Missie Gedreven Coaches Podcast met Gilbert Themen

In gesprek met Gilbert Themen. Ooit was hij de bronszanger van King B. Tijdelijk. Ik ga het verhaal vast wel vertellen, maar dit is de Missie Gedreven Coaches podcast. De podcast waarin ik in gesprek ga met klanten of mensen die ik heb mogen helpen. Soms zitten ze nog in het proces en Gilbert is al flink op weg. Oftewel, het proces is nooit afgerond. Zichtbaarheid stopt nooit. Hoewel? Soms stopt het wel eventjes. Dus ik ben heel benieuwd. We hebben elkaar een tijdje niet gesproken. We starten deze Zoom en toen vroeg jij van hoe gaat het met jou Hugo? Ik zei nou, we drukken op opnemen en dan ga ik vertellen hoe het met me gaat. Maar eerst, hoe gaat het met jou?

Ja, met mij gaat het goed. Ik zit vol in de nieuwe ontwikkelingen, dus zakelijk gezien gaat het hartstikke goed.

Wat zijn de nieuwe ontwikkelingen?

Nou, ik ben niet eens bezig. Ik heb een nieuw boek geschreven, de onzichtbare epidemie. En ja, voor teams is dat, voor persoonlijk en voor organisaties. Dus ja, ik ben heel erg, heel erg blij dat ik die geschreven heb. Het is van de twintig jaar dat ik zeg maar bezig ben, heb ik allemaal in een boek gezet. Mensen vroegen me steeds van ja, Kun je wat uitleggen van hoe je dat doet? Weet je hoe je aan je resultaten komt? En met mijn nieuwe strategie, zeg maar, of methode, de High Performance Recode, daar gaat het over van low performance naar high performance. Hoe doe je dat dan? Er kwamen steeds meer vragen over. En als ik dat er uitlegde en mensen gingen dat toepassen, of ze bewustwording kwam, van waarom ze toch niet presteren zoals ze wilden presteren. En dan gaf ik wat aantal, ja, zichtbare dingen op, zeg maar, die ze konden zien waardoor dat dus was. Ik moet maar even zo zeggen, ik kwam even niet aan mijn woorden. Ja, en toen ging het al beter, alleen al door een gesprek. Het is zowel persoonlijk als teams en organisaties. Dus ik dacht van, weet je wat, ik ga het gewoon in een boek opschrijven. Dat heb ik gedaan.

Wat is die onzichtbare epidemie?

Onzichtbaar even meer.

Of moeten we dan het boek lezen?

Sowieso.

Wat kun je onthullen?

Nou ja, sowieso is dat we in een wereld leven waarbij we niet onze ware zelf leven. En dat komt niet omdat we dat niet willen, maar het is onze normaal geworden. En dat merk je dus, omdat mensen dan in low performance zitten. En wat ik van mensen ook hoor is pas wanneer ik het zeg maar zeg, er zijn vijf dingen waar je op mag letten. Dan zie je van, oh ja, daar heb ik last van. En als ik dan naar high performance ga, zijn ook vijf dingen. En dan zeggen ze, oh ja, als ik dat ga doen, dan wordt het beter. En als ze dat ook gaat doen, dan zien ze ook dat het beter wordt. En om je een voorbeeld te geven, dat is zeg maar de vijf o's, noem ik dat. Dat is oververmoeid. Mensen zijn heel vaak oververmoeid. Als ik in trainingen ben, bijna de helft is oververmoeid. Als ik met mensen spreek, echt, het is bizar als je het eenmaal gaat zien. Als je het gaat zien, dan kan je niet meer terug, dan kan je het niet meer ontzien, zeg maar. Mensen zijn overweldigd. Dus er komt zoveel informatie binnen, zoveel wordt er van je verlangd, dat ze in een of andere zin van, oh ja, ik ben overweldigd. Ze weten ook niet zo goed waar ze prioriteiten moeten stellen. Alles is belangrijk, daarom zijn ze ook vaak overweldig. Dan raken ze ontmoedigd. En dan onrustig, dus meer angst en stress en dat soort dingen. En dan op een gegeven moment zijn ze ongeconcentreerd. En wat ik meestal zeg, die ongeconcentreerdheid, dat heeft soms te maken met social media, pijndjes in je lichaam. Weet je wel, maar toen ik het boek begon te schrijven, toen dacht ik van nee, het zit veel dieper. Het zit dat ze niet meer vanuit hun ware zelf leven en daardoor is alles ineens belangrijk. Ja precies. Dus het is niet zo dat de vijf O's losstaande dingen zijn. Ze hebben allemaal invloed op elkaar. En als je dan naar de vijf O's gaat, ja, dan heb je, sorry, de vijf B's gaat. En bij elk ding daartegenover staat weer een oplossing. Dus bij...

Maar voordat je die gaat onthullen.

Ja, oké.

Voor de luisteraar en de kijker. Jij bent een high performance coach. Dit is wat jij leeft. Dus vroeger op het podium gestaan, later natuurlijk gewoon in business, agressietrainingen enzovoort. Dus jij weet, je leest het voor eigenlijk hè?

Ja, en ik ben eigenlijk nu meer bezig met niet meer te zeggen van mensen hier vijf tips of hier dit of hier dat weet je wel. Ik ben nu gewoon zo van luister dit is wat ik zie, dit is hoe je dit kan oplossen. En als je me wil uitnodigen om iets in je leven te doen, iets in je team te doen of iets in je organisatie te doen, dan weet je me te vinden. Dus daarvoor zorg ik nu ook voor meer zichtbaarheid. En je zei net iets heel moois. We zeggen allemaal van ja, wees zichtbaar, wees zichtbaar. Want als je niet zichtbaar bent, kunnen mensen je niet vinden. Dan weten ze ook niet hoe ze met jou moeten werken of dat je überhaupt bestaat. En twee weken geleden, toen zat ik daar wel mee, want ik dacht van ja, ik wil wel mijn boek zeg maar gaan schrijven. En mijn vrouw en mijn kinderen zijn ook nu op vakantie, dus ik dacht van heb ik mooie twee weken de tijd om gewoon echt van van ochtends vroeg tot avonds laat keihard te gaan knallen. Dat heb ik dus ook gedaan. En ja, dus mensen... Ik heb vergeten wat ik wilde zeggen.

Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. Je had in ieder geval geen last van de vijfde O in die twee weken?

In die tweede... Ja, oh ja, dat wil ik zeggen. Dat je zeg maar even soms pas... Bizar. Dat je soms pas op de plaats moet nemen om eventjes niet zichtbaar te zijn om het ding wat echt belangrijk is, om dat te gaan doen. Dus ik wilde wel video's gaan maken en zo, maar op een gegeven moment dacht ik van, nee, dat kan ik beter even niet doen. Want de video's die ik maak, hebben te maken met de informatie die ik in het boek ga zetten. Dus ik dacht van, ik ga het eerst allemaal in het boek zetten, En dan kan ik afgaan naar verschillende invalshoeken voor mensen, teams en organisaties, kan ik dan mijn content gaan maken. Dus soms is het even goed om even pas op de plaatsen te doen, kijken wat echt belangrijk is en dan vol weer te gaan.

Nou dat, dus welke OAZ zit er in ieder geval van? Kijken wat echt belangrijk is. Mensen zijn overweldigd, ze zijn overprikkeld, ze zijn ongeconcentreerd. Ze, maar misschien ook we, want wij zullen die momenten ook wel hebben. Maar dan hoef je dus ook... Want dan kan zichtbaarheid ook een afleiding zijn. Oh, ik moet zichtbaar zijn, want... Nee, je hoeft niet altijd zichtbaar te zijn. Volgens mij zeg je dat.

Nou, het is als je overweldigd bent van dat je altijd zichtbaar moet zijn, dan zit je al in low performance. Dus dan gaat het over balans en dat is dus een van die B's. Tegenover overweldigd staat balans. En als je gaat kijken naar overweldigd, waarom ben je overweldigd? Dat is 9 van de 10 keer omdat je niet de prioriteiten weet te stellen. Dus dan ga je kijken naar prioritering. Wat is nu belangrijk? Maar om te weten wat weer belangrijk is, moet je weer naar de B van betekenis. En de B van betekenis staat tegenover ongeconcentreerd. En als je naar de B van betekenis gaat, dan weet je dus wat voor jou belangrijk is, waarom je doet wat je doet. En dan kan je niet overweldigd raken, tenzij je weer afgeleid raakt. Maar dan weet je wat belangrijk is. En voor mij was het belangrijkste het boekschrijven. En dan ben je eventjes niet zichtbaar, maar om vervolgens weer keihard zichtbaar te zijn.

Dus je kunt eigenlijk misschien ook tijdelijk in de low performance terechtkomen. Wees daar wakker in en dan kun je vanzelf weer die shift naar de high performance maken.

Ja, maar als je zeg maar bewust bent van dat dat het proces is, dan ben je al wakker.

Precies, ja. Ja, maar dan moet je misschien nog wel die switch maken van oh shit, ik zit nu in low, ik moet weer terug naar high.

Ja, en hoe je naar high gaat, als het gaat over overweldigd, dat is dus door balans te krijgen en balans krijg je dus door te prioriteren. Wat is voor jou belangrijk? Maar dan moet je wel weer naar betekenis om te weten wie ben je, waar sta je voor, wat is belangrijk?

En jij vond het belangrijk genoeg om een uur van jouw leven te besteden aan dit gesprek. Vertel eens.

Nou ja, dit gaat ook over de mensen die jou volgen. En ja, het is natuurlijk ook wel leuk om af en toe gewoon te vertellen. Wat hebben mensen in je leven je gebracht? En jij hebt mij gewoon best wel wat gebracht.

Oh, maar zo bedoelde ik het niet, hoor.

Nee, maar zo bedoel ik het wel. Dus soms is het geven en nemen. En dit is dus geven.

Ja, nou, supermooi. Dank je wel. Dus je geeft iets van je tijd om eigenlijk te vertellen van, hé, Hugo heeft iets betekend in mijn leven. En eigenlijk wil ik veel meer met dit gesprek ook gewoon kijken, wat kunnen we betekenen voor de kijker, de luisteraar? Wat kunnen ze hier met het gesprek dat wij hier nou voeren, wat kunnen ze daarmee? Kun je eens terug naar de tijd dat wij samenwerkten en dat je echt wel last had van een aantal blokkades waardoor je op dat moment niet verder kwam? Hoe ben je daaruit gekomen?

Kun je nog even zeggen wat die blokkades waren?

Dit was er eentje dat je soms dingen vergeten. Je had moeite met je dyslexie om dan dus teksten te schrijven en te posten. Gewoon iets heel concreets was het eigenlijk. Dan kon ik wel roepen van dan laat je toch iemand naar die teksten kijken. Maar het was toch iets wat dieper zat.

Ja, de dyslexie dat heeft mij jarenlang achtervolgd. En ja, ik ben er nu eigenlijk wel redelijk van af eigenlijk. Ja, als je het boek binnen twee weken kan schrijven, dan mag je wel vanuit van dat je er best wel van af bent. Maar ja, ik had last van dyslexie en ik moest altijd mijn stukken laten nakijken door mijn vrouw en dat soort dingen, weet je wel.

En die vond er dan natuurlijk wat van?

Ja, en dan had je weer, ah, dat begrijp je nu toch wel? Nee, ik heb dyslexie, weet je? Ik maak steeds weer dezelfde fouten, weet je wel? Dat heb ik nu niet meer, overigens.

Je bent er vanaf?

Ja, in principe wel, ja.

Oké. Dat is misschien een andere podcast. Hoe kom je van dyslexie af?

Ja, precies. En ja, dus dat had ik. Dus content maken was voor mij wel een dingetje. Video's in die tijd was nog... Het was er wel, maar dat deed je ook weer niet, weet je wel. Dus dat was voor mij een moeilijke periode, maar gelukkig ben ik daar nu vanaf.

En je bent veel video's gaan maken, want als ik ongeconcentreerd op TikTok zit te scrollen, dan kom jij voorbij. Nou ja, dan denk ik, oeh, hij is lekker zichtbaar, hij is lekker in de flow, hij is lekker consistent ook. Even deze twee weken boekschrijven dus niet, begrijp ik nu. Maar ja, je bent zichtbaar.

Ja, er lopen wel één of twee ads, dus ik ben toch wel zichtbaar. Zo kan je het weer coveren trouwens, zo kan je het weer decken, dat je toch weer zichtbaar bent. En ja, ik ben toch wel in de afgelopen tijd best wel op Instagram iets van 400 nieuwe volgers weer gegroeid. Voor de mensen die duizenden volgers hebben, is dat natuurlijk heel erg weinig. Maar voor iemand zoals ik, dat is best wel veel in een hele korte tijd.

Zeker weten. Ik bedoel, je kijkt altijd naar van waar sta ik nu en waar wil ik naartoe. Dan is 400 gewoon veel. Ja, vind ik ook. Dus lekker bezig.

Ja, zeker. Lekker bezig. En ja, nu dat m'n boek uit is. Ik hoef niet eens te wachten totdat m'n boek helemaal uit is, totdat m'n boek klaar is trouwens. Maar de content ga ik sowieso al op social media gooien natuurlijk.

Ja, ik probeer ondertussen te denken. Ik wil zoveel mogelijk gewoon een gesprek hebben, maar ik zit toch een soort van te interviewen. Dus ik ga proberen om in de gespreksmodus te gaan, want dat vind ik gewoon leuker. Want wij hebben elkaar natuurlijk al een behoorlijk tijdje niet gesproken. Ik herinner me dus ook, dat is een van jouw verhalen natuurlijk, dat je in die tijd dat je in King Bee zat, back by dope demand, begin jaren 90, dat jij ook echt wel een issue of een blokkade had over je uiterlijk, want je had een ongeluk gehad. Een gebit lag eruit. Dat heeft ook effect gehad op je zichtbaarheid, hè?

Ja, zeker. Ja, maar ja. Weet je, ik had daar wel last van. En ook grote neus. Weet je, dat ik last had van mijn zelfbeeld. Dat het niet goed ging op school met mijn dyslexie. Dus ja, daar had ik wel last van. Maar weet je, ik zie het nu echt als een geschenk. Het ongeluk zie ik als een geschenk, want ik heb een verhaal. I can relate to so much people. Weet je wel, iedereen heeft wel een struggle. Mijn dyslexie, ik bedoel, ik zie patronen en dingen. En ik vond dat normaal, maar blijkbaar is dat niet altijd normaal. Dus ik zie heel vaak dingen die anderen niet zien. Weet je wel? Dus patronen in bedrijven, patronen in het psychofundament, patronen in organisaties. En ja, ik vind dat normaal, maar blijkbaar is dat soms niet helemaal normaal. Dus dan kom ik bijvoorbeeld op, dan word ik uitgenodigd door een bedrijf om mee te lopen. En dan, ja, dan heb ik een paar keer al meegemaakt dat op een gegeven moment dat ik dat mag overnemen. Weet je wel, een groot gedeelte van de opdracht, zeg maar. En dan gaat het voornamelijk over teamcoaching, teamdynamiek, high performance cultuur creëren. En dan zie je dus dat die teams dan beter gaan en dan word je steeds meer uitgenodigd.

Gaaf. Dat is het gevraagd worden principe trouwens. Wat mooi. Heb jij nu het gevoel dat je echt helemaal op je plek zit? Doe je nu echt wat voor je gemaakt bent?

Ja, ik doe nu echt wat ik echt voor gemaakt ben en dat is waar ik nu over schrijf. Mensen gewoon die patronen herkennen, mensen gewoon lekker in hun vel laten zitten. Dat ze begrijpen waarom dingen wel werken en waarom dingen niet werken. En heel eerlijk, is het wel zo dat... En dat wil ik nog wel even zeggen. Kijk, we leven in een wereld die ervoor zorgt dat je in low performance zit. Weet je wel? Hoe je met je emoties omgaat. Heel veel kunnen niet met hun emotie omgaan. Nemen ze mee naar het werk. En ja... Voor mij is het zo dat mensen echt gaan snappen waarom heel veel mensen gewoon echt slim zijn, of gewoon normaal slim zijn, zeg maar, maar toch niet helemaal presteren. En dat kan je wel oordelen en veroordelen, maar er is gewoon veel meer aan de hand dat wij weten.

Ja, het spreekt veel meer factoren aan rol, bedoel je.

Ja, maar om een voorbeeld te geven waar heel veel mensen niet over nadenken, is dat je kan bewuste strategieën geven aan mensen, dus high performance habits, gewoontes, helderheid, noodzaak creëren, energy management, positief beïnvloeden, dat kan allemaal. Maar als diegene blijft leven vanuit wie die nu is en niet vanuit een toekomstige ik of vanuit een visie op de toekomst, noem ik hem painted vision, dan heb je nog steeds kans dat je bent aan het veranderen. Dus dat je meer gaat doen van hetzelfde in een nieuw jasje. Terwijl dat je het eigenlijk moet doen als een heel nieuw concept, als een nieuw persoon, als een nieuw iets. En zorgen dat die mensen dus vanuit hun toekomstige ik gaan leven. Nou, dat zijn mensen niet gewend. Maar ook al zijn ze dat wel gewend, als ze naar een nieuwe level gaan, Of het nou bij persoonlijk is of teams of organisatie, dan heb je dus heel vaak te maken dat hun zenuwstelsel, en hier houden heel weinig mensen rekening mee, of bijna niet eigenlijk, dat hun zenuwstelsel die detecteert gevaar. Dus die wil dat je veilig blijft. Dus ook al ga je naar een nieuw level, ook al ben je nog zo goed, heb je alle vaardigheden, heb je je toekomstige ik, je weet precies waar je naartoe wilt. Als het zenuwstelsel zegt van ja, maar als je nu meer zichtbaar gaat zijn, oeh, wat zullen mensen wel niet denken. Dan ga je het niet doen. Dus heel veel mensen weten precies wat ze moeten doen, maar het komt er niet uit. Waarom niet? Omdat hun zenuwstelsel protesteert. En dat is dus de derde laag. Dus je hebt bewust, onbewuste laag en je hebt het zenuwstelsellaag. En het zenuwstelsellaag is biologisch. Heel veel mensen denken ook dat ze keuzes maken, zij beslissen. Maar heel vaak is het zo dat de beslissing voortkomt vanuit, is het veilig of niet? Dus vanuit een zenuwstelsel. En daar schrijf ik dus over ook in het boek.

En hoe kun je dat dan beïnvloeden? Want ik zit aan mijn programma te denken. Het heet De Shift. Het gaat over zichtbaar worden, authentiek zichtbaar worden. Dat is dan nog weer een stapje verder eigenlijk dat je ook echt veel meer je mening gaat geven en helemaal jezelf gaat zijn. Dus sommigen maken daar een shift op en anderen die worden gewoon überhaupt zichtbaar. Maar hoe kan ik de mensen beter helpen om dat zenuwstelsel dan...

Het antwoord is zo simpel dat je jezelf voor je kop wil slaan.

Dat is goed nieuws.

Ik noem dat in het boek veilige expansie. Dus simpelweg je comfortzone steeds vergroten. Dus met andere woorden, niet meteen bam dit gaan doen, maar gewoon hele kleine stapjes. En het enige wat je doet is het zenuwstelsel Aangeven van, hé, ik kan dit.

Ja, het is veilig.

Hé, het is me gelukt. Hé, het is me gelukt. Hé, het is me gelukt. En op een gegeven moment ben je niet meer hier, dan ben je hier. Want is dat je nieuwe normaal?

Ja.

En je zenuwstelsel zegt dan van, oh, dat is veilig, dus ga, dus ga, dus ga.

Ja.

Dat is het enige wat je... Hoe je daar komt is een ander verhaal, maar dat is het principe wat ik zeg maar meegeef.

Ja. Daar ben ik goed op weg, denk ik, met de shift waarin ik een maand lang Eigenlijk twintig werkdagen, elke dag een kleine do-able opdracht geven. En dan... Oh, ik kwam er net niet bij.

Oh, wacht even.

Ik kwam misschien weer wel bij. Maar ik heb ook mijn enkelband gescheurd gisteren, dus ik zit ook met mijn poot omhoog. Dus dan heb ik dus bolletjes om te kleuren als ze het gedaan hebben en dat vinden ze echt fantastisch. Dat motiveert enorm. Dus dat is dat stuk wat jij net zo gaf van hey ik heb het gedaan, yes hey ik heb het gedaan. Of wat ik ook doe is, en dat is dan extrinsieke motivatie, maar als je 15 bolletjes hebt dan krijgen ze een beloning. Dus ze willen ook toewerken naar die minstens 15 bolletjes. En dat heb ik dit jaar geïntroduceerd en dat heeft super goed gewerkt. Echt niet normaal. Daar was ik echt wel een soort van verbaasd over, maar het is ook gewoon heel logisch als je het over dat zenuwstelsel, als je daarna gaat kijken. in een veilige omgeving, op een veilige manier die comfortzone vergroten, kleine stapjes zetten.

Je zegt even iets heel belangrijks, wat ik ook beschrijf in het boek. Kijk, als jij deze beweging steeds doet, omdat je nieuw en normaal wordt, wat gaan dan mensen 9 van de 10 keer doen? Ze blijven in dezelfde omgeving, daar waar de anderen nog in lopen voor men zitten. Oordelen, veroordelen, klagen, al dat soort dingen meer. Als je dus weer teruggaat in die oude omgeving, dan zit jouw zenuwstelsel te vechten met het zenuwstelsel van die anderen. Dus dan kan je weer teruggetrokken worden. Dus de community waar je in zit, met gelijkgestemden, wordt dus superbelangrijk voor in de toekomst. Dus waar je ook gaat zitten met AI komt eraan. Allerlei crisissen komen eraan en daar heb ik nog niet eens over de onzichtbare epidemie, want die zal altijd wel blijven, maar het hoeft niet te blijven voor jou, als jij er wat aan gaat doen. Dus het is wel belangrijk dat je daar naar kijkt. Oké, wacht even, in welke omgeving zit ik?

Ja, wat is nou die epidemie?

Die epidemie is low performance.

Oh, oké, dat zijn die vijf ouds. Ja, ja, ja. Ik dacht opeens van dit is nog iets wat je gaat onthullen.

Nee, de epidemie is onzichtbaar omdat het ons normaal is geworden. Dus we worden geboren als groen blad. Vervolgens worden we allerlei dingen, worden ons verteld door cultuur, scholing, ouders. Dus we vinden het normaal. Dus dat iedereen maar moe is, dat iedereen overweldigd is. Nou, de vijf o's. Maar het is niet normaal. We zijn wel normaal gevonden, maar het is niet onze normale standaard. Ja, onze zijn. We zijn meer dan dat.

Cool. Ja, ik ben dus heel blij met hoe ik die shift nu aangepakt heb. Dus al mijn programma's gaan voort en op die manier. Of meer of meer in die vorm. En het jaarprogramma, de jaarprogramma's die ik had en waar jij ooit aan meedeed ook. Gaat gewoon op de schop. Dus ja, het gaat gewoon echt anders worden.

Dus wat krijg je dan? Kijk, ik zit constant in die high performance recode. En high performance recode is de methode. Dus ik zit dan kijken van, oh ja, oké, dus je gaat focussen nu, je gaat prioriteren. Balast weg, want input is output. Weet je wel, dus daardoor krijg je die balans, omdat je niet meer gaat focussen op dingen die je energie vreten. En daar heb ik het dus ook over bij Oververmoeid. Daar heb ik het over acht energielekken die met elkaar te maken hebben. En je bent dus aan het begrenzen. Dus dat is mooi.

Ja, nou die acht energielekken die laten we even rusten, wat mij betreft.

Dan gaan we het boek lezen.

Dit was het. Mooi. Ik wist dus niet eens dat jij hiermee bezig was. Dus dat vind ik extra leuk. Wanneer komt het boek uit eigenlijk?

Ik heb hem in ieder geval af. Ik wil gewoon even... Kijk, voor mij gaat het niet om dat het op nummer 1 staat. Bij mij gaat het om dat ik de juiste mensen bereik, Persoonlijk, in teams en in bedrijven, zodat ik het verschil daar kan maken. En als je dan op nummer één of zo zou komen, ja, dat is allemaal mooi, want dan heb je gewoon meer bereik. Maar ja, het gaat bij mij om high performance culturen in de mensteams en organisaties te creëren.

Dat schieten allerlei vragen gelijk door mij heen, want aan de ene kant ben ik wel benieuwd hoe je het gaat aanpakken met je boek, maar ik ben ook nog wel benieuwd, jij hebt volgens mij ook een periode dat je veel meer op ZZP'ers richtte. En nu hoor ik je vooral eigenlijk organisaties en teams noemen.

Mensen, teams en organisaties.

En mensen kunnen de ZZP'ers zijn.

Ja, ik heb daar echt zo lang moeite mee gehad over je niche bepalen. Je mag geen mensen zeggen, je mag niet dit, je mag niet dat, weet je wel? Ik ben er op een gegeven moment van afgestapt.

Leuk om te horen.

Ik heb gewoon een duidelijke visie hebben. Voor mij is ik ben de niche. Zolang je een visie uitspreekt, zolang je zichtbaar bent, zullen de juiste mensen naar je toe komen. En daarmee ga je dan aan de slag om het verschil te maken. Zolang je maar wel werkt aan zichtbaar maken van de transformatie. Dus wat krijg je als je met me in zee gaat? Weet je wel? En de meeste mensen zitten in verandering. Meer doen van wat je al doet, maar in een ander jasje. Ja, dat gaat hem niet worden.

Oké, ik ben nog aan het processen hoor, want sommige mensen geef ik juist het advies van wel keuze te maken, want mensen is te breed voor marketing. Maar mijn boodschap is er dan wel bij, bijvoorbeeld voor een specifiek product of een programma, daar een keuze voor maken.

Maar goed, jij zegt ook... Nee, we willen wel een kanttekening over maken, want het is wel belangrijk dat je je niche hebt. Alleen dan moet je goed onderscheid maken tussen ik heb zoveel kapitaal om te adverteren, dan kan je niet naar iedereen doen.

Nee, precies.

Dan moet je gewoon even, dan moet je kiezen van oké, nu ga ik naar ZZP'ers, nu ga ik naar HR of directie, nu ga ik naar die. Want ja, je kan niet naar iedereen je geld opmaken aan advertentie om iedereen te bereiken. Maar voor jezelf moet je weten van, ik ben de niche, ga je adverteren, dan pak je de niche.

Ja, oké.

Snap je? Dat is een beetje de nuance zoals

ik het zou noemen. Ja, en voor organisaties doe je misschien niet adverteren, maar heb je gewoon een andere strategie. En hoe hou je dan die ballen in de lucht? Want het zijn dan toch verschillende ballen.

Ja, dus je vraag is, hoe hou je de ballen in de lucht?

Je hebt een advertentiebal, waar je misschien niet veel voor hoeft te doen, maar dat gaat naar een getargete groep. Maar je wilt ook die teams, je wilt ook die organisaties. Dus dan heb je in marketing toch wel een opsplitsing, zeg maar.

Ja, bijvoorbeeld in LinkedIn is het zakelijk. Dus in LinkedIn minder persoonlijk. Kan wel persoonlijk, want je ziet dat heel veel mensen echt persoonlijk scoren, zeg maar, als ze een persoonlijk verhaal doen. Maar op een zakelijke manier. Op Instagram of TikTok of wat dan ook, ja, dan heb je meer iets persoonlijks.

Praat je meer tegen mensen, zeg je dan eigenlijk.

Ja, dus dat is een beetje het verschil. En ik zeg niet van, dit is precies hoe je het moet doen. Ik zeg alleen van, dit is wat ik zie en dit is wat ik doe.

Nou, maar dat is misschien het allerbelangrijkste als luisteraar om eruit te halen. Je hebt heel lang die vraag gesteld van welke niche zal ik kiezen en je hebt dat nu gewoon losgelaten. Je hebt gewoon een aantal dingen die je wilt doen en die je leuk vindt en daar praat je over. Maak je nog verschillen op verschillende platformen ook en dan zie je wel waar je voor gevraagd wordt. cool.

Dat is een beetje de nuance.

Ja, mooi ontwikkeld.

Want anders blijf je gewoon geparalyzed en doe je niks. Op een gegeven moment moet je gewoon kiezen.

Ja, en ik heb mezelf op een gegeven moment ook geforceerd om een verdere keuze te maken. Ik zat altijd wel op trainers, coaches, therapeuten. Maar ik heb toen op een gegeven moment gezegd, kies nou coaches, want dat is toch weer anders dan trainers. En toen heb ik op een gegeven moment ook, kies missie gedreven coaches. En daar merk ik ook van, dat trekt wel echt aan. Dat mensen zeggen, ja, dat ben ik Hugo, daarom ben ik bij jou. In plaats van bij de 101k verhalen, waar het echt geld gefocust, geld gedreven is. En natuurlijk willen we goed geld verdienen, maar de missie is belangrijker. Ik proef bij jou ook altijd heel erg dat het meer daarom gaat en dat het geld een gevolg is.

Ja, precies. Je kan je focussen op het resultaat, maar dat gaat je over het algemeen niet helpen. Focus je op dat jij zelf beter, lekkerder, fijner in het leven staat. Dat je durft te zeggen wat je wil zeggen. Dat je niet gaat leiden door de behoeftes, de meningen en wensen van andere mensen. Gewoon doen wat jij wil doen. En dan kijk je wie erop aanslaat.

Ja, precies. Waar wil je het nog meer over hebben, Gilbert? Of jij en mij? Hoe gaat het met jou, vroeg jij?

Ja.

Hoe gaat het met mij? Nou, ik zei net veel kort van gisteravond mijn enkelband gescheurd, notabene bij tafeltennissen. Echt niet te geloven. Ik zet gewoon mijn been naast mijn enkel, zeg maar. Ja, je gaat natuurlijk continu naar links en naar rechts met tafeltennis. Ik had net een nieuw bedje, dus ik was iemand echt helemaal aan het inmaken die echt kapsones had. Altijd van, ik win het van je. Dus ik was helemaal blij en pijn, pijn, pijn. En dan voel ik ook weer zo dat ik dan Dan kan je ook echt op jezelf aangewezen zijn. Want ik ben best wel slecht in hulp vragen. Daar werd ik gisteravond echt mee geconfronteerd. Ik zit dus in dat zaaltje van het tafeltennis en dat is een hele gezellige club met vooral wat oudere mannen. En er was één man van 79 en die speelde niet mee. Die was gewoon aan het kijken. Die zegt Hugo, zal ik je naar de hap brengen? Niet naar de hap, maar de hap. En ja, dat is in Gouda, dus toch al snel een half uur rijden en weer terug. En ik denk, ja nee hoor, laat maar, weet je wel. Zal ik je naar de happen? Nee, laat maar, laat maar. En ik word opeens emotioneel. Ik zit gewoon te huilen. Ik zeg, joh, ik heb gewoon zoveel moeite met hulp vragen. En ik zeg, nou goed dan. Oké, weet je wel, dus ik die hap via de telefoon moet je dan een afspraak nog zien te maken. Ze vonden eigenlijk niet ernstig genoeg. Een of andere bot is dat dan. Ik zeg, nou laat anders maar die hap, maar wil je me dan wel thuis brengen? Dus die man van 79 die heeft mij thuisgebracht. Ja, heel mooi, want ja, that's what friends are for, zei hij. Maar dat vind ik dus echt nog steeds heel erg lastig. En dan kan ik wel roepen van, oh, ik heb dat wel geleerd, hulp vragen. Maar op dat moment, dus als het er echt om gaat, dan voelde ik dus van, shit, dit is echt een dingetje nog bij mij. En nou ja, dat heb ik tegen jou en de rest ook altijd gezegd van je business is zo groot als dat jij zelf bent. Nou, heb ik hier echt nog wel een dingetje te doen. Ik vind het dus ook heerlijk om een business in mijn eentje te draaien. Her en der heb ik dan wat hulp van een boekhouder enzovoort. Diana die helpt mij nog steeds. Maar ja, als ik echt door wil groeien, moet ik daar echt stappen nog in maken.

Ja, maar het is sowieso ook goed om dan te kijken van waarom wil ik dat? Weet je wel? Ik heb altijd gezegd van ik wil niet echt groot worden. Maar ik vraag me ook af, waarom wil ik dat dan niet? Je wilt heel veel mensen helpen, maar je wilt niet echt helemaal groot worden. Dat had meer te maken, want het is echt belangrijk dat je dat soort dingen onderzoekt. En ook op zenuwstelselniveau. Want het heeft meer te maken met op het moment dat je met heel veel mensen moet gaan, dat je een groot team hebt, omdat je groter wordt, dan... Op een gegeven moment, ja, dan moet je dat al die relaties moet je onderhouden. Weet je, dat kan allemaal energie lekker zijn. Iedereen denkt anders. Je moet ze aligned houden, weet je wel, met de missie en al die dingen. Maar ik was er toen gewoon nog niet klaar voor en nu ben ik daar wel klaar voor. Weet je, nu weet ik echt van, oké, wacht even, ik wil gewoon die onzichtbare epidemie, dat moeten gewoon heel veel mensen weten. Want weet je hoeveel mensen ik hoor dat ze zeggen van, ah, nu kan ik het de naam geven.

Heel veel.

Dus vandaar dat ik ook verder ben gegaan. Maar ja, jij hebt er last van, ik heb er last van. Maar de vraag die de hele tijd, terwijl ik nu praat, door mijn hoofd heen gaat, is hoe gaat het met je voet?

Nou, ik zit te denken van poeh, ik moet even weer gaan liggen straks. En ik moet natuurlijk dat been omhoog houden. En hieronder dit bureau staat wel zo'n poefding, maar dat zit helemaal niet lekker. Dus ik zit de hele tijd al te worstelen met Maar ik moet zeggen, dus vannacht ben ik een paar keer op m'n knietjes naar de wc gegaan. Echt gewoon schuivelend. En vanochtend toen kon ik wel gewoon staan en heel voorzichtig zo stapjes zetten. En dat moet ik natuurlijk niet teveel doen, maar ik kan mezelf redden. Kijk, ik woon alleen. Dus ja, dan merk ik ook van, ik ben ook echt wel weer op mezelf aangewezen. En ik kan hulp vragen, dat weet ik dus. Ik weet ook waar ik hulp moet vragen en dan komen ze me ook helpen.

Oh, wacht even. Je zegt nu iets heel belangrijks, want je zegt... Weet je wat altijd zo lastig is bij mij? Ik kijk constant door een bepaalde soort lens, weet je wel? Maar als ik jou zo hoor, is het wel dat je niet hulp durft te vragen of hulp wil vragen? Want je zegt net eigenlijk van ik doe het wel bij sommige mensen, maar bij bepaalde mensen doe ik het dan niet. Dat is eigenlijk wat ik je hoorde zeggen. Dus de vraag is denk ik niet dat je niet of wel hulp durft te vragen. Waarschijnlijk is het een andere vraag.

Nou, hulp vragen bij mensen die niet heel dichtbij me staan. Dat is de nuanciering erin.

Ja, dus daaronder zit nog iets.

Kijk hem kijken.

Maar dit zijn dus van die patronen waarvan ik zeg van dit soort dingen kan ik dus niet uitzetten. Een of andere manier. Dus ik weet ook van als mensen zeggen van dit is het is het 9 van de 10 keer is dat is dat het niet. Het zit nog lager eronder.

Ja ja ja.

En dat is dus nou dat is een schoon voorbeeld. Maar ik zal ik zal je niet doorzagen want het is toch live.

Het mag hoor. Het mag. Want wat zou eronder kunnen zitten?

Ja, dat is een hele goede vraag.

Kun jij dat weten of kan ik dat alleen maar weten?

Ik denk dat jij dat kan weten, maar dat het je in kan begeleiden. Dus niet nu, maar over het algemeen. Dat je in gaat begeleiden en dat je dan echt kijkt van wat het dan werkelijk is. Weet je wel? Ja, maar op dit moment zo, even maar, dan zou ik andere dingen moeten vragen, maar dat wil ik niet nu.

Nee, nee, dat snap ik. Nee hoor, we zijn gewoon aan het bijkletsen en hopelijk halen mensen er wat uit.

Ja, maar wat ze hieruit kunnen halen is dat waar ik altijd naar kijk, en op een gegeven moment heb ik gewoon echt van die standaard foefjes, weet je wel. Eentje van die is de high performance recode, van low naar high performance. Maar ander ding is van, als mensen met een probleem komen en ze weten het bewust te benoemen, is in mijn beleving in die 20 jaar nooit het echte probleem. Het probleem ligt altijd op onbewust niveau. En nu kijk ik zelf verder, zit op onbewust niveau. Gaan ze ervoor, dan is het zenuwstelsel veilig. Weten ze wat ze moeten doen? Weet ze wie ze zijn op onbewust niveau, maar ze gaan er niet voor? Dan zit het zenuwstelsel te dwarsbomen. Waarom? Omdat het zenuwstelsel je veilig wil houden.

Ja, niet veilig voelt.

Ja, zich niet veilig voelt en je veilig wil houden.

Ik hanteer het principe challenge by choice in eigenlijk al mijn programma's. Dus dan moeten ze zelf wel inschatten van oké, wat is dat een hele kleine beetje buiten die comfortzone, durf ik die stap te zetten en zo niet, dan niet. Dus ik faciliteer, ik doe suggesties van doe dit, doe dat, in die situatie doe dan dit, in die situatie doe dan dat, als suggestie dus ook. Ja. Ik geloof ook wel heel erg in ervaringsleren. Nou ja, dat is logisch, natuurlijk vanuit de honderd en één werkvorm als mensen me daarvan kennen. Dat is alleen maar ervaren en dus ook leren doordoen.

Ja, zeker.

Dus in de shift zet ik ze vooral aan het doen. Dat vind ik ook zo mooi. Dan lopen ze achter. Want dan zijn de dingen dus blijkbaar te groot voor dat zenuwstelsel. En dan parkeren ze het eventjes. Prima om die opdracht van die dag te parkeren. Ga je gewoon door naar de volgende dag. Misschien kun je die wel groen maken, zeg maar.

Ja, maar wat je ook rekening mee kan houden is dat altijd, dus daar waar min is, is plus. En daar waar plus is, is min. Dus met andere woorden, we leven in een wereld van dualiteit. Dat zag je net ook van hulpvragen. Nou ja, bij de een wel, bij de ander niet. Weet je wel? Dus gaat het over hulpvragen? Nou, dat is dan een vraag. Als je iemand een opdracht geeft, dan misschien protesteert het zenuwstelsel eventjes om je veilig te houden. Maar dezelfde opdracht op iets anders waarbij ze het wel veilig voelen, dan doen ze het misschien wel. En het is dan aan ons, om te begeleiden. Ik zeg ook niet meer ik help iemand. Bij het help heb ik zoiets van daar sta ik boven jou. Ik begeleid je, ik sta gewoon naast jou, weet je wel. En als je dat dan doet, dan begeleid je diegene zodat diegene gaat dat zenuwstelsel ook gaat voelen van, ah, ja, zie je wel, ik kan het wel. En dat je een kleine, wat je ook doet met de shift, dat je een challenge by choice doet. En nu is alleen het verschil, is dat bijvoorbeeld, mocht het zijn dat je het nog niet wist van het zenuwstelsel, is het zo dat je nu bewust kan zeggen van, oh, wacht even, diegene gaat het niet doen. Ah, doe ik gewoon een challenge by choice. Maar nu weet ik ook niet alleen dat ik het moet doen, maar ook waarom. En dan kan je dus noods, Als ze het niet zouden gaan doen, dat ene ding wat ze niet gingen doen, maar dat je wel zoiets had van, oh, dat zouden ze kunnen doen, dat je dat nog kleiner maakt. Ik heb bijvoorbeeld iemand die vanuit een burn-out, die zei van, ja, ik wil wel wandelen, maar ik kan niet wandelen, want ik heb geen energie. Weet je wel, het is echt super basic. Maar dat is wel wat ze wilde, weet je wel. Zeg, oké, mooi. Maar wil je nog echt wandelen? Ja, ik wil echt wandelen. Want dan krijg ik weer energie van. Maar alleen al eraan denken word ik al moe, want ik heb gewoon geen energie. Zeg, oké, weet je wat? Dan denk je alleen van, ik ga het doen. Volgende dag, ik doe mijn been uit bed en ik ga weer terug. De volgende dag, ik loop naar de kamerdeur, ik doe hem open en ik doe hem weer dicht. De volgende dag, steeds een stapje verder tot aan de voordeur, totdat je een meter loopt, twee meter loopt, drie meter loopt. En nu loopt ze gewoon echt binnen twee maanden uren.

Ja, dat begon dus met hele kleine stapjes.

Hele kleine stapjes. Eerst met z'n tweeën en toen kon diegene niet. En nu loopt ze gewoon alleen en dan zet ze een podcast op of weet ik veel wat. Ja,

dat is elke keer, die kleine stapjes. Ja, ik vertaal het eventjes naar mijn shift, waar het over zichtbaarheid gaat. Dus de opdracht luidt X, Y, Z. Challenge by Choices. Of je post het in de omgeving waar wij met elkaar dan zitten, dus in de cursusomgeving. Of je post het daar buiten op de socials. Dat is ook al een soort van keuze in veiligheid natuurlijk.

Ja, wat je ook deed vroeger volgens mij, of je neemt het gewoon op en je post niks.

Precies. Ja, dat kan ook nog.

Weet je wel? En dat is al een heel dingetje, want de meesten zitten al van, ja, maar ik ga het posten. Nee, dat is weg. Pak gewoon je telefoon. De volgende dag pak je je telefoon, je drukt op record, je stopt. De volgende dag dan lees je je script, als je een script hebt of weet je wel. En dan op een gegeven moment neem je het gewoon op en dan heb je het opgenomen. 30 seconden, 15 seconden, 30 seconden, 1 minuut. En dan vervolgens ga je het verbeteren. En op een gegeven moment raak je daar zo aan gewend, dat je op een gegeven moment hebt zoiets van, oh, ik druk, ik zet het in een groep. En heb je dat een paar keer gedaan, je krijgt leuke reacties of feedback. Oh, ik plaats het naar buiten. En ja, weet je, en heel veel van die mensen weten wel dat ze niet opgevreten worden. Beetje opgefroten worden door de rest. Want wie is de rest?

Loslaten hoeveel likes. Dus het resultaat eigenlijk loslaten. Dus posten is het resultaat. En dan de rest, ja, dat zie je wel.

Ja, en ik zou zelf nog willen zeggen, is dat je creatieve expressie is het resultaat. Doe het niet eens voor wat mensen zeggen. Doe het niet eens omdat je zichtbaar wil zijn. Doe het, wat mij betreft, voor je creatieve expressie. Maak het zo mooi of zo rauw hoe je het zelf wil, maar die creatieve expressie is superbelangrijk, want het wil eruit. Alleen je ego die haalt je terug. En is dat, dat zeg ik ook tegen mensen, is dat dan eerlijk naar de ander en naar jezelf om niet te leven uit je creatieve expressie, terwijl dat de natuurlijke flow is wat eruit mag komen?

Kom je weer bij die ene B uit.

Welke?

Ja, tenminste de B die ik onthoude. De B van betekenis. Dus je wil van betekenis zijn en dat is waarom je iets wil posten.

Ja. En daar moet je dus bewust voor zijn. Daarvoor heb je dus emotionele beheersing, zodat je in balans kan komen en dat je dus grenzen gaat stellen. Dus met andere woorden, in dit geval je ego begrenzen. Je wordt niet opgefroten door de mensen. Weet je, nobody cares. Weet je wel. Weet je wel, dus nobody cares. Weet je, doe gewoon jouw ding. Want het is, wat ik ook al zeg, en dat zei ik ook in mijn boek Verplukte Dag trouwens, die ik in 2018 had geschreven. Zeg ik ook van, mensen hebben het recht om te weten wie jij bent. En om te weten wie jij bent, heb jij de plicht om te vertellen wie jij bent. Dus vertel je normenwaarde, vertel waar je voor staat. Weet je, en dat kan allemaal vanuit je creatieve expressie.

Ik zeg. stoppen hier. Dit is zo'n mooie afronding. Gilbert, leuk om je weer te zien en te spreken. Dank je wel dat je uren van je tijd hebt gegeven om van betekenis te zijn voor iedereen die gekeken en geluisterd heeft. Waar kunnen ze jou velden? Gewoon op gilbertthemen.com, toch?

Gilbertthemen.com. Of stuur me een DM op welke social media je ook wil. En dan laat even weten dat je via de podcast mij bereikt hebt. En dan ben ik gewoon in contact.

Ja, top. Ga ik hem nu op stop zetten en dan kletsen we misschien nog even verder of niet?

Yes, is goed. Bye bye.

Het is veranderd in Zoom. Vroeger moest je stop drukken en nu staat het gewoon nog steeds het woord opnemen. Ik vind het heel verwarrend.

Oké.

Zoiets kleins wat dan mijn zenuwstelsel al in de war brengt. Echt verschrikkelijk.