The Forbidden Healing Knowledge They Silenced | The Last Tartarian Revealed

Στο 12 Νοεμβρίου 1952, ο Μιχαήλ Σάκαλοφ συνειδητοποίησε ότι η θάλασσα προχωρούσε και ξεκινούσε να διδάξει με τον γονέα του, Βίκτορ, πληροφορίες που έγραψε ως εξαιρετικά σκληρότερα. Ήταν ξεκάθαρος ότι αυτή η γνώση είχε καταστρέψει για δεκαετίες και ότι να την μιλήσει ανοιχτά έκανε τεχνικές συνέπειες για πολλούς ανθρώπους. Ο Βίκτωρ έγραψε προσεκτικά όλα στη διαφάνεια. Αυτά τα μεμόρια δημιουργήθηκαν δεκαετίας αργότερα, σε μια εθνική αγορά στη Μοντρεόλ, και ανήκαν σε μια γυναίκα της δεκαετίας του, η οποία μετανάστευσε από την Ρώσια το 1956. Κάποια από τα υλικά γράφονταν στην Ρώσια Σαιρίλικ, ενώ άλλες σεκτιόνες φαίνονταν να είναι σε μια αναγνωρισμένη γλώσσα που δεν μπορούσε να επικοινωνηθεί. Διότισε ότι η γη της είχε ενδιαφέρει να μην ρωτήσει ερωτ ούτε να μιλήσει για τα συμπεριφέροντα τους και ο τελευταίος ιδιωτής του υποθέματος έχει επιλέξει να παραμείνει ανοιχτός. Ο Μιχαήλ Σάκαλοφ, ο οποίος διεξάρτησε την εφαρμογή, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1869 στην Καζάν και πέθανε δύο ημέρες μετά από την τελευταία εφαρμογή. Ο αγοράτης των δικαιωμάτων μετά επηρεάστηκε τον Μιχαήλ μέσω των ονειρευτικών γενιολογικών σχεδιασμών και κατάφερε να κατασκευάσει το διευθυ που ήταν 19 χρονών. Ο Βίκτορς έλεγε ότι ο πατέρας του παραμένει νοσοκομενά μέχρι τις τελευταίες στιγμές του, μπορούσε να διαβάζει μελωμένες περίπτωσες του Πούσκιν από την θυμότητα και να παραδείξει συγκεκριμένες μαθηματικές καθορισμές χωρίς ανάγκη. Ο Μιχάλης είχε δουλεύει για 40 χρόνια ως δημοσιογράφος, μια θέση που του έδωσε πρόσβαση στην αυστηρή αντιμετώπιση και διευθυντική υλική χρήση χωρίς να προσφέρει εμπιστοσύνη, επιτρέποντας τον να παρατηρήσει πατέρνες και πληροφορίες που οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν αντιμετωπίσαν. Στην αρχή του δίκτυου του, ο Μιχάλης υποστηρίζει ένα σημείο πάνω από όλους τους άλλους. Ήταν Ταρταριάν, όχι Ρασιάν και όχι Τατάρ. Ήταν Ταρταριάν. Είπε τον Βίκτορ ότι πίστευε να είναι η τελευταία άνθρωπος ζωντανός που είχε ζήσει στην πλευρά του, αυτό που ονομάζεται ένα πραγματικό κτήριο Ταρταριάν που καταλάβει τη λειτουργία του και παρατηρήθηκε την συστηματική αλλαγή αυτών των σύστηματών. Όταν πέθανε, είπε ότι δεν θα υπήρξε κανένας που θα έλεγε την αλήθεια, μόνο δημοφιλές εφές που δεν έκαναν αντίληψη στην πραγματικότητα. Ο Μιχαήλ περιγράψε έναν καζάν που δεν υπάρχει και δεν παρουσιάζεται σε καμία δημοφιλή ιστορική σύγχρονη. Μιχαήλ μιλούσε για μια πόλη που δημιουργήθηκε από κόκκινο πράσινο και λευκό χαμόνι, όπου η αρχιτεκτονία δημιουργήθηκε όχι μόνο για φύση ή αρχιτεκτονία, αλλά και για ήχο. Κάθε σημαντικό κτήριο δημιουργήθηκε με ένα κόκκινο δωμάτιο που δημιουργήθηκε ακούγοντας τόνες όταν αντιμετωπίστηκε από την α Είχε συνεχώς χρησιμοποιήσει το λόγο sung, εξηγώντας ότι οι δόμοι δημιουργήθηκαν νότα που αλλάξαν με το πρόβλημα. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ, αυτές οι ήχοι παράγουν ένα παραδοσιακό επίπεδο στους ανθρώπους που ζούσαν εκεί, καλώντας την ανησυχία, καθαρίζοντας την αγχώρηση και δημιουργώντας ένα αίσθημα ανάπτυξης που αισθανόταν φυσικό, αντί να υποστηρίζεται. Οι κτήρες, έλεγε, δεν ήταν απλά στράκτες, αλλά εργασίες. Εγγραφήθηκε τον Καζάν Κρέμλιν όχι όπως εμφανίζεται σήμερα, αλλά όπως ήταν πριν το 1897, όταν τα κόπηρα του αντικαταστήθηκαν με κεφάλαιο ρούφινγκ. Οι δημοφιλές έγγραφες παραδείξουν ότι ο κόπηρας είχε καταστραφεί, αλλά ο Μιχαήλ αποδεχόταν αυτήν την εξηγή, εξηγώντας ότι ο κόπηρας δεν καταστραφεί τέτοιαν τρόπων, αλλά οξυδίζει και πραγματικά επιβιών έγραψε ότι οι δωμάτια εξαφανίστηκαν για λόγια που ήταν τελείως απαραίτητες για στρατιωτική αποτυχία. Ο πατέρας του Μιχαήλ ήταν ένας κόπερς και εργάζεται πραγματικά με αυτές τις δωμάτια. Είχε τεχνικές σχηματίες που προσδοκίζουν τις ακριβές αριθμένειες της κόπης, την σκληρότητα της κόπης και τις μαθηματικές εξοπλισμές που κυριαρχούν τις φορές που παράγουν κάθε δωμάτια. Το 1889 ο πατέρας του Μιχαήλ τους έφερε σπίτι, Δημιουργημένοι στον Βέλλομ, ήταν τεράστιοι, γεννήθηκαν από μια περίοδο πριν από το σύγχρονο κράτος της Ρωσίας, όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν τι έπρεπε να κάνουν αυτά τα κτήρια. Το 1918, κατά τη διάρκεια της Βερόνικας Τερρούρας, ο του πατέρας Μιχαήλ ήταν διευθυνθένος. Η εργασία του δημιουργήθηκε, οι σχηματίες και τα τεχνικά σχέδια διευθυνθήκαν. Ήταν διευθυνθένος στη φυλακή στη Σβιάτσικη Ο Μιχαήλ κατάλαβε ότι να μιλήσει για τη δουλειά του πατέρα του θα τον καταστρέψει σε αμέσως κακό, οπότε παραμένει ήσυχος για δεκαετίες, μεταφέροντας την γνώμη προσωπικά μέχρι το σπίτι του. Ο αγοράτης των δοκιμήτρων αποφάσισε να εξερευνήσει αυτό ακόμα και ανακαλύψε πολλές συμφωνίες που ακολουθούσαν τον ίδιο παττέρν. Το πιο αρχαίο δημιουργήθηκε το 1934 στην Ισπανία, όπου μια γυναίκα ονομάζοντας Αναστάσια Βόλκοβ έγραψε στην αδερφή της στην Παρίσι να περιγράψει τις αλλαγές που συμβαίνουν στην πόλη. Η αδερφή επιβιώθηκε, απλά επειδή η αδερφή της είχε κρατήσει όλη την αντιμετώπιση της Αναστάσια, η οποία μετά μπήκε σε μια ιδιωτική συλλογή στην Λεόνδο. Η Αναστάσια έγραψε ότι οι εργαζόμενοι αφαιρούσαν παλιές γραμμάτια. γνωστά ως Boundary Stones, πιστεύοντας να είναι χαρακτηριστικές βασίλειες, όταν στην πραγματικότητα επικοινωνήθηκαν η βιβρασία και η ευκαιρία. Είπε ότι μόλις εξαφανίστηκαν, η πόλη δεν αισθανόταν πλέον ζωντανή και έβλεπε ότι δεν μπορούσε να λειτουργήσει σωστά. Εξαφανίστηκε σύντομα μετά την γραφή. Δεν υπήρξε κανένα δεδομένο δεσμοκρατία, και τα συνεπικά απαντήσεις της αδερφής εξαφανίστηκαν ανοιχτά, σημαν καταστήθηκε για αντισόβια προπαγάνδα και μυστική σκέψη. Σύμφωνα με τις φιλές του NKVD, το πράγμα του συνήθιζε να διδάξει στους φοιτητές την ιδέα ότι οι παλιές κτήρες ήταν δημιουργημένες για να δημιουργήσουν συγκεκριμένες δραστηριότητες και ότι αυτή η γνώση είχε λειτουργηθεί αξιωματικά. Ήταν δημιουργημένος από τρία από τους φοιτητές του, καταστήθηκε την επόμενη μέρα, καταστήθηκε σε 10 χρόνια δύσκολης δουλειά Μία σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή σημερινή που αντιμετώπιζε βασίλειες που εξελίχθηκαν πολύ βαθύτερα από το πραγματικό ανάγκο, συγκεντρωμένες σε κύκλικα ανάπτυξη, ανάπτυξης λινείου, και με μεταλλικές εμπλουζόμενες, μπορείς να είναι κόπερ ή μπροντζ, προτεραιόντησε την προστασία για παρακολουθία, η οποία δεχθήκε και οι κτήρια δημιουργήθηκαν. Ένα αργότερο δημιουργικό από το ίδιο εργαζόμενο αποφάσισε όλες τις παρουσίασεις αυτών των ανομολί Στην Yekaterinburg, το 1923, ένας ορθόδοξος προφήτης ονομάζοντας πατέρας Γρηγόρη, εγγραφήθηκε στη δασκάλα του την αφήγηση όλων των κορυφαίων τραγουδιών στη πόλη, υπό τραγουδιστικές ορθόδοξες. Ακόμα και ανεξαρτημένος για το μελωμένο, οι τραγουδιές ήταν προσεκτικά μεταγραφημένες και τους τόνους τους εγγραφήθηκαν. Ένας αδελφός άνθρωπος ονομάζοντας Μάρθα, μετά του είπε ότι ο πατέρας του είχε γνωρίσει Ο Μιχαήλ είπε επίσης στον Βίκτορ ότι κατά τη διάρκεια του παιδιού του, κάποιοι από τα παλαιότερα κοινότητα ακόμα μιλούσαν ένα γλώσσο που δεν ήταν Ρωμαϊκό, Τατάρ, ή οποιοδήποτε γνωστό διάλεκτο Βόλγα. Ωστόσο ήταν υπερήφανο Ρωμαϊκό, παρά να είναι διαφορετικό, σε γραμμή, γλώσσο, σύστημα και κατασκευή. Ο Βίκτωρ έγραψε πολλές λέξεις φωνετικά, τα οποία εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσαν να εξηγηθούν συγκεκριμένα στην Ρωσία. Κροσνώτα δεν μόνο σχεδιάζεται με το χρώμα ρεύμα, αλλά και με τη συγκεκριμένη εφαρμογή που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν συγκεκριμένες μπρικές. Ο Μιχαήλ είπε ότι η γη του οδηγού θα χαλαρώσει μία μπρική και θα λέει «γειτο κροσνώτα» και ο πατέρας του θα ήθελε να ξέρει ακριβώς ποια μπρική να επιλέξει για όχι μόνο σταματώντας ή παραμείνοντας σωστά, αλλά σταματώντας σε σωστή σχέση και χρησιμοποιώντας για να περιγράψει την θέση των κτήρων σχετικά με το ένα και το άλλο. Ο Μιχάλης είπε ότι οι μεγαλοί άνθρωποι θα έβλεπαν ένα νέο κτήριο και θα έλεγαν «Ονοσταώνια», δηλαδή δεν ήταν σε σωστή στάση και η θέση του σχετικά με άλλα κτήρια ήταν λάθος, τελειώνοντας την παττέρνα που ανάπτυξε κάτι σημαντικό και σημαντικό. «Ζοβονκοστ» Αυτό δεν είναι μόνο η ρεζονένση ή η ποιότητα, αλλά συγκεκριμένως η ποιότητα της πραγματικής ρεζονένσης που λαμβάνει, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τραπέζια, σπίτι και συγκεκριμένες αρχιτεκτουρατικές εφαρμογές. Η γη του πατέρα του θα στέκεται στην εκκλησία και θα ακούσει τις τραπέζιες και θα πει «ζωνώστη σαμπάια», δηλαδή η λαμβάνωση είναι αδύναμη και κάτι ήταν λάθος με το τραπέζι. σημαντικά σημαίνει το πνεύμα της στώνης και η θυμή που κρατάει μέσα. Είναι χρησιμοποιημένο όταν αναφερόμαστε στις αρχαίες κτήρες, με την πιστεύωση ότι οι στώνες θυμούν τι φτιάχτηκαν, ακόμα και αν οι άνθρωποι ξεχνούν. Ο Ρεμιάδου αντιπροσωπεύει την εποχή, όχι μόνο το παρελθόν, αλλά την εποχή πριν κάτι αλλάξει, πριν κάτι χάθηκε, πριν υπήρξαν ταρταριαντικά πόλεια και τρόποι ζωής. Και αυτό χάθηκε. Η γη του χρησιμοποιούσε Οι άνθρωποι αντιμετωπίστηκαν διαφορετικά στο παρελθόν. Τώρα δεν μπορούσε να τους αναγνωρίζει πλέον. Ήταν έξω από τον Τσούν. Η αδερφή του Μιχαήλ, η οποία γεννήθηκε το 1809 και πέθανε το 1891, μιλούσε αυτή τη γλώσσα ευαίσθητα. πριν από τη θάλασσα του, του είπε ότι κανένας δεν θα το μιλήσει σωστά μόλις ήρθε και τον έκανε να θυμηθεί ό,τι ονομάζεται εγγραφή, αντί για προσευχές, σχεδόν για τα κτήρια, αν κανένας ποτέ θυμάται πώς να τις χρησιμοποιήσει ξανά. Αυτές οι φράσεις λίγο μετά εξετάστηκαν από έναν λιγουριστή στην Μοντρεόλ, στην Μεγγίλ, που αποκλήθηκε ότι δεν αντιμετωπίστηκαν σε κανένα διεγραφημένο γλώσσο και εκδηλώστηκαν αντίθετες χαρμ Ο Μιχαήλ οδηγούσε πως οι πόλεις, ειδικά η Καζάν, η Σαμάρα, η Τουβόλσκα, η Ακατερινβούργη, η Όμσκ, η Τόμσκ, η Περμ και η Τούφα, είχαν κατασκευαστεί εφόσον σε μια ακριβή γραμμή γεωμετρικής. Χρησιμοποιώντας τελευταίες παραγγελίες, ο πατέρας του δемонτρήσε πως οι μεγάλες κτίρια δημιουργήθηκαν ακυλατρικές τριάγκλες με 60-αριστερές αγγλίσεις και αριστερές που αντιμετωπίζουν καθώς και τα Από τα δεκαετία του 1920, αυτές οι στρατιώτες ήταν αλλαγές ή καταστρέφοντες, καταστρέφοντας την κλίμακα και καταστρέφοντας αυτό που ο Μιχάλης οριζόταν ως το συγκεκριμένο σύστημα της πόλης. Είπε ότι πριν από αυτές τις αλλαγές, οι θερμοκρασίες ήταν λιγότεροι, η καταστασία ήταν λιγότερη και οι επιδεκτικές συχνά εξασφαλίστηκαν αυτές τις πόλεις. Η μητέρα του κρατήσε συγκεκριμένες σχέδια πάνω από τρία δεκαετίες, σημαίνοντας αν Οι δοκιμές επίσης αναφέρονται σε ένα κείμενο που δημιουργήθηκε το 1896 από τον Wilhelm Schaffer της University of Dresden ονομάζοντας «Ακουστικές Ανομολίες της Αρχιτεκτούριας Τάρτας». Ο Schaffer χρησιμοποιούσε 6 μήνες στην Καζάν, μεταγραφώντας τις ακουστικές πραγματικότητες των κτήρων, αποκλίνοντας ότι οι στρατιώτες λειτουργούσαν ως ρεζινάτορες, συντονισμένες σε αρμονικές αριθμοί, ικανό να επηρεάζει τις ατμοσφαιρικές κατάστασεις. Το κεφάλαιο δεν επαναλαμβάνθηκε ποτέ και ο Σέιφερ δεν δημιουργήσε τίποτα ακόμα πριν αποφασίσει. Το τελευταίο εφηβητήριο, δημιουργημένο το 16 Νοεμβρίου 1952, δημιουργεί δύο κορυφαίες που επισκέπτονται στο σπίτι του Βίκτορ, κατασκευάζοντας τα βιβλία του γονέα του, τα εργαλεία και τα δίκτυα, και μετά τον προσφέρει να μην μιλήσει ποτέ για την Ταρτα Η Βίκτορα μετανάστευσε στο Κανάδι το 1956, ποτέ μη μιλώντας για αυτό που είπε τον πατέρα του, το διαφωτισμό του ή το μεταφράζει. Η παιδιά του ανακαλύψε το μετά την πετυχή του, το 2007, και το έβαζε σε ένα χωριό, όπου είχε παραμείνει μέχρι την απελευθέρωσή του στο Μοντρεό το 2019, 27 χρόνια μετά την πετυχή του Μιχαήλ.