Video monologue by Hugo Bakker using hourglasses as metaphors for time and life: he describes watching sand grains fall as meditative, the impossibility of forcing time (shaking doesn’t speed it up), the irreversibility of time, and how individual moments/people combine into a larger whole; he encourages making life meaningful while the sand (time) runs.
Chapters
Ik heb hier twee zandlopers. Deze loopt al en deze ga ik nu omdraaien en dan gaat die ook lopen. Ik gebruik ze wel eens in trainingen als ik een oefening doe waar ik bijvoorbeeld 10 minuten voor geef of 5-10 minuten voor geef. En wat vind ik nou zo fascinerend aan zo'n zandloper? Buiten dat ik hem in trainingen kan gebruiken, Je kan er uren naar staren. Nou ja, niet uren, want na 10 minuten moet ik hem weer omdraaien. Maar fascinerend hoe je dus langzaam en zeker die zandkorreltjes naar beneden ziet vallen. Dat er een bergje ontstaat. Dat dat weer een beetje inzakt. Dat hierboven een kuiltje ontstaat.
Het is gewoon meditatief. En weet je wat ik ook zo fascinerend vind?
Als je gaat schudden, dan gaat die echt niet harder. En dat vind ik zo metaforisch voor tijd. Je kunt ook tijd niet forceren. Weet je, het gaat zoals het gaat. Het kan niet harder of langzamer. Tijd gaat altijd in hetzelfde tempo. Fascinerend. Wat ik ook zo boeiend vind is.
Elke korrel, zijn er velen, draagt bij aan het grotere geheel. Net als met die piramides. Er zijn ook miljoenen van die grote steenblokken. Allemaal kleine individuen en samen vormen ze die piramides. Al die kleine zandkorreltjes, samen vormen ze de zandloper. Eigenlijk... Jij als mens, in je eentje, bent niets zonder al die andere mensen. Fascinerend, hè? Oh, hij is op. Hij is op. De tien minuten zijn voorbij en dan draai ik hem gewoon weer om. Gewoon leuk.
Wat ik ook zo fascinerend vond, want de tijd was dus op. En de tijd is op en dan, als je het even naar je leven toetrekt, dan is je leven voorbij.
Je weet niet hoeveel zandkorreltjes er in jouw zandloper zitten. Dus zolang die zandloper loopt.
Maak er wat moois van, zeg ik dan tegen mezelf. Maar ik zeg het ook tegen jou.
Want dit zijn dus eigenlijk de jaren die al voorbij zijn. En dit zijn de jaren die je nog hebt. Voel je het, hè? Fascinerend.
De tijd tikt totdat het op is. En dan kunnen we niet nog een keer omdraaien. Ja, geloof je in reïncarnatie. Maar de tijd überhaupt is onomkeerbaar. Dus wat geweest is, is geweest. Je kunt het niet omdraaien. Wat je gedaan hebt, is gedaan. De leugens die je gelogen hebt, die heb je gelogen. De acties, het gedrag, alles wat je hebt laten zien, dat heb je gedaan en je kunt het niet meer terugdraaien. Hooguit kun je vergeving vragen of spijt zeggen of het voortaan anders gaan doen. De tijd is onomkeerbaar.
En de tijd gaat ook altijd even snel. Want als ik hem straks omdraai, doet hij er net zo lang over. Geldt ook voor deze. Doet er net zo lang over. Tijd tikt altijd even snel. Boeiend. Elke dag duurt even lang als die van gisteren. Elke week duurt even lang als die van vorige week. Elk jaar, ja, ik hoor je denken, het scheelt misschien een millisecondetje. Maar het is altijd hetzelfde. Het is ritmisch.
Boeiend. Misschien zit je nog steeds te kijken en denk je, oh, waar heb ik mijn tijd aan verdaan? Dan hoop ik dat je misschien ergens een inzicht uit hebt gehaald. Ik kreeg het door naar die zandkorreltjes te kijken.
