Hugo Bakker records a short vlog-style reflection after a Kilimanjaro climb. He narrates the long, difficult summit day and a decisive moment near the finish when fellow climber Jan Evers invites him to ascend together—an experience that crystallizes the video's main lesson: it is more meaningful and effective to reach goals together rather than racing ahead alone. Bakker suggests applying this insight to business and life: collaborate to enjoy the process and achieve more.
Chapters
Goedemorgen.
Hugo Bakker hier. Het is maandagochtend en het is mijn eerste echte werkdag na ons avontuur op de kiel. En in de komende videoserie ga ik mijn belangrijkste lessen die ik op die berg heb geleerd met jou delen.
Zo, ik ben nu bijna bij mijn kantoor. Dan kan ik eindelijk weer rustig werken. Kijk, hier ben ik op mijn nieuwe kantoor. Alle verhuisspullen, dat zijn privéspullen. Boeken. En hier heb ik een kantoortje ingericht waar ik rustig kan werken en waar ik video's op kan nemen.
Dus de belangrijkste les die ik vorige week op die berg heb geleerd Wat gebeurt er? We zijn al vier dagen onderweg. Polé, polé, rustig aan. Echt stap voor stap. Ik weet niet of het te zien is, maar daar is de kletsjer. Dus we komen nu al een stukje dichterbij. En het gaat goed. Veel rust nemen als het nodig is. En dan gewoon weer verder. En op dag vijf gaan we naar de top. En het is een lange dag. Het is echt een lange dag. We hebben het zwaar met z'n allen. We hebben echt een hele pittige dag. Ik ben misselijk. Of duizelig. Dizzy. Dizzy booms. We zijn s'ochtends vroeg om 7 uur vertrokken. En uiteindelijk zijn we pas om 7 uur s'avonds in het zicht van de finish. Goedemorgen.
Ik.
Ben op een meter of 300 van de finish en wat gebeurt er?
Ik zie dat gebeuren. En Hugo Bakker, ook een beetje competentief ingesteld, die denkt, ja, dat gaat nu gebeuren. Achter Cindy Franken aan. Hop, hop, hop. Ik haal haar in en de gids die zegt, Hugo, porre, porre, stop even, wacht even op de rest. Dus ik wacht even op de rest. We zijn bij elkaar en dan mogen we weer los. En ik denk, ik zal zorgen dat ik als eerste boven ben. Dus ik laat Cindy achter en wat gebeurt er? Opeens. hoor ik ook naderende stokken, zou ik maar zeggen. En ik hoor een stem en ik kijk achterom en zeg... Hé Hugo, maatje, het is Jan Evers. En Jan die zegt... Hugo, zullen we samen oplopen naar de top? We did it! Say yes! Yes! Say yes! Yes! Yes!
En.
Dat was zo'n mooi moment. En later zei Petra, die liep achter ons, die zei ook het was zo'n prachtig gezicht om jullie samen naar de top te zien lopen. En wat stond de les daarin? Hoeveel mooier is het om samen, ik zou maar zeggen, hand in hand over de finish te gaan, in plaats van te zorgen dat jij als eerste bent en de rest achter je te laten. Hoe kan ik dit nou gebruiken in mijn business, buiten die berg, in mijn leven? Dat is toch een manier vinden om dingen met elkaar te doen, om samen meer plezier te hebben, om samen verder te komen, om samen meer te bereiken dan wanneer je dat in je eentje doet.
