Βλεποντας χωρις ματια - Απο το Ντοκιμαντερ Matrixwissen

Γεια σας. Πολύ μου ζητήσατε να βγάλω στα ελληνικά... τη συνέντευξη που έδωσε ο φυσικός τον Καμπέλ στον Όλιβερ... σχετικά με το γερμανικό ντοκιμαντέρ... που τα παιδιά εκπαιδεύονται να βλέπουν χωρίς μάτια. Δηλαδή φοράνε μάσκες που καλύπτουν τελείως τα μάτια. Βρισκόνται σε απόλυτο σκοτάδι. Και όμως βλέπουν, μπορούν και διαβάζουν, οδηγούν αυτοκινητάκια... του στυλ του Λουναπάρκ, κάνουν αναρρίχηση. Κάνουν τα πάν που τα έχουν σε τελείως σκοτεινό περιβάλλον. Θα δούμε την εξήγηση λοιπόν του Tom Campbell, καθώς θα σας βάλω να βλέπετε, καθώς τα εξηγώ, τα footage από τον δοκιματέρ αυτό. Εξηγεί λοιπόν ο Tom ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μία περίπτωση remote viewing, δηλαδή απομακρυσμένης ενόρασης, αλλά με μία ιδιαίτερη μορφή, στην οποία είναι σαν να κάνεις remote viewing, αλλά σε αυτό που είναι ακριβώς μπροστά σου, όχι μακριά σου. Στην ουσία, είναι πολύ εφεκτό, διότι ο ρημότ βιούιγκ είναι το να συλλέγεις πληροφορίες από μια βάση δεδομένων. Για να λειτουργήσει σωστά αυτή η εικονική πραγματικότητα, χρειάζεται να υπάρχουν βάσες δεδομένων. Η βάση δεδομένων με τα πιθανά μέλλοντα και η παρελθοντική βάση δεδομένων. Αυτό, όμως, το παρελθόν μας εξηγεί ότι είναι και το 10-44 δευτερόλεπτα. Είναι τόσο μικρή διαφορά από το τώρα. που κανείς δεν μπορεί να το παρατηρήσει. Κι έτσι ουσιαστικά ο εγκέφαλός μας το ελαμβάνει σαν παρελθόν. Δηλαδή μπορούμε να μπούμε με το Remote Viewing στη βάση δεδομένων του μέλλοντος, του πιθανού μέλλοντος, αλλά και στη βάση δεδομένων του παρελθόντος. Κι έτσι ουσιαστικά αυτό που γίνεται τώρα, που τα παιδιά βλέπουν χωρίς τα μάτια τους, είναι ότι μπαίνουν σε μία από τις δύο βάσεις δεδομένων και φυσικά μπαίνουν στην παρελθοντική, αλλά σε πόσο παρελθόν, σε πολύ μικρό πα Και μας λέει ο Tom, αν αυτό δημιουργεί πρόβλημα κατανόησης στους σκεπτικιστές, τότε σκεφτείτε το φως που φτάνει στα μάτια σας, ώστε να δείτε. Και πάλι και με τα μάτια, βλέπετε λίγο αργότερα το γεγονός από τη στιγμή που συμβαίνει. Γιατί πρέπει να περιμένετε το φως να φτάσει σε εσάς. Ο λόγος που χρειάζεται το σύστημα της πραγματικότητάς μας να έχει βάση δεδομένων, μας λέει ο Tom, είναι επειδή η συνδυτότητα είναι το κομπιούτερ. Το κομπιούτερ αυτό της συνειδητότητάς μας είναι κομμάτι του μεγαλύτερου συστήματος συνειδητότητας, όπως είμαστε όλοι μας και όπως είναι αυτά τα παιδιά. Και έχουμε όλοι συνδεθεί, ο καθένας μέσω ενός αβατάρ που το λέμε σώμα, για να παίξουμε αυτό το παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Με στόχο την εξέλιξή μας και το να γίνουμε αγάπη. Επειδή όμως είμαστε η συνειδητότητα και όχι το αβατάρ που βλέπουμε, γι' αυτό και μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στη μεγάλη συνειδητότητα, και στις βάσεις δεδομένων της. Και όπως το Remote Viewing έχει πλέον αποδειχθεί... ότι είναι κάτι πραγματικό από τη σύγχρονη φυσική... με εκατοντάδες πειράματα που έχουν γίνει από πανεπιστήμια... με πολύ πολύ αυστηρά πρωτόκολλα... έτσι και αυτό που βλέπουμε εδώ είναι πραγματικό. Και στις δύο περιπτώσεις λαμβάνουμε πληροφορίες... από τη βάση δεδομένων. Σε αυτήν την περίπτωση όμως γίνεται κάτι ακόμα περισσότερο. Αντί να λέμε σε κάποιον να βρει τι εικόνα του έχουμε κρυμμένοι... και να λάβει μία μόνο πληροφορία από τη βάση δεδομένων, εδώ τα παιδιά λαμβάνουν ένα stream συνεχόμενο, δηλαδή μία ροή πληροφορίας, όπως συμβαίνει όταν ανοίγουμε τη τηλεόραση. Μία ροή πληροφοριών του τι συμβαίνει μπροστά τους, η οποία συνεχίζεται και συνεχίζεται καθώς ο χρόνος περνά. Είναι λοιπόν το ίδιο εύκολο να εξηγηθεί, όπως και το Remote Viewing. Έχει παρατηρηθεί ότι οι ενήλικες, Πολύ δύσκολα μαθαίνουν αυτή τη δεξιοτεχνία. Για τους περισσότερους είναι σχεδόν αδύνατον. Γιατί, λοιπόν, κυρίως τα παιδιά μπορούν... για να δει κανείς την πραγματικότητα με τα μάτια του νου... πρέπει να λειτουργεί από το σημείο ύπαρξης... και όχι από το νοητικό επίπεδο... ή από το επίπεδο των πεπιθύσεων. Όσο κανείς προσπαθεί να το κάνει σκεπτόμενος... μια διαδικασία ή μια τεχνική που πρέπει να ακολουθήσει... δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Το ίδιο και στο Remote Viewing. Όλα αυτά τα ψυχικά φαινόμενα πρέπει να γίνονται από το πεδίο της ύπαρξης. Όσο μεγαλώνεις, τόσο μπαίνεις στον ελισμό. Στη λογική. Στη σκέψη που σου οδηγεί στο να πιστεύεις ότι αυτή η πραγματικότητα είναι ηλική. Και αδυνατής να πιστέψεις ότι το Remote Viewing ή θεραπείες με το νου ή το να βλέπεις χωρίς μάτια κτλ. είναι εφικτά. Αν αυτά λοιπόν είναι μέρος του συστήματος επιθήσεων σου, τότε αυτόματα θα λαμβάνεις τη ροή πληροφορίας, αλλά δεν θα τη βλέπεις. Όταν έχεις κάποια πιστεύω, τότε βρίσκεσαι σε παγίδα. Δεν μπορείς να δεις πέρα από αυτές τις επιθήσεις. Το κάθε σου πιστεύω ορίζει και δημιουργεί το τι διώνεις. Και οτιδήποτε υπάρχει πέρα από τα πιστεύω σου, πολύ απλά δεν θα μπορείς να το επεξεργαστείς. Γι' αυτό είναι πολύ δυσκολότερο και τις περισσότερες φορές ανέφικτο να εκπαιδευτούν οι ενήλικες στο να βλέπουν χωρίς μάτια. Όσοι ενήλικες τα κατάφεραν, έκαναν εκπαίδευση πέντε μέρες, ενώ τα παιδιά κάνουν λίγες ώρες. Τα περισσότερα παιδιά, όταν είναι πολύ πιο μικρά, κάνουν μόνο μία ώρα. Ο ενήλικας χρειάζεται να το εκλογικεύσει, να του πεις βήματα συγκεκριμένα, σαν μία τεχνική. Στο να βλέπεις χωρίς μάτια, όμως, δεν υπάρχει τεχνική. Ο Τομ μας λέει κάποια παραδείγματα, όπως για έναν εκγενετής τυφ που οδηγούσε αυτοκίνητο σαν να έβλεπε τέλεια. Αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που μεγάλα γκρουπ παιδιών πραγματικά εκπαιδεύονται να το κάνουν και δεν είναι παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες, αντιθέτως αρκετά από αυτά έχουν και προβλήματα όπως η δυσλεξία. Και ενώ δυσκολεύονται να διαβάσουν σωστά με τα μάτια τους λόγω της δυσλεξίας, όταν το κάνουν από το σημείο ύπαρξης, από τη συνειδητότητά τους, τότε το κάνουν χωρίς λάθη. Όλα τα παιδιά μπορούν να το κάνουν. και το μαθαίνουν πανεύκολα και γρήγορα επειδή εκείνα βλέπουν τον κόσμο σαν ένα μαγικό μέρος από κάθε άποψη και συνεχίζει ο Τόμ λέγοντας μη ντρέπεστε ή φοβάστε να βλέπετε τον κόσμο σαν ένα μαγικό μέρος όπως τον βλέπατε όταν ήσασταν παιδιά φυσικά οι άλλοι γύρω μας μπορεί να μας κρίνουν αρνητικά και μπορεί να νομίζετε ότι σας βγαίνει σε κακό όμως αν διατηρήσετε την παιδικότητα με πείσμα και τη φαντασία σας έντονη τότε ακόμα και να αργήσει λιγάκι έρχεται η στιγμή που σας βγαίνει σε καλό. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι και ο Χριστός έλεγε ότι η Βασιλεία των Ουρανών ανοίξει τα παιδιά. Όταν είσαι σαν παιδί και μαγικές εκπλήξεις συμβαίνουν όλη την ώρα και ανεξήγητα πράγματα που σε ενθουσιάζουν και όσοι ενθουσιάζεσαι τόσο αυξάνει η παιδικότητα και η φαντασία και έρχονται όλο και μεγαλύτερες και περισσότερες εκπλήξεις γιατί πηγαίνεις όλο στο επίπεδο της ύπαρξης. Λειτουργεί δηλαδή πιο πολύ από τη συνειδητότητά σου και όχι από το νοητικό σου. Αυτά λοιπόν τα παιδιά που το καταφέρνουν αμέσως είναι συνήθως από 5 μέχρι 12 και έχουν πολύ μεγαλύτερο εύρος πίστης στο τι είναι πιθανό. Και φυσικά έχουν και μεγαλύτερο ενθουσιασμό που τον εκφράζουν προς τα έξω. Και γι' αυτό δεν μπλοκάρουν τις πληροφορίες που λαμβάνουν από τις βάσεις δεδομένων, μας εξήγει ο Τόμπ. 700 παιδιά έχουν εκπαιδευτεί μέχρι σήμερα και μόνο 7 δεν τα κατάφεραν και τα 7 ήταν ηλικίας πολύ μεγαλύτερης. Όλα όσα τα κατάφεραν χρειάστηκαν λιγότερο από δύο ώρες. Επίσης μας λέει για ένα παράδειγμα δύο αδερφών, ένα αγοράκι πέντε ετών που το έμαθε μέσα σε λίγα λεπτά και το κοριτζάκι που ήταν μεγαλύτερο και λειτουργούσε απ' το νητικό έκανε μια μέρα να το μάθει. Όσο πιο μικρά είναι τόσο πιο γρήγορα το μαθαίνουν. γιατί βλέπουν τα πάντα σαν πιθανά και μαγικά. Βέβαια αυτό μπορεί να διαφέρει όταν τα μαθαίνεις στα παιδιά να κάνουν κάτι μέσα από τεχνική. Εκεί δεν θα παίζει ρόλο η ηλικία. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι το οποίο δεν έχει τεχνική. Πρέπει απλά να μπεις στο επίπεδο ύπαρξης. Και πώς μαθαίνουν αυτά τα παιδιά? Απλά τους λέει κάποιος, κοίτα μέσα από αυτή τη μάσκα και θα δεις ένα μικρό φως. Τώρα, να πούμε ξεκάθαρο ότι η μάσκα αυτή δεν αφήνει να περάσει καθόλου φως. Έτσι, το περιβάλλον είναι απόλυτα σκοτεινό. Αλλά τους λέει η δασκάλα, κοίτα μέσα από αυτή τη μάσκα και θα δεις ένα μικρό φως. Και μπορείς να πεις στο φως να μεγαλώσει και να μεγαλώσει και να βλέπεις τι γίνεται μέσα στο δωμάτιο μέσα από αυτό το φως. Και τα παιδιά λένε, α, οκ. Και αυτό είναι όλο. Πολλοίς κόσμος στέλνουν email στον Tom και του λένε ότι από τη μέρα που διάβασαν το βιβλίο του αρχίσαν να συμβαίνουν όλα των ειδών τα παραφυσικά φαινόμενα. Πολλοί καταλαβαίνετε τι εννοώ, μιας και μου λέτε το ίδιο πράγμα όταν διαβάζετε το βιβλίο μου. Πέρα από τις ενεργοποιήσεις μπορεί να κάνει ένα βιβλίο όμως, ακόμα και ένα απλό βιβλίο που δεν ενεργοποιεί, όπως είναι του Τομ, θα κάνετε διαφορά, διότι ο εγκέφαλός σου αρχίζει να καταλαβαίνει ότι αυτά τα πράγματα είναι πιθανό να συμβούν. Όσο περισσότερα θεωρείς πιθανά και εφικτά, τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες να σου συμβούν. Το να θεωρείς κάτι πιθανό, είναι που θα το κάνει να σου συμβεί, μας λέει ο Τόμ. Κανονικά οι ανήλικες μπορούν να το κάνουν επίσης. Απλά πρέπει να ξεμάθουν το τι ήξεραν μέχρι σήμερα για να μπορέσουν. Σε αυτό το σημείο ο Όλιβερ, που παίρνει τη συνέντευξη από τον Τόμ, ο οποίος είναι ο ίδιος που έφτιαξε το γερμανικό ντοκιματέρ, μας δείχνει αυτήν εδώ τη μάσκα. Αγόρασε μία ακριβή μάσκα από την οποία σιγουρεύτηκε ότι δεν περνάει το παραμικρό φως. και τη χρησιμοποίησε όταν πήγε να τσεκάρει τα παιδιά. Ο Όλβερ είναι ηλεκτρολόγος μηχανικός και είναι αρκετά σκεπτικιστής, οπότε ήθελε να έχει τη μάσκα που έχει δοκιμάσει ο ίδιος, που είναι σίγουρος ότι δεν περνάει καθόλου φως κτλ. Μας δείχνει ότι είναι φτιαγμένη από ένα πολύ μαλακό υλικό σαν αφρό, ώστε να διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχουν κενά μεταξύ του υλικού και του δέρματος για να μην περνάει καθόλου φως. Η απόσταση του υλικού στην περιοχή της μύτης μέ είναι 1,7 εκατοστά και το ελαστικό που πιάνει το κεφάλι στεγανοποιεί... καθώς στραβιέται όλες τις περιοχές, ακόμα και τη μύτη. Οπότε αυτή η μάσκα είναι πολύ διαφορετική από τα φτηνότερα μοντέλα... και μπορούσε να διασφαλίσει ότι τα παιδιά δεν θα έβλεπαν το παρά μικρό μέσα από τη μάσκα. Αυτή η μάσκα κανονικά πουλιάεται όχι για να βλέπεις χωρίς μάτια... αλλά σαν blindfold για να κοιμάσεις σε απόλυτο σκοτάδι. Ο Tom απαντά στον Oliver ότι ακόμα κι αν υπήρχε κάποιο κενό, τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να δουν ή να διαβάσουν, να οδηγήσουν αυτοκινητάκια, να κάνουν αναρίχηση. Μπορείς να δεις μόνο όταν ένα φωτώνιο έρθει κατευθείαν από ένα συγκεκριμένο αντικείμενο στο μάτι σου. Γι' αυτό δεν μπορείς να δεις μέσα από έναν ασπρό τοίχο. Χρειάζεσαι μια ευθεία γραμμή φωτός από το αντικείμενο που κοιτάς που να πηγαίνει στον οφθαλμό σου. Ακόμα και πολλές μικρές τρύπες να υπήρχαν, δεν θα επέτρεπαν σε ένα παιδί να παίζει air hockey, αυτό το παιχνίδι με το δίσκο που πετάγεται στον αέρα που φαίνεται στο βίντεο. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Ίσως να παίρναγε λίγο φως, αλλά δεν θα έβλεπαν. Η μάσκα δεν είναι το πρόβλημα. Και κυρίως αυτή που μας δείχνει ο Όλιβερ δημιουργεί απόλυτο σκοτάδι. Ο Όλιβερ απαντά ότι η γερμανή δαδασκάλα Εξήγησε πως αν μπει έστω και λίγο φως δυσκολεύει πάρα πολύ τα παιδιά να δουν. Χρειάζονται το απόλυτο σκοτάδι για να μπορούν να δουν τις εικόνες που βλέπουν. Και ρωτά τον Τομ γιατί συμβαίνει αυτό. Ο Τομ απαντά. Θα εξηγήσω τι κάνει η μάσκα στην ουσία. Η μάσκα δεν είναι αναγκαία στην πραγματικότητα. Είναι απλά ένα βοηθητικό εργαλείο. Είναι μία μεταφορά. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βοηθιέσαι να εστιάσεις στο να δημιουργήσεις φως στο μάτι του νου σου με τη φαντασία σου. Ένα φανταστικό φως. Όταν η δασκάλα λέει, μπορείτε να δείτε ένα μικρό φως και μεγαλώστε το, δεν υπάρχει κανένα φως εκεί. Απλά βοηθά τα παιδιά με τη σιγουριά που τους το λέει, να το δουν, αλλά ουσιαστικά το δημιουργούν τα ίδια με τη φαντασία τους. Γι' αυτό και όσο πιο μικρά είναι, τόσο πιο καλά λειτουργεί. Οπότε βοηθά, το κάνει πιο εύκολο το να έχεις απόλυτο σκοτάδι. γιατί τότε μπορείς να δημιουργήσεις το μικρό φως στο μάτι του νου σου. Το οποίο το χρησιμοποιείς στην ουσία αυτό το μικρό φως σαν ένα πόρταλ που από εκεί λαμβάνεις την πληροφορία που έρχεται από τη βάση των δεδομένων. Έτσι μπορείς μέσω του απόλυτου σκοταδιού πολύ πιο εύκολα να συγκεντρωθείς στις πληροφορίες που λαμβάνεις από το μεγάλο κομπιούτερ. Κι έτσι εάν έμπαινε λίγο φως θα μπέρδευε την κατάσταση. Οπότε το απόλυτο σκοτάδι το κάνει εύκολο. Παρόλο λοιπόν που η μάσκα δεν είναι αναγκαία, θα μπορούσε κανείς να κλείσει απλά τα μάτια του, η μάσκα τελικά το κάνει πιο εύκολο. Δεν υπάρχει κάτι μαγικό, μας λέει ο Τομ σχετικά με τη μάσκα. Η μάσκα είναι μέρος μιας μεταφοράς που βοηθά να μείνει απ' έξω οποιαδήποτε άλλη πληροφορία θα λάμβαναν από τα μάτια και θα τα δυσκόλευε να πάνε στο σημείο ύπαρξης, στο σημείο συνδυτότητας. Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι αυτά που λέει ο Τομ Κάμπελ δεν είναι σκέτη θ Τα βιώσαμε όταν πήγαμε στο σεμινάριο στην Αγγλία που ήταν τέσσερις ημέρες. Απαγορευόταν εκεί να κάνουμε οποιοδήποτε λειτουργικό διαλογισμό. Μας έμαθε ότι το σημείο από το οποίο ξεκινάμε είναι τελικά το σημείο Νιρβάνα. Ο στόχος ήταν να ξεκινάμε από εκεί. Το μόνο που χρησιμοποιήσαμε ήταν by Neural Beats για να μας βοηθάνε να μπαίνουμε πιο άμεσα σε ελάχιστα λεπτά στα κύματα θήτα. Αλλά ουσιαστικά μάθαμε να μπορούμε να αφήσουμε και τα εμπάνινα ρολοπίτηση του τέλος και να μπορούμε να μπαίνουμε στο σημείο ύπαρξης. Αυτός ήταν ο στόχος. Μας έδειξε, δηλαδή, ότι μπορούμε ακόμα και να κινηθούμε ανάμεσα σε... να επεξεργαστούμε, μάλλον, παράλληλες πραγματικότητες. Ταυτόχρονα, δηλαδή, να μπαίνεις, να κλείς τα μάτια και να είσαι αλλού, να τα ανοίγεις, να καταγράφεις, να ξαναμπαίνεις. Αυτό το πράγμα γινόταν συνέχεια. Και δεν είναι δύσκολο. Α την επίθυση ότι χρειαζόμαστε τεχνικές διαλογισμούς κλπ. Μας το έδειξε, λειτουργήσε. Κάναμε όλοι μας πράγματα τα οποία δεν τα είχαμε ξανακάνει ποτέ. Πράγματα τα οποία χρειάζονται χρόνια ίσως εκπαίδευσης. Και τα κάναμε χωρίς να εκπαιδευτούμε. Καθώς και φύγαμε από εκεί με κάποια έξτρα... Όλοι δηλαδή και τα 100 άτομα που ήταν εκεί. Σχεδόν 100 άτομα. Φύγαμε όλοι με κάποια έξτρα δώρα πνευματικά που αποκτήσαμε επειδή μπαίναμε ακριβώς σε εκείνο το σημείο συνέχεια ξανά και ξανά. Αυτό ήταν κάτι καταπληκτικό. Δεν το καταλαβαίναμε εκείνη την ώρα το τι θα γινόταν, τι θα ενεργοποιόταν. Αλλά γυρνώντας όλοι μας και καθώς μιλάμε μεταξύ μας βλέπουμε ότι ο καθένας κουβάλησε από εκεί κάποια έξτρα δώρα που ακόμα του ενεργοποιούνται και του αναπτύσσονται. Αλλά όλο το μυστικό είναι αυτό, να μην έχεις το άγχος της τεχνικής και να λειτουργείς στο σημείο ύπαρξης. Γι' αυτό και μας εξηγούσε ότι οι άνθρωποι θεωρούνται ταλέντας ψυχικές δυνάμεις, ουσιαστικά δεν είναι κάτι διαφορετικό από τους άλλους. Ουσιαστικά όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Αν τα πιάσεις με τεχνική, ναι, αυτός που εκποδεύεται περισσότερο θα τα καταφέρει πιο γρήγορα. Αλλά αν το πας με το σημείο ύπαρξης, μπορούμε όλοι να το κάνουμε στον ίδιο χρόνο τελικά. αρκεί να έχουμε αποβάλει τις πεπιθύσεις. Γι' αυτό και το ότι όταν πας χωρίς τεχνική στα παιδιά λειτουργεί καλύτερα. Ή όταν δεις αυτοί που είναι ταλέντα, βλέπεις ότι είναι άνθρωποι που διατηρούνται παιδιά μέσα τους, που ακόμα τους ενθουσιάζει το κάθε τι, σαν να είναι μαγικό σε αυτόν τον κόσμο. Δεν συνηθίζουν, τελικά, δηλαδή, αυτά που ο ενήλικας που χρησιμοποιεί τον οικονομικό του, το έχει συνηθίσει και σου λέει καλά γιατί σου κάνει εντύπωση το τάδε. Αυτοί εντυπωσιάζονται και ενθουσιάζονται συνεχώς, αφήνουν τον ενθουσιασμό να εκφραστεί, αφήνουν τη φαντασία να εκφραστεί και να αναπτυχθεί. Οπότε, ας είμαστε όλοι σαν παιδιά, γιατί είβαμε, η βασιλεία των ουρανών και τα πνευματικά δώρα ανεγνώστα παιδιά. Σας ευχαριστώ.