Anushka Franke, a violist with MS, says the Wim Hof Method's breathing exercises and cold showers let her play violin again after a neurologist said she couldn't. She stopped medication, adopted the daily practice, and now reports her attacks have eased. Her enthusiasm convinced 20 to 25 orchestra members to try cold showers.
Ik ben Anushka Franke, ik ben violist en moeder van vijf kinderen. Ik heb een aandoening, MS.
MS is een aandoening aan het centraal zenuwstelsel. Dat gaat gepaard met ontstekingen. In mijn geval was de laatste aanval aan de linkerkant. Zowel mijn been als de zijkant van mijn lijf en mijn arm en mijn hand kon ik niet gebruiken of nauwelijks gebruiken. Veel verkrampingen en gevoelstoornissen waardoor het violenspelen echt onmogelijk was.
Toen ik op zoek was naar medicatie of wat ik zou kunnen doen, kwam ik Wim Hof tegen. met een workshop gaan doen. En tijdens de workshop merkte ik al met bepaalde oefeningen met het ademhalen dat ik tintelingen kreeg in mijn vingers. En dat was voor mij echt een soort, nou ja, de hemel ging weer open. Ik had niet gedacht dat dat nog terug zou komen. Vooral omdat de neurologe al maanden daarvoor had gezegd van dat viool spelen moet je echt opgeven. Dat komt nooit meer goed. Dit is kapot en daar zal je mee moeten leren leven. En nou, dat was dus niet zo. De Wim Hof methode betekent voor mij dat na de nekslag die ik heb gekregen, toen ik de diagnose kreeg, ik iets in mijn handen heb gekregen waarvan ik vrijwel zeker weet dat ik ook iets te vertellen heb over mijn ziekte. Ik ben niet aan de wolven overgeleverd. Ik heb niet alleen maar te maken met het zwaard van Damocles wat ergens boven me hangt. Als hij valt het zwaar dan heb ik nog steeds iets te vertellen en dat is goud als je denkt dat je aan de grilligheden van een aandoening bent overgeleefd en je hebt nog een groot gezin en je vak en je hele leven staat op z'n kop. Dat is wat het echt dagelijks brengt, omdat ik elke dag weer voel, met name na de ademhalingsoefeningen en na de douche, dat ik mijn lijf reset. Ik voel gewoon dat er iets gebeurt en bij het ademhalen is het echt, ik zet hem aan, mijn lichaam. En bij het douchen is het, ik zet ook het leger wat klaar staat om eventuele aanvallen te temperen of in toom te houden, staat weer paraat. Als ik het een dag niet doe, dat is op één hand te tellen in een jaar tijd, dan merk ik dat eerst tussen mijn oren. Het zit me niet lekker. En later op de dag merk ik het ook echt fysiek. Medicijnen gebruik ik dus niet. Wat ik doe is de Wim Hof Methode. Ik heb het een en ander in mijn voedingspatroon aangepast. En ik slik wat extra vitamine en dat soort dingen. Van alle drie is hetgene als ik de Wim Hof Methode laat het meest duidelijk. Dus het is een dagelijkse injectie die ik eigenlijk in mijn been zou moeten zetten, volgens de neurolog. Maar die zet ik dus anders om, in lucht en kou. Het is een way of life geworden voor mij, absoluut. Ik zie mezelf dit ook echt de rest van mijn leven doen. Daar heb ik geen enkele twijfel over. Ik leef mijn leven volledig zoals ik het zou willen. Ik ben luizenmoeder, ik ben klassenouder, ik breng ze naar school, ik haal ze op. Dat was echt niet zo. Dat is een continue energieinjectie die je krijgt. En dat is echt een heel groot verschil. Daar hoeft eigenlijk geen rekening gehouden te worden met mijn MS. Ik doe mijn ding. Ik ga ook niet met mijn bijbel op de hoek van de straat staan. Dat is een soort gedachtenmoord. Dus daar luistert niemand. Maar ze zien gewoon wat er gebeurt. En mensen zijn echt heel geïnteresseerd. En dan is het nog de douche die ze het meeste afschrikt. Maar ja, inmiddels ook in mijn orkest heb ik zo'n 20, 25 mensen die nu koud aan het douchen zijn. Voor Wim. MUZIEK
