Krótki monolog definiujący 'depresję egzystencjalną' jako niefarmakologiczną, naturalną reakcję mentalno-emocjonalną na trudne warunki życia. Prelegent zachęca do autorefleksji: zadawania pytań o to, czy życie odpowiada podstawowym potrzebom, identyfikowania elementów drenujących energię oraz aktywnej zmiany stylu życia — rezygnacji z tego, co szkodzi, i poszukiwania tego, czego się naprawdę potrzebuje.
Zrobiło się tak trudno, że wielu z nas doświadcza depresji, tak zwanej depresji egzystencjalnej. To nie jest kliniczna kategoria z obszaru psychiatrii. To jest po prostu pewna nasza naturalna, mentalna i emocjonalna odpowiedź na to, co realnie się dzieje w naszym otoczeniu, w naszym świecie. Więc to nie jest depresja, której należy się leczyć lekami. To jest stan, w którym należy sobie zacząć stawiać właściwe pytania. Czy moje życie odpowiada na moje żywotne potrzeby? Czy mój styl życia jest tym, czego mój organizm, moje serce, moja dusza, jak to się mówi, naprawdę potrzebują? Czy tam są takie elementy, które wspierają moją autorefleksję i uwalnianie się od niepotrzebnych napięć i sytuacji, które drenują mnie z energii? Takim pytaniem jest pytanie o to, Czego ja naprawdę potrzebuję? Ale nie ograniczaj się tylko do pytania. Jak znajdziesz odpowiedź, zmieniaj swoje życie. Szukaj tego, czego potrzebujesz aktywnie, rezygnując ze wszystkiego, co ci szkodzi.
