A Tamil-language reflection on rural life and family heritage. A speaker shares personal stories about village life and ancestral land, exploring what it means to stay connected to the earth across generations.
கார்த்தி, பாவுச்சி, கார்த்திக்கு வந்துவிட்டான். அடே, இவ்வளவு சுவிட்சா. இது எனக்கு மிகவும் சந்தோஷம். என் பையன் இன்னுக்குக் கிடைவேட்டாய். ருமனால் கிழித்து, இன்னுக்குக் கிராமத்திற்குத் திரும்பி வந்திருக்கிறான். சரி, நாலுங்கள் எல்லாரும் தயாராருங்கள். நா உங்கள் எல்லாரும் நம் பண்ணையைப் பார்க்கைக் கூட்டிட்டுப் போகிறேன். கார்த்தி, என்ன யோசித்துக்கொண்டு இருக்கிறாய்? என்ன விஷயங்டா? நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்றால், சிட்டிலேயே வேலைத் தெரியவெல்லாம் நினைக்கிறாய். சிட்டில் வேலை, இவன் என்ன பேசிக்கொண்டு இருக்கிறான் இங்கு நம்முடைய பூர்வீகன் நிலாருக்கு, நம்முடைய பூர்வீகன் வீட்டிருக்கு இவர்கள் எல்லாம் நம்முடைய மனித்ரங்கள் நீ சிட்டில் செடிலாவதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டு இருக்கிறாய்? ஆனால் அப்பா, உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? சிட்டில் எவ்வளவு இருக்கு தெரியுமா? எவ்வளவு பல வசிபோதி JAYES. அது வெரு methodology என்று வாங்காது. காத்திக் என்ன இது? இப்படித்தான் பேசுவின் முறையிட்டே, காத்திக் நாளைக்கு காளில் நீ என்னைவக்கு? கட்டிர் ஏற்ற நல்ல வழர்லாம் சாப்போதும் அகிற்பேன், ஓனுக்கு! செல்லுவதுடன் செல்லுக்கிறார்கள் என் கைபேசுவிட்டு ராஜாவன் ஞாபொ feminism உனக்கு எறுதியம் நன்றூடண்டு மன்னித்து இது நாம் முதல் கங்கும் 25 வரசக்ெண்டி வாங்கி ஆனால் இப்போது himழும் ராஜாதா இப்போது நீ வdimது கணுகல் பிறக்கூள்வரு vanished யார் வேல் இருவேண்டும் யார்மாக எடுவான இல்லை அப்பா, அந்த பண்ணைத்தான் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டு இந்த மண்டில் ஏதோ மாஜிக்கி இருக்கும் நான் கொஞ்ச வேலை இருக்கேன், கண்டிப்போனான் நாளைக்கு வந்துப் பார்க்கிறேன் சரி பாரு என்ன ஆச்சி, அங்கே என்னைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறாய்? தாத்தா, இது நம்ம கஜ்ஜன்னுடன் நிலத்துதானே, அது சாம்ஜியாடுது? அப்போது ஏன் இந்த இடல் எப்படியாது? ஏன்னா, வருஷயமுளுக்கும் நல்ல, செலிப்பாகத்தானே இருந்தது. பச்சப் பச்சியல் என்று காயகிறீர்கள் எல்லாம் சோலோம். ஆனால் இப்பொழு… இதெல்லாம் அவர்களாள் கவனித்திக்க முடியாது. அவர்கள் ப darumிறைந்து கட்டை வருடத்தாற்கார்கள். இங்கு இருக்குன் பலை வீடிகளில்தான் அதுதான் பிரச்சனையே. இந்தக்கிறாம dulu, சுணிமே ஆட்டிவிட்டிருக்கிறது. இதோ, என் பகிர், உங்களுக்கு அப்பா. எவ்வலவோ ஏடுப்பாடவின் வைதாய் பண்ணார். நம்ம செய்யத நிறுவைதாக அவன் எவ்வளவோ மொன்னெட்டு அண வருகிறான். இப்போமுடிவு உன்க்கையிலதான். இது, objetivo நாள் செய்யம், இதை உங்களிடம் சரிக்கு இன்று வைது. இது நாள் வரைக்கும் நான் சிட்டிதான் எல்லாம் நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன். ஆனால் இப்போது இதை நாள் கண்டிப்பாக சொல்லம்பியும். கிராமங்கள் இருந்தால்தான் நகரங்கள் வாலமுடியும். நான் இப்போது இந்த நிமிஷயம் உன்னார்வதை, நம் கர யால்கா எனக்கு எப்பேமே கொடுக்காதிரத்து எனக்கு நல்லவே தெரியும் தாத்TA எப்பேமே சொல்வார், நான் என மனத் கூறுவதாக கேட்பன் இப்போ, இந்த நிமிஷம் என் மனத்து ஓன்துதான் சொல்கிறது நிலத்துடன் செய்ந்து வாழ் numa்னோன் ஒடைய குதல் தவறும் versa deja him நான் நீ யார்மையில் அல்லவாய்.
