Wim Hof climbs a tree while reflecting on breath, cold exposure, and presence. He compares tree sap to human blood circulation and describes how climbing forces you into the moment, confronting vertigo and emotion. He recalls building rope bridges as a child and frames tree climbing as a way to connect with nature.
Chapters
Net mis. Oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, Na het oh, klimmen oh van een boom, is het alsof je je op de grond zet. En je krijgt het deuterium, de elektronen, de protonen, alles wat er niet zou moeten zijn. Een boom maakt je kunnen helen binnen. Jezelf. Veel keren ben ik deze boom opgeklimmd. Alleen, hij is gewoond. Hij is gewoond waarvoor ik hem kon houden. Nu moet ik hem zo houden. En het is een beetje, het gaat een ervaring zijn om deze boom vandaag op te klimmen. Omdat hij grof werd, hij werd sterk, hij werd enorm. Wauw, kijk naar dit. Dat is mijn vriend. Ik kom. Kom op. In deze kant zelfs beter. Komt tegen de tak aan hé. Net mist. Oh oh. Oh f**k. Got stuck. My little thing got stuck behind a little twig. What I gotta do, get another one. Go on. Hier. Ja, en daarboven is on-Nederlands wat je ziet. Ik heb dat 20, 25 jaar geleden heel vaak met kinderen. Toen ging ik dat eerst prepareren. En daarna alle kinderen naar boven. Helemaal daar maakte ik zo'n kabelbaan. Daar stond ook een boom. Die verbond ik met elkaar. Toen konden ze een hele touwbrug, konden ze helemaal naar de andere boom. Allemaal gezekerd, hè? Met zo'n riempje om en zo. Maar je moet altijd als eerste weer even naar boven. Eén. Twee. Wow, dat is totaal verkeerd. Gaat hij weer tegen die tak aan? We zijn er! Ja! Daar is hij. Daar is hij. Nu hebben we de volgende ding. Is dat dit? Dit gaat om mij. Daar zijn we. Vrijheid eerst. Dit zijn levende dieren. Vandaag hebben we wind. En in de winter is het zelfs anders. Het is koud. Maar dan, heel snel, ben je geadapteerd en voel je je geweldig. En niemand rond. Je bent alleen met de natuur. Je wordt één met de bomen. Ze hebben de mogelijkheid om zichzelf te laten zien. Maar je moet ervoor moeten klimmen. Hier, alles is goed. Als ik er ben, ben ik behoorlijk veilig. Eerste branchen, gedaan. Selfie! Kijk daar! Wauw! Ik geniet van de uitzicht. De uitzicht is geweldig. Je moet hier zijn, het is gevaarlijk. Heid is er. Vertigo. Het is allemaal er. We zijn in het moment. We zijn met de bomen. We worden sterk als een boom in de grond van de aarde. Wauw, de kracht van de aarde, de vloei van de bomen, de sapstroom, ze correleren met onze bloedvloei. Hun exhale is oxygen, onze exhale is CO2. We zijn hun eten, ze zijn ons eten. Oké, kom op! Kan je dat? Het bos is zo groot geworden na 20, 25 jaar niet te klimmen. Het is eh ... Ik bedoel, het is te veel. Het is alsof alle geesten weggaan. Omdat je in het moment bent. Je moet in het moment zijn. Er is geen plek voor iets anders dan hier te zijn. Dus als je een echte diepe meditatie wil doen, probeer een boom te klimmen. Want dan ben je totaal in het moment. Er is geen duidelijkheid. Je zal alle emoties ontmoeten. Je gedachten, je concepten erover. En wat belangrijk is en wat niet belangrijk is. Daarboven vind je het direct. En je voelt het. En dan begrijp je het. Dat is wat boomklimmen doet. Kijk naar deze boom.
