Daan, a 59-year-old construction worker with chronic back pain, feared he couldn't keep working full-time. His employer arranged flexible hours: two days at his grandchildren's school doing repairs, fewer office hours, plus back exercises. He found purpose in practical work and stays valuable to the company.
Chapters
Ik zie jou. En je pijn. Je wilt nog wel, maar je kan niet. Je lijf is er klaar mee. Na jaren in de bouw ruilde je buiten in voor binnen. Op kantoren als werkvoorbereider. Met jouw ervaring een goede stap. Maar lang zitten bleek toch moeilijk. Er zijn dagen dat het echt niet meer gaat. Je komt vaker thuis te zitten met pijn. Begrip sloeg om in ongeduld. Een teleurstelling, want wat nu? Op je 59ste nog iets anders doen? In onze gesprekken gaf je aan dat je actief bent op de school van je kleinkinderen. Je doet klusjes, een klimrek maken, kraantje vervangen en, een kapotte stofzuiger, gaat mee naar huis. Het geeft nieuwe energie en je technisch inzicht komt goed van pas. In onze gesprekken gaf je aan wat meer tijd te willen hebben voor dit soort dingen. En ook flexibele werktijden. Veertig uur hoeft echt niet meer voor mij, zei je me. Met tegenzin ging je drie gesprekken in met je werkgever. Je bent niet zo'n prater. Ik deed het woord. Wat een opluchting was het om ook iets anders te kunnen doen in een vertrouwde omgeving. Je werkgever ziet het nu ook. Je sport wat meer om je rug te versterken. Helemaal beter zal het niet worden. Nu werk je twee dagen op school en minder uren op kantoor. Helemaal stoppen voelt niet goed. Met jouw ervaring kunnen ze je echt niet missen. Amploi, versterk talent.
