A short Polish-language monologue by psychologist Wojciech Eichelberger arguing that to live life fully one must stop behaving like a spoiled child in a toy store and instead align choices with one’s deepest, vital inner needs rather than transient likes, dislikes or wants.
Pełnią życia, o którą nam wszystkim tak bardzo chodzi, zaczynamy żyć wtedy, kiedy przestajemy zachowywać się w życiu jak rozpaskudzone dziecko w sklepie z zabawkami. Życie nie jest sklepem. Życie jest po to, żeby się z nim zjednoczyć i zachowywać się tak, aby zaspokajać w życiu swoje najbardziej żywotne, wewnętrzne potrzeby. Kierować się w swoich wyborach nie tym, co mi się podoba, albo mi się nie podoba, albo czego chcę, albo czego nie chcę, tylko tym, co mi jest naprawdę, naprawdę potrzebne.
