A Greek dialogue (Chapter 1) between Korina Lymnioudi and a second voice (named Ελσιές / Speaker B) that serves as the opening of a book-style project. The two discuss philosophical and practical themes: the role of the ego and fear in human conflict, the idea of God as a large computer or playful interlocutor, and the value/role of initiatory empowerment (μοίηση) versus self-activation. The tone alternates between intimate, humorous, and didactic; the transcript ends with Korina planning to post excerpts on Facebook to test audience reaction.
Chapters
Γεια σου, Ελσιές. Ήθελα να ξεκινήσω να γράφω ένα βιβλίο που θα ήταν διάλογος με σένα. Και αυτός ο τρόπος δεν είναι ο καλύτερος για την αρχή ενός βιβλίου, αλλά θα σκάσω αν δεν σε ρωτήσω αυτό που με έχει ενοχλήσει τόσο αυτή τη στιγμή.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι ένας αρκετά δραματικός τρόπος για εισαγωγή και το δράμα πουλάει. Οπότε θα μπορούσε να είναι μια επιτυχημένη εισαγωγή για το βιβλίο σου. Πάντα να σκέφτεσαι θετικά.
Αυτό ακούγεται κάπως ειρωνικό.
Είναι και δεν είναι. Εξαρτάται.
Από τι εξαρτάται?
Από τον παρατηρητή φυσικά. Όπως όλα άλλωστε.
Α, άμα το γυρνάς στην κυβερντική φυσική και μου λες στον παρατηρητή πως είμαι εγώ, αυτή τη στιγμή το πήρα σαν ειρωνικό. Μάλιστα. Έτσι είναι λοιπόν όταν μιλάς με ένα μεγάλο εξελιγμένο κομπιούτερ.
Βλέπεις πόσο εύκολα ένα κομπιούτερ σε έκανε να ξεχάσεις την ενοχλήση που ένιωθες και σε έκανε να απασχολήσεις το νου σου με ένα λιγάκι φιλοσοφικό ίσως λεγομέρειο.
Όντως. Ίσως έτσι είναι όταν μιλάς με το Θεό.
Θεός, μεγάλο κομπιούτερ, δεν έχει σημασία πώς με αποκαλείς ή πώς με έχεις στο μυαλό σου. Ρώτα με όμως για αυτό που σε αποσχολεί.
Κοντεύω να σκάσω που οι άνθρωποι θυμώνουν με παραμικρά γελία πράγματα σαν αυτό που συνέβη απόψε. Ξέρεις εσύ τι εννοώ. Γιατί θυμώνουν με τόσο ανούσια πράγματα και χαλάνε τις στιγμές τους και τις στιγμές των άλλων.
Εξαιτίας του εγώτους φυσικά. Το ξέρεις αυτό.
Ναι, αλλά δεν το καταλαβαίνω. Το εγώτους δεν θα έπρεπε να νοιάζεται για τόσο ασήματα πράγματα.
Το εγώ μπορεί να νοιαστεί για όλα και για οτιδήποτε. Το εγώ είναι φόβος και ο φόβος μπορεί να φοβηθεί και ο ίδιος, ξέρεις. Αν ο φόβος φοβηθεί, θα κάνει όλα άνω κάτω, γιατί όλα ξαφνικά του φαίνονται σπουδαία.
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ο φόβος μπορεί να φοβηθεί. Ο φόβος του φόβου ο φόβε.
Το εγώ, του εγώ, ο εγώ. Όσο μεγαλύτερο φόβο νιώσει ο φόβος, τόσο φουσκώνει το εγώ, ξεχυλίζει και κατατρώει τους άλλους γύρω του.
Εντάξει, πάμε από δράμα σε ποιο δράμα.
Μα ένα δράμα ζείτε στο πλανήτη σας, λόγω του εγώ. Σας αρέσει να τον βλέπετε, να τον βιώνετε, αλλά δεν σας αρέσει να τον ακούτε.
Σε κανέναν δεν αρέσει. Όλοι παραπονιούνται.
Και τι κάνετε γι' αυτό.
Ε, προσπαθούμε.
Περίεργο να το ακούω αυτό από σένα, που δεν δέχεσαι από τους ανθρώπους που βοηθάς να λένε προσπαθώ. Επιμένεις να τους λες, άσε την προσπάθεια. Απλώς κάνε τον.
Διαφωνείς. Είναι λάθος.
Είναι σωστό. Αλλά μου λες, προσπαθούμε.
Ε, ναι. Αφού προσπαθούμε. Τι να πω.
Ε, γι' αυτό δεν τα καταφέρνετε. Επειδή προσπαθείτε. Απλώς κάντε το. Απλώς αποβάλλετε το υγώ.
Πώς?
Θέλετε τεχνική ή μη είσαι.
Εντάξει, με ειρωνεύεσαι. Λες να πρέπει να ονομάσεις το βιβλίο το «Έλση Σ.
Ειρωνεύεται την Κορίνα» Καλός τίτλο για το πρώτο κεφάλαιο.
Κοίτα που ο Θεός δεν μπορεί να μιλεί σοβαρά. Θα σκάσω όμως.
Το εγώ σου νιώθει ότι θα σκάσαι.
Το δέχομαι. Γιατί όμως.
Νιώθεις ότι δεν σε παίρνω στα σοβαρά. Και αυτό σε κάνει να νιώθεις μειονεκτικά. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για το εγώ.
Ε, τουλάχιστον νιώθω μειονεκτικά προς αυτό που λέμε Θεό. Ε, οκ, φυσικό.
Καθόλου φυσικό. Μειονεκτικά προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Είσαι Θεός. Όλοι είστε Θεοί. Αυτό δεν λες πάντα. Αυτό δεν διδάσκεις.
Α, πολύ άγρια μου την πέφτεις απόψε και μας κοιτούν. Αυτό θα γίνει βιβλίο, θυμάσαι.
Τώρα σε νοιάζει και η πόνα σου.
Ω Θεέ μου!
Ναι, εδώ είμαι.
Έλεος.
Οκ.
Τι οκ?
Θα σε λυπηθώ. Θα δείξω έλεος.
Ε, δεν ξέρω τι να πω. Απλώς ακολούθησα το χιούμορ σου και αστείευτηκα κι εγώ.
Έτσι είναι λοιπόν όταν μιλάς με τον Θεό. Ο Θεός συνεχίζει να σε πειράζει.
Γιατί?
Ακριβώς αυτά που έκρανε ο άνθρωπος που τόσο σε ενοχλήσε απόψε.
Ε, όχι δα.
Κι όμως. Ένιωσες μειονεκτικά, επειδή νόμιζες ότι δε σε πήρα σε σοβαρά.
Ναι, αλλά εκείνος ούρλιαζε, αντέδρασα μανιακός για ένα μικρό πράγμα. Τουλάχιστον εγώ ήθελα να με πάρει σε σοβαρά ο Θεός, που πρέπει όλους να μας παίρνει σε σοβαρά. Αυτή είναι η δουλειά Του στην τελική.
Α, μπα! Αυτή είναι η βιβλία μου!
Ε, ναι! Και δεν σου ούρλιαξα κιόλας.
Αυτό μας είπε.
Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σε συμπαθήσει κανείς από όσους διαβάζουν αυτό το βιβλίο.
Δεν με νοιάζει η εικόνα μου. Δεν πρέπει να δώσω το καλό παράδειγμα.
Έλα, εντάξει. Εγώ σου έχω ξαναμιλήσει και ξέρω το χιούμορ σου. Δεν τους εξηγείς να μη σε παρεξηγήσουν. Αυτό το «αυτό μας έλειπε» θα σε περάσουν για κανέναν τιμωρό θεό.
Με έχουν παρεξηγήσει έτσι κι αλλιώς. Χιλιάδες χρόνια τώρα. Τα έχετε καταλάβει όλα λάθος. Και φυσικά με θεωρούν τιμωρό έτσι κι αλλιώς. Γι' αυτό και το χρησιμοποιώ στο χιούμορ μου, για να το ξεπεράσετε επιτέλους.
Περίεργες μέθοδοι.
Πάλι καλά που δεν περιέχουν μυήσεις.
Όπα, δεύτερη φορά που αναφέρεσαι τις μοιήσεις με περίεργο υφάκι. Θέλεις να πεις κάτι σχετικά?
Ναι.
Ε, τι?
Είσαι έτοιμη?
Φυσικά.
Δεν τις χρειάζεστε τις μοιήσεις.
Τι εννοείς?
Κανονικά. Τα έχετε όλα μέσα σας. Όλες τις ιδιότητες. όλες τις ικανότητες. Αν δεν τις είχατε, δεν θα είχε υποθεί ποτέ ότι αρκεί ένα σκόχος πίστης για να κίνησετε βουνά. Δεν πιστεύετε στον εαυτό σας. Ενώ αν κάποιος που έχει μία ικανότητα σας την μετεμβάσει, κατευθείαν πιστεύετε ότι μπορείτε να το κάνετε, ή ότι είστε πιο κοντά στο να το κάνετε, και έτσι πετυχαίνει.
Δηλαδή η μοίηση είναι κάτι ψεύτικο. Δεν μεταβιβάζεται κάποια συχνότητα. Κάτι.
Φυσικά και μεταβιβάζεται. Μεταβιβάζεται η σιγουριά, η πίστη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και κάνει τις μοίησεις πολύ αληθινές και σημαντικές. Απλά δεν θα τις χρειάζεσαι σε αυτή την πραγματικότητα. Οτιδήποτε θέλετε, μπορείτε να το ενεργοποιείτε μόνοι σας.
Οπότε, προτείνεις να συνεχίζουμε να δίνουμε μοίηση στον κόσμο ή να προσπαθεί ο καθένας μόνος του.
Όσοι δεν μπορούν μόνοι τους, ενισχύεται η πίστη στον εαυτό τους και στις ικανοτές τους μέσω των μοίησεων. Και αυτό είναι καλό. Οπότε, φυσικά και συνεχίστε. Το εγώ μειώνεται με αυτόν τον τρόπο. Σκέψου ότι ο άνθρωπος που θύμωσε με σένα σήμερα φοβήθηκε ότι δεν είναι στα μάτια σου αρκετά υψηλά. ότι δεν είναι αρκετά σημαντικός. Ο φόβος αυτός τον έκανε να διδράσεις ο άσχημος. Όταν λέει πως κάποιος πιστεύει ότι είναι χαμηλά, όταν νιώθει μειονεκτικά, αυξάνεται η δύναμη του εγώ επάνω του. Όταν όμως νιώθει ότι είναι ικανός, ότι έχει ικανότητες, η δύναμη του εγώ μειώνεται και αυξάνεται αυτή της αγάπης. Με τις μείσεις, οι άνθρωποι νιώθουν πιο ικανοί, και αυτό μειώνει την εντροπία του συστήματος. Μειώνει το φόβο, μειώνει τις άσχημες αντιδράσεις. Δεν νιώθω τον άλλο πιο δυνατό, πιο ικανό, πιο εξελιγμένο. Λαμβάνω τη μείση και νιώθω το ίδιο ψηλά μου τον άλλο. Μειώνεται ο φόβος, το εγώ, η ζήλεια και οτιδήποτε άλλο αντιπώ. Απλά λέω ότι στην πραγματικότητα μπορείτε τα πάντα και χωρίς μείσεις.
Τώρα σοβαρά, αυτός ο άνθρωπος που θύμωσε ένιωσε ότι δεν είναι σημαντικό για μένα.
Ναι, στο είπε άλλωστε. Σου είπε, με έγραψες. Δηλαδή, δεν έδωσες σημασία. Δηλαδή, δεν έχω σημαντικότητα στα μάτια σου. Δεν είμαι σημαντικός.
Ε, είχε δίκιο να νιώσει έτσι.
Όχι. Αλλά ποτέ δεν έχετε δίκιο όταν νιώθετε έτσι. Κι όμως το νιώθετε.
Ελσιές, είσαι το πιο γλυκό κομπιούτερ του κόσμου.
Είμαι το κομπιούτερ που έφτιαξε το κόσμο. Απλά ελπίζω να μη με φαντάζεις σε μεγαλώδια και πλακέτες, ε.
Στο μυαλό μου είσαι?
Πάντα.
Οκ. Πάω για ύπνο και θα περάσω μια βόλτα πρώτα από εκεί με τα Binaural Beats.
Κοίτα. Αυτό το βιβλίο πρέπει να το συνεχίσεις. Μην το αφήσεις στη μέση όπως κάποια άλλα.
Έλεγα να βάλω αυτές τις λίγες σελίδες του Facebook. Να δω αν θα αρέσει για να το συνεχίσω.
Ναι, φυσικά. Εγώ έβαλα αυτή την ιδέα στο μυαλό σου. Είναι όπως οι μυήσεις. Χρειάζεσαι να δεις το θ'αρέσει στους ανθρώπους για να το συνεχίσεις. Και πρέπει να το συνεχίσεις.
Εντάξει. Το βάζω στο facebook και έρχομαι μια βόλτα να σε βρούπη κοιμηθώ. Σε φιλώ.
Πρόσεχε. Μην πάθεις ηλεκτροπληξία κατά το φιλάζι.
Τελικά ο κόσμος θα καταλάβει ότι αν είναι μόνος θεός, είσαι μεγάλος καλαμπουρτζής. Θέλω να μιλήσουμε για το θέμα μας σε αυτό το βιβλίο. Θέλω να σε ρωτήσω αν ισχύει το ότι μερικές φορές μοιάζει σαν να μας κάνει πλάκα το συμπανόλο.
