#Holistisch #leiderschap met Christoffel Sneijders: over kwetsbaar durven zijn, ego en alles weten.

Welkom bij de In a Game podcast. Een podcast waar we gesprekken voeren met founders en CEO's over leiderschap, over hun kantelmomenten, hun inzicht, hun twijfels, hun doorbraken die van hen de succesvolle leiders maken of van hen de weg plaveiden naar het succes als leider. En vandaag hebben we een gesprek met Christoffel Sneijders. Hij is een executive coach, woonachtig en werkzaam in Madrid in Spanje. Hartelijk dank, Christoffel, voor jouw komst en om tijd te hebben vrijgemaakt in jouw agenda voor deze podcast.

Dank voor me uit te nodigen, Bart. Ik heb je podcast beluisterd toen je de uitnodiging stuurde, toen we met elkaar in contact kwamen. Erg leuke podcast om op te zijn. Omdat zeg maar mijn beeld van de wereld en jouw beeld van de wereld ongeveer vrienden van elkaar zijn. Wat willen mensen nou nog meer?

Yes, en we hebben een raakvlak, dat is Spanje. Wij wonen in Catalonië, jij woont meer in het midden van Spanje, Madrid, laten we zo zeggen. Dus ja, jij bent eigenlijk de founder van Three Brains Intelligence. Dat was een trigger voor mij. Ik wou er meer over weten. Ik heb toen jouw e-boekje opgevraagd. En toen zijn we verder gaan kijken, en bij deze nu de podcast. Ik had een drietal vraagjes, en de eerste vraag rond leiderschap: wat was in feite jouw overtuiging dat je erop nahield rond leiderschap, dat op vandaag niet meer is wat het toen was?

Hele mooie vraag. Toen ik die vraag las, dacht ik: Wat was eigenlijk mijn eerste overtuiging van leiders? Dus ga je nadenken: Wat gebeurde toen ik in het werkproces na mijn studie erin kwam? En ik herinner me in die tijd heel erg dat ik dacht: Leiders weten het. Je baas, je manager, de leider, die heeft meer ervaring. En die persoon weet ook wat jij moet doen. En die weet waar je heen gaat en kan je helpen met al je vragen. En bij mijn eerste twee werkgevers werkte dat zoals het werkte. Mijn derde werkgever ging het totaal de andere kant op. En ik kwam erachter dat mijn leider het eigenlijk niet wist. En mijn passie was altijd om ook trainer te worden en leiderschapstraining, sales training te doen en coach te worden. En ik stapte in dat proces daarna. En wat ik toen echt achterkwam. Dat zeg maar mijn proefondervindelijke ervaring met leiders eigenlijk gewoon waar was. Dat leiders het niet beter weten dan jij en ik. Het zijn gewoon, net zoals wij mensen, die in die rol zijn gekomen door verschillende redenen. Omdat ze gewoon hard gewerkt hebben, net iets meer inzicht hadden en dergelijke. Maar dat wil niet zeggen dat ze het beter weten dan ons. En dat ook de Rockefellers en anderen zeiden: een goed leider kreeg een team omheen zich met meer intelligente mensen. En toen ik echt mensen ging trainen en ging kijken van in mijn training en coaching wie zijn dan echt succesvolle leiders en wie zijn zeg maar de mindere goden onder ons, dan kon je het gelijk zien: de betere leiders die durfden en durven kwetsbaar te zijn, hun eigen grenzen te kennen en daar mensen voor in te huren die gewoon wel die kwaliteiten hebben. En die zijn niet bang om zeg maar dan dat hun ego in gevaar komt. De minder goden, die hebben, zou ik zeggen, dat ego-gevoel nog steeds. En hebben het gevoel dat ze op die positie moeten blijven zitten. En daarom de mensen om zich heen iets minder moeten zijn, zodat ze geen gevaar voor hen vormen. Die zien eigenlijk hun medewerkers of hun team als een gevaar voor hun positie. En ik kan me heel goed herinneren nog dat ik zeg maar echt. Toen ik naar mensen ging coachen en ging trainen, dat ik erachter kwam dat die split zo duidelijk was. Ik dacht: Oké, dat geeft me een heel nieuw beeld over leiderschap. Want beide waren dan directeur, maar de een had een heel andere levensvisie dan de andere. En dat gaf me een heel ander beeld. En dat triggerde me eigenlijk ook bijna naar je volgende of andere vraag te gaan: om daar veel verder van te leren hoe komen mensen dan op die positie? En wat moet ik nou doen om te zorgen dat de mindere goden onder ons. dat ik die kan begeleiden, trainen, coachen. zodat ze die stap maken naar zeg maar. Ja, weet je, ik durf kwetsbaar te zijn. Ik durf betere mensen in te huren. Ik durf het teamgevoel echt belangrijker te vinden dan ikzelf. Dus dat is mijn overtuiging eigenlijk. wat ook gewoon een trigger gaf voor verder te leren.

Maar focus jij dan momenteel op de. Bedreigde leiders of meer op de kwetsbaren?

Hele mooie vraag. Nu, zeg maar na meer dan 25 jaar in het vak te zijn en heel veel studies gedaan te hebben en therapeuten zijn geworden en andere dingen, richt ik mij veel meer op twee dingen, zeg maar drie dingen. Twee dingen leveren geld op, de derde is gewoon de passie. Eén is coaches op te leiden in het drie breinen concept: hoofdbrein, hartbrein, onderbuikbrein. En wat dat betekent eigenlijk voor leiderschap en voor coachen. In mijn overtuiging, ik ben in mijn eentje. Dus wat kan ik doen als ik een uurtje, een kwartiertje denk? Ik kan zeg maar twintig mensen per week coachen, maximaal. Energietechnisch misschien dertig als ik helemaal gek ga worden. En dat is mijn reach. Maar als ik de mensen opleid. Coaches opleiden die ook dat concept hebben, kunnen hebben veel grotere impact op de wereld. Dus dat is één wat ik heel graag wil. Het tweede is nog steeds één-op-een coaching met leiders, eigenlijk niet zo geselecteerd zijn te goden of niet te goden, maar veel meer van wie willen die stap maken omhoog. Wie willen echt gewoon zeg maar in mijn beleving het drie brein concept inzetten? Die willen eigenlijk een holistische. Totale leider worden. Dus niet alleen strategische, logische, goede keuzes maken, maar ook vanuit het hart de juiste connectie met mensen kunnen maken. En vanuit het onderbuik daadwerkelijk ook de beslissingen te kunnen nemen die gewoon genomen moeten worden. Je hoeft niet alleen maar lief te zijn, soms moet je ook gewoon even ho durven zeggen of een ander besluit durven te nemen. En mijn passie, de derde dingen, wat ik zei, de passie is eigenlijk het drie brein concept. Daarvoor heb ik ook een boek geschreven, twee boeken geschreven. Wereld bekend te maken, net zoals emotionele intelligentie of IQ. Maar dat eigenlijk ook een breinintelligentie is die we hebben. Die we jammer genoeg onbewust misschien gebruiken, maar de meeste mensen niet bewust van zijn dat ze het hebben.

Ja, ja, want waarom heeft het mij zo getriggerd? Omdat ik het ook bekijk op die drie domeinen als energiecentra, als krachtcentra. Dus ik vond het heel mooi hoe jij dat op. Omschreef. Dus ja, dus inderdaad, de holistische leider, daar heb je het over. Dat is waar je naar kijkt. Is heel mooi. Maar als je dan teruggaat naar die overtuiging, wat was dan een. Dus dat was nu naar werkgevers toe. Maar wat was nu dat cruciale moment, dat ene kantelmoment dat ervoor gezorgd heeft dat je anders naar leiderschap bent gaan kijken? Niet zozeer het inzinken van. Je visie op, maar dat één moment waar je geen keus had, waar dat echt zo van: boom, weg, andere kijk.

Wat echt voor mij de klap was, dat ik na ongeveer 19 jaar als leider, coach, leiderschapstrainer, coach aan de slag was en een burn-out kreeg. Ik was senior partner bij een trainingsorganisatie, die trainingsorganisatie was de beste in Europa. En ik dacht, ik weet het allemaal wel. Nee, op dat moment deed ik triathlons, de kleine triathlons. Ik was net gescheiden, had een team, coachte mensen, deed trainingen en alles ging goed. En ik was, deed waterpolo, was fit. Fysiek, dacht ik. Ik kreeg een burn-out en dacht: wat heb ik gemist? Wat weet ik nou niet dat mij gewoon tegen die muur zo hard heb laten aanrotsen dat ik gewoon niet meer uit mijn bed kan komen? En wat was dat? Dat was eigenlijk het inzicht wat me naar de drie breinen bracht. Ik ben toen wat in Nederland kennen, haptonomie ingevallen. Dat is de kunst van het voelen. Want waar ik achter kwam, zeg maar heel veel presteerders, die doen het op kracht, op energie. En soms zit er ook een passie achter, maar ze vergeten echt te voelen. Naar binnen, wat voel ik? Ze sluiten bijna zo'n wat kamertjes af. Van het echte voelen van wat is eigenlijk mijn interne temperatuur? En ik kwam erachter dat ik mijn interne temperatuur niet meet. Ik dacht: ik ben zo fit en zo sportief en ik kan drie keer per week waterpolotrainingen. Ik kan dat doen, ik kan dat doen. Het gaat allemaal goed. De sporttest geeft alles goed aan. En ik kwam erachter van: hé. Wat mis ik nou? En dat is de kunst van het voelen. En dat is echt teruggaan naar waar haal ik ook mijn waardering uit? En wat je bij heel veel mensen ziet, is dat ze externe validatie zoeken of willen of nodig hebben. Het klopje op de schouder. En dat heeft iedereen nodig, want we zijn sociale wezens. Maar als je interne validatie dan ook even niet ermee. Gekoppeld is, of je eigen velhoes daar niet mee gekoppeld zijn, dan kan je dus gewoon die mismatch hebben en dan brand je gewoon af. En wat in mijn geval gebeurde, wat ik dus ook zag in leiderschap, ik deed stinkend hard mijn best in die rol, maar zeg maar omdat ik een van de jongsten was en een eigenwijze drol was en waarschijnlijk nog steeds ben, zag ik dat ik altijd een beetje als een outcast gezien. Al mijn cijfers waren goed, maar ik was altijd zeg maar past ik in de club. Dus ik kreeg niet de schouderklopjes waar ik zo heel hard voor werkte. En dat brandde mij af. En dat gaf me een heel ander inzicht in leiderschap. Van hé, als ik nu zeg maar naar leiderschap kijk. En we zeggen nu toxic leadership. Van wat betekent dat eigenlijk? Waarom doen mensen dat? Want geen enkele leider wil onsuccesvol, niet succesvol zijn. Geen enkele leider wil falen. En toch vertonen ze gebuigd. Wat op korte termijn misschien helpt, op lange termijn gewoon de organisatie om zeep helpt. En ik kwam dus achter: hé, dat gevoelscomponent wordt in heel veel organisaties gemist. Als je over gevoel praat, nou ik weet niet hoe het met jou zit, je hebt heel veel podcasts, maar als je met leiders over gevoel praat, dan worden ze een beetje zenuwachtig. Van wat gaan we nu doen? Waar gaan we over praten? Gevoel, emoties, waar is dat goed voor? Dan heb je al je paarse shirt aangetrokken, Christoffel. Dan gaan we straks ook nog mediteren of gaan we straks ook nog spiritueel worden. En ze gaan er een grap over maken. En dat heeft dus heel veel te maken met de kwetsbaarheid. Durf kwetsbaar te zijn. En dat heeft me ook een hele diepere inslag gegeven. Hé, wat is die kwetsbaarheid? Want ik kwam erachter voor mezelf dat ik heel hard mijn best deed om gewaardeerd te worden. Maar eigenlijk nooit echt mijn eigen kwetsbaarheid op tafel legde. Van ik zoek ook die waardering. Ik werk me helemaal uit schompenaars. Wanneer gaan jullie nou gewoon eens een keer mijn schouderklopje geven? Of doe ik het gewoon verkeerd?

En waar haalde jij dan jouw waardering uit?

Gewoon van de cijfers halen. Ik leidde een team van trainers en coaches en die waren super gelukkig met me. En ik zag ze performen. Daar haalde ik mijn energie uit. Je eigen sales doen en je trainingen verkopen. Geweldig. In die organisatie was ik verantwoordelijk voor het opleiden van de eigen trainers en consultants in sales. Dat gaf me ook heel veel energie. Mijn job gaf me wel energie, maar de mensen van wie ik ook de waardering zocht dat ik het goed deed. Kreeg ik niet. Ik zag wel dat ik het goed deed. Het is ongeveer, je kan het vergelijken: je komt thuis met je rapportcijfer met een 9 of zeg een 10. En laten we een 9 zeggen. En je komt heel enthousiast bij je ouders en die zeggen een 9. Oké, dus geen 10. Boom. Dat gevoel een beetje. En als je een tien hebt, oh wie had nog meer een tien? Nou Bart had ook een tien, maar Bart is een slimme gozer. Oh dus je was niet de enige die een tien had. Dus eigenlijk was het niet zo moeilijk. Nou, als je er echt gewoon rot wil voelen, moet je dat als reacties krijgen op zeg maar waar je zelf trots op bent. Nou en dat gaf me een inzicht. Is het mij logisch gezegd, wist ik het wel. Maar ik had het nooit echt zo gevoeld. En toen ik echt in die burn-out zat en het echt voelde, en er achter kwam: dit is wat ik gemist heb. Ik kom met een 9 van 10.000 en het is nooit goed genoeg. Dat gaf me echt een kantelpunt. Als ik nu leiders wil helpen en trainen, is het één ding tussen, nou, tussen ons gezegd, tussen hun oren slaan, bij wijze van spreken. Dat moet je dus echt niet meer doen. Want je brandt dus mensen gewoon af. En heel veel leiders denken dat het motiverend werkt. Want ja, maar weet je, als ik zeg: een 9 is niet goed genoeg, dan gaan ze voor die 10. We houden elke keer die wortel voor hun neus. Elke keer als die wortel hapen, halen we die wortel weg. En het motiveert op korte termijn. Op lange termijn brandt het gewoon mensen af. En dat was voor mij echt een kantelpunt. Ik dacht: zo voelt het dus. En als je na een paar maanden gewoon echt geen energie hebt om bijna uit je bed te komen. Dat zelfs de sporten die je leuk vindt, gewoon eigenlijk niet meer leuk zijn. Dan denk je: Oké, dit is dus eigenlijk het resultaat van dat. Oh wauw, dat had ik niet ingezien. En dat was mij echt een kantelpunt van: Weet je, ik wil dus nu echt wat we zeiden: dat holistische leiderschap inbrengen. En natuurlijk zijn cijfers en results belangrijk, maar ze zijn een resultaat van.

Ja.

En we weten, bijna iedereen weet het, maar natuurlijk zeggen we dat we het allemaal doen. En dat was voor mij echt zoiets van: oh wauw.

En waar haal jij op vandaag jouw waardering dan uit?

Nou, één zeg maar, ik weet niet of het aan de leeftijd komt of met al die dingen meegemaakt, zeg maar, mijn ego is eigenlijk gewoon niet meer aanwezig. Dus of mensen me nou geweldig vinden of niet geweldig vinden, lig ik minder van wakker. En mijn ambitie is niet minder, maar ik begrijp zeg maar dat sommige dingen wel of niet lukken. En het mooie is dat nu ik zelfstandig ben, ik geen baas meer heb. Dus het enige eindejaarsgesprek wat ik heb is met mezelf. En elke dag die ik doe, heb ik voor mezelf zoiets van: oké, wat ga ik vandaag doen? En wat ga ik behalen of niet behalen? Waar zit mijn energie niet meer in? Maar ik voel dus in. Hoeveel energie heb ik? Wat is haalbaar en niet haalbaar? Want ik denk dat we allemaal van die dagen hebben dat je gewoon echt de hele bergen kan verzetten. En de andere dag denk je van: Nou, weet je, als ik die vijf e-mails beantwoord, ben ik heel blij. En dat is ook mijn referentiekader. Dus Willy, voel ook wat je aan kan. En ik sport nog steeds. Ik heb verleden jaar een open hartoperatie doen gegaan, omdat ik een genetische niet functionerende, perfect functionerende hartklep had. Dus ook al leef je heel gezond en doe je alles wat gezond is volgens alle boekjes en goeroes, kan je nog even genetisch tegen de muur aanlopen. Dat was een tweede wake-up call die ik kreeg. Dat leert je ook zeg maar, en ik sport nog steeds drie, vier keer per week zwem ik. Sommige dagen zwem je geweldig en sommige dagen zwem je minder. De ene keer zwem je twee, drie kilometer zonder probleem, de andere keer denk je na 1500 meter: zal ik even op de kant gaan zitten? En de acceptatie dat dat zo is. haal je ook energie uit. Want je voelt jezelf niet meer beoordeeld. of je nou met een 6, een 7, een 8, een 9 of een 10 thuiskomt. Of misschien een 4 of een 5 soms. Het is allemaal goed. Dus het is gekoppeld aan. wat kan je op dat moment doen? En als je naar leiderschap kijkt en naar mensen kijkt. dat is ook wat gebeurt. We kunnen niet altijd de bogen spannen houden. Als je nou. Als je naar sport kijkt, waar ik van hou. Naar Femke Bol kijkt. Een geweldige Nederlandse hardloopster. Die nu even een breek heeft genomen. En alleen maar. persoonlijke onderdelen even met rust laat. En daar niet in gaat rennen met veel meer in de. vier keer honderd gaat hollen en dat soort dingen. Omdat ze gewoon haar motivatie terug wil vinden. Wat zij ongelooflijk knap doet terwijl ze 3,24 is. is gewoon echt naar binnen luisteren. Waar haal ik mijn energie vandaan? Het gaat niet of wat andere mensen van me vinden, het gaat om wat ik van mezelf vind. Presteer ik naar mijn eigen kunnen en weten en kan ik vandaag beter of minder? Nou, als je dat naar leiderschap en de mensen weer vertaalt, is het ongelooflijk belangrijk. Want ook een organisatie kan niet altijd sprinten, een organisatie kan niet altijd dit doen. Het is als een golfbeweging. Nou, jij woont meer aan de kust dan ik in Spanje. Met drie keer moet je voor de kust twee uur met de hoogste snelheidstrijd. Het is meer golfbeweging. Golven komen met energie en gaan weer een beetje terug. En niemand tegen die golf zegt: Nou weet je, je moet continu golven. Continu moet je maar het water op het strand gooien. En als je naar onze energieniveaus kijkt en hoe wij leiderschap zouden moeten doen in mijn beleving, is ongeveer hetzelfde. Hou die bewegingen in. Volg de energiestromen die er zijn. Jij praat over energie in ons lichaam. En net als ook een organisatie. Een organisatie is ook één organisch deel van energie. Het zijn allemaal mensen bij elkaar. En soms is die energie heel hoog, en soms is die energie iets minder. En hoe kunnen we daar tevreden mee zijn? Hoe kunnen we daar een mooie balans in vinden?

In plaats van het voorstel. Het leidt een beetje naar de beruchte, of de bekende uitspraak van leven in het nu enzovoort enzoverder.

Maar.

Je geeft er een praktische twist aan. Dus het is een hele mooie twist, in feite. Dat brengt mij van de burn-out naar de constante in die energie. Je zegt het ook zelf nu: het is een golfbeweging, het is geen constante. Maar hoe probeer je, want als je in een neerwaartse spiraal zit. Energetisch gezien, hoe ga je die dan als routine, als dagelijkse praktijk, laten we zeggen, hoe ga je daarmee om? Concreet, want je geeft het voorbeeld van de beweging van de golven, maar hoe doe je het voor jezelf?

Het mooie is, en daar kom je ook onder: als je je passie volgt. Dan heb je net zoals het water een constante energie. Als ik moe ben of energie hoog of laag is, is mijn passie voor wat ik doe nog steeds hetzelfde. Alleen ik heb meer of minder energie om het tot actie te brengen. Dus de vraag die ik mezelf stel en ook mensen stel: hoe is je basisenergie? Dus hoe open sta je met je hoofd voor nieuwe dingen te ontwikkelen? Hoe open is je hart om connectie met mensen te maken? Hoeveel zelfvertrouwen, kracht heb je eigenlijk in je eigen onderbuik? Je chi-energie, je basischakra, je chakra 1 en 2. Als je over energie praat. Als die er zijn, dan is het goed, dan is het makkelijk te accepteren dat de golfbeweging er is. Als je basisenergie, je basischakra's, wat je zegt, de energie die je in hebt. Als daar zeg maar even iets hapert, misschien kijken: hé, wat doe ik? Wat heb ik anders gedaan? Meer gesport, meer gesport, minder gesport. Meer geslapen, minder geslapen. Vreemde dromen gehad. Wat is misschien in de externe omgeving aan de hand? Zeg maar de winterdip, de regendip, de zondip. Wat is er anders gedaan in mijn voedselpatronen? En wat heb ik gedaan? Want we weten het namelijk, we weten het allemaal. Ik ga er soms uit dat mensen alles weten. Maar als jij iets eet, heeft het ongelooflijk impact op je energieniveau. Als je een suikerrijk iets eet, dan heb je een glucose spike, waardoor je meestal gelijk energie hebt. En als je dat wil testen, dan geef je kleine kindjes gewoon een paar van die ongelooflijke suikersnoepjes en zie wat er gebeurt. En dat geldt voor ons volwassenen ook. Het leuke is bij kinderen: we weten het al, geef ze niet te veel suiker, want ze worden een beetje hyper. Maar wij als volwassenen denken dat we daar immuun voor zijn. Dus het is ook een zelftest. Wat is er nou met mezelf aan de hand? Waarom mijn interne basisenergieniveau even gewoon van kompas af is. En daar kan je aan veranderen. Als mijn basisenergie, mijn baascompas goed is, dan kan die golfbeweging er buiten gewoon bestaan. Omdat ik gewoon iets meer gesport heb, minder gesport heb, een lange werkdag gehad heb of geen lange werkdag gehad heb. Misschien net een paar keer een. Een trainingsdag achter elkaar gehad heb. En dan is het heel normaal. Als je het zou vergelijken met natuur, de energie in een boom is in de winter en in de zomer bijna hetzelfde. Het blijft gewoon de kracht van de boom. Maar de boom weet hij in de externe energie die ik moet geven in de winter, moet ik dat minder doen. En in de zomer kan ik het meer doen. Kan ik de blaadjes en de vruchten laten groeien. Nou, dat is een hele jaarcyclus. Wij als mensen hebben er ook gewoon bijna een dagcyclus daarin. Of een weekcyclus.

En waar trek je dan focus en aandacht binnen? Want als je zegt, die passie is de basis. Die passie breng je tot actie. Daar steek je actie op. Afhankelijk van je basisenergie. Dus hoeveel energie je hebt. Maar waar gaat de focus dan heen? Wat vraagt het meeste aandacht? Kijken naar de passie of kijken naar de actie?

De passie is voor mij een kompas. Dus waar doen we het voor? Wat andere mensen zeggen: wat is jouw why? Waarom zijn we hier? Wat is our why? Jij hebt een passie om. Jij hebt zeg maar een. Een reden waarom we op deze aarde zijn. We hoeven niet allemaal een Elon Musk te zijn, of een Hoover te zijn, of een Steve Jobs. Maar we hebben in ons eigen rol een rol in dit leven. En als je je eigen rol van het leven kan vinden, wat zijn de talenten die je meegekregen hebt? Hoe kan je je talenten gekoppeld aan je passie gebruiken? Dan kan je gewoon je eigen why, je eigen passie beleven. Nou, als dat kompas klaar is. Kan je terug gaan kijken, waarom doe ik het eigenlijk? Oh ja, ik doe het om dit te doen. Dat helpt je te motiveren. En dat is ook basisenergie. Als ik vroeg op een dag dacht: Oké, wat ga ik vandaag doen? Ik heb een coaching, dan spreek ik met Bart. Oké, wat gaat er gebeuren? En dan kan ik daar gewoon denken: Oké, wat gaat er gebeuren? Op het moment dat ik denk: Hé, ik ga met die coachie praten. En ik ga in dit geval haar helpen. Om A, B, C te doen, want ze heeft net gehoord dat ze een reorganisatie heeft. waarbij er wat dramatische dingen gebeuren. om haar heen. zij wordt behouden in de organisatie. en of wat om haar heen is, wordt weggesneden. Een soort snoeioperatie wat te doen in het voorjaar met onze planten. wat een impact waar heeft. Dan denk ik: hé, wat is mijn passie? Hoe kan ik nou haar helpen om weer terug te centren naar haar center? Het geeft me gewoon weer energie. En dat brengt me in. Kijk, het enige wat ik daarna hoef te doen is te zorgen dat zeg maar, nou, hetzelfde als je welke benzine of welke brandstof stop je in een auto. Dan ga je ook naar kijken, hé, stop ik daar 95 en 98, ga ik daar misschien diesel of iets anders in stoppen. Het heeft effect op hoe je auto rijdt. Nou, hetzelfde voor ons. Dus wat geven we eigenlijk aan. Aan voedingsstoffen in de breedste zin van het woord. aan het vessel dat we in dit leven hebben, dat ons lichaam is, onze mind is. En die koppeling zie ik, en dat bedoel ik ook het holistische. Want zelfs als je naar een leider kijkt. wat doet een leider nou met dat fysieke lichaam wat hij heeft? De energie die hij in heeft en de passie die hij heeft.

Dus de aandacht gaat in feite naar wat. Wat geeft jouw energie? Wat skip je? Wat voeg je toe? Hoe bewaak je dat op dagelijkse basis? Daar gaat eigenlijk de aandacht naartoe, wat je zegt.

En als je het naar drie breinen vertaalt, om het heel praktisch te maken: ons onderbuikbrein is ons overlevingsbedrijf. Dat is eigenlijk het grote verteringsorgaan dat we hebben. Dus alles onder je middengif, al die organen die bezig zijn om. Alles wat we naar binnen stoppen, te vertalen naar voedingsstoffen. En dat is eigenlijk fase 1. Zorg ervoor dat dat gewoon je basisenergie geeft om het vessel, wat ons lichaam is, gezond te houden. Dan ga je naar boven toe, dan ga je naar het hart wat passie geeft. Waar voel je liefde, waar voel je enthousiasme, voel je in je hart. Dus herijk met je eigen hartgeest. Ben ik nog gewoon de dingen aan het doen die men volgt, nog steeds mijn hart? En dan gaan we naar boven toe, naar ons geweldige hoofd, wat ongelooflijk slim is. Hé, doe ik nou de juiste dingen om die andere twee te ondersteunen in waar ze heen willen? Mijn passie kan zeggen: Ik wil gewoon de wereld bewust maken van drie breins intelligence en hoe het moet gebeuren. Nou, mijn hoofd gaat dan denken: Ja, oké, dat kan ik wel willen, maar welke stappen moet ik daarvoor doen? Wat betekent dat? En by the way, hoe zorg ik ervoor dat ook nog mijn maandelijkse hypotheeklasten betaald worden? Ook nog handig.

Dus die samenwerkingen.

Ja, dus die vertaalt zeg maar dat grotere geheel naar concretere stappen. Wat moet ik doen? En dan als die drie aligned zijn, in mijn woorden, zo echt gewoon in lijn met elkaar zijn, dan gaat het gewoon door een dag goed. En het wil nog steeds niet zeggen dat we elke dag 100% dezelfde energie hebben, maar dan ben je gewoon eens als een zeilboot aan het zeilen. Met af en toe veel wind en af en toe iets minder wind, maar altijd gewoon op koers.

Dat is heel mooi, Christoffel. Ik neem daar heel mooie inzichten uit mee. Dus van het holistische standpunt vertrokken naar het opmeten van de interne temperatuur. Dat is een hele mooie kunst van het voelen: om te gaan zien van waar haal ik nu eigenlijk mijn waardering uit. Die dan vertaald wordt in wat geeft mij energie, wat neemt mijn energie weg. Om dan terug te komen naar de drie centra, de drie brains die jij benoemt. Dus er zitten hele mooie lijnen in, die ik met heel veel plezier ook ga delen. En dan zou ik zeggen: we gaan het hierbij laten. De kijkers, de luisteraars. Ja, met heel veel plezier. De kijkers, de luisteraars, ik zou zeggen: doe zoals Christoffel. Blijf jullie eigen kantelmomenten opzoeken, analyseren. Ga die temperatuur gaan aanvoelen. Ga gaan kijken van wat geeft mij energie, wat neemt mijn energie weg. Ga daar rond gaan werken. En dan zie ik jullie in een volgende episode. Er rest mij enkel nu nog te zeggen: Christoffel, dankjewel again for your time and your presence.

Dank ook Bart en mocht je weer in Spanje zijn en ik ben in Barcelona of in de buurt kom ik graag bij je langs voor een kopje koffie of thee, wat we drinken.

Ja dan eten we er ook nog iets energetisch bij.

Ja als we echt naar Spanje gaan dan gaan we gewoon bij eten en andere dingen. Wij Nederlanders zeggen we nemen een kopje koffie, wij in Spanje zeggen we nemen tapas en een hapje en we geven de tijd eraan.

Y un cerveza.

Sí, en una cerveza, sí. Págame un vino, por favor.

Cristóbal, dankjewel.

Dankjewel.

Bye bye.