A short Polish monologue by Wojciech Eichelberger contrasting authenticity and spontaneity. The speaker argues that acting spontaneously is often driven by reactive emotions (fear, anger, greed, jealousy) and that true authenticity requires pausing, managing or processing these impulses so they subside before acting.
Wielu z nas zastanawia się, jacy jesteśmy naprawdę. Często odpowiedź, którą uznajemy za wystarczającą jest następująca. Jestem prawdziwy wtedy, kiedy jestem spontaniczny. Otóż warto wiedzieć, że to jest bardzo rzadko w ten sposób. Z reguły jest tak, że spontanicznie zachowujemy się pod wpływem lęku, gniewu, chciwości, zazdrości. To nie są nasze prawdziwe dorosłe uczucia. Żeby być prawdziwym, trzeba je umieć powstrzymać lub też przepracować. Dać sobie czas na to, aż przynajmniej za chwilę, czy przez godzinę, czy za pół dnia wygasną. I wtedy dopiero mamy szansę być autentyczni. Więc pamiętajmy, bycie spontanicznym to właściwie prawie to samo w większości przypadków, co bycie neurotycznym. I nie ma nic wspólnego z tym, co się nazywa byciem autentycznym.
