Ahmed Shuaib Ahmadi fled Afghanistan as a child and built a successful life in the Netherlands, but carried unacknowledged trauma from war and abuse. A Wim Hof breathing workshop triggered emotional release that let him process the pain. Daily breathing and cold water immersion gave him back energy and self-love.
Chapters
Mijn naam is Ahmed Shuaib Ahmadi. Mijn roepnaam is Sheer. Dus als kind werd ik zo genoemd. Geboren in Afghanistan. Gevlucht uit Afghanistan. Teruggekomen in Nederland. Mijn moeder nam mij en mijn zus mee. Eind 97 dat we kwamen. We werden niet echt geaccepteerd destijds. We werden veel gediscrimineerd. Ja, dan kwam je terecht als 13-jarige, 14-jarige jongen in Nederland terecht. Naar Zizoukerkamp. En toen begon eigenlijk voor mij het leven. Daarvoor nooit naar school geweest. Niet echt een jeugd gehad. Dus dan begon het allemaal. Je bent net puber, maar je hebt ook heel veel dingen gemist. Toen zei mijn moeder tegen mij en mijn zus, dat is onze nieuwe kans. Dus maak iets van jullie leven. Op een gegeven moment, vijf jaar geleden, had ik alles eigenlijk, de hele checklist wat ik had meegekregen van huis. Goeie baan, getrouwd, twee prachtige kinderen. Alles was hoe het moest zijn. Maar toen kwam het bij mij. Ik voelde me niet gelukkig. Ja, als het nu zou degenetiseren, dan had ik een hele diepe burn-out. Maar ik wou niet toegeven, want mijn werk was mijn uitvlucht. Dus ik wou heel graag veel werken en bezig zijn, zodat ik Het moment van stilte was voor mij echt dodelijk. Want dan begon alles te denken. Op een dag had ik mijn zus gezegd van ja luister ik heb dit probleem. Slaapmoeilijk. Toen zei ze ja je hebt traumas. Ja traumas. Hoe bedoel je, welke traumas? Ze zei ja wat we hebben allemaal meegemaakt. Toen zei ik nee ik heb daar geen last van. Dat is het niet. Maar steeds weer dat meer en meer en meer. Mijn moeder is geboren in de oorlog. Mijn oma is geboren in de oorlog. En ik ben geboren in de oorlog. Dus toen ik zei tegen mijn moeder, ja, het kan zijn dat ik trauma's heb van oorlog. Toen zei ze, ja, welke trauma? Je was heel klein. Toen dacht ik, nee, ik heb dat wel. En toen besefte ik dat eigenlijk zij dat ook niet willen accepteren, dat zij ook die trauma's hebben. Dus als zij dat niet bij hunzelf zien en accepteren, dan wordt het bij mij sowieso niet geaccepteerd gezien. Ik kreeg heel veel hulplijnen, maar ik accepteerde het niet. Ik moest het zelf ondergaan. Toen ben ik een workshop gaan doen van Wim Hof. Vooral de ademhaling, toen ik dat deed, heeft mij inzicht gegeven. Dat vak, ik heb echt heel veel nog te verwerken. Elke keer als ik ging ademen, ben ik heel erg emotioneel. Steeds dieper bij de wortel van de pijn. Kindermisbruik, wat in onze landen veel voorkomt. En wij hebben dat allemaal opgeslagen in ons systeem. En wat in heel veel mensen dat niet doen is, kan zijn schaamte. Schaamte om te zeggen dat je een probleem hebt. Schaamte om te laten zien dat je zwak bent. Maar we zijn niet zwak. Je bent juist heel sterk als jij kan zeggen wat er met jou gebeurd is. En de ademhaling daar... Het is zo krachtig dat je daar helpt om uit je systeem te krijgen. We kunnen heel makkelijk dan een pilletje vol krijgen om het te verdoven, maar we gaan niet naar de kern. Het zal je altijd blijven achtervolgen, zolang jij het niet een plek gaat geven. Elke dag op het moment dat ik in het water ging, was ik gewoon wauw. Het gaf me zoveel energie, zoveel liefde voor mezelf en haar. Dat geef ik vooral aan mijn kinderen terug, mijn vrouw, mijn familie. Hoe liefde vervolg ik terug aan hen gaf en hoe vreugde en ik zag plezier in het leven. Dat veranderde mij totaal. Ik werd echt een andere mens. Ik kon recht in de spiegel kijken naar mezelf. Voor iedere mens die iets heel ergs heeft meegemaakt. Wat voor trauma dan ook. We kunnen dat uit ons systeem krijgen. Daar geloof ik heilig in. En dat heeft mij gebracht waar ik nu ben. Maar je moet het wel daar echt voor vechten. Hier juist door de pijn heen gaan. Hier juist door die pijn heen ademen. En dan kom je er. Iedere keer moet je nog dieper, dieper gaan. En dan elke keer is die ontlading... Ja, is prachtig. Het is een soort gezonde verslaving geworden voor mij. Het is toch iets positiefs dat ik het er gewoon niet mis aan. Iedere dag dat gevoel als ik uit het water kom. Ik moet een stukje fietsen, twee minuten of drie minuten fietsen daar naartoe. En soms zit ik echt helemaal, ben ik echt slaperig. En op de terugweg kom ik met blote lijf en sommige buren die mij zien of in de auto, die hebben een sjal, alles. Die zitten zo fietsen, die denken, kijken van hij is gek. En ik kijk ook naar hen, ik zeg jij bent ook gek. No Way Back. Dat is de pad die ik heb gekozen. Verlichting. Ik heb de licht gezien, dus daar ga ik naartoe.
