Wim Hof discusses how extreme cold exposure triggers physical changes—steam, blood flow shifts, muscular contractions—that connect to the brain and unlock potential. He describes losing his wife and raising four children alone, using daily training to model resilience. He's climbed 40-meter rock faces and held his breath over five minutes.
Chapters
Ik denk dat denken dus alleen maar een gedeelte is van een bewustheid. Maar waar is het gevoel gebleven? Het gevoel is verdwenen. Die zitten niet in stoffige boeken. En jij zoekt het gevoel weer? Absoluut. Ik denk wel dat ik dat in eenvoudige dingen terug heb kunnen vinden.
Hier
is het goed. Maar hier is het al zwakker. Tussen die dagen...
All right? MUZIEK.
Ze noemen hem de wakkerduiker of de ijsman van de Slote Plas. Probeer dit nooit na te doen.
Maffe geluiden hoor je ondertussen. Vooral als dat gaat met de zon erop. Dan gaat dat breken. Dat weet ik gewoon. Dat er gewoon heel veel energieën die normaal vastzitten. Het bloed gaat zijn weg. Maar op zo'n moment krijg je zo'n contractie. In één keer. Dat dat allemaal in één keer op drift gaat raken. En dat heeft weer contact met je hersenen. Dus dan komt plotseling, wauw, ik wil dingen gaan doen enzo. Dit is gewoon natuurkracht. Wat kijk je ernaar? Ja, of er stoom afkomt. Als het echt goed vriest, zo 10 graden onder nul en ik doe dit, dan komt er echt stoom vooraf. Dan ben ik een levende sigaret gewoon. Als je dit voor de eerste keer zomaar doet en dan... Zolang er in gaat, dan denk ik dat dat iets kapot maakt daar binnen. Daarvoor moet je iets extra's hebben.
Ik
hoorde dat vliegtuig, dat ging erin zitten. In die toon, in die vibratie.
Mijn vrouw heb ik in het traagste ongeluk verloren. Dus ja, dat is het leven ook. Het is erg. Dat is zeker een domper geweest in mijn leven. Dan heb ik het over geestjesverruiming en dergelijke. Maar dat heeft mij zeer beïnvloed en dat zal het nog zeker blijven doen. Want nu heb ik vier kinderen en ik moet daarmee verder.
Alleen, dat kost heel veel kracht.
Hoe lang ben je verzorggeldvoorzitter?
2 jaar. 2 jaar onophoudelijk ik alleen. Maar 4 kinderen betekent dat je jezelf gedraind wordt, je persoonlijkheid. Kijk maar hoe je met je persoonlijkheid wordt ontzettend veel van gewerkt. Je hebt weinig aandacht en tijd voor jezelf. Maar middels die oefeningen zie ik mezelf dus wel. Kan ik weer een hoop energie vrijmaken.
Heb
je wel eens een flinke smaak gemaakt?
Nee, nog niet. Dat is omdat ik daar ook... Ik doe wel van die... Ik heb een paar keer 40 meter, recht omhoog ook. In de rotsen. Maar dan weet ik best wel wat ik doe dus. Maar dit is glad hier. Het is gladder dan je denkt.
Maar je hebt vier kinderen, die je alleen opvoedt.
Ja, oké. Maar ik weet dus ook, ik ben nog nooit gevallen.
Dat kan je toch niet. Jij gaat juist 40 meter hoog hangen.
Ja, ja.
40 meter hoog en onder het ijs en langer dan 5 minuten je adem vasthouden. Vroeger deed ik dat ook nog eens onder het ijs. Ik bedoel, dat is toch vragen om de grootste disaster die je maar kan indenken.
Ja, waarom doe je dat dan?
De drijfveer is er gewoon.
En hoe dat nou verder zit, dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat mijn kinderen gezond, sterk, goed, zelfstandig en dergelijks... Een mens is pas volwassen, zo wil ik het zeggen, als hij in zijn bewustzijn dusdanig verruimd is dat hij zich echt één kan voelen in zichzelf. Dus dat dat bewustzijn, dat hij voelt dat hij niet meer iets hoeft na te jagen, dat hij er gewoon is. Hij vindt het prima. Hij is niet meer conditioneel verbonden met de aarde. Hij heeft niet dit en dat en dat en dat en dat en dat nodig om te zijn.
