Hoe zet je een (online) coachpraktijk op? met Sander Wielemaker
Sander Wielemaker has rheumatoid arthritis diagnosed at 23 and spent years on medications including biologicals. After a severe flare in 2014, he recovered through movement, relaxation, and mental training, then pivoted to coaching others with rheumatic complaints. Since January 2019 he runs webinars and a 30-day Reuma Reset Challenge, now scaling online.
Questions this video answers
January 2019.
30 days.
Four sign-ups (three from a previous webinar, one from the live webinar).
About 23 or 24 (the referral occurred in 2007).
2014.
Chapters
Is afgelopen ja korte periode is die zijn coach praktijk aan het opstarten en hij gaat als een speer dus ik dacht het is super leuk om hem is te vragen van nou hoe is het proces gegaan hoe ben je gestart waarom ben je gestart enzovoort en hij komt echt koud uit een webinar dus ik ben heel blij dat hij er überhaupt is vandaag en ja wat heeft die voor praktijk ik kan heel even kort zo laten zien het is een coach die mensen helpt met aroma klachten en eigenlijk is zo'n boot zijn boodschap van joh Je hoeft geen medicijnen te gebruiken. Je kan ook zonder medicijnen van je klachten afkomen. Nou, ik kan me voorstellen dat je dan zegt van, nou, dat klopt niet, dat geloof ik niet. Nou, luister naar Sander zijn verhaal, want hij heeft het bewezen. En dat is, ja, misschien ken je dat gevoel dat je iets zelf ervaren hebt en daar zo blij en enthousiast en gelukkig van geworden bent dat je het over wilt brengen op andere mensen. En dus hij komt echt net uit dit webinar. Even kijken hoor.
Deze.
Hoe je pijn halveert en energie verdubbelt. Dus ik ben gewoon benieuwd hoe het met hem is. Welkom! Welkom! Oh, wacht even. Ja, daar komt ie. Dag Sander!
Hey!
Dus koud uit het webinar. Hoe is het gegaan?
Ja, was vet. De adrenaline zit nog hier. Het is nu de derde keer dat ik dit webinar gaf. En ik vind het nog steeds spannend. Ik vind het ook heel leuk om te doen. Ook gek, want je zit in de wetenschap dat er mensen zitten te kijken, te praten tegen een computerscherm. En dat kost toch meer energie, denk ik, dan in de zaal. Al heb ik dat ook nog niet geprobeerd.
Maar het was vet, de energie was goed, de vragen waren goed, fijn publiek en helemaal te gek. Ik heb ook gewoon één verkoop van mijn reumarie station is die op maandag van de start gaat.
Oké, je hebt er gewoon een klant uitgehaald gelijk.
Ik heb een mooi klant uitgehaald die of ik mag gaan helpen om binnen 30 dagen de pijn te gaan halveren en de energie te verdubbelen en dat is vet.
Wat een mooie manier eigenlijk om waarde te leveren voor mensen en dat ze dan ook kunnen beslissen van hé, ik wil meer, ik word klant.
Ja, ik heb heel lang naar webinars zitten kijken en gedacht, oh dat zou ik ook wel willen, maar dat kan ik niet. En toen ik erachter kwam dat ik dat toch ook wel kon, toen ging er een wereld voor me open. Ik vind het echt helemaal te gek nu, gewoon.
Hoe kwam je daar dan achter, van eerst ik kan het niet en nu ik kan het wel?
Nou, ik kan het niet zat er denk ik meer in van, ik weet niet of ik het wil. Webinars zijn er natuurlijk op gericht om iets te verkopen heel vaak. En heel veel webinars die ik zag gaven gewoon weinig waarde weg. Dus dan zat ik wel te kijken naar een verhaal wat vaak een beetje traag was en waar weinig aansluiting mee had. En ik dacht van ja... En dan haakte ik af.
Dus ik begrijp dat jij het anders doet?
Ja, dat probeer ik in ieder geval wel. Natuurlijk is mijn webinar er ook op gericht om uiteindelijk iets te verkopen. Maar wel in de veronderstelling of in de wetenschap dat ik mensen daar ook werkelijk verder mee help. En in mijn webinar deel ik eigenlijk mijn eigen verhaal. En aan de hand van mijn eigen verhaal laat ik ook zien van ja, weet je, dit is wat of de rheumatologie vertelt, of de arts je vertelt, maar ik heb ervaren dat het zo werkt. En niet alleen ervaren, ik heb achteraf, nadat ik het ervaren had, heb ik ook uitgezocht waarom of het zo werkt.
Wat is jouw verhaal? Ik had dat op de agenda staan van, vertel je verhaal eens, want dat moet heel bijzonder zijn.
Ja, voor mezelf is het niet zo heel bijzonder, want ik heb het al een keer meegemaakt. Maar mijn verhaal met reuma is eigenlijk... Mijn vader was reumapatiënt. En ik ken mijn vader niet anders dan dat hij reumapatiënt was. En die had twee keer per jaar een hele slechte periode, waarin hij eigenlijk zijn bed niet uit kon en zijn sokken niet aan kon doen, dus morgens had hij ongeveer anderhalf uur voor nodig.
En de rest van het jaar had hij altijd dikke vingers, knokkels die opgezet waren, knieën die niet wilden, enkels die altijd vol zaten met vocht en ontstekingen. En dat was eigenlijk, wat zeg je?
Pijnlijk.
Ja, pijnlijk. En ook pijnlijk om die struggles te zien. Niet zo bewust natuurlijk, want als kind is het normaal. Maar als ik daar nu aan terugdenk, dan denk ik van ja, het was niet leuk voor die man. Het was niet leuk voor mijn vader.
Zelf had ik, mijn moeder zegt altijd, vanaf het moment dat je kon lopen, Sander, heb jij geklaagd over je gewrichten. Zelf weet ik dat natuurlijk niet meer. Ik ben het moment dat ik leerde lopen ben ik al een beetje vergeten. Maar ik weet wel dat ik met de gymlessen niet mee kon doen, omdat ik last had van mijn knieën en van mijn enkels. En ik weet ook dat ik me als buitenbeentje voelde, omdat ik daar niet aan mee kon doen. Want de populaire jongens op school, die konden juist heel goed gymmen. Die waren niet goed in rekenen of taal, daar was ik wel goed in, maar die konden heel goed voetballen. Volleybal of atletiek, weet ik veel. Maar de huisarts die zag nooit aanleiding om het door te verwijzen. Die had altijd zoiets van, als het echt pijn doet, pak je paracetamol, het zal wel groeipijnen zijn. Totdat ik in 2007 voor de zoveelste keer bij de huisarts kwam en ook gewoon letterlijk gevraagd heb, ik zie mijn vader zijn klachten, ik zie mijn klachten en daar zit veel overeenkomst tussen. Ik wil graag naar de reumatoloog toe. Ik was toen 24 of 23.
En ik kreeg toen die verwijzing naar de reumatoloog, eindelijk. En de reumatoloog die was toen heel stellig. Na wat onderzoek, je hebt reuma, reumatoide arthritis. We weten niet hoe het komt. We hebben medicatie om de symptomen te remmen. Maar je komt er nooit meer vanaf.
Geen verrassing voor jou?
Geen verrassing? Nee, helemaal niet. Sterker nog, het was eigenlijk wel een soort van opluchting, want als je weet wat je hebt, dan kun je een oplossing gaan zoeken. Dus toen begon ook een heel traject met medicatie. Wat je ook vertelde, die diagnose vind ik ook wel een hele belangrijke toevoeging. Je kan er zelf helemaal niks aan veranderen, je kan er niks aan doen.
Dat wordt dan ingeprogrammeerd?
Dat wordt ingeprogrammeerd, het is als hypnose. Ja, want je bent op zo'n moment helemaal open. Zit je naar zo'n arts te luisteren, van wat heb ik? Je kan het me vertellen, jij bent de wijsheid. En die vertelt jou, je hebt reuma, je komt er nooit meer vanaf en je kan er niks aan doen. En dus ga je naar huis toe, in de wetenschap, dat je er niks aan kan doen, dat je reuma hebt en dat je dus afhankelijk bent van medicijnen voor de rest van je leven. Maar welke medicijnen, dat wist hij ook niet. Dus toen begon een heel traject van Zoeken naar medicatie met in eerste instantie prednison. Ik ben begonnen met mijn reumamedicatie, ik denk een maand of vier, drie, vier, voordat ik trouwde. En je ziet mij op de trouwfoto's ook met een wat voller maangezicht waarop prednison voor zorgt. Verder had ik weinig last van de bijwerkingen trouwens. En naast die prednison metatrexaat, dat is een middel wat ook wordt gebruikt bij chemotherapie. en daar ging mijn haar van uitvallen. Ik denk dat ik aanleg gehad heb hoor, maar het ging toen wel ineens in heel snel tempo toen ik dat spul ging gebruiken. En wat nog lastiger was, want ik heb niet zoveel meer haar, wat ik wel vervelend vond, was dat ik na het innemen van die medicatie, dat ik gewoon twee dagen lang een kater had.
Zo, dat is vervelend.
Dat is naar en dan dronk ik niet. Dus ik had ook geen rol gehad van tevoren ofzo.
Dat was echt naar.
En zo bleef die zoektocht. Op een gegeven moment, dat werkte niet voldoende, ging ik Placanil gebruiken. En toen stond ik ineens allemaal onder de uitslag. Ja, het stond in de bijwerkingen dat dat kon. Ja, dus Placanil past ook niet bij Sander. Toen kwamen we bij de Biologicals, een nieuw soort medicatie waarmee ofwel een eiwit wordt afgebroken wat er ontstekingen veroorzaakt, ofwel de aanmaak daarvan wordt geblokkeerd. Er zijn twee verschillende kwasten in. En van de ene kreeg ik tot drie keer toen een blaasontsteking. En dat is echt geen pretje als man. Dat is voor vrouwen niet leuk, maar voor mannen is het extreem pijnlijk.
En van de andere kreeg ik iedere keer luchtweginfecties. Dus dat was ook niet ideaal. Maar de klachten gingen wel een beetje minder heftig.
En steeds waren die medicijnen ook wel snel weer uitgewerkt.
En in 2014 waren de klachten op een gegeven moment zo erg. Ik had een forse ontsteking in mijn onderrug. Daarbij was daar een niet operabele hernia geconstateerd.
Ik zie je al in een rolstoel zitten.
Nou, dat was ook mijn toekomstbeeld. Ik had toen echt de overtuiging dat ik binnen een jaar in een rolstoel zou zitten.
Ja, en de jongste was toen net geboren en de oudste was toen... Tenminste, mijn vrouw was in verwachting van de jongste. De oudste was 4 en de middelste was 2 op dat moment. Ik kon ze niet zelf vanuit het box of bed op de commode leggen om de luier te verschonen. Ik had er gewoon niet voldoende kracht voor. Ik zag mezelf inderdaad eindig in een rolstoel. Ik zeg niet dat mensen die in een rolstoel zitten waardeloos zijn, maar ik voelde wel mezelf totaal waardeloos op dat moment.
Er moet een omslagpunt geweest zijn, dat kan niet anders.
Die hernia die er zat, die niet-operabele hernia, daarvoor werd ik verwezen door de... Daarvoor ging ik naar een neuroschirurge in Gent. En die man zei in eerste instantie gefeliciteerd. Hij had een jaar of vier daarvoor ook al foto's gemaakt van die hernia of een MRI. Dus hij gefeliciteerd. Het is niet erger geworden.
En toen zei ik ook, ja, dat kun je nou wel leuk zeggen. Ik voelde me toen echt een beetje gepiepeld. Want hoe kun je iemand feliciteren die alleen maar een beeld van zichzelf heeft in een rolstoel? En ze zeiden, ja, goed, ik kan je niet opereren. Dat wil zeggen, ik kan je wel opereren, maar ik ga je daar niet mee helpen. Het lost niks op. En die heeft me toen doorverwezen naar een revalidatiecentrum. Een revalidatiearts. En de dag of de week voordat ik in die revalidatie zou beginnen.
Toen werd ik ochtends blind wakker. Ik kon er ook nog wel bij. Ja, dat was echt heel bizar. Ik had barstende pijn in mijn hoofd. Ik had een paar dagen daarvoor een heftige confrontatie gehad op mijn werk, die daar ook eigenlijk niet hoorde. Maar goed, gebeurde wel. En ik werd dus gewoon letterlijk blind wakker. Ik zag niks. Dus ik zei tegen mevrouw, ik ben heel loyaal aan mijn werk. Dus ik zei tegen mevrouw, wil je even bellen dat ik vandaag niet kom?
Dat was al een heftig iets natuurlijk.
Dat is toch wel bijzonder? Wat? Je komt niet naar je werk? Waarom niet? Ik zie niks. Oh. Ze belde naar mijn werk en na twintig minuten kwam mijn beeld terug. Eerst wazig en daarna gewoon oké. Maar de migraine-achtige hoofdpijn bleef. En dan ga je natuurlijk mee naar huisarts en die zei ja dat is een burn-out. Dat kan niet anders met alles wat je de afgelopen jaren aan werk en privé hebt meegemaakt. Want ons leven had niet stilgestaan. Daar staat bij niemand stil.
Dus ik ging naar die revalidatie centrum en ik had de intake daar zo en toen zei ze, maar toen begon ik ook met, ja maar weet je, misschien moeten we dit een beetje uitstellen. Ik zit nu met een burn-out dus dit kan ik er helemaal niet bij hebben joh.
Nee.
En toen zei die therapeut een beetje geheimzinnig zo van ja maar ja, die zegt, Waar komt het door? Komt de rugpijn door de burn-out? Komt de burn-out door je rugpijn? Of zou het met elkaar samenhangen? En mogen we het misschien proberen toch allebei een beetje in beweging te brengen of allebei te behandelen? Ja goed, prima. Ik ging er heel sceptisch in, want ik had echt zoiets van hoe kan iemand die nog nooit echt pijn gehad heeft, mij iets gaan leren overleven met pijn? Ik doe dat al heel mijn leven. Dat was wel zo'n beetje het ...beeld waarmee ik die revalidatie inging. Maar ik voelde me ook verplicht om wel alles wat ik daar zag aan te pakken. En ieder inzicht om daar iets mee te doen, mee aan de slag te gaan. Naar mijn kinderen en naar mijn vrouw toe in de eerste plaats. En nu achteraf denk ik ook naar mezelf toe dat ik die verplichting had. Maar die waarde kende ik mezelf toen nog niet toe.
Die revalidatie zou tien weken duren. Uiteindelijk ben ik daar een half jaar lang twee dagdelen in de week naartoe gegaan. En dat ging over bewegen met een fysiotherapeut, bijvoorbeeld in een warmwaterswembad. Bewegen met een bewegingsagoog. En dat ging gewoon over spelen. Opnieuw leren hoe leuk bewegingen kunnen zijn. Door met frisbees te gooien, door een keer te basketballen, door gewoon te wandelen en te praten.
Heel puur, heel open. Er lag geen doel op. We gingen gewoon bewegen. Niet sporten ofzo. Ik had daar een maatschappelijk werkster en die had in eerste instantie het goede idee om bij alle huishoudelijke dingen of dingen waar ik tegenaan liep die niet lukte, om daar een oplossing voor te bedenken voor me. Dus toen ik vertelde dat het inruimen van de vaatwasser niet lekker ging, omdat die hoogte irritant was en het deed pijn in mijn rug, toen zeiden ze al snel van, moet je er misschien een krukje naast zetten. Ja, is goed. Prima idee. Maar toen was er vervolgens iets met, ik weet niet eens meer wat hoor, maar was er nog iets anders waar ik tegen aan liep en dan moest ik er ook maar een krukje bij zetten. En op een gegeven moment had ik ook zo'n visie, ja weet je, ik ga niet heel mijn huis vol zetten met krukjes.
Krukje op je rug?
Ja, precies. En toen ik dat ook uitsprak, zeiden ze van, goed, misschien is dit dan niet de aanpak waarover ik met jou naartoe moet. We gaan iets anders proberen. En ik denk dat daar een hele grote omslag zat in de keuze van die maatschappelijk werk van die ergotherapeut op dat moment. Want zij zei, misschien moeten we eerst gaan proberen of ik jou een ontspanningsoefening kan leren. Wow.
Dus we hebben een donkere kamer opgezocht en daar stond een hele mooie fortuin en daar mocht ik in gaan zitten en zij ging daarnaast zitten en de deur ging dicht, het licht ging gedimd en ze zei nou, ga zitten zoals je lekker zit en volg mijn stem, ga doen wat ik vertel. En daar heb ik 30 minuten in die stoel gezeten en ik kwam daar uit en ik denk, wauw dit is lekker. Dat was iets dat had ik, ja ik denk niet dat ik dat ooit gevoeld had.
Wauw, ja.
Ja, ontspanning. Terwijl ik dacht dat ik een heel ontspannen ventje was hoor. En vanaf dat moment, ik zei ook van god mag ik dit thuis ook doen?
Nee.
En dat mocht. Dus ik ben vanaf dat moment iedere dag gewoon even 20 minuten, een half uurtje. ...naar bed gegaan, tenminste dat was het idee. Dan deed ik m'n rolluip dicht op zolder en dan ging ik gewoon op m'n rug op bed liggen... ...en dan deed ik zo'n beetje wat of zij me toen die sessie geleerd had. En het kwam vaak voor dat ik dan anderhalf uur wakker... ...of anderhalf uur later gewoon totaal ontspannen wakker werd.
Nou ja, gaande dat traject... ...waarin ik bij de maatschappelijke werkster heel veel gehuild heb... ...m'n vader die was eigenlijk twee maanden voordat ik de diagnose kreeg... ...is die heel plotseling overleden aan een aneurysma.
Och, oké.
Ik had nooit geleerd hoe ik met verdriet kon omgaan. Toen mijn nichtje overleed, was ik net zestien geworden. Mijn nichtje was een week jonger dan ik. En ook mijn beste vriendin.
En net voor mijn zestiende verjaardag is ze overleden. Ik zei het net verkeerd. En op mijn zestiende verjaardag is zij begraven. En een dag of vier na mijn zestiende verjaardag gingen we met school naar Barcelona voor een gezellige excursiereis. En toen dacht ik moet ik wel meegaan, moet ik niet meegaan. Ik ben uiteindelijk meegegaan naar die excursie. En daar heb ik in het café heel gezellig geleerd om een lekkere biertje te drinken. Want dat was wel veel fijner dan zonder biertje op dat moment. Zonder biertje stond ik daar een beetje te denken en te dubben over wat of ik miste. En met dat biertje was dat, die pijn was er niet. En ik denk dat ik dat reflex daar geleerd heb in die periode. Als het pijn doet kun je lekker een biertje drinken en dan wordt het minder.
En tijdens het revalideren liep ik er tegenaan dat ik dus nooit mijn verdriet naar buiten had laten komen. Mocht ik niet huilen thuis, ja ik denk het wel, maar ik heb het mijn vader bijna nooit zien doen. Dus als je je voorbeeld iets nooit ziet doen, Dan zal je het zelf ook niet zo snel leren.
Nee, nee, je weet niet hoe.
Niemand is iets malig te nemen daarin, maar dat speelde wel in mijn leven. En zo is in dat revalidatietraject heel veel aangetipt, waardoor uiteindelijk die burn-out klachten heel ver weg gingen. Mentaal werd ik sterker, ik werd fitter, ik had weer zin om wat aan te pakken. En fysiek was de rugpijn bijna helemaal weg. Ik had nog wel wat stramme handen, die waren bij mij in mijn gevrichten, deze gevrichten, dat waren altijd een beetje de dikkere gevrichten, daar had ik het meest last van. En dat was toen ook nog, die waren nog stram. Maar ik had wel weer zin om wat op te pakken. Ik had min of meer doelen in mijn leven, zeg maar, en ik wilde weer vooruit. Na een half jaar was ik te goed om nog door te revalideren, dus ik was uitbehandeld. Maar ik voelde mezelf niet in staat om al weer volledig mee te gaan draaien in de maatschappij waarin je weer moet gaan werken enzo. Ik zat op dat moment nog in de ziektebed. Ik ben een mentale training gaan doen en ik kwam op een boekje en dat heette 100% suikervrij in 30 dagen.
Oké.
Dus een boekje en op Facebook, waarop ik het tegenkwam, stond in de tijdlijn iets over de relatie tussen suikers en chronische ziektes, chronische aandoeningen.
Zoals reuma.
Zoals reuma. En dat triggerde mij en ik dacht, ondanks dat ik het een heel lelijk boekje vond, echt heel vrouwelijke kaft en... Nou... Ja, sorry. Ik had niet het idee dat het voor mij geschreven was, maar ik heb het wel besteld. En ik ben ermee aan de slag gegaan. De eerste helft van de eerste week was een hel. Maar dat stond ook in dat boekje. Als je dat ging volgen, dan kostte dat veel. Ontgifting. Afkikken. Dus je krijgt afkikverschijnselen. Rillerig, een beetje misselijkachtig, sluimerende hoofdpijn, gewoon niet fit. Maar na vier of vijf dagen was dat weg. En werd ik zochtens gewoon voor het eerst... dat ik me herinnerde, gewoon uitgerust wakker. En ik kon s'avonds gewoon slapen. Ik had een normaal dag-nachtritme ineens.
En je handen, je knokkels?
Dat was na twee, drie weken, waren die knokkels gewoon soepel.
Ja, ja, ja.
En gaat het van de een op de andere dag of geleidelijk, in ieder geval merkte ik het ineens op. Ik kan alles. Ik zwom toen veel.
Dat is toch eigenlijk ongelooflijk voor jou op dat moment?
Ja. Dat was echt heel bijzonder. En op dat moment dacht ik nog steeds dat het wel weer terug zou komen, denk ik of zo. En toen kwam ik op een gegeven moment in een mentale training terecht, in een persoonlijk leiderschapstraject. En daarin had ik eigenlijk voor het eerst de openbaring van... Ik noem het openbaring, ik denk ook dat het wel zoiets was. Ik lees wat of mensen hebben die openbaring krijgen. zo van ja maar het is hartstikke logisch dat met de aanpak die of in dat revalidatie traject en dat wat je daarna gedaan hebt is hartstikke logisch die pijnklachten weg zijn gegaan en als je dat voortzet dan komt die reuma nooit meer terug maar dat moest je.
Nog even gaan geloven er kan ik.
Me voorstellen op dat moment geloofde ik het maar ik had nog geen idee waarom En toen, op een zeker moment, iets later in dat jaar, stond ik op een gegeven moment te douchen. En ik had toen bedacht, het was een traject van honderd dagen, een training van honderd dagen, waarin we honderd dagen op onze doelen gingen focussen.
Leuk.
Ja, superleuk. En ik was toen nog in de ziektewet, dus ik had mijn handen vrij. En ik voelde me mentaal fit, fysiek fit. En de enige die nog zichzelf wijsmaakte dat hij niet kon werken, dat was ikzelf. En het lukte me ook om mijn omgeving daarvan te overtuigen. Maar ik denk achteraf gezien dat ik wel klaar was om wel te gaan werken, alleen ik wist nog niet wat.
Want mijn oude vak als communicatieadviseur, dat was toen echt geen optie. En toen had ik het idee bedacht om een apparaat te ontwikkelen waarmee ik op festivals softijsjes kon gaan verkopen vanuit een rugzak.
Oké, hartstikke leuk.
Ik vond muziek leuk. RolfJohannes.
& Wouter Deenik & Wouter Deenik Dus dat ben ik gaan uitwerken. En op een gegeven moment was dat idee, de rugzak, dat werd op een gegeven moment geen rugzak meer, want het was te zwaar. Het ijs werd op een gegeven moment geen ijs meer, maar een soort room. Maar er stond op een gegeven moment, aan het eind van die honderd dagen, stond er.
Een product. Ja.
Ja, ja. En ik heb toen heel veel geproefd, want het was een mix van Griekse yoghurt met slagroom.
En zuiver. Ja, suiker dus. Dan kreeg je weer last van.
Je remen. Ja, je kreeg zuivel. Ik kreeg geen last van mijn reuma, maar op het moment dat ik aan het bedenken was van goed en hoe ga ik dit dan in de markt zetten, toen had ik wel zoiets van ja, maar ik heb gemerkt wat of suiker, wat of zuivel met je leven doet, met je lijf doet, moet ik dat dan gaan verkopen. En dat begon te haken. En toen stond ik te douchen, dat was in het laatste weekend van die honderddaagse, op de laatste dag. En ik stond te douchen in het trainingscomplex. Ik had net een rondje hardgelopen en ik stond er in die douche en het viel zo over me heen van ja, gooi dat idee in de vuilnisbak of geef het aan wie het hebben wil, maar het is niet wat jij moet gaan doen. Wat jij moet gaan doen is je verhaal gaan vertellen. Je moet mensen gaan meenemen in jouw verhaal en laten zien dat vitaliteit gewoon haalbaar is. Je focus maakt, want dat kreeg ik in de gaten. Ik had honderd dagen om een product te maken en ik had.
Een product.
Ja, prachtig. Ik had een half jaar om me te focussen op gezond worden, met die revalidatie en iedereen die me daarbij hielp. En het was me gelukt om vitaal te worden. Vanuit de situatie waarop ik op dat moment in zat te zitten.
En dacht dat het niet kon, maar.
Het begon. Ja.
Mooi zeg. En vanaf dat moment, ik weet nog in de groep, ochtends begon de dag in de kring. Met een man of 20, 25 waren we daar. En is er iemand die iets te vertellen heeft over de belevingen vanaf... Ja, ik. Ja, vertel. En iedereen die zat te wachten natuurlijk op de eerste verkoop van mijn ijsmachine, of weet.
Ik veel. Ja.
Ja, ja. Nou, wie wil, die mag verder met mijn ijs ideeën, want ik stop hem mee. Dit is het niet voor mij. En de coach die of ik daar persoonlijk had, iedereen had ook een soort van persoonlijke coach, die stond daar echt zo van... Nee, wat doe je?
En ik wist gewoon op dat moment dit is het. Dit is wat ik moet brengen. Dus ik vertelde daar in die groep dat ik inderdaad mijn verhaal over vitaliteit ging delen en daarmee mensen ging helpen om vitaler te worden. Het was toen 2015 denk ik. Nee, 2016.
En we hadden pauze na die sessie in de kring en toen ging mijn telefoon. En toen werd ik gebeld door een medewerker van Mitchell van Duren, die op dat moment zijn Paleo.nl had. Een platform waar iets van 200.000 mensen lid van waren op zijn mailinglist. En die was op zoek naar succesverhalen met betrekking tot Paleo. En door de reacties die ik wel eens had gegeven op zijn pagina's of in zijn Facebook, whatever, wist hij dat Paleo voor mij een belangrijke rol had gespeeld. of ik dat wilde delen ik denk ja maar dit is bevestiging dit is ja ik had toen nog nooit van de term synchroniciteit gehoord maar laat het dan lot zijn of destiny of whatever maar ja ja ja universum wilde me wat vertellen daar ja ja en toen het besluit genomen dat mensen wilde gaan helpen en dat werd mijn nieuwe uitdaging en dat is niet in.
Honderd dagen gelukt Nee, want jij hebt het over 2016 zitten, nu 2020. Wat is er in de.
Tussentijd gebeurd? In de tussentijd heb ik wat omswervingen gemaakt. Ik heb na dat trainingstraject besloten om opleidingen te gaan volgen op het gebied van vitaliteit. Om te gaan begrijpen waarom of het zo werkte als dat het werkte.
...Als ik heb een opleiding gedaan tot beweegcoach... ...want ik had ervaren dat beweging voor mij veel had gedaan... ...maar door mijn ervaring met beweging in mijn jeugd... ...had ik daar slechte associaties mee, dus ik dacht als ik nou beweegcoach ga doen... ...dan daag ik mezelf wel uit om daar wat leuks van te maken. Nou, dat is gelukt. Ik ben vernieuwend coach gaan doen... ...en ik heb stresscounselor gedaan en uiteindelijk ook vitaliteitscoach. En daarmee vielen eigenlijk alle puzzelstukjes ineens op de plaats waarom of... Ik in de eerste plaats ruime had gekregen en ik kon het niet tot op de situatie nauwkeurig aanwijzen, maar wel welke factoren er samen voor hadden gezorgd dat het was ontstaan. En ik begreep ineens waarom of die revalidatie en alles wat ik daarna had gedaan, ervoor hadden gezorgd dat die klachten ook weer.
Weg waren. Ja, dus geen rugzak met ijs, maar gewoon een rugzak vol met kennis, opleidingen, certificaten en kwartjes inzichten om te.
Gaan delen. En in de tussentijd ben ik weer gaan werken. Ik werkte toen als kok op een strandbalvioen. Ik heb ook nog een tijdje In mijn studententijd was ik chef-kok op een strandpaviljoen, dus dit was voor mij een makkelijkere stap dan weer op kantoor te gaan zitten als communicatieadviseur, want daar was ik echt heel erg op afgestomd. Dus dat was mijn eerste werkaarvaring weer. En ik weet nog dat de reintegratiebegeleider bij het UWV zei van, zoek je een beetje rustig baantje om weer.
Te beginnen? Ik dacht, dan moet je geen.
Chef-Kok worden. Ja, dat is goed. Dus ik ben toen gaan koken op een strandpaviljoen. En dat ging.
Gewoon.
Fantastisch. Toch? Ja. Alleen ik kwam daar ook weer in datzelfde dilemma van, is dat vastvoet maken en verkopen nou wel mijn ding. En dan krijg je nog wat akkefietjes met je werkgever en wat ruzie over vrije dagen die je hebt aangevraagd en niet krijgt. En toen zei ik van.
We gaan het niet over hebben Sander. Ja.
Ja, ja. Toen ben ik daar gestopt en toen ben ik wel wat loopgroepjes gestart. Ik was toen net beweegcoach. Loopgroepjes gestart en bootcampjes. En daarnaast ging ik part-time werken in de haven, op een uitzendbureau.
En er moet brood op de plank, dus ik ging zoveel mogelijk werken in de haven. En dat was op een gegeven moment niet meer te combineren met de loopgroepjes, dus daar ging mijn passie-projectje weer. En in de haven waren ze supertevreden, dus op een gegeven moment vroegen ze of ik hier wilde komen werken in vaste dienst. Ja, dat wilde ik wel. En toen was het na twee weken vaste dienst eigenlijk wel prettig als ik ook gewoon in de ploegen mee ging draaien. Dus toen zat ik in een drieploegsysteem. Dan werkte ik een week in de ochtend, een week in de middag en een week in de nacht. Met soms twee, soms drie dagen.
Vrij ertussen.
Oké, poeh. En na twee keer een week nachtdienst, dus na zes weken in dat ritme, voelde ik mezelf gewoon een beetje depressiever geworden. Ik voelde wat klachten komen in mijn linker elleboog. Ik weet niet waarom mijn linker elleboog, maar het was mijn linker. Ik weet dat nog. En ik was gewoon moe. Ik kwam niet meer op energie. Terwijl ik, ook als ik nachtdiensten had, gewoon overdag prima kon slapen. Dus het was voor mij niet zo verklaarbaar. Dus ik ging weer kijken van, goh, wat heb ik allemaal gedaan? Het ging over voeding, beweging, ontspanning, dat weer allemaal een beetje. Maar ik kreeg, ook als ik aan die knoppen draaide, kreeg ik het niet helemaal op orde. En toen heb ik voor mezelf de conclusie getrokken dat nachtdiensten dus voor mij niet passen. Mijn lichaam krijgt dat niet voor mekaar. Dus daar ben ik met mijn werkgever in overleg gegaan en die vond dat jammer, maar uiteindelijk de keuze gemaakt dat we geen perfect match waren met z'n tweeën en daar uit dienst gegaan. Dat is nu ongeveer een jaar geleden. Ik ben daarnaast altijd blijven dromen en zachtjes blijven werken aan mijn bedrijf. Dat betekent dat ik vorig jaar januari, dus januari 2019, de keuze heb gemaakt om echt te gaan focussen op mensen met reuma. In de periode daarvoor wilde ik eigenlijk iedereen vitaal maken en daardoor vindt zich niemand echt aangesproken door.
Mijn verhaal. Ja, maar.
Dit wel. En dit wel, denk ik. Ja, precies. Maar het was ook wel heel spannend om die keuze te maken, want dat wat ik vertel is natuurlijk wel iets heel anders dan wat je vanaf het begin afhangt van artsen en van reumastichtingen en reumafondsen. Het verhaal staat bijna haaks op wat de rest van de wereld over Reuma denkt.
Te weten.
Ja, precies. Ik heb heel lang getwijfeld of ik dan wel de persoon moet zijn die dit verhaal moet gaan brengen en daarmee in discussie moet gaan, zeg maar. Daarover die discussie moet gaan. Maar er kon gelukkig steeds meer wetenschappelijk bewijs op tafel dat het werkt zoals het werkt. Ik sprak een tijd terug mijn eigen reumatoloog die in 2014 of 2015 tegen me zei dat het puur toeval was dat mijn reuma weg was gegaan door de verandering in.
Mijn leefstijl. Ik voel hem al aankomen. Hij is nu van.
Gedachte veranderd. Het is een zij. Zij is van gedachte veranderd. Ze zei toen letterlijk binnen nu en misschien vijf misschien tien misschien vijftien jaar maar er komt een moment dat leefstijl behandeling of ja de standaard behandeling wordt voor mensen met rheumatische klachten.
En dan mag jij spreken op die conferenties waar al die artsen opgeleid worden.
Nou dat zou wel heel vet zijn maar dat ze zijn op dat moment.
Maar laten we dat vast de lucht.
In gewoon ja het lijkt me super.
Toch ja trouwens ja Als je nu kijkt of luistert of het nou live is of achteraf, geef even een duimpje als je het inspirerend verhaal vindt van Sander en als je een vraag hebt, stel hem in de chat, want nu zijn we bezig en nu kan hij ook gelijk antwoord geven. Dus het is een prachtig verhaal. Als ik het samen zou vatten, je vader had reuma, die kwam er niet vanaf. Jij had als kind al last en dus al geprogrammeerd van ik heb het ook en ik kan er ook niet vanaf. Nou, dat komt op een dieptepunt en op een gegeven moment denk je van hé, dit kan anders. Je gaat je leefstijl veranderen en op een gegeven moment zie je dat de klachten weggaan. Maar je moet ook werk hebben, dus je gaat op zoek naar... En zo kom je eigenlijk op het punt van, ik ga dit delen, ik ga mensen helpen met vitaliteit. En welke mensen dan? Ja, mensen die reuma hebben, want mijn verhaal spreekt gewoon aan. Dus als je een coachpraktijk zou willen starten, of een trainersbureau, of hoe je het ook maar wil noemen, Dat verhaal is elke keer zo ontzettend belangrijk. Want ik kan me voorstellen, je hebt net een webinar gegeven. Die mensen die daarin gezeten hebben, die hebben dit verhaal waarschijnlijk ook gehoord. Korte of langere versie, weet ik niet. Maar in ieder geval, die moeten ook gedacht hebben van, van jou wil ik.
Leren. Ja. Ja, daar hoop ik. Ja, ik zou het zelf wel willen leren. Als ik terugdenk in.
De tijd. Als je in de toekomst kijkt, hoe ziet jouw droombedrijf eruit? Je staat nu nog maar aan het begin om het zomaar te zeggen. Je bent gaan starten, misschien wil je daar wat meer over vertellen hoe je dat hebt gedaan, maar waar werk.
Je naartoe? Ik heb eigenlijk van begin af aan, vanaf het moment dat ik de coachingopleidingen begon, ben ik ook wel bewust bezig geweest met dat ik mijn bedrijf zoveel mogelijk online wil bouwen. Online omdat ik mensen in heel Nederland wil behandelen, of behandelen, begeleiden. Behandelen vind ik geen leuk woord. Begeleiden en bereiken vooral. En ik wil dat ook wel op een manier doen dat ik er zelf niet aan ten.
Onder ga.
Dat ten ondergaan klinkt wel heel heftig, maar je bedoelt gewoon zelf fit.
Vitaal blijven. Zelf fit, vitaal blijven. Het voorbeeld kunnen zijn en blijven wat ik wil zijn. Voor mezelf, voor mijn gezin en voor mijn cliënten. Ik heb natuurlijk die ervaring met een burn-out.
Ik denk dat als je... Ik heb bepaalde karaktertrekken waardoor ik daar gevoelig voor blijf, laat ik het.
Zo zeggen.
Je bent een hele aardige jongen.
Heel behulpzaam, heel vriendelijk, je geeft heel.
Veel.
Weg. Ja. En dus ook van je tijd en.
Je energie. Ja. En daarbij ga ik ook makkelijk mijn grens over, want die voel ik niet altijd.
Op.
Tijd. Ja. Dus ik wilde dat graag online. Ik wil dat doen in een combinatie waarbij mensen zelfstandig iets doen. En uiteindelijk, als ze merken dat ze resultaat hebben en meer willen, dan wil ik ze daar ook weer verder bij helpen. Dus de eerste stappen wil ik ze zelf laten zetten. En daarna wil ik ze helpen om ook daarna de puntjes op de i of de finesses in te vullen ofzo. Ik vertelde al dat internet voor mij dan dus een belangrijke rol heeft. Mijn belangrijkste struggle was om inderdaad erachter te komen dat dit mijn doelgroep is. Dat heeft heel lang geduurd. En ik lees heel veel over online marketing. Al heel lang. Mijn achtergrond is communicatie. Hbo.
En ja...
Expert Secrets. Verslonden. En nog steeds hoor. En ik durf niet in het volgende boek te beginnen van hem. Of eigenlijk het vorige. .com Secrets. Ik wil het allemaal implementeren, maar er zit zoveel werk.
In dan. Ja, stap.
Voor stap. Ja, precies. Dus ik ben nu heel druk met experts. Maar ja, de reden dat ik dat online wil doen, het is voor mij echt gewoon om die balans tussen werk en privé te houden, zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken op een manier die ook prettig is. En ik wil het uiteindelijk ook gaan combineren met bijvoorbeeld weekends en retreats worden of in ieder geval weekends waarin je met een groep gelijkgestemde gefocust aan de slag gaat om... Ja, in.
Principe leuk. Ja.
Ja, ja. En waar dat is, hoe dat eruit ziet, ik heb geen idee. Maar dat is wel waar ik van droom. En uiteindelijk wil ik daar gewoon van kunnen leven en mijn gezin prima van kunnen onderhouden. Het klinkt misschien heel raar of zo, maar ik heb geen droom of ambitie om rijk te worden. Geld is niet mijn belangrijkste drijfveer. Ik wil wel voor mijn gezin kunnen zorgen. En daarom wil ik gewoon een mooi.
Bedrijf neerzetten. waarin je dus ervoor zorgt, de grens bewaakt dat je zelf vitaal blijft, want je moet een.
Voorbeeld zijn.
Ja, zeker.
Ja, prachtig. Ja, als ik zelf niet vitaal ben, kan ik ook geen vitaal.
Bedrijf maken.
Nee, precies. En dan kan ik ook niet de vader zijn die ik graag wil zijn. En dan ben ik ook niet blij.
Met mezelf. Ja. Wat heb je verkocht in het webinar? Want je bent nog niet bij dat droombedrijf, bij die retretes. Dus als ik nou deze heb... Even.
Kijken hoor. Ik heb heel lang gedacht dat de retretes het eerste zouden zijn wat ik ging verkopen. Dat is dus niet zo.
Mede denk ik ook doordat de corona ineens om de bocht kwam vliegen. Want ik had het idee wel heel erg om daarmee aan de slag te gaan op dat moment. Goed. Ik heb in dit webinar de Reuma Reset Challenge verkocht. En de Reuma Reset Challenge is een 30-daagse. Challenge, uitdaging, waarbij ik mensen aan het begin help om hun persoonlijke reumaryset plan vorm te geven, in te vullen, waarin we echt de praktische vitaliteitsdingen gaan invullen, doelen, op het gebied van beweging, voeding en ontspanning. Hoe ga je daarmee op dagelijkse, wekelijkse of deze maand om? En daarnaast ga ik ze helpen in een workshop jouw inspirerende doelen ...ga ik met ze aan de slag om hun levensdoelen in twee sessies van ongeveer twee uur op tafel te krijgen... ...om dan vervolgens in de Rheuma Research Challenge ook focus te kunnen houden op die doelen. Maar als je niet weet waarop je hebt gefocust, dan ga je alle kanten op.
Dus dat.
Zit erin. Ik moet een beetje denken aan het 100 dagen programma wat jij natuurlijk zelf doorlopen hebt toen je op het ijsjes rugzak idee kwam. Dit is eigenlijk een iets kortere.
Versie daarvan. Het is korter en iedereen heeft natuurlijk zijn eigen doelen. En dat programma was er op gericht om echt een persoonlijk doel in de praktijk te brengen. Voor de een was dat ik wil graag een relatie, maar dat lukt al heel mijn leven niet. En voor de ander was dat ik wil een andere baan. En voor mij was dat ik wil ijsjes verkopen. In dit geval heb ik één hoofddoel al voor je gemaakt, zeg maar, in die 30 dagen. En dat is gewoon dat je je pijn wil halveren en de energie.
Wil verdubbelen. Kijk. Dat klinkt mooi. Ik zit ondertussen even te denken, ik zet even in de chat die gratis workshop, dat is jouw webinar eigenlijk en waarin je dus dit programma aanbiedt. Ik weet niet of dat zo, nou ja goed, sowieso reumaresetmethoden.nl. Kijk, neem daar een kijkje. Dus eigenlijk als je het zou hebben over een coachpraktijk, opstarten, je hebt een aantal producten bedacht, eentje zit nog in een soort van droomfase, en die andere is dus al werkelijkheid, want je gaat er maandag.
Mee starten. Maandag begint ie ja, en ik heb nu vier aanmeldingen. Drie uit het webinar van vorige week, en eentje uit het webinar van vandaag. Ik geef vanavond nog een webinar en mensen hebben tot zondagavond ook gewoon tijd om even tot zichzelf te komen en te bedenken, is dit wel iets voor mij? En dan gaan we maandag gewoon lekker aan de slag met die groep. Ik kijk nu al uit naar de resultaten ook, want ik ben er gewoon van overtuigd dat die er komen. Ja, als je iets doet, dan geeft dat resultaat. En als je van dat resultaat leert en bijstuurt, dan geeft het uiteindelijk.
Mooi resultaat. Ja, mooi dat je daar op focust. Zo van, ja, ik ben benieuwd naar de resultaten van.
Die mensen. Ja. Ja, daar doe ik het gewoon.
Voor, ja. Ja, en dat is ook goed, want uiteindelijk is dat het enige wat telt.
Voor mensen. Ja, dat denk ik ook. En voor mij ook. Ja, en... Ja goed, na 30 dagen is het denk ik, dan heb je gezien dat het kan. En dan denk ik dat je er op een duur achter komt dat het lastig is om het vast te houden. En daarvoor wil ik uiteindelijk ook wel iets bedenken. Maar ik heb nog geen idee hoe dat.
Eruit ziet. Dat ontvouwt zich wel.
Lijkt me. Het is het eerste wat ik aanbied nu. Mensen zijn echt enthousiast die het webinar zien. En dat geeft mij ook nog meer energie en nog meer boost en vertrouwen om door te.
Pakken nu. Ja, mijn ervaring is dat mensen tijdens zo'n programma dan al vanzelf aangeven van wat ze nog meer willen. Dus het gaat zich wel.
Ontvouwen, mooi. Ja, ik.
Ben benieuwd. Ja, nou Sander, ik wens je heel veel succes en plezier. Dus succes vanavond nog met je webinar en naar de deadline zondag toe, dat er nog wat meer mensen bij kunnen komen en dan gewoon genieten van het programma wat je.
Gaat draaien. Ja, dankjewel. Dat komt helemaal goed. Ik heb er heel veel.
Vertrouwen in. Heel dankbaar dat je hierbij was vandaag, ondanks vol programma, want twee webinars geven op een dag. Ik weet toevallig hoe intensief dat is, maar je moest ook nog eens het huis uit, omdat het daar te onrustig was met kids en alles, want we zitten steeds in.
Gekke coronatijd. Nog wel even in mijn kantoor.
Verhuisd, ja. Ja, dus extra dankbaar en applaus dat je hier nog tijd voor vrij wilde maken. Dank je.
Wel, Sander. Ja, jij dank je wel voor de gelegenheid.
Jeroen. Super. Ja, super. Nou, mensen, als je nog vragen hebt, kan ook achteraf en laat het ons weten. Dus vitaliteit, je hebt het eigenlijk dus zelf in de hand. Ja, zeker. Prachtig. Nou, mensen, wij gaan.
Zwaaien. Doeg! Bye bye!
More from Hugo
Help ik heb 101 ideeën! - Hugo Bakker en Nicky Beentjes over hun uitdagingen in business
