Wojciech EichelbergerPositiveLife.pl · Psycholog, Psychoterapeuta, Coach

Kiedy zaczyna się starość? - odpowiada psycholog i terapeuta, Wojciech Eichelberger

21 Jul 2026 · 3 min

Watch on YouTube

2:30

W monologu psycholog i terapeuta Wojciech Eichelberger odpowiada na pytanie Pani Ewy o moment, w którym zaczyna się starość. Podkreśla, że początek starości jest wysoce subiektywny – niektórzy czują się starzy już w okolicach 40. roku życia, co postrzega jako ogromną stratę potencjału życiowego. Wskazuje, że wielu ludzi utożsamia starość z przejściem na emeryturę, co tworzy niebezpieczną „cezurę”: po przejściu na emeryturę ludzie często popadają w bezruch, lenistwo i nadmierne jedzenie, co przyspiesza rzeczywisty proces starzenia. Eichelberger zaznacza, że starość jest przede wszystkim stanem umysłu. Przedstawia własne doświadczenie jako osoby w zaawansowanym wieku, podkreślając, że starsi ludzie mogą odczuwać lepsze samopoczucie dzięki głębszej, syntetycznej perspektywie na życie, co pozwala im rozumiej i kierować własnym postępowaniem w ostatnim okresie życia.

Chapters

Pani Ewa zapytuje, kiedy zaczyna się starość. No więc to jest bardzo subiektywne. Są ludzie, którym starość się zaczyna około 40 roku życia. Jest to ogromna strata i ogromne marnotrawstwo potencjalnego życia, które ta osoba posiada. Rozumiem, że nie rozmawiamy o ludziach, którzy ciężko chorują tak wcześnie. Są ludzie, którym starość się zaczyna symbolicznie, uznają, że starość się zaczyna wtedy, kiedy przechodzą na emeryturę. No i to jest bardzo niebezpieczna cezura, bo wielu ludzi po prostu wtedy uznaje, że już realizuje swoje takie marzenie o tym, żeby wreszcie odpocząć. Jak już mówiłem, wpada w bezruch, czy niedostatecznie się zaczyna poruszać. Bezruch, lenistwo, objadanie się często. No i rzeczywiście wtedy ta starość realizuje się w praktyce bardzo szybko. Więc starość jest, tak jak powiedziałem, stanem umysłu. Są ludzie, którzy są w zaawansowanym wieku, ja do nich też należę, i deklarują, należy im wierzyć, że nigdy wcześniej nie czuli się lepiej niż w czasie tej starości tak zwanej. Nie dlatego, że są tak samo sprawni, tak samo wytrzymali, ale że mają inną, zupełnie pogłębioną, syntetyczną, pogłębione i syntetyczne spojrzenie na życie, które pozwala im głębiej i rozumniej patrzeć na wszystkie przejawy tego życia, a też głębiej i rozumniej kierować własnym postępowaniem w tym bezcennym, ostatnim okresie życia.