Speaker argues that the relationship between the self ("I") and the body is the most important in life and affects its length and quality. We are uncertain about which controls whom, but we typically enter two relational modes: (1) separation and conflict — exemplified by a rider who dominates and scares the horse, producing fear and poor outcomes; and (2) reconciliation and harmony — exemplified by a rider who respects and understands the horse, aligning actions with its needs to achieve better results. The speaker proposes a method of working with the body that aims at reconciliation and harmony.
Ja i ciało to najważniejsza relacja w naszym życiu. Zależy od niej długość i jakość naszego życia. Nie jesteśmy jej pewni. Nie wiemy na przykład, czy to my przydarzamy się ją ciału, czy ciało przydarza się nam. Nie wiemy, czy to my rządzimy ciałem, czy ciało rządzi nami. Nie przesądzając tych kwestii, możemy jednak powiedzieć, że wchodzimy z ciałem w dwa typy relacji. Pierwsza to oddzielenie i związany z nią konflikt. Druga to pojednanie i harmonia. Przybliżmy to na przykładzie. Dobrym przykładem jest metafora jeźdźca i konia. Są dwie szkoły jazdy na koniu. Jedna każe nam konia wziąć ostro w cugle o strogi, postraszyć batem i podporządkować go sobie. Efekt jest taki, że jeździec boi się konia, a koń myśli ciągle o tym, jakby pozbyć się jeźdźca. Taka para nie jest w stanie zrobić niczego pożytecznego ani osiągnąć żadnego sukcesu. I koń i jeździec żyją w napięciu i prawdopodobnie nie będą żyli długo. Druga szkoła jazdy na koniu to szkoła poszukiwania harmonii zrozumienia pomiędzy jeźdźcem i koniem. Jeździec darzy konia szacunkiem, próbuje zrozumieć jego potrzeby, jego charakter i zharmonizować swoje postępowanie z potrzebami i charakterem konia, na którym jeździ. Dzięki temu mają szansę na znalezienie wzajemnej harmonii i osiągnięcie najlepszych możliwych rezultatów w tym, co razem przedsięwzięli. Proponujemy taką właśnie metodę pracy z własnym ciałem. Metodę, która będzie służyć pojednaniu i harmonii.
