Loeke was bedridden with MS, reliant on a wheelchair after diagnosis in 2019. Three weeks of Wim Hof breathing exercises in a research study restored her ability to walk, jump, and cycle ten kilometers. Cold-water swimming further strengthened her legs and lifted what she describes as a persistent cloud from her mind.
Chapters
Nou, wat een service. Dank u wel, meneer. Dank je wel, Wim. Ik ben Loeken. Ongeveer 2,5 jaar geleden heb ik de diagnose MS gekregen. En in mijn geval was het zo dat ik al een tijdje wat vage klachten had. Ik was heel veel duizelig. Ik moest me vaak echt ergens aan vasthouden. En op een dag, begin 2019, ben ik een soort ingestort. Was ik helemaal op en kon ik eigenlijk van vermoeidheid alleen nog maar huilen en op de bank liggen. Ik kon echt niks meer, niet meer werken. Niet meer boodschappen doen, noem maar op. En vanaf toen ben ik in een maand eigenlijk ontzettend afgegleden. Ik kreeg moeite met lopen en op een gegeven moment was het niet alleen moeite met lopen... maar kon ik op een gegeven moment gewoon niet meer lopen. En was ik eigenlijk vanaf mijn middel naar beneden deels verlamd. Ze noemden dat dan het beeld van een partiële dwarslesie. En verloor ik ook een groot deel van mijn zicht. Toen ben ik met spoed in het ziekenhuis opgenomen geweest... en diezelfde dag nog, die avond, kreeg ik de diagnose MS. In mijn geval was het echt een hele heftige aanval... waarbij het onduidelijk was of ik nog zou herstellen. Het was voor mij onduidelijk of ik nog normaal zou kunnen lopen. Ik heb in het begin in een rolstoel gezeten. Thuis kon ik dan wel wat stapjes doen van de bank naar de wc. Maar eigenlijk ging dat ook nauwelijks. Buiten had ik vaak wel echt krukken nodig. Een energietekort was het ding waar ik het meest last van had. En een wattenhoofd, zo noem ik het altijd. Een niet helder hoofd. En daar ben ik een beetje blijven hangen. Vanaf toen is eigenlijk mijn zoektocht begonnen naar beter worden. Zo ben ik na anderhalf jaar ongeveer bij Wim terechtgekomen. Onderzoek waar ik aan mee mocht doen was bedoeld voor mensen met een dwarslesie of een partiële dwarslesie. En bij hem werd dan onderzocht wat de ademhaling van de Wim Hof methode voor hun kon doen. Omdat ik in feite wel een soort partiële dwarslesie had, maar omdat het veroorzaakt werd door een ziekte, wordt dat anders gezien, wordt dat anders benoemd. Maar op die manier kon ik daar meedoen en toen lagen we hier met de hele groep op matjes op de grond en Wim begeleidde ons tijdens die ademhalingsoefeningen.
En laat gaan en stop.
Ik had niet verwacht dat het zo krachtig was. Ik merkte ook dat door mijn hele lichaam van alles ging stromen. En mijn lichaam op sommige plekken helemaal verkrampte en samentrok. En dat er emotie vrij kwam wat ontzettend mooi was. Ik merkte na drie weken van het doen van de ademhalingsoefeningen... ...dat mijn benen echt een stuk sterker waren geworden. Dat ik mijn kruk niet meer nodig had. En sindsdien heb ik mijn krukken ook niet meer hoeven gebruiken. Ik heb ze niet meer aangeraakt. Ik heb ze in de kast ver weg gestopt en daar gelaten. Ja,
machtig! Ja! Je staat gewoon
hier! Ik sta
gewoon! Zo staat als een huis! Ik kan gewoon een beetje
springen! Wow!
Mit! Dat is toch een wonder? Amazing. Ik hoorde dat je tien kilometer
fietste. Ja. Je hebt me echt, echt een heel, nou, gewoon gigantisch cadeau
gegeven. Nee, nee, nee. Jij geeft mij weer een cadeau. Jouw succes is mijn
succes. Ja. Echt, Wim. Ik ben steeds, merk ik dat ik een soort, een level omhoog ga. Ik slaap veel beter. Dat helpt natuurlijk ook met mijn energie. Maar sowieso merk ik dat de ademhalingsoefeningen mijn energie echt heel erg goed doen. Ik ben helderder in mijn hoofd. Ik kan beter nadenken. Die wolk en die wat uit mijn hoofd die zijn heel vaak verdwenen. Als ik wel een beetje een inkakker heb, dan ga ik gewoon een paar ronden zwimhoffen en dan... Ja, dan ben ik er weer. Maar ook negativiteit glijdt een soort van van me af. Dingen blijven niet meer zo aan me plakken. Ik ben ook afgelopen winter begonnen met het koude zwemmen buiten. Dat vond ik heel tof. Ik merkte wel dat ik, omdat mijn energie nog echt wel anders in elkaar zit dan bij andere mensen, dat ik een soort basisenergie moet hebben om dat te doen. Want het koude zwemmen, het geeft heel veel energie, maar het kost ook energie. Soms had ik de dag van het zwemmen zelf, was ik daar best wel moe van, maar dan twee, drie dagen daarna voelde ik me fantastisch. En ook vaak als ik het koude water uit kwam, merkte ik gelijk dat mijn benen gewoon veel sterker waren als dat ik erin ging daarvoor. Ik heb bijna nooit meer pijn. Hiervoor had ik bijna elke dag wel pijn aan mijn been. Ik kan weer boeken lezen. Ik kan leren voor mijn studie. Ja, ik zou niet eens willen inruilen met waar ik hiervoor was. Het is echt, echt goudhaard. Dus wel zit ik nog steeds aan de medicatie, maar het ding van die medicatie is vooral dat het mijn immuunsysteem nu onderdrukt om te voorkomen dat ik nieuwe aanvallen krijg, maar het draagt niet zozeer bij aan het hele van de schade die al gemaakt is.
De laatste keer kon ze niet klimmen of wat dan ook, niet eens
lopen. De laatste keer kon ik niet eens normaal lopen. Mijn doel is dat ik over een tijdje, als ik zo stabiel blijf als ik nu ben, dat ik van de medicatie afga. Ja, ik zie dat ook wel gebeuren. Ik voel me eigenlijk elke dag heel gelukkig en dankbaar en blij. Voor mij is het iets gigantisch gebracht, gewoon een nieuw leven en zelfstandigheid en een kracht waarvan ik wel vermoedde dat die in me zat, maar nu voel ik ook dat die kracht in me zit. En die kracht zit in iedereen. En Wim's methode, de kern daarvan volgens mij, is dat het je gewoon brengt naar de kracht in jou en je doet het zelf. En ja, dat gun ik iedereen om die kracht te vinden en daarvan uit te
