έτσι. Τι να τα κάνουμε αυτά τα αρνητικά κομματάκια. Και θα νιώθουμε, θα μάθουμε να νιώθουμε απόλυτα ασφαλής μέσα στη δική μας ενέργεια και μόνο. και όταν δεν έχεις ανάγκη κανέναν άλλον πόσο δυνατός νοηθείς και πόσο δυνατός πραγματικά είσαι. Με αυτό που μου έτυχε τελευταία ένιωσα κάποια στιγμή ότι δεν μπορώ να πω όχι όταν είναι να βοηθήσω. Δεν μπορώ να πω όχι. Και αποφάσισα κι εγώ Πλέον, τώρα μαζί με εσάς, να μάθω να κλείνω το διακόπτη, να το κλείνω και να το ανοίγω κατά βούληση. Και να που για μία ακόμα φορά ο Tom Campbell είχε δίκιο, οπότε ας ξεκινήσουμε μαζί ένα 30 ημέρο challenge με το βίντεο εκείνο που θα ανεβάσω, του διαλογισμού, στο οποίο θα κάνουμε αυτή μας την αλλαγή και θα μοιραστούμε μετά τα αποτελέσματά μας. Είναι μεγάλη διαφορά του να νιώθεις τα συναισθήματα των άλλων και του να νιώθεις μόνο τα δικά σου. Γιατί όταν νιώθεις μόνο τα δικά σου, ακόμα και στη πιο θελυβερή στιγμή, μπορείς να πεις, όπ, κάτσε. Τι θέλω να νιώθω τώρα. Και το αλλάζεις. Και νιώθεις χαρά. Όταν νιώθεις όμως του άλλου, και το 80% είναι δικό σου, το 20% δικό του ή το 30% δικό σου και το 70% δικό του, δεν μπορείς να το κομμαντάρεις γιατί είναι του άλλου. Όταν είναι όλα τα συναισθήματα μόνο τα δικά σου, τότε μπορείς να λες, τι γουστάρω εγώ να νιώθω τώρα, χαρά. Χαρά θα νιώσω. Έτσι, γίνεται αυτό, το έχω δει απειλές φορές. Γιατί πάντα το τι νιώθουμε είναι μόνο μία απόφαση. Πάντα. Έτσι. Όταν έχεις μόνο τα δικά σου συναισθήματα, λοιπόν, μπορείς να τα κάνεις ό,τι θέλεις. Μπορείς να νιώθεις ό,τι θέλεις. Επίσης, εμείς, η ΕΜΠΑΘ, πολλές φορές λέμε «ναι σε όλα», σαν το κομπιούτερ που διαλέγεις «ναι σε όλα». Επειδή δεν θέλουμε εντάσεις. Δεν θέλουμε το θυμό των άλλων κλπ. Δεύτερον, ξαναμιλάμε σε δύο μέρες. Ξανά, σε άσχημους χαρακτήρες που μας φέρθηκαν κακά κλπ. Επειδή νιώθουμε τη θλίψη τους. Τους λυπόμαστε. Επει Όμως όσο περισσότερο καταφέρνουμε να έχουμε τη δική μας ενεργειακή και συναισθηματική ταυτότητα, δεν θα γυρνάμε πίσω σε τέτοιους χαρακτήρες, δεν θα συμφωνούμε σε όλα, δεν θα μας νοιάζει αν θα υπάρχει ένταση. Γιατί άμα το έχεις κλειστό και ένταση να υπάρχει, δεν σε αγγίζει. Όταν το κλείσεις, δεν σε νοιάζει η ένταση. Ξέρετε γιατί μας νοιάζει η ένταση, τους έμπαθμους. Γιατί κίνδυνο να μας ανοιχτεί και λαμβάνουμε το συνέστημα του άλλου και δεν το αντέχουμε. Το νιώθουμε σα βέλη πάνω μας. Όλοι, εμπάθω, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Είμαστε σίγουροι. Λοιπόν, δεν θα μας νοιάζει και να παίξει κένταση και δεν θα μασάμε. Ωραία. Δεν θα νιώθουμε, όμως, το διαχωρισμό με την έννοια ότι δεν θα μπορούμε να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Το ξεκαθαρίζω αυτό. Αλλά θα επιλέγουμε εμείς ποιοι αξίζουν να συνδεθούμε. Και ποια στιγμές θέλουμε να συνδεθούμε με αυτούς. Μπορεί να θέλετε να το ανοίξετε μόνο για να κάνετε θεραπεία σε κάποιον. Μόνο για να δείτε τι του συμβαίνει. Μόνο για να δείτε τι σκέφτεται. Θα επιλέγετε λοιπόν ποιο άνθρωπο, την ενέργεια και τα συναισθήματα θέλετε να νιώσετε. Ποιος το αξίζει, ποιος δεν το αξίζει. Θέλω μόνο για πέντε λεπτά, θέλω για ένα λεπτό, έτσι. Αλλά πρέπει πρώτα να μάθετε να αναγνωρίζετε τη δική σας δομική ενεργειακή ακεραιότητα. Τη δική σας ενεργειακή ταυτότητα. Που αυτό, είπαμε, θα γίνει με το διαλογισμό που θα υπάρχει στο βίντεο των συνδρομητών. Ευχαριστώ πολύ όλους που με ακούσατε. Φιλιά πολλά σε όλους. Θα χαρώ να δω τα σχόλιά σας και κάντε εγγραφή στο κανάλι, αν δεν έχετε κάνει ήδη. Και ελπίζω να.