AFL 4: Hoe je groot leert denken

Waarom wil je groot leren denken? Dat is waar ik het in deze podcast met je over wil hebben. En als je er nog tijd en zin en interesse hebt, dan wil ik ook nog met je delen hoe het Nederlands kampioenschappen verspringen verlopen is en vooral denk ik interessant hoe ik me daarop voorbereid heb. Allereerst, waarom wil je groot leren denken? Ik had afgelopen week een lang gesprek met Roy Martina. Roy Martina heeft vorige week zijn boek gelanceerd. Een boek in de serie van de expert tips van onze gezamenlijke uitgever Daisy Godijn. Roy heeft 86 boeken geschreven en dit was denk ik zijn 87ste. Waarvan er inmiddels 2 miljoen bij elkaar opgeteld verkocht zijn. Roy trekt volle zalen. Roy is op televisie geweest. Inmiddels is hij dik in de zestig. Kortom, een inspirerende man. Dat vond ik een jaar of vijf geleden al toen ik hem gevraagd heb om het voorwoord voor het gevraagd worden boek te schrijven. En na het event waarin hij zijn boek publiceerde, heb ik contact met hem opgenomen. Ik zei, joh, het lijkt me interessant om een gesprek te voeren met je. Ik had in gedachte om een podcast met hem op te nemen. Dat lukte niet omdat we in een omgeving zaten waar veel te veel rumoer was en nou ja, goed, dat is dus niet gebeurd. Wat ik uit het gesprek haalde met Roy waren drie dingen, drie lessen eigenlijk die ik meenam naar huis en die wil ik met je delen in deze podcast. De eerste les was het volgende. Eigenlijk begon Roy over zijn toekomst te praten en hij had het over het project waarmee hij miljardair gaat worden. In zijn volgende boek beschrijft hij hoe je miljardair kunt worden en in het laatste hoofdstuk gaat hij schrijven over hoe hij dat gaat doen. En ik zal niks over het project zelf vertellen want dat heeft hij mij verteld en het is meer aan hem om dat aan de wereld te vertellen. Maar het is een groot project waar honderden miljoenen mee gemoeid gaan.

Visionair, wereldverbeterend, mooi in ieder geval. Respect, pet je af als die dit voor elkaar krijgt. En dat was voor mij les 1. Onderweg naar huis rijden dacht ik, wauw, als ik één ding uit dit gesprek meeneem, dan is het leren om groot te denken. En weet je wat Roy dan zegt? Shoot for the stars and be happy to land on the moon.

Dat is zo waar! Je kunt dus voorzichtig doelen stellen en dat halen en daar maar gematigd blij mee zijn. Of gewoon hele grote doelen stellen waardoor je acties afgestemd zijn op het bereiken van die doelen en waardoor je resultaten veel groter zijn dan wanneer je een klein doel zou stellen. En of je het dan haalt ja of nee, je komt in ieder geval verder. En opeens gebeurt er iets met me Ik weet niet meer of het nou tijdens dat gesprek was of dat het terugrijden in de auto was maar opeens dacht ik over mijn droom en de droom die ik eigenlijk had laten varen die wel groot was maar die op een gegeven moment voor mij onbereikbaar leek. Omdat, nou ja, ik wilde te snel, het lukte niet. Maar het was deze droom. Ja, ik ga het gewoon zeggen. Het mag bekend zijn.

Ik ben de Bruce Springsteen van de ZZP'ers in Nederland. Dat is mijn droom. Dat is hoe ik gezien wil worden. Dat is wie ik wil zijn. Bruce Springsteen hing op mijn 15e, 14e aan de muur. Een grote poster. Hij was toen net bekend geworden in Nederland met zijn Born in the USA LP. Dat jaar ervoor had hij een heel klein hitje met Dancing in the Dark. Dat was hem niet geworden toen, maar het jaar daarna, 1985, dat was hét jaar voor Bruce Springsteen. Dat begon met USA for Africa, met die rauwe stem. Dat ik die dag daarna tegen een vriendje op school zei van, zo hebben die man gehoord. We are the world. Vond ik fantastisch. Bruce Springsteen is voor mij passie. is voor mij alles geven, 3,5 uur optreden en dan uitgeput, weggedragen moeten worden van het podium. Bruce Springsteen is liefde voor mij, is kracht, is focus. Blijven bij één ding, hetzelfde blijven doen. Maar daarbinnen heel veel creativiteit, heel veel liedjes geschreven, heel veel durf, heel veel lef. Kortom, Bruce Springsteen was altijd mijn idool en later ben ik gaan zien waarom hij mijn idool was.

Ja, ik zou graag gezien worden als de Bruce Springsteen van de ZZP'ers in Nederland. Dus die droom die is weer heel concreet geworden. En ja, hoe ziet dat er dan uit? Ja, dat is live, dat is veel mensen in de zaal die graag naar me komen kijken en luisteren, die geïnspireerd mogen worden en naar huis gaan met een bak met energie en vervolgens daarmee aan de slag gaan. Zo zie ik het. Tweede les die ik meenam uit het verhaal, het gesprek met Roy Martina, is over synchroniciteit, het hebben van vertrouwen.

Weet je, heel veel dingen die Roy vertelt, daarvan haal ik soms mijn schouders op en dan denk ik, Roy, ja, dit is niet mijn belevingswereld. Hij heeft het over buitenaardse wezens en het downloaden van iemand zijn brein. En dan denk ik, oké, dit gaat mij iets te ver. Dit heeft voor mij niks met groot denken te maken. Dit is gewoon, ja... Niet waar ik in geloof, maar ik geloof wel in synchroniciteit. En mensen die mij wat beter kennen, die weten ook dat ik het gewoon God noem. Weer anderen noemen het kosmos of universum. En hij gaf een voorbeeld over dat hij Spanje wil veroveren en als dat gelukt is wil hij Duitsland gaan veroveren. En dan vraag ik aan hem, joh, maar wat is dan je plan? Hoe wil je dat gaan doen? Hij zei, nou, ik heb geen plan. Dat project waar ik het net had, waar hij miljardair mee gaat worden, daarvoor moet hij een businessplan gaan maken, anders krijgt hij geen financiering. Maar andere dingen, ik heb geen plan. Weet je, hij vertrouwt er gewoon op dat ik wil dit, dit gaat gebeuren, dus er gaat straks iemand naar me toe komen die mij gewoon gaat uitnodigen om in Spanje op te komen treden en daarna in Duitsland en dat vervolgens hartstikke goed te doen. En dat neem ik mee uit het gesprek wat ik met hem had.

Iets willen en vervolgens ook op vertrouwen dat de dingen op je afkomen, dat de dingen naar je toe komen, dat die dan ook daadwerkelijk jou gaan helpen om het te gaan laten gebeuren. Derde wat ik meeneem uit het gesprek is, kijk Roy Martina is maar een heel normaal mens die ook gewoon eventjes naar boven naar zijn hotelkamer rende om zijn boek voor mij te pakken en daar even een handtekening bij te zetten. We hebben een uur normaal zitten praten, We hebben mailcontact, vervolgafspraak, dan komt er wel een podcast. Dus dan gaan we wel een gesprek voeren wat ik op ga nemen, zodat ik het met jou kan delen. Ik hoop dat dat inspirerend zal zijn. Maar bovenal weet je... En ik herken dat door dat ik soms mensen op een voetstuk plaats. En ik weet dat andere mensen dat ook doen. Weet je, je volgt iemand en dat is dan, ja... een guru, een leider, of een, nou ja, weet ik veel hoe je zo'n type noemt. Maar het zijn allemaal normale mensen. Ik heb dat al eerder ervaren toen ik het gevraagd wordenboek schreef. Toen ik Nisande Neta, Remco Klaas, Jos Burgers, dat soort mensen interviewde. En dat ik daar aan tafel zat, zat te lunchen met ze. Het zijn gewoon normale mensen. En daar is ook niks nieuws aan, maar toch. En ik vond het wel bijzonder dat hij twee uur de tijd nam voor mij om gewoon te gaan zitten met me, zonder dat we eigenlijk echt een goed doel hadden. En dat komt terug eigenlijk op les twee, vertrouwen en synchroniciteit. Hij zei, ja, weet je Hugo, ik weet niet wat het is, maar ik zie iets in je, ik weet nog niet wat het is. Maar daar komen we wel achter. Dus we zijn gewoon gaan zitten en praten en we zien wel wat er uit voortkomt. Nou, dat waren mijn drie lessen of dingen die ik meenam uit het gesprek met Roy. En nu wil ik nog met je delen. Gisteren had ik het NK verspringen. En dan moet ik erbij zeggen het NK voor Masters. En Master is een ander woord voor oude lul met grijs haar. Ik zit nu in de 45 plus klasse. En begin dit jaar had ik besloten dat ik mee ging doen met het NK. De laatste keer dat ik meegedaan had was 2012. Toen werd ik Nederlands kampioen verspringen. En daarna heb ik last van mijn rug gekregen. en heb ik geen wedstrijden meer mee kunnen doen. En ik merkte dus begin dit jaar dat die rugpijn minder en minder aan het worden was. Ik denk minder stress, minder financiële zorgen, minder, weet ik veel, in ieder geval minder pijn. En ik ben me toen gaan voorbereiden en ik wil in deze podcast met je delen hoe ik dat heb gedaan en uiteraard ook hoe dat verlopen is. Nou, vanaf 2018, begin januari, heb ik elke dag in mijn schrift opgeschreven Dat mijn doel was om mee te doen en om 5,50 meter ver te springen. Elke dag schrijven. Elke dag herinner ik mezelf eraan dat ik mee zou gaan doen. Dat betekende ook dat ik mijn trainingsarbeid moest gaan plannen en moest gaan opbouwen. Dus dat betekende eerst ging ik één keer per week naar de fitness. Dat werd op een gegeven moment 2, 3 tot 4 keer per week trainen. 1 keer in de fitness bij ons op het dorp en daarna werd het zelfs op een gegeven moment 3 keer per week naar de atletiekbaan in Dordrecht. Dat betekende voor mij ook dat ik het besluit nam geen alcohol. Geen druppel alcohol totdat de wedstrijd voorbij was. Elke dag smoothies heb ik op een gegeven moment ook besloten. Ik moest namelijk 4 kilo afvallen. Ik was 87 op dat moment. En inderdaad, gisteren op de dag van de wedstrijd was ik 83 kilo. Toen ik in topvorm was, toen ik zeg maar 20 jaar was, woog ik 82 kilo. Dus dat is even ter vergelijking. Nou, wat gebeurde er? Misschien als u me gevolgd hebt vanaf een paar weken geleden dat ik op een gegeven moment op zaterdagavond op de bank zat en het even niet meer wist wat ik nou eigenlijk wilde met mijn leven. En toen ben ik de Passie Challenge gestart. En de dag daarna ben ik gaan trainen bij een nieuwe trainer, Ricardo. En ik ben toen gelijk vol ervoor gegaan vanwege de aanwijzingen die hij gaf, de motivatie die hij gaf. Alleen het probleem daarbij was dat ik op spijks ben gaan trainen en die dag daarna had ik last van mijn Achillespees. Nou en helaas, helaas, ik bleef pijn houden in die Achillespees. En dat is een hele belangrijke, ja het is geen spierpees. En die herstelt heel traag. Dus op een gegeven moment, twee weken geleden, had ik zoiets van oké, als ik toch nog mee wil doen met het NK, dan moet ik nu als een sodomieter naar de visio. Dat heb ik twee keer gedaan. Ben voor twee behandelingen geweest. En afgelopen donderdag, Had ik zoiets van, oké, ik heb de afgelopen weken niet kunnen springen, niet kunnen sprinten, maar mijn pijn lijkt wel bijna weg te zijn. Ik denk dat ik toch maar mee ga doen.

Dus op de dag zelf, ik voelde weinig pijn, dus ik denk, ja hoor, ik ga vertrekken.

Nou, het is ochtend. De ochtend van de wedstrijd, ik zit op de wc en ik krijg toch opeens een steek in mijn rug. Niet te geloven. En dat de rest van de ochtend door. En dat is niet een kwestie van een zere wervel of iets dergelijks. Het was echt, ja, ik vermoed iets van niersteentjes of zoiets. Pijn, pijn, pijn, maar toch. Ik wil zo graag springen. Dus ik ga. Ik stap in de auto. Mijn drie meiden die gaan mee. En daarna zouden we een feestje van mijn zus hebben. Dat was sowieso al een strijd in mijn hoofd. Van ga ik afzeggen, dan ben ik langer bij de verjaardag van mijn zus. Of ga ik toch naar die wedstrijd. Goed. Ik heb gekozen voor die wedstrijd, want ik wilde heel graag springen. Wat denk je? Fielen bij Rotterdam. Ik moet omkeren, eh, file bij, of tenminste af, eh, hoe noem je dat? Wegomleiding bij Hanneke de Ambacht. Uiteindelijk kom ik een half uur te laat. Dan mag je eigenlijk niet meer meedoen. Gelukkig had ik via de telefoon doorgegeven dat ik te laat zou zijn. Anyway, eh, snel warmlopen. De callroom in, dus dan zit je even op zo'n plek te wachten tot de wedstrijd gaat beginnen en dan moet je meegenomen worden door zo'n official. Begint het nog eens keihard te regenen. Dus ik dacht echt van nou, het universum, om het dan maar even zo te noemen, wilde eigenlijk niet dat ik vandaag mee zou doen. En toch, ik had het verlangen om wel mee te doen. En ik denk, weet je wat, ik ga gewoon springen. Dus ik loop aan.

Rustig, wat sneller, nog wat sneller. Ik spring, ik vlieg door de lucht, ik kom neer en ik dacht yes, ik heb gesprongen. Mijn Achillespees is geloof ik nog heel, ik voel geen pijn. Yes! Nou de afstand was niet echt heel goed. Sterker nog, in 1982 toen ik 11 jaar was sprong ik net zo ver. Dus het is een soort van schaamte nu dat ik over die afstand voel. Maar goed, straks kom ik daar nog even op terug. Het was niet ver. Dus ik besluit om de tweede poging over te slaan vanwege toch wat pijn aan de Achillespees. En een oude vriend van me, die op de club in Schoonhoven ook lid was, Gerard, die zei, joh Hugo, je staat derde. En heb je de medaillelimiet gehaald? Medaillimiet, wat is dat? Ja, dan moet je toch een bepaalde afstand gesprongen hebben, anders krijg je die medaille niet. Ik zeg, Oh, nou, het bleek dat ik die limiet niet heb gehaald. Dus ik dacht, ik moet nog een keer springen. Ik wil die limiet halen. Ik wil die medaille halen. Dus ik loop nog eventjes een sprintje te trekken en ik dacht, dat doet zeer in mijn Achilles space. En toen nam ik het besluit. Ik dacht, ik wil zo graag springen. Ik wil die medaille limiet halen, maar het is op dit moment gewoon niet verstandig. Kijk, En dan denk ik, de les die ik je ook mee wil geven is... Ik ben dankbaar voor het resultaat wat ik gehaald heb. Dat ik weer gesprongen heb. Dat ik dat vandaag heb kunnen doen. Dankbaar voor dat dit mogelijk was. Maar voor de toekomst was het beter dat ik stopte. Oftewel, dat ik mijn agile space niet af zou scheuren. Dat was gisteren overigens hoor. Nou ben ik vandaag als toeschouwer nog een keertje bij de derde dag van het NK geweest en ik ontmoette nog wat vrienden van vroeger en ik had wat gesprekken met hen. Waarom doe je nou mee met de NK voor oude lullen? En een van die jongens van vroeger, die is een paar jaar ouder dan ik, plus 50, die zei het is toch een soort van verlangen naar je jeugd. om dit te blijven doen. Want je moet er heel veel voor opgeven. Je moet trainen. Het kost tijd. Het kost energie. Naast dat het ook gewoon heel erg leuk is. Maar het is een soort van verlangen naar je jeugd. En ik herken dat wel. Hoe dat vroeger allemaal zo makkelijk ging. En hoe je er toen eigenlijk niet bij stil stond. Wat voor mogelijkheden en wat voor talenten we of ik had. En daarom nogmaals, ik ben dankbaar voor het resultaat wat ik vandaag, wat ik nu haal, wat ik nu kan. Dus ik zal die prestatie, die afstand, toch maar niet te klein maken en gewoon als een succes zien. Ik ben na zes jaar weer gaan springen. En nu wel pijn in die Achillespees. Dat gaat vanzelf weer over. Ik weet dat ik gewoon constant moet blijven trainen. Heel blijven is het devies van alle veteranen. En dan komt er vanzelf alweer een moment dat ik verder kan springen en dat ik misschien weer eens een kogel kan pakken, weer eens een speer kan werpen, weer eens een sprintje kan trekken enzovoort enzovoort. En heel misschien stiekem heb ik de wens of het verlangen om ooit nog eens een keer een teamkamp te gaan doen. Nou.

Dit is wat ik vandaag met je wilde delen. Ik hoop dat het leuk is om naar te luisteren, dat het ook inspireert in de zin van dat je het naar jezelf toe kan trekken, dat je jezelf in dit verhaal kunt plaatsen. Zeker ook als je ondernemer bent, wat ervoor nodig is om succesvol te zijn als ondernemer. En is het heel leerzaam om naar sporters te kijken of naar mensen zoals Roy Martina die veel bereikt hebben.

Daarmee wilde ik het afronden. Tot volgende aflevering. Groetjes!