Biswas Mesho delivers a passionate monologue against caste and class discrimination, condemning the denial of food, shelter, and basic rights to marginalized people. He calls for equal treatment and human dignity, urging listeners to recognize shared humanity and act with compassion.
Chapters
हेमुर दुर्भागा देश जाधीर कुरेछो अपमान अपमान ही होते हाबी मानुशेर अधिकारे वन्चित करेश जारे शनमुखे दारी रेगे तवु कुले दाया नहीं स्थान। अपमने बता हाबे ताधीर सभार समना। मानूशेरे परशेरे प्रियोते धीन ठेकाय या दुरे तुमी धीना करी आछो मानोशेर प्राने विदातारे नुज्जरोशे, दूर्भिक्खेरे दारे बशे, भात परी खेते हभी सकलेर साथे अन्नो पान। अपोमाने होते हवी ताहादेर सवार समान। समार आशन होते जथाई तादेरे दिले ठेले, सेथाइल सक्तिरे तवो निर्वशन दिले अबहले। चरणे दोरित होई धुला आये शे जाये बोई से इनित्मे नेमेशो नहिले नाये करिक्त्रान अपोमरे होजा होबे आजी तुने सबार समान। जारे तुमी निषे फैलो शे तमारे बादिशे दे निचे पर्छाते रेखेजो जारे शे टमारे पर्छाते � हग्गानेर अंधुकारे आराले ना किछो जारें तुमार मंगल ना की गरिशेशे गहुर बेबधान अपोमने होते हाबे तहादेर सबार समान सतेग सताद्दिधोरे नामेशिरें असंमान भाद मनुशेर नरायने तवू करो ना नमस्कार तवू नता करो आकी देखी पारे पाउना की, निमेशे धुलार तले, हीनो पतिकेरे भगबान, पापो मने होते हाबे, सेधा तुरे सबार समान। देधीते पाउना तूमी मित्तु दूद्धारी एसे दारे, पविशाबाती दिलो, तुमार जातीर अहंकारे। सबारे ना जदी राखो, एक मित्तुमजी हमितवी चितवश्य समार समान। जय हिल्द।