Je brein heeft ongelijk in je zoektocht naar waarheid - Eddie Tjon Fo | WijsDom

Maar waarom mag je dat niet zeggen? Weet je, waarom is die suppression erin, dus dat onderdruk erin, zo groot geworden? Dan zit er een plan achter. Woorden, betekenissen, context, geloof, religie, weet ik veel, status. En het komt er niet doorheen. Dan kan uiteindelijk je brein ook niet zien, je intelligentie kan niet zien dat het bestaat. En je weet niet wat je niet weet. Als je in dat stuk zit, dan zit je vast in je eigen systeem. En dan ga je het ook nog eens verdedigen.

Mijn waarheid. De waarheid.

En als wij dus veel meer zouden leren maatschappelijk ook, dat we eigenlijk constant moeten zoeken naar het bewijs van het eigen ongelijk. Dan komen we veel meer in het stuk van horen en wederhoren. Dan is informatie staat gewoon ergens in het midden. Dus je hebt gelijk en geen gelijk tegelijkertijd in de volprogrammatie die jij meedraagt. Je moet leren welke stappen je moet maken om uit die matrixstructuur weg te wandelen van wat je maatschappelijk hebt aangelegd. Je moet je maskers laten vallen, je moet eerlijk durven zijn tegen jezelf en dus ook in je omgeving. Dan zie je vanzelf wat er gebeurt, want de biologie heeft een heel mooi principe. Dat is mensen haken aan, mensen haken af, of ze zijn neutraal. Meer smaken hebben we gewoon niet.

Alleen in de donkerheid vond ik mijn licht. Engage mijn lager en mijn hoger, terwijl ik in-between ben. De oorlog van rechter en rechter. Roleplaying in de parade van de natuur. ...terwijl ik laagjes van mijn verschillende gezichten stript... ...tricks van ego-trips... ...reisjes naar nergens. Nu, hier zijn we... ...in dezelfde wereld die neemt en geeft... ...waar iedereen doodgaat... ...maar niet iedereen leeft. Ja, trauma en stress... Maar ook onze grootste krachten liggen onderdrukt. In angstaanjagende schaduwen. Gewenst om te worden uitgevoerd.

Eddie Tjonfo, welkom.

Senne, dankjewel.

Senne Orsi, en jij ook welkom. Fijn dat je weer kijkt.

Fijn dat je er weer bent.

Ik zit hier vandaag met de bestseller van het boek Why of Everything. En je bent ook CEO van Sparkwise Academy. Kun je even in twee zinnen uitleggen wat Sparkwise doet voordat we uitgebreid gaan praten over jouw boek?

De Academy leidt mensen op in brijnkennis. En dat is één zin. En de tweede zin is om ze te helpen begrijpen wat ze allemaal niet weten over de werking van hun brein.

Precies. Ja.

Heel beknopte houding.

Dat is heel beknopt. Ja, daar gaat ook wel je boek over, waarin je eigenlijk omschrijft hoe het brein niet zoveel weet over brein zijn.

Klopt. We leren wel maatschappelijk wat we moeten doen, dus wie we maatschappelijk moeten zijn, maar we leren eigenlijk helemaal niet wie wij zelf zijn. Nee. Dat is een issue geworden waar ik heel lang mee bezig ben geweest, om mensen te helpen begrijpen hoe dat werkt. Er gaat boek en incentie over, dus dan weet je meteen waarom mensen falen en slagen. Dat is eigenlijk de payoff in het boek. Why Everything is de titel, zo'n duale titel. De why-vraag heeft iedereen wel. Waarom is het zo? En dat begint al met een kind van twee, drie jaar. Die hebben zo'n fase van, maar waarom? Dat is zand. Maar waarom is het zand?

Die fase zit ik nog steeds in.

Uitlandvol. Die why-vraag is er altijd. Maar het is dual. Want die why, als je die helemaal beantwoordt, dan is je ook meteen het antwoord op de why. En dat is dual. In de payoff, dus het ontsluiten van falen en slagen, is de tweede duale structuur, want falen en slagen is biologisch gezien voor je brein exact hetzelfde.

Falen en slagen zijn voor je brein exact hetzelfde. Dus dan kan ik me voorstellen dat faalangst en angst om te slagen ook hetzelfde is.

Ja. Oké.

Nou, daar gaan we zo meteen uitgebreid over hebben. Dat vind ik wel heel interessant.

Schiet er maar op.

Even voor de nieuwkomers. Mijn naam is Senna Ossie. Je kijkt naar Wijsdom podcast. Mocht je nog niet geabonneerd zijn, doe dat dan even. Want ik zie dat best wel veel bezoekers terug blijven komen, maar nog niet geabonneerd zijn. En dat helpt echt onwijs veel. Dus mocht je dat nog niet hebben gedaan, doe het dan even. En ik neem deze gesprekken heel graag op, maar er gaat veel tijd en energie in. Dus als je iets kwijt kan of je wilt bijdragen of ondersteunen op welke manier dan ook, kijk dan even op mijn website sennoorshi.com-doneren. Ik heb het wel eens gehoord, Eddy, dat de angst voor slagen precies hetzelfde is als angst voor falen.

Ja.

Leg eens uit hoe dat kan.

Dat heb je heel recent gehoord, volgens mij.

Nou, ik denk misschien een jaartje geleden.

Nou kijk, het interessante is dat als je een babytje bent, dan moet je alles leren. Smaak, kleur, mensen, familie, ouders. Je moet verschil kunnen zien tussen papa en mama, opa en oma. En zo'n kindje begint dat langzaam te leren door fouten te maken. Dus we hebben twee systemen eigenlijk in ons brein, systemes zitten als het ware. En het ene is dat we biologisch fouten moeten maken om te kunnen leren. Dus je ziet nog wel eens op YouTube hier van die filmpjes dat een kind zo'n schijfje citroen in zijn snoet geduwd krijgt en dan zie je ze bekken trekken. Het gaat dan niet goed en dan pak je weer een schijf citroen, hap er weer in en dat gaat dan zo'n 15, 16 keer door. En dan zie je dat het bruin nog geen synaptische verbinding heeft gemaakt, dus nog geen kennis heeft van die handbeweging, dat gele schijfje enzovoort. Dan zie je op een bepaald moment dat als je het dan weer doet, dat hangt een beetje van het kindje af, tussen de 10 en 20 keer, dan zie je opeens dat het kind het hoofd wegdraait. En dan weet het brein pas, hé, dat is niet lekker, dat wil ik dus niet. Dus je ziet dat het brein moet leren door fouten te maken, dat is het biologische principe. En daarom is falen exact hetzelfde als slagen. Want als je namelijk leert van die fout, dan heb je meteen geleerd hoe je het niet moet doen. Dat is op zich slagen. Dus je zou kunnen zeggen, falen en slagen is voor het brein exact hetzelfde, alleen maatschappelijk leren wij dat niet zo aan. Wij leren dus maatschappelijk aan dat als je faalt, dat je beoordeeld moet worden en daarna veroordeeld moet worden over het feit dat je het niet goed hebt gedaan. Maar je biologie eist het. Dus je krijgt een constante discrepantie, een constante strijd tussen je interne biologische systeem en wat de maatschappij eigenlijk van jou verlangt in relatie tot dat interne biologische systeem. Dan krijg je een conflict, dat wordt disbalans en dat heeft heel veel effect voor de rest van je leven om te kijken hoe je moet omgaan met informatieverstrekking.

Ja, en je zegt dus zo'n kind heeft ongeveer twintig keer nodig voordat het doorreed van oh nee, dit wil ik niet en die draait dan weg.

Verschil per kind.

Maar werkt dat dan ook andersom zo bij slagen? Dat je een paar keer moet hebben geslaagd Voor dat, nee?

Nee, want ons brein heeft bijna geen registratiesysteem voor dingen die goed gaan. Dus we hebben in ons angstsysteem en in ons faalsysteem, hebben we wel elementen en onderdelen in ons brein zitten, dat wordt ook wel het OOPS-centrum genoemd.

Als in OOPS?

Ja, als in OOPS. Dus dan doe je iets, dan denk je, OOPS, bijlagen vergeten te sturen. En dan denk je, en nu met bijlaag. Dus dat centrum hebben we. En dat zit ongeveer hier op deze hoogte in je hoofd. En dat is heel gevoelig voor alcohol en drugs. En zodra je dat gebruikt, wordt het centrum uitgeschakeld. Dus dan denken we allemaal dat we veel beter auto kunnen rijden opeens, met vier bier op of tien glazen wijn. En dan gaat het mis. Dus dat centrum, dat is wel gericht op fouten. Dus we moeten fouten kunnen registreren, want daar leren we het meeste van. Maar als er iets goed gaat, hebben we daar eigenlijk geen registratiesysteem voor. Dat komt ook. Omdat je brein daar niet op ingericht is, want de meeste dingen gaan overdag gewoon goed. Dus als je brein alles zou moeten registreren wat goed gaat, dan red je tien uur niet eens, dan moet je slapen omdat je te veel informatie moet verwerken. Dus dat doet het niet. Dus het richt zich heel erg op die foutenstructuur. Maar als je niet goed leert hoe je met dat angstsysteem, dat foutensysteem moet omgaan, dan ga je het verkeerd inzetten en op die maatschappelijke manieren heb je eigenlijk last van je eigen angstsysteem.

Ja, want precies wat je al zegt, vanuit de maatschappij wordt je er bijna op afgerekend wanneer je faalt. Dus dan heb je die felen natuurlijk al voor jezelf, maar daarna ook nog publiekelijk die vernedering, noem ik het even, ondergaan dat iedereen er iets van vindt.

Ja, dat noemen wij dan de beoordeling en de veroordeling. Beoordeling is wel biologisch, dus wij zitten hier rustig op twee kussentjes. Als hier nou een tijger binnenkomt en we zitten in Amstelveen en denken hoe komt hier nou een tijger binnen? Dan gaan we niet eens over nadenken, dan vluchten we al die kasten in, want dan kan die deur in ieder geval dicht. Dus ons beoordelingssysteem is heel biologisch ingericht, maar het veroordelingssysteem komt veel meer vanuit de maatschappij op basis van de referentiekades van andere mensen die niet stroken met jouw referentiekade. Dus als wij niet eens zijn met elkaar, gaan we alle twee vechten voor het eigen gelijk. Als ik het niet eens ben met jou, dan wil dat niet zeggen dat je geen gelijk hebt. Maar ik heb dan op dat moment ook gelijk in mijn gelijk. Dus dat switchen tussen die twee principes, dat zorgt ervoor dat het in de maatschappij over het algemeen misgaat. Je brein zoekt zelden of nooit naar het bewijs van het eigen ongelijk. Het zoekt vrijwel altijd naar het bewijs van het eigen gelijk. Nou, het interessante daarvan weer is dat het eigen gelijk in essentie helemaal niet jouw eigen gelijk is. Het is aangeleerd. Je hebt de woorden aangeleerd, de context, de informatie rondom die woorden, de betekenis van die woorden. Alles is je aangeleerd. Dus je bent iets aan het verdedigen waar je eigenlijk in principe nooit een vrije keuze in had.

Ja.

En die vrije keuze, dat is wel een dingetje wat eigenlijk in het menselijk brein heel belangrijk is. Die zelfbeschikking, recht op zelfbeschikking. En als wij dus veel meer zouden leren maatschappelijk ook dat we eigenlijk constant moeten zoeken naar het bewijs van het eigen ongelijk. Dan komen we veel meer in het stuk van horen en wederhoren. Dan is informatie staat gewoon ergens in het midden en dan bepaalt de situatie op dat moment welke van de twee kampen of informatiestromingen je op dat moment wil accepteren. En dan hangt het er heel erg vanaf of dat tijdelijk is of veel langer tijdelijk is of heel lang tijdelijk is, want alles is in essentie tijdelijk.

Maar hoe doe je dat? Kijken naar Of ja, zoeken naar bewijs om je eigen ongelijk te bewijzen?

Nou, de contravraag stellen. Dus als ik aan jou vraag, we hadden laatst even een gesprekje met elkaar en toen gebruikte ik het woord chaos. Dan zeg ik nou, wat voel je bij het woord chaos? Ja, geen controle, het is ongeorganiseerd. Dan ben je er van uitgegaan dat je weet en begrijpt wat het woord chaos betekent. Maar dat is je aangeleerd wat het betekent. Je bent eigenlijk nooit bij stilgestaan dat de werkelijke betekenis van chaos de dynamiek van de verandering is. Dit doen we heel spontaan, we hebben geen script, we babbelen gewoon met elkaar. Dus dit zou je kunnen noemen als chaos. Want ik weet niet wat je gaat vragen, je weet niet wat ik ga zeggen en andersom, vice versa. Dus in dat stuk, waarbij die chaos uiteindelijk een positieve status creëert, kan je niet meer zeggen dat het negatief is, zoals we het hebben aangeleerd. Nu raakt je brein in de war. Maar dat is eigenlijk de contralabeling die wij altijd creëren rondom woorden. Dus we gaan woorden uit het onderbewustzijn halen, die in je onderbewustzijn zijn geprojecteerd, met een betekenis en een context vanuit je jeugd. En dan gaan we kijken wat jij opschrijft. En wat zit er dan precies in de woorden die je gebruikt? En welke duiding moet je daar dan aan geven? Dat vragen we daarna. Maar op het moment dat dat duidelijk is, dan kun je zeggen van oké, maar wacht eventjes. Je gebruikt nu in dit gesprek 21 keer het woord lastig. Dus je zou kunnen zeggen dat je mindset negatief is, want je vindt eigenlijk in essentie alles lastig. Terwijl je er niet bij stilstaat, want het komt uit je onderbewustzijn.

Dus als ik je goed begrijp is het vooral door vragen te stellen.

Ja, het is vraag een woordbetekenis te leren begrijpen en dan de contralabeling te creëren rondom het woord. Dus als chaos standaard bij jou geprogrammeerd zou zijn als negatief, nou, nu moet ik de contralabeling gaan creëren. Zeg, hé, maar het is de dynamiek van de verandering. Vind je dit gesprek prettig? Zeg, ja, ik vond het een heel leuk gesprek. Zeg, maar het was chaos. O ja, dan kan het niet meer negatief zijn. Nu kan je brein uiteindelijk de switch maken om te denken van, hé, maar wacht even, het heeft dus ook een andere betekenis. Daar sta je normaal niet bij stil. Maar het is heel belangrijk om dat met woorden te doen. Leuk om het met kinderen te doen, te kijken waar ze staan. En ook de vraag aan jezelf te stellen door constant die contralabeling te gaan creëren rondom één woord.

Waarom is dat zo belangrijk?

Nou, omdat je dan niet meer vast zit in het ene narratief. Een narratief wil zeggen dat je in één richting gestuurd bent. En als dat heel erg vol geprogrammeerd is met informatie, dan kom je daar niet goed uit. Want je gebruikt die database en die referentiekaders altijd om je gevoelssysteem aan te zetten. Dat gevoelsysteem activeert je denksysteem, je denksysteem activeert je handeling- en gedragssysteem. Daarom in de psychologie zie ik teveel dat partijen zich richten op dat handeling- en gedragssysteem. Dat kun je niet oplossen als je de oorzaak niet oplost. Dus je zult in die woorden en in die onderbewuste status moeten kijken wat daar precies leeft. En ik laat het wel eens in mijn lessen met mijn klanten zien van, als dit je onderbewustzijnslevel is, En hier zitten allerlei dingen onder, woorden, betekenissen, context, geloof, religie, status. En het komt er niet doorheen. Dan kan uiteindelijk je brein ook niet zien, je intelligentie kan niet zien dat het bestaat. En je weet niet wat je niet weet. Als je in dat stuk zit, dan zit je vast in je eigen systeem. En dan ga je het ook nog eens verdedigen, want we zoeken het bewijs van ons eigen gelijk.

Mijn waarheid. De waarheid.

De enige echte. En dan zit je vast in het systeem. Dat zie je ook maatschappelijk weer terug, want dan zie je mensen gaan vechten over... over de waarheid.

Ja, maar dat zie je natuurlijk heel veel gebeuren. Zeker in deze tijd, dat je verschillende kampen hebt en dat ze allebei zo hard hun eigen waarheid verdedigen. Terwijl het is natuurlijk subjectief. Er zit een kern van waarheid in dat verhaal, maar ook in dat verhaal.

Sterker nog, als de ene denkt een waarheid te vertellen, dan moet je eigenlijk meteen realiseren dat die ander ook een waarheid vertelt. En dan heb je allebei ook geen gelijk, tegelijkertijd. Dus je hebt gelijk en geen gelijk tegelijkertijd in de volprogrammatie die je meedraagt in dat gesprek. En dan, als je dat veel meer zou snappen als mens, dan ga je niet meer zo in dat gelijk staan. Want wat ben je nou precies aan het verdedigen in dat gelijk? Het is niet eens van jou.

Maar wat zijn mensen aan het verdedigen? Wanneer ze hun gelijk daar zo proberen te dragen?

De volprogrammatie. Het fundament van hun zogenaamde persoonlijkheid waarbij ze hebben geleerd Dat datgene wat ze van een hierarchische structuur van hun opvoeders hebben meegekregen, dat dat waar is. Als je daar hebt geleerd dat God bestaat, dan geloof je dat God bestaat. Als je daar hebt geleerd dat God niet kan bestaan, dan geloof je dat God niet kan bestaan. Beide partijen doen exact hetzelfde. De ene gelooft dat God bestaat en de ander gelooft dat God niet bestaat. Dan zijn ze bereid tot dood aan toe om te vechten, om het eigen gelijk overheen te houden. Dus het is een heel complex systeem geworden maatschappelijk, wat goed geïndoctrineerd kan worden. Als je heel vroeg begint met kinderen, gaan ze gewoon geloven dat dat gelijk je leven waard is om te verdedigen.

En het is natuurlijk ook onderdeel van je identiteit, alles wat je gelooft. Dus op het moment dat je daar gaat zitten porren, dan voelt het ineens heel Lossend. Ja, dat voelt echt niet plezierig. Dat je dan natuurlijk het idee hebt dat je delen van je identiteit, van wie je bent, kwijtraakt.

Ja, mensen halen hun persoonlijkheid heel snel uit die maatschappelijke meervoudige maskers. Wij noemen dus die enkelvoudige biologische identiteit, wat je werkelijk bent. Nou, dat is al een hele moeilijke vraag als ik die stel in de ronde tafels die ik doe. Ik zeg, vertel even wie je bent. Dan vertelt iedereen wat ze doen. Dus mensen zijn eigenlijk niet in staat om echt te vertellen wie ze zijn.

Maar als ik jou die vraag zou stellen, als ik jou zou zeggen, Eddy, wie ben jij?

Dan zeg ik, het antwoord is heel simpel en dus ik plant het zaadje dan meteen bij je terug, dus jij mag het waarde geven, want ik ga er nooit antwoord op geven. Kijk, wat je nu doet...

Nee, maar wie ben jij?

Nee, maar het is interessant hè, dat je deze vraag stelt, want dit is altijd wat er aan tafel gebeurt. Er is altijd iemand die zegt, oké, Eddy, als jij het dan zo goed weet, vertel jij dan wie je bent? Dan zeg ik, nee, dat vertel ik je niet. En ze zeggen, maar waarom vertel je dat niet? Ik zeg, omdat ik nu een zaadje bij je heb geplant. En wat jij nu bewijst, is dat je een onderdeel bent geworden van die maatschappij, waarbij je niet meer in staat bent om het antwoord bij jezelf te vinden. Dus dan ga je mij gebruiken om te kijken of je dan enigszins op het antwoord kan komen. Ik zeg, maar het is nu juist de tijd voor jou zelf om die vraag te stellen. Maar waarschijnlijk heb je die vraag dan nooit gesteld, als je deze vraag aan mij stelt.

Dat zeg je dan aan tafel.

Dat zeg ik aan tafel, dat zeg ik in groepen, dat zeg ik in de zaal. En op het moment, soms krijg ik zes maanden later, krijg ik nog appjes van mensen die zeggen, Ik zal hier niet vloeken, maar ik zit nog steeds met die vraag in mijn hoofd en ik kan er nog steeds geen antwoord op geven. Het antwoord is zo simpel. Je maakt het complex, want je begint bij je intelligentie.

En het antwoord is?

Dat ik daar geen antwoord op geef.

Oké, we laten deze nood voor alle kijkers. Misschien dat daar nu ook een zaadje is geplant en dat er over nagedacht wordt.

Ze kunnen reageren in de comments, dus dat is wel leuk.

Ja, hoe je dat zou definiëren. Want ik betrapt mezelf vroeger meer erop dat inderdaad wanneer mensen me vroegen wie ben jij, bij presentaties of in de introductie, dat je dan inderdaad altijd, nou ja, dingen noemt die je doet. Of waar je geboren bent, of uit wat voor familie je komt.

Of je naam.

Ja, dat is standaard, inderdaad. Maar dat is natuurlijk helemaal niet in essentie wie je werkelijk bent.

Nee, je bent een enkelvoudige biologische identiteit. Maar wie is dat dan? Kijk, en als je al vanaf je geboorte afleert om daar antwoord op te geven. Omdat je aanleert dat je die maatschappelijke meervoudige maskers moet dragen. Daar had ik net over identiteit. Als je daar je identiteit uit haalt, dan identificeer je je ook met die kant van je persoonlijkheid en dan denk je dat je dat bent. Ik heb mensen dan thuis zeggen, 57 jaar, 70 jaar, getrouwd met Patricia, ik heb drie kinderen, ik ben directeur van dat bedrijf. Ik zeg, maar dat was mijn vraag niet hè. Hoe bedoel je? Ik zeg, nee, ik vraag wie je bent. Arm over mekaar, een beetje frons in hun voorhoofd en dan raken ze in de war. Want dan zijn ze dus hun zogenaamde maatschappelijke identiteit waar ze zich mee afficheren, zijn ze kwijt. En nu weten ze het niet meer. Weet je, het is zo leuk...

Maar kan je wel definiëren wie je bent?

Ja, je kan heel goed definiëren wie je bent. Er zitten gewoon belangrijke basisparameters in je biologie die laten zien wie je bent.

Leg eens uit.

Nee. We laten deze vraag voor de kijkers en die kunnen dan lekker gaan bakkeleien met zichzelf. En dan eens kijken wat daar precies uitkomt.

Want ik heb dus, ik wil er wel op doorfilosoferen als je dat goed vindt.

Ja, tuurlijk.

Want ik heb dus de indruk dat op het moment dat je ook maar definieert wie je bent, dat je jezelf beperkt tot dat ene.

Stel dat dat ene de enige non-beperking is die je eigenlijk voor ogen hebt.

Dan zou je dus zeggen, ik ben alles.

Je gaat de goede richting op. En dat is precies wat we willen zijn als mens. We zijn een zelfstandig wezen, punt één. En we hebben natuurlijk de neiging tot zelfbeschikking. Dus waarom ontstaan er nu maatschappelijk zoveel problemen? Omdat er een te grote druk wordt gelegd op het individu in die maatschappij. Dat die moet voldoen aan de eisen van een grote groep mensen die veel geld hebben en zeggen van jullie moeten zo en zo leven. Je ziet, daar komt de hele wereld tegenop stond. Ze proberen het af te schermen door dat niet over social media en media te gooien. Maar je houdt dat niet tegen. De mens wil dat niet. Je wil een grote maat, je wil best volgen als het allemaal oké is en veiligheid biedt en dat soort zaken. Maar als je echt je zelfbeschikking kwijtraakt, dan komen mensen weer op voor hun basisprincipes vanuit een echte persoonlijkheid.

Ik ga even een klein stukje terug naar het brein. Je zei in het begin van fouten maken is essentieel voor jou als mens om te groeien.

Fouten maken in de biologische principes is proberen. Het is gewoon een experiment. En fouten maken in de maatschappelijke structuur is een pad volgen wat je niet zelf hebt bedacht. En als je daar niet aan voldoet dan word je erop afgerekend en kom je dus in dat beoordeling en veroordelingssysteem. Ik geef het voorbeeld wel eens in de lessen die ik geef van je loopt toch nu als mens. Hoe vaak ben jij in de eerste 2,5 jaar van je leven op je snavel gevallen voordat je kon lopen? Dat is eigenlijk het mooiste voorbeeld als metafoor, want een kind die zal van A naar B willen gaan als het kruipend gaat of rollend gaat of schuifend over de grond. Het maakt niet uit, maar ze gaan dat doen. En die moet je ook in de gaten houden, want dat is levensgevaarlijk. Ze trekken alles van tafel en er gebeurt van alles. En een kind zal op een bepaald moment zien dat anderen lopen en die gaat dat ook proberen. Je hoeft een kind niet uit te leggen dat ze zich vast moeten houden aan een stoel om zich op te trekken of aan een tafel om te gaan lopen. Dat doen ze volledig zelfstandig. En ze vallen net zo vaak weer op hun snavel om de volgende keer weer te proberen om te gaan lopen. Dus falen voor je brein is een poging om iets te laten ontstaan wat je nog niet kan. En daar is lopen het zo'n mooi voorbeeld van, want dat snapt iedereen. Iedereen loopt namelijk uiteindelijk.

Ja, klopt.

Dus als je het goed gaat tellen, zo'n kind probeert dat 200-300 keer per dag, dan kom je zo'n 4.500 keer voordat het enigszins goed kan lopen. En je moet kijken hoe vaak het brein die connecties heeft moeten maken om te snappen van dit is evenwicht en te ver naar voren of te ver naar achteren en te ver naar links of naar rechts. En dan zie je dat zo'n kindje uiteindelijk gaat lopen. Elke keer dat het niet lukt, dat een kind loopt, is geen reden voor je brein om het niet meer te proberen. Als we nu kijken, als we dat vertalen, datzelfde concept vertalen naar ons volwassen leven, dan kunnen ze zeggen, waarom stoppen wij als het niet lukt? Omdat we veroordeld worden door iemand anders met een heel ander referentiekade dan jijzelf? Hoezo? Ik heb toch ook leren lopen? Dus je moet het zelf doen. Kijk, en dat is nu in deze generatie, in de generatie hiervoor al, is dat eigenlijk helemaal veranderd. Dus mensen nemen geen verantwoordelijkheid meer voor hun eigen structuur. Ze zijn gewend geraakt om dat in handen te leggen van andere partijen.

Maar je zegt dus biologisch gezien zal jouw brein niet stoppen met proberen wanneer het fout gaat. Het zal je altijd aanzetten om het opnieuw te proberen.

Ja, dat heet een experiment voor je brein. Dus een experiment lukt altijd. Als het mislukt, dan heb je één manier ontdekt waarop het niet lukt, maar niet alle manieren ontdekt waarop het niet lukt. En als het lukt, heb je één manier ontdekt waarop het lukt, maar niet alle manieren ontdekt waarop het lukt. Dus je brein gaat heel goed om met het experiment, het woordexperiment als betekenis. Ik coach een vrouw, die heeft een zoontje, die is autistisch. Nou, een heel moeilijk jongetje, wordt heel snel boos. Hij heeft natuurlijk geen filter, dus als hij boos wordt, dan begint hij dingen te gooien, te krijzen. En de mens durft net even naartoe, dat jochie. En ik zei tegen haar, het is niet zo moeilijk om met een autist om te gaan. Ik heb vroeger met ze gewerkt. Ze zijn fantastisch in dingen. Altijd hetzelfde doen. Ze maken ook geen fouten. Maar ze komen om één minuut voor negen binnen. Ze zeggen, nou goed, ga nu beginnen. En dan gaan ze werken. En als het vijf uur is, toch, en dan zijn ze weg. Weet je wel, daartussen zit geen filter in. Het is niet één over vijf of zo. Nee, vijf uur weg. Gewoon heel rechtlijnig. Dus ik zeg tegen haar, ik zeg, ik ga je één woord leren voor je kind. Ik zeg, waar hij heel goed mee kan omgaan, ik zeg, want dan gaat zijn woede weg, want hij wordt begrepen, hij gaat namelijk zichzelf begrijpen. En dat is het woord experiment. Nou, wat is er nou allemaal gebeurd? Hij krijgt het woord experiment, hij vond het meteen fantastisch, want ja, dan kan hij alles doen wat hij wil, of wat hij denkt dat goed is, en dan wordt hij niet beoordeeld. En hij beoordeelt en veroordeelt zichzelf ook niet meer, want hij heeft maar één manier ontdekt, van misschien duizenden manieren die er zijn, waarop het niet is gelukt. En dan zegt zijn moeder, maar schatje, het is toch een experiment? Oh ja, zegt hij dan. Dan gaat hij het weer proberen. Het proberen voor je brein is een heel logisch biologisch principe.

Oké, dus biologisch is het heel sterk en het zal je brein dus nooit stoppen met proberen. Toch zie je dat heel veel mensen wel eens iets hebben geprobeerd en dan is het niet gelukt en dan stoppen ze. En dan proberen ze het nooit meer.

Dat klopt en dat komt uit die veroordelingsstructuur, vanuit die maatschappelijke structuur die ze hebben aangeleerd. Dus als je moeder zegt, dat kan je niet, Senne. Moet je niet doen, moet je niet willen. Dat probeert misschien nog een keertje. Zegt ze, ik heb je toch gezegd dat je het niet kan. Dus in die opvoedingsstructuur, zowel maatschappelijk als opvoedkundig vanuit de ouders, vanuit van alles, cultuur, religie, taalgebied. Als je daar leert op jonge leeftijd dat het niet kan, dan wordt dat een van je basisprincipes in je referentiekader. Dan ga je het niet meer proberen, totdat je bij partijen zoals wij terechtkomt. Dan gaan we je verplichten om dingen te doen en zeggen van, het is een experiment. Ga het maar proberen. Kijk wat er gebeurt.

Maar hoe kan het zo zijn dat die veroordeling extern, veel meer impact heeft dan je eigen biologie?

Nou, ik wil niet zeggen dat het meer impact heeft, maar wel voor een tijdelijke periode. Je ziet ook altijd de mensen als ze 40, 50, 60 jaar zijn, ze komen bij mij terecht om gecoacht te worden. Dan zijn ze al 40, 50, 60 jaar lang bezig om los te breken van dat stukje waarin ze veroordeeld worden. Uiteindelijk pikken ze het niet meer en zeggen ze ik wil het echt niet meer. Dan pas kunnen ze de hulpvraag definiëren. Als die hulpvraag valt van ik heb nu hulp nodig, ik heb alles al geprobeerd. Mindfulness, psychologie, EMDR, familieopstelling, weet ik veel. Ze hebben van alles al gedaan. En dan komen ze bij mij en zeg ik, nou je bent bij mij drie maanden, vier maanden bezig en dan kan je het helemaal zelf. Dat geloven ze dan niet, maar als ze dan vier maanden verder zijn, zeg ik, nou ik wist niet dat het zo simpel was om die veertig jaar zo... Waarom heb ik dat niet eerder geweten? Snap je? Het is... Je moet teruggaan naar de feitelijkheden. De feitelijkheden zijn eigenlijk heel biologisch. Ik moet het anders zeggen, biologie is eigenlijk heel feitelijk. Als je dat helemaal doorhebt, je weet hoe dat principe in elkaar steekt, dan kom je altijd in contact met je werkelijke, innerlijke persoonlijkheid. Dan laat je die maatschappelijke, meervoudige maskers steeds meer vallen. Die heb je niet meer nodig om daar een soort van identiteit uit te plukken. Want ja, laten we kijken wat het laatste over relatie is. Dan moet je je voorstellen dat jij iemand ontmoet die een masker op heeft. Waar haak je dan op aan? Op het masker, als je dat niet kan zien. Wat gebeurt er? Een masker kunnen ze niet ophouden, want daar valt uiteindelijk uit. Uiteindelijk laten ze iets zien, er gebeurt een situatie en dan laten ze hun echte gezicht zien. Dan denk je, wat nou? Ze is heel iemand anders dan ik had verwacht. Dus we leren in die maatschappij die maskers te dragen en we leren niet eerlijk te zijn. Een heel complex systeem voor je brein. Je brein wil eigenlijk gewoon heel eerlijk zijn. Als iemand zegt, vind je mij te dik? Dan moet je zeggen, ja, vind je te dik. Dan zegt iemand, ja, maar dat kan je toch niet zomaar tegen me zeggen? Ja, je vraagt het toch? Weet je, nu is dat bodyshaming opeens geworden, omdat de maatschappij daar weer iets van vindt wat niet past bij je biologie. Het is je mening, het zegt helemaal niks. Het zegt niks over die persoon, het zegt alleen maar iets over jouw mening.

Ja, wat jij vindt.

Ja, natuurlijk. Daarom is het nog niet waar, het is nog steeds maar een mening. Dus het is zo interessant om terug te keren naar die essentie van je werkelijke biologische status. Als je eenmaal leert hoe je dat moet doen en je ziet hoe je dat intern in je structuur kan voeden, Dan word je automatisch steeds eerlijker, niet alleen naar de buitenwereld, maar vooral heel erg naar jezelf.

Ja, dat is misschien nog wel het moeilijkst, om eerlijk te zijn bij jezelf.

Ja, dat lijkt moeilijk, maar het is veel makkelijker dan je denkt, omdat het heel dicht bij je werkelijke basisprincipes van je biologie staat. Die is gewoon heel eerlijk.

Maar er zijn heel veel mensen die niet eens weten dat ze maskers dragen. En dus dat ze niet eerlijk zijn naar zichzelf.

Dat klopt.

Ik denk dat een groot deel van het publiek wat hiernaar kijkt dat dat wel herkent van ja, ik weet dat ik maskers heb en ik ben daar bewust mee bezig. Maar ik spreek ook weleens mensen dat als je alleen aan maskers zegt, denk ze nee, waar heb je het over? Die die die snappen niet eens dat er maskers zijn.

Ja, correct.

Hoe zou je die mensen zeg maar het snelst kunnen terugspiegelen dat er wel degelijk maskers zijn?

Nou kijk, ik in mijn werk Werk ik eigenlijk op een heel simpel principe, als je de hulpvraag niet kunt definiëren, kan ik je niet helpen. En dan houdt het bij mij al op, want ik ga niemand overtuigen van het gelijk, want ik heb het gelijk ook niet. Ik kan je alleen manieren laten zien hoe jouw biologie functioneert. Dat is vanuit die hoek waar wij zitten in die neurowetenschappelijke kant en epigenetica, endocrinologie, staat allemaal met elkaar in verbinding. Dus als je die basisprincipes snapt van die feitelijkheden van de werking van je brein, dan heb je een soort platform gecreëerd dat je denkt van hé, maar dat voelt wel heel logisch. En ik zeg met name het woord voelt, want daar begint het. Het gevoelsysteem is primair. Je verstand is drie tot zeven seconden later pas en dan komt er een soort uitleg. Dus je zou kunnen zeggen, je intelligentie of je verstand is het verklaringssysteem van je gevoelssysteem. Je gevoelssysteem is altijd primair. En waar haalt je gevoelssysteem de data nu vandaan? Uit die voorprogrammatie van het kinderbruin van 0 tot 8 jaar, die je zelf niet hebt ontwikkeld, die is je aangeleerd. Dus de kans dat je een verkeerd gevoelssysteem hanteert is heel erg groot. Dan kun je ook de hulpvraag niet definiëren, want je weet niet dat je een masker opdraagt, want het zit in dat onderbewuste deel van je bruin. Dus ook daar zijn de feitelijkheden eigenlijk weer heel logisch. En als ik die dan zichtbaar maak, dan snappen mensen dat. Die hebben zoiets van shit, maar dit is wat ik al heel lang voel. Maar ik kon het nooit uitleggen aan mezelf. En hoe kan het dat jij dat in tien minuten uitlegt en ik al veertig jaar mee bezig ben?

Ik weet dat eigenlijk al wel, maar ik doe het even alsof ik het niet weet. Waar voor jou deze hele zoektocht en honger naar breinkennis is begonnen?

Vanuit mijn jeugd bedoel je?

Je hebt een boek geschreven over het brein. Je hebt Sparkwise Academy opgezet. Waar is jouw spark en honger voor informatie naar het brein begonnen?

Nou, het merk Sparkwise heb ik al heel lang. Dat staat voor sprankelende wijsheid. Niet zozeer omdat ik vind dat ik zo sprankelend wijs ben, maar ik vond de mens als zodanig eigenlijk altijd wel heel sprankelend wijs. En toen ik er op jonge leeftijd al achter kwam, ik kom uit een geloofsituatie vandaan en toen kreeg ik heel veel...

Wat bedoel je daarmee? Een geloofssituatie?

Alles waar je over is getuige. Dan zit je in een soort sectestructuur en dan moet je allemaal dingen doen waarvan je helemaal niet weet of je ze wel wilt doen. Op zaterdag moet je dan wachthorn en ontwaakt gaan verkopen aan de deur. En toen ik daar steeds meer vragen over ging stellen, kreeg ik steeds meer ontwijkende antwoorden. Want ik werd steeds ouder, 14, 15, 16. Toen zeiden ze, ja, maar God woont in de hemel. Zeg maar, woont hij dan in het blauwe of in het donkere stuk? En hoe kan hij dan om de aarde heen kijken? Nou, daar kwamen allemaal antwoorden op waar ik niets mee kon.

Dat zijn hele vervelende vragen.

Ja, ik weet het. Als je puberent hebt, dat soort hele vervelende dingen. Dat is waarheid zoeken, weet je wel? Dus dat is leuk. Dus mijn jeugd is mijn drijfveer geweest om antwoorden te zoeken waar ik bij anderen geen antwoord op kreeg of kon vinden. En ik ben wel een onderzoeker, daar ga ik het uitzoeken. En toen ik dat steeds meer ging uitzoeken, kwam ik erachter dat ik niet in dat geloof moest blijven. Dus op mijn achttiende ben ik eruit gestapt, negentiende. Nou, dan ben je alles kwijt, dan word je uitgesloten zoals het heet, dan word je familie kwijt. Mijn zusjes mochten niet meer met me praten. Nou, allemaal gedoe. Maar ik vond het nog steeds een hele prettige structuur dat ik dat gedaan heb. Ik was ook een van de weinigen die ooit in die zaal zat toen ik uitgesloten werd. Want normaal gesproken zeggen ze, je wordt zonnig uitgesloten, dus blijf dan maar weg. Ik denk, ik ga gewoon kijken wat er dan gebeurt. Want ik ben heel nieuwsgierig om te zien welke mensen zeggen je dan nog gedag of welke mensen...

Jij neemt een experiment.

Ik neem een experiment, heel goed. Kijk, ik ben wel van de experimenten wat dat betreft. Ik ben op zoek naar waarom zou ik geloven dat het zo is. En als je die why-vraag die je dus ook in mijn boek terugvindt, als je die constant stelt, dan is het heel interessant om door te krijgen dat je niet voldoende weet. Je weet het gewoon niet. Het hele concept van weten is per definitie nu weg, met AI en nepnieuws. Je weet namelijk niet wat je niet weet. En als je niet weet wat je niet weet, dan kun je er ook geen rekening mee houden, want je kan niet eens een oordeel vormen, want je hebt misschien niet alle informatie beschikbaar. Dus in die combinatie was het voor mij veel meer zoeken van wat is dan de logica van het zijn? Dan is de logica van het zijn dat je moet gaan leren accepteren. Punt 1 leren accepteren dat je het niet kan weten. Dan ga je op zoek naar het bewijs van het ongelijk. Als je dat helemaal gaat zoeken, dan vind je heel veel bewijs van het ongelijk. Dan denk je, ik dacht dat ik het wist, maar ik weet het nog steeds niet. Dus in die combinatie tussen dat ene deel zoeken en het andere deel vinden en dan doorkrijgen dat je het nooit helemaal kan weten, dan wordt alles een acceptatie en alles wordt tijdelijk. En die tijdelijkheid is voor mij een heel essentieel onderdeel, wat ik ook mijn mensen altijd leer, die coach. Ik zeg tijdelijkheid is echt de essentie van alles, want als dat zo is, dat het tijdelijk is omdat je niet alle informatie hebt, dan is het automatisch altijd goed genoeg. Als het altijd goed genoeg is, dan heb je de informatie tot dat moment. Dus als jij jezelf nu beoordeelt over iets wat je vijf jaar geleden hebt gedaan, en je zegt dat was zo stom, dan zeg ik nee, maar hoezo? Dat beoordeel je nu op dit moment met de informatie die je nu hebt, maar die had je toch niet vijf jaar geleden? Dus waarom zou je dat doen? Dat is een beoordeling, een veroordelingssysteem creëren waar je zelf in een leerproces zit. Dat is niet logisch voor je brein. Dus ook de mensen die kijken, ik wil ze echt aanraden van ga niet jezelf beoordelen en veroordelen. Accepteer dat je het niet allemaal kan weten. Alles is een experiment in je leven. Je hele biologie is erop gericht om te experimenteren en de stappen te maken naar de volgende fase. Om te leren in jouw interne structuur hoe goed jij kunt zijn voor jezelf. En dat is niet egocentrisch of egoïstisch, dat is egotiek. Dat vind je terug in mijn boek.

Egotiek?

Egotiek.

Dat is de eerste keer dat ik dat woord hoor.

Ja, het wordt niet veel gebruikt in het Nederlands en het Engels ook niet, want het staat eigenlijk voor de ontwikkeling van jouw ik-persoon. Nou, het moeilijke is dat als je niet weet wie je bent, omdat je die maatschappelijke structuren volgt, die verschillende maskers, dan kun je ook niet echt kiezen voor jezelf. Dan kan je zeggen, kies nou eens voor jezelf. Dan zeg je heel netjes, ja, dat hoort zo. Maar je weet niet wie je bent, dus waar ga je dan voor kiezen? Dan ga je kiezen voor een van die maskers die je hebt opgezet of hebt leren opzetten in bepaalde situaties. Misschien heb je er wel honderd. Nou, dan ga je elke keer als een chameleon aanpassen aan je omgeving. Dan ben je niet bezig met jezelf, dan ben je bezig met je omgeving. Daar verlies je het altijd van.

Dat klinkt heel herkenbaar. Ik had laatst ook een podcast waarin me werd gevraagd, hoe heb je het gedaan op je middelbare school? Was je een goede leerling? Wat is een kenmerk van jou? Toen zei ik al, terwijl ik het zei, dacht ik van, ik weet niet eens of dat goed is. Maar ik zei dus van, Ja, ik was een beetje als een chameleon. Ik paste overal wel tussen, maar ik hoorde nergens helemaal thuis. En terwijl ik dat zei, ik ben wel een chameleon, dacht ik, dat is eigenlijk echt zo fout in die zin dat je dus altijd bewust bent van je omgeving en je aanpast aan je omgeving. En dus helemaal niet jezelf bent op dat moment.

Je hebt niet geleerd om te durven kiezen voor jezelf, omdat je nooit hebt geleerd dat dat de essentie is van je werkelijke persoonlijkheid. Dat doe je bij een constant. Het kiest constant voor zichzelf. En alleen, het wordt niet uitgevoerd op die manier. Je voert het veel meer uit op die maatschappelijke structuur, want je wil de veiligheid hebben van de kudde, of de groep, of hoe je het wil noemen.

Maar waarom denk je dat het zo is dat we zo ver weg zijn van onze egotiek? Is dat hoe je het noemt?

Egotiek?

Ja.

Dat is maatschappelijk bewust aangestuurd, weet je. Ik geef ook wel lezingen over de matrix, hoe de maatschappij in elkaar zit. En hoe dat van bovenaf aangestuurd wordt door mensen in een bepaalde positie te manoeuvreren. Mensen die heel veel geld hebben, dus organisaties die heel veel geld hebben, die willen uiteindelijk na het geld willen ze macht. En hoe kun je de grootste macht creëren? Door het volk zo dom mogelijk te houden en zelfs slaven neer te zetten, waardoor ze eigenlijk gewoon financieringsmodellen worden. We zijn vanaf onze geboorte een financieringsmodel. Je kunt gewoon een rekensommetje maken dat als iemand gemiddeld 75 jaar oud wordt, dat die dan omzet aan belastinggeld over zijn hele leven als hij werkt. Dus dan ben je gewoon een omzetmodel. Dus hoe meer mensen je in dat systeem krijgt... Het is natuurlijk raar dat we maar twee dagen vrij krijgen in de week en vijf dagen moeten werken. We zijn het gewoon gaan accepteren. Het is raar dat we uiteindelijk, als je alles optelt, 84% belasting betalen over het geld wat we zelf verdienen en maar 16% overhouden waar we nauwelijks van rond kunnen komen.

84%?

Ja, als je alles optelt bij elkaar betaal je 84% belasting. Mensen kunnen niet rekenen. Dus over het geld waar al belasting over betaald is, als jij nu iets koopt, dan is dat netto geld zoals het heet, dan moet je iets kopen waar 21% belasting op zit. Want je betaalt BTW. En dus, als je alles optelt bij elkaar, dan zit je ongeveer aan zo'n 84 procent. Ik heb wel ondernemers die zeggen dan in de sessies die ik doe van, nee, 49 procent. Ik zeg, we gaan nu het sommertje maken, dan maken we het sommertje. Dan schrikken ze zich echt helemaal de touwtjes, om het zo maar te noemen, heel netjes. Dan zeggen ze, what the f... puntje, puntje, puntje. Ik ga uit Nederland weg, zeggen ze dan. Dat is dan vaak de conclusie. Dan gaan ze nadenken over hoe ze het op een andere manier moeten doen. Maar men staat daar niet meer bij stil, want het is zo mondjesmaat in een periode vanaf de Tweede Wereldoorlog in ruim 80 jaar is dat stap voor stap is dat geïntroduceerd. Het kwartje van kok van ooit is nooit meer weggegaan. Het zou een jaar later weggaan of twee jaar later. Nooit weggegaan. En al die dingen worden opgestapeld om ervoor te zorgen dat het grote geld, al het geld van die consumenten naar binnen kan trekken via belastingstelsels. Nou, dat systeem is een uitmuntend systeem om mensen dom te houden en klein te houden en als slaven in dat structuurtje te houden van die maatschappij. Veel meer mensen komen daar nu achter. Je ziet dat er nu heel veel weerstand ontstaat, bij zo'n CBDC bijvoorbeeld, die nu op poten staat om het geld te digitaliseren en dan is het geld geen geld meer. Dan zijn het vouchers geworden. Aan die vouchers kun je dan, met smart contracts, kun je bepaalde voorwaarden aanhangen. Voldoe je niet aan die voorwaarden, heb je geen toegang tot het geld. Dus ja, er zijn dingen gaande. Alleen de bevolking wordt heel snel wijs. Ik zie dat vooral bij vrouwen. Dat vind ik heel leuk, want er zijn heel veel vrouwen die natuurlijk thuis zitten. Die komen ochtends uit hun bed om 6 uur of 7 uur, doen hun badjas aan en zitten tot half 2 s'nachts achter de computer alles uit te zoeken wat er zo ongeveer is. Dus vrouwen maken die slag nu veel sneller dan mannen, merk ik.

Ja, mannen zitten misschien iets meer in dat systeem.

Zitten in het systeem, maar mannen houden ook niet van verandering. Dus als voor een man het eenmaal zo ongeveer goed is. Dus als jij thuiskomt en jouw man zou dan... Of jouw man komt thuis en jij bent van een verandering. En je hebt de hele huiskamer veranderd. Dan zegt hij, wat heb je nou gedaan? Ik weet helemaal niet meer waar alles staat. En dan vindt hij dat niet prettig. En voor vrouwen is die verandering juist heel leuk. Het is een soort nieuw ding ofzo. En dan voelt het zich weer anders thuis in een soort nieuw huis. Terwijl het hetzelfde huis is.

Ja, ja, ja. En mensen zijn nu wat meer bewust, zeg je, ze worden steeds meer wakker voor dit wat je net hebt gezegd. Hoe denk je dat, ik weet je met geen waarzegger, maar wat voor dynamiek gaat er plaatsvinden, denk je? Dus oké, mensen worden wijzer, mensen gaan zien van oké, er is dus een soort van matrix en dingen worden van bovenaf gestuurd. Oké, en dan weten mensen dat. Wat gebeurt er dan?

In eerste instantie niet zo veel, want het gaat eerst om de kennisopbouw. En als je kijkt naar hoe dat historisch is gegaan, dan gebruik ik de curve van Bell wel eens om te laten zien hoe zo'n proces werkt. En die curve van Bell, dat is eigenlijk een soort van systematiek waarin je ziet dat die eerste groep, dat zijn de innovators. Dat zijn mensen die hebben en genoeg geld en resources en middelen, die ontdekken al dingen al heel snel, hebben dingen al heel snel door. maar horen bij het wat hogere echelon in de maatschappij en die doen eigenlijk niks. Zijn ook niet gevaarlijk voor regeringen of situaties, maar die gaan wel informeren. Die gaan steeds meer data verzamelen bij zichzelf en die beïnvloeden uiteindelijk in hun eigen omgeving, beïnvloeden ze de early adopters. Die eerste groep is ongeveer zo'n 2,5-3,5 procent en die early adopters zijn ongeveer 16 procent. Die twee groepen beïnvloeden uiteindelijk de eerste groep Majority, dat is de Early Majority van 34% en dat hele proces duurt ongeveer zo'n 5 tot 7 jaar. Normaal gesproken, nu met internet en alle digitalisering die we hebben in zo'n COVID-periode, die we achter de rug hebben, dan zie je dat mensen dat veel sneller doen, want ze hadden veel meer tijd. Ze zouden thuis werken waar ze opeens in, ze konden veel meer onderzoek verrichten, komen achter dingen, denk je, dit klopt gewoon simpelweg niet. En waarom klopt dat niet? Wat zou er dan nog meer niet kloppen? En dan krijg je het natuurlijk logisch proces van het bruin, wat onderzoek gaat verrichten over dingen die ze altijd heel erg hebben geloofd. Je ziet nu een hele strijd gaan tussen mensen die nog steeds geloven dat de aarde rond is en andere mensen die zeggen dat de aarde is plat. Dan ga je weer in je eigen gelijkstand en je bent alle twee niet 800 kilometer omhoog gevlogen om te kijken of het zo is. Het maakt niet uit wat het is, maar mensen willen dus een soort van gelijk hebben in datgene wat ze hebben aangeleerd. Of hebben ontdekt. Eén van beiden. Dus je ziet dat in dat stuk die mensen eigenlijk constant bezig zijn om weer informatie tot zich te nemen, die informatie te hergebruiken en daar een soort nieuw platform van gelijk voor te gaan krijgen. Maar wat ik al eerder zei, het systeem van je biologie is veel mooier door te zeggen hé, ik hoef geen gelijk. Als ik geen gelijk heb kan je mij niet aanvallen, hoef ik me niet te verdedigen, want ik kan geen gelijk hebben en ik weet niet of het kan.

Maar stel nou dat dat, want deze vraag popte net ook al bij mij op, toen je zei van Er is geen gelijk en wat je moet weten is dat je helemaal niets weet en dat alles tijdelijk is. En dat je het ook niet allemaal zal weten. Stel je voor dat ik die mentaliteit nou heel erg aanneem, dan zou ik bijvoorbeeld ook niet dit werk doen wat ik nu doe.

Misschien wel, dat weet je niet.

Omdat, ja, ik weet het toch allemaal niet en ik hoef geen gelijk te behalen. Dus je hoeft mensen niet een ander perspectief te geven. Zo komt dat op mij over.

Nou kijk, er zijn twee dingen. Aan de ene kant kan je zeggen ik wil mensen een perspectief geven waarvan ik zie dat ze nog vast zitten in een bepaalde structuur en daar ongelukkig van worden. Dan krijgen ze ook bijna sociaal werk. situatie, dat je denkt van ik zie bepaalde dingen die niet kloppen en ik wil anderen daarvan overtuigen dat ze niet kloppen. Maar je hebt gezien dat dat niet werkte bij COVID. Dus in de periode dat mensen daar de prik namen, dan kreeg je dus de mensen die geen prik namen, die gingen elkaar overtuigen van het feit dat ze het alle twee niet goed deden. Dan ga je dus weer in het gelijk staan, wat dus niet werkt. Nou, nu achteraf zien we dat er enorm grote aantallen mensen overleden zijn. We hebben dus die excess cijfers gezien, van die excess toestanden. Ik heb altijd gezegd, je moet niet naar de oversterfte kijken. Je moet kijken gewoon naar de all course deaths. Als we over de afgelopen 10 jaar een bepaalde trend hebben van overlijden ten opzichte van leeftijd en allerlei situaties die meespelen. En opeens zijn er 20 miljoen mensen meer overleden vanaf de periode 2020. Dan heb je alle cijfers al, dan klopt er al iets niet. Dus het gaat er heel erg om, je hoeft niet te weten precies hoe het zit, maar het is wel goed voor jezelf en voor het fundament van je persoonlijkheid om te weten wat jouw biologische basis is en hoe je dus wil leven als mens. En dat kan een hele mooie, aimabele positie zijn waarbij je zegt van, hé, ik wil mensen wel helpen om de beste versie van zichzelf te laten zijn. En daarin kan het acceptatiemodel heel goed werken, omdat je dan merkt, hé, ik heb die strijd niet meer zo. Niet met mezelf, niet met mijn verleden, niet met mijn toekomst, want ik kan het alle twee niet veranderen. Het verleden niet en de toekomst kan ik niet voorspellen. Maar je moet gaan leren leven in het nu. Nou, wat is in het nu? Acceptatie.

Ik hoor misschien sommige mensen al denken wanneer je zegt van, je hoeft niet alles te weten. Ignorance.

Ja, dat is een vooroordeel.

Leg ze uit.

Nou, als je denkt ik hoef niet alles te weten, wil niet zeggen dat je niet heel veel weet. Dus op het moment dat je heel veel wil weten over bepaalde zaken, techniek, informatica, software, opvoeding van kinderen, allemaal dat soort zaken die kun je gewoon nog steeds weten, maar wel met het besef dat je niet alles kan weten. Dus als het voor je werkt in dat experiment, is dat de tijdelijke oplossing van in dat moment van het nu-leven. Net zoals ik net tegen je zei van, je kan jezelf wel gaan beoordelen over vijf jaar terug. Maar dat doe je met de kennis van vandaag. Toen had je dat niet, dus je wist niet wat je niet wist. Maar het wil niet zeggen dat je die fout niet moest maken in het verleden om te leren waar je nu staat. Dus we zijn hele leergierige wezentjes, maar we zijn alleen maar leergierig als het heel erg relevant is. Als ons brein het heel relevant vindt, dan wil het alle aandacht en tijd besteden om dat te leren. Als het niet relevant is, duurt alles te lang. Dus ik heb sessies met mensen, ik zeg van ik heb een uurtje de tijd voor je, nou dan loopt dat uit tot twee uur en zeg ik nou we zijn nu wel twee uur bezig. Zeggen ze twee uur bezig, nee dat kan helemaal niet. Ik zeg ja, je brein registreert dat niet meer want het is relevant, al die informatie is relevant. En wat ik vertel gaat niet over mij, wat ik vertel gaat over jouw brein. Dus jouw brein vindt dat interessant. Dus nieuwe informatie waar het wat mee kan. Want u wil het wel leren om nieuwe dingen te leren waar het weer een weet-concept van kan maken om dan te gaan ontdekken dat het niet alles kan weten. Want het is net achtergekomen dat het wat ik vertelde niet wist. Snap je? Dus het proces is heel interessant. Dus mensen zijn niet ignorant als ze in dat concept terechtkomen van accepteren dat je niet alles kan weten.

En hoe kom je in dat proces van accepteren terecht?

Ja, dat is wat ik al eerder zei. Die hulpvraag moet je kunnen definiëren. Je moet dus ergens in het leven tegen allerlei zaken aanlopen die niet voor je werken. Dat gebeurt in je gevoelssysteem. Je gevoelssysteem registreert dat heel vroeg. Ik ben niet gelukkig. Of ik kom slecht mijn bed uit. Of ik heb geen motivatie. Al die superlatieven die mensen noemen. En dan merken ze dat ze niet verder kunnen. Dan gaan ze van alles proberen. Beginnen ze bijvoorbeeld bij psychologie. Gaan ze naar een psycholoog. Dan hebben ze daar een jaar gelegen en denken ze, nou ja, ik weet het niet hoor, maar ik ben er nog steeds niet veel mee opgesloten. Ik praat al even, maar ik kan even release informatie, maar ik leer er niet zoveel van. Dan gaan ze NLP proberen. Dan gaan ze EMDR doen. Dan gaan ze neurofeedback doen. Ik ben een grote voorstander van neurofeedback, omdat je dan in real time kan kijken wat er in het brein gebeurt. Daar leren ze veel van. Maar dat wil niet zeggen dat je de theorie dan al meteen naar praktijk kan brengen, want dan moet je dus wel door bepaalde structuren heen om dat aan te leren. Dan gaan ze familieopstellingen doen, dan komen ze een beetje in het verleden bij, een regressie-achtige structuur. En uiteindelijk komen ze dan bij mij terecht en zeggen van, het is niet zo moeilijk. Het is echt niet moeilijk. Je kan het je zo leren. En de coaches die ik opleid, dat duurt 8,5 maand in de opleiding. Dan zijn ze coach en dan kunnen ze brijnkennis overdragen aan anderen. Dan zie je een duplicatie-effect. Dan zie je heel veel oliflex-structuren dan ontstaan van allemaal mensen die gelukkig worden. Want je geluk is geen geluk. Je geluk is gewoon een biologisch concept. Je kan het gewoon aanleren. Je moet weten hoe het werkt.

Geluk kan je aanleren.

Ja, geluksgevoel. Dus de basisstructuur van je persoonlijkheid is geluk, pijn vermijden en geluk creëren. En hoe moet je dat doen? Ja, je moet leren welke stappen je moet maken om uit die matrixstructuur weg te wandelen van wat je maatschappelijk hebt aangeleerd. Je moet je maskers laten vallen, je moet eerlijk durven zijn tegen jezelf en dus ook in je omgeving. En dan zie je vanzelf wat er gebeurt, want de biologie heeft een heel mooi principe. Dat is mensen haken aan, mensen haken af of ze zijn neutraal. Meer smaken hebben we gewoon niet. En daar zitten wel hybride vormen tussen, dat iemand kan aanhaken op je uiterlijk. Maar als je geen mooi mens van binnen bent, dan haken ze heel erg snel af op je persoonlijkheid. En dan zijn ze neutraal over het ander, omdat je vaktechnisch iets heel goed kan. Dat zijn hybride vormen, maar de essentie daarvan is altijd hetzelfde. Je haakt aan, je haakt af of je bent neutraal. Dat doen ze bij jou, maar dat doe je ook bij een ander. Dus in dat concept van die structuur, krijg je dat het heel mooi wordt om te leren hoe je dat moet doen. Want ik vertel hier nu een theoretisch verhaal, maar hoe doe je dat dan in praktijk? Daar heb je tools voor nodig, je moet oefenen. Je moet allerlei dingen gaan doen om te ontdekken wat er vast geroest zit in jouw systeem, wat je mee hebt gekregen vanuit je voorprogrammatie in je jeugd. En die voorprogrammatie bestaat uit twee essentiële onderdelen. Dat is aan de ene kant je DNA, dus je erfelijke patronen. Dat is ongeveer zo'n 20% van je persoonlijkheid. En het goede nieuws is, die andere 80% dat is allemaal aangeleerd gedrag, opvoeding. Dat is allemaal te veranderen. Je moet alleen ontdekken wat er zit, en dat weet je niet, want het zit in dat onderbeurste deel.

Ja. Dit antwoord brengt me even terug op een van de vorige vragen. Ik zei van, wat denk je dat er gaat gebeuren als iedereen maatschappelijk wakker wordt?

Ja.

En dus doorreeft van de rest van de matrix. Toen had je het over de early adapters, de innovators.

Ja.

Maar misschien heb ik het gemist toch, maar ik heb dus niet concreet een beeld van wat je nou denkt dat er dan gaat gebeuren.

Nou kijk, ik denk... Als we het concreet maken dat we nu in een transitieperiode zitten, waarin mensen tot de ontdekking komen dat ze belazerd zijn door het systeem. Als dat gebeurt, dan gebeuren er een paar dingen. Die eerste vier groepen, dus die innovators, early adopters en early majorities, eigenlijk drie groepen, die zijn niet zo gevaarlijk voor een maatschappij. Dus niet gevaarlijk voor een regering, niet gevaarlijk voor systematiek.

Die wisten dat ook al.

Nee, ze komen erachter, maar ze hebben niet de neiging om dat heel hard terug te slaan. De revoluties die ontstaan meestal in de vierde groep, dat is de late majority. De late majority is ook 34% en dan heb je nog een ander groepje 16% laggards, maar die late majority, dat zijn de mensen die zijn dan zes, zeven jaar lang belazerd door de partijen waar ze geloof in hadden. Nou, dan krijg je strijd. En dan beginnen burgeroorlogen, ze trekken mensen, de Nuremberg trial die kennen we nog wel uit de Tweede Wereldoorlog. dat mediamensen opgehangen werden en er gebeurt van alles. Maar die pakken de pikhauwel en de hamers en de beitels op om even verhaal te komen halen, want hun schoonmoeder is overleden aan een prik en er is van alles gebeurd. En die mensen pikken dat gewoon simpelweg niet meer. Dat is ook de woeste groep en het is een grote groep, want 34 procent van een standaardmaatschappij zoals in Nederland met 18 miljoen mensen, dat is miljoenen mensen die opstaan en de burgemeester uit zijn huis trekken van zeg maar jij hebt mij toch verteld dat, of bij hun arts gaan verhaal halen en zeggen van Maar jij zegt dat ik vier keer gebrekt moest worden, want ik heb het je nog gevraagd. Dus die mensen die gaan daar op ageren. Dus dat is ook waar zo'n regering, zo'n maatschappij, zo'n World Economic Forum, al die bedrijven heel erg bang voor zijn. En het is nu gaande. Het begint al. Je zag het in Frankrijk al. De boeren beginnen al op te staan. Je ziet het in Nederland nu. Studenten beginnen. Nou, de studentenopstanden zijn berucht in de wereld. Dat als dat gebeurt, en ze gaan bijvoorbeeld nu strijden voor Palestinië, omdat ze vinden dat Israel rare dingen uithaalt. Dat is gewoon een genocide-verhaal voor hen. Nou, dan zie je dat die groep zet zwengend iets aan. Want als die kinderen van 20, 21, 22 jaar dat beginnen te roepen, beïnvloeden ze hun hele omgeving ermee. Want ze houden hun mond niet. En die ouderen die houden nog hun mond, omdat ze willen voldoen aan de eisen van die maatschappelijke structuur.

De maskers.

Ja tuurlijk, maar de jeugd niet. Het heeft niks te maken met opa en oma als ze hier wat anders vinden, of hun buurvrouw of buurman. Ze zeggen het gewoon. En ze verzamelen zich heel snel, want ze zitten met z'n allen op één school. Dus dat is wel, dat is wat maatschappelijk kan gaan veranderen. Het kan heel heftig worden daarin. Dan is oorlog normaal gesproken een oplossing van de elite die zegt van dan gooi je overal bommen op en dan zijn we van het probleem af. Dat heb je over de historie van de mensheid in de afgelopen duizend jaar gewoon gezien. We weten niet eens of er 2000 jaar of 3000 jaar geleden al bommen bestonden. We zien wel in allerlei geschriften terug dat dat er was, dat er nucleaire wapens zijn geweest. Nou ja, als dat allemaal uit de geschiedenisboeken is gesloopt en gehaald, dan weten we niet eens meer dat dat zo was. En elke nieuwe generatie die het dan nu gaat leren, die denkt van wat? Tartariën? Daar had ik nog nooit van gehoord. Wat is dat dan? Dus je ziet dat er gebeuren nu dingen in een heel hoog tempo. Er komen heel veel dingen boven water en iedereen ziet dat media een grote propagandaleugenmachine is geworden. Maar daar moeten andere systemen tegenover komen te staan om dat hoor en wederhoor weer een beetje op orde te krijgen. En daar zijn verschillende partijen mee bezig om dat nu te organiseren, waardoor mensen dus steeds meer in dat neutrale vlak komen te staan en weer in diezelfde beschikkingsstructuur kunnen komen en zeggen oké, maar hé, nu heb ik een keuze, dus ik hoef helemaal niet dat ene narratief te volgen, dat andere is er ook. Ik mag dus ook gewoon zeggen dat binair normaal is. Terwijl ik dat op school niet mag zeggen, want dan mag ik alleen maar zeggen dat non-binair normaal is. Terwijl de minuscule percentages van de totale bevolking, want een non-binair kind komt toch uit een binaire situatie van twee ouders? Maar waarom mag je dat niet zeggen? Weet je, waarom is die suppression erin, dus dat onderdruk erin, zo groot geworden? Dan zit er een plan achter. Als er geen plan achter zou zitten, hoef je het ook niet te onderdrukken, want dan is het gewoon een mening van iemand. Dat zegt nog steeds helemaal niks. Dat is jouw persoonlijke mening. Nou, lekker lieve vrede ermee en geluk ermee als je dat vindt. Je kan het niet opleggen aan mensen die dat niet vinden. Dat gaat een tijdje goed, dat ze denken, zeg maar niks, want doordat ze denken, hé, mijn nicht vindt het ook niet goed, nou, dan zijn we met z'n tweeën. Oma vindt het ook nat, nu zijn we met z'n drieën. En zo krijg je die groepjes. Dat zie je dus nu ontstaan op bijvoorbeeld de universiteiten. Er zijn een paar kinderen die zeggen, ja ik pik dit niet, want ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurt. Het is met hun gebeurd in de oorlog en nu doen ze hetzelfde en waarom mag ik dat dan niet zeggen? Dat is wat ik terugkrijg. Ik ben ook gastdocent geweest op de TU in Delft. Dan zie je dus dat ze daar heel sterk, ze zijn heel stringent in hun mening. Als je het niet goed kunt uitleggen, ben je meteen je positie kwijt als informatieverstrekker. Ze geloven je gewoon niet. En ze hebben een derde opvoeder, die heet aan de telefoon, dus als ze er niet uitkomen, zeggen ze, dat kunt u wel zeggen, maar ik zie hier toevallig, daar staat in Japan, deze professor zegt heel iets anders. En dan moet je van goede huizen komen om te laten zien dat het niet meer over het gelijk gaat, maar gewoon puur over informatie en waarheidsverheden. Ja.

Oké, dus je hebt een aantal dingen gezegd. Er kan dus weer een bom opkomen, dat alles gewoon weer uitgewist wordt en dan beginnen we gewoon weer helemaal opnieuw.

Ja.

Of het gaat even mis.

Ja, we gaan door Dal heen om die berg weer te beklimmen en dan is in die transitieperiode waarin mensen, die dus nu roepen dat ze lichtwerkers zijn, nou daar heb je niet zoveel aan, want die kunnen alleen maar wat roepen, maar die doen niks. Die nemen geen initiatief. Maar je gaat zien dat het volk, als het zich gaat verzamelen, is er natuurlijk vele malen sterker dan een kleine groep van bewindslieden die vinden dat ze het moeten doen op de manier zoals het ze aangeleerd is.

100%.

Ja, dus als je kijkt naar 8 miljard mensen op deze planeet en je praat over... Laten we even zeggen dat er in 200 landen al die regeringen verpest zijn. Gemiddeld zitten er in een regering 200 mensen. Dan praat je over 200 landen, keer 200 mensen is 40.000 man. Laten we het heel groot maken, dat met de SDG's en de ESG's en al die andere non-governmental organizations die ze hebben opgericht om de grotere bedrijven te chanteren om in dat systeem te zitten, van Black Rock, State Street en Vanguard Group. Laten we zeggen dat het 5 miljoen mensen zijn in bedrijven. Dat is nog steeds een druppel op een gloeiende plaat van 8.000 miljoen mensen. Dus ze kunnen dat nooit winnen als de groep groter wordt en die krijgt steeds meer kennis. Dan is de enige oplossing die is nog hebben is oorlog. Anders kan het niet. Of er komt zo'n grote groep aan mensen die bottom-up het tegenkracht gaan bieden. Je hebt altijd kracht in tegenkracht. Die tegenkracht betekent dat als ik jou verantwoordelijk stel voor het feit dat mij iets gebeurd is, dan zeg ik kwijt mijn sennen. Het was jouw schuld. Dan zeg je, nee, Eddy, niet waar. Want mijn baas zei dat ik dit moest doen. Dan zeg ik, nou, wie is dat dan? Dan zeg je, want jij wil uit de problemen blijven, want ik sta met een pikhauwbel en een voorherkende messtuik voor je neus. Dan zeg je, nou, ik ga die verantwoordelijkheid nemen, want ik moest het alleen maar uitvoeren. Dan zeg ik, wie is je baas? Dan zeg je, ja, Peter. Dan ga ik naar Peter toe, op hoge poot. Dan zeg ik, ja, maar, dat ligt niet aan mij. Dat ligt aan Karel. Hij is de grote baas. En Jantien zit daar nog boven. En dan ga ik naar Jant... Dus bottom-up, begint zo'n domino-effect, begint altijd om te vallen vanaf onderuit. Je kunt het niet top-down oplossen, want het is verkocht. Geld koopt de macht. En als de macht uiteindelijk zo machtig is geworden dat het tegengeluid sterker wordt, omdat het tegengeluid dat wil, kun je het niet tegenhouden. Dat is nu gaande, in die processen zitten we middenin. Dat zie je overal ontstaan.

Dus jij bent hoopvol?

Ja, ik ben uiteindelijk hoopvol dat de juiste mensen elkaar gaan vinden en de kennis die ik probeer over te dragen gaat hierover. Dus dat je moet durven kiezen weer voor je eigen persoonlijkheid. En wie is dat dan? Ja, dat heb ik net uitgelegd. Daar moet je voor vechten. Dat moet je gaan ontdekken. En je moet gaan ontdekken dat je dus zoveel dingen hebt aangelieden die echt letterlijk niet waar zijn. Gewoon structurele leugens zijn in je leven. Daar ben je mee gaan leren leven alsof het jouw waarheid is. Dat ga je ook nog eens verdedigen. In die structuur bevind ik me de hele dag. Ik ben heel erg mensen aan het uitleggen van, ga dit dan eens onderzoeken en kijk daar eens naar. Probeer dit eens te ontdekken. O, jij vindt dat, maar waar heb je die basisbroninformatie dan vandaan gehaald? O ja, nee, dat heb ik nooit uitgezocht. Nee, je hebt het klakkeloos geaccepteerd. Dus het is heel interessant om dat stukje mee te nemen als mensen en daar steeds meer in te gaan doen. En daarna zie ik bij vrouwen bijvoorbeeld wel een hele mooie rol omdat ze zo micro kunnen managen. Vrouwen zijn vanuit hun progesterone oestrogeen geneigd van binnen naar buiten te kijken. Mannen zijn geneigd vanuit testofsterone van buiten naar binnen te kijken. Dus vrouwen zijn veel gedetailleerder in informatieverstrekking en verwerking en het onthouden. Wij mannen verliezen van vrouwen. Als wij op vakantie zijn geweest, je bent met een vrouw en die zegt, hé, die weet je nog drie jaar geleden op het bruggetje, dan had je dat witte overhemd al met die blauwe knoopjes. Dan denk ik, Italië, drie jaar geleden? Dan ben ik al lost, weet je wel? Maar jij weet die details nog, dus wij mannen verliezen daarvan. Dus vrouwen zijn nu de aanstichter van hele nieuwe informatiebronnen, omdat ze letterlijk alles tot in detail uitzoeken. Als een man zegt, schat, gaan we op vakantie? Zeggen ze, ja is goed, ik ga even uitzoeken waar we dan het beste hotel kunnen nemen. Dat doet die man dus niet. Maar die vrouw wel, want die wil uitzicht en een goedkope prijs en vlakbij winkeltjes. Dan is ze uren mee bezig. Dan heeft ze 13 euro per nacht verdiend, maar het is nog steeds de moeite waard om het te doen. Want twee weken keer 13 euro per nacht, ja is toch veel geld. Die man is iets van, hoe betaal ik dat gewoon? Dus daar zit verschil in.

Ja, dus jij ziet eigenlijk voor in deze toekomstige ontwikkelingen die we door gaan maken, zie je een hele grote rol weggelegd voor vrouwen.

Die vrouwen hebben die rol al, die zijn al bezig om... Kijk, de vrouwen kunnen niet handhaven. Vrouwen zijn fysiek niet sterk genoeg om dat te doen. Dus wat wordt ingezet? Mannenlegers. Dus ook als een vrouw in de top staat, dan zal ze niet een leger sturen van 300.000 vrouwen, maar dan stuurt ze een leger van 300.000 mannen om het op te lossen. Dus je ziet dat dat verschil tussen mannen en vrouwen in die maatschappij is nog steeds heel erg groot. Dus wat er gebeurt, vrouwen zijn de aanstichter om aan te geven van het klopt niet. Kijk hier eens naar met gedetailleerde informatie. Die man kan niet meer nee zeggen, want die heeft zoiets door van, ja ik dacht dat ze niet helemaal Kiribit was geloof ik, maar ja ik zie nu wel dat het waar is. Die komen dus veel later in de strijd. Als ik kijk naar mijn klanten potentieel, 75-80% zijn vrouwen. En dan die 20% die binnenkomt als mannen, die worden dan door hun vrouw gestuurd om een breinkennis op te bouwen, weet je wel. Dus het is een beetje hetzelfde principe. Vrouwen zijn gedetailleerder dan mannen. En die mannen die zijn wel de handhavers. Als ze er eenmaal achterkomen dat ze belazerd zijn, dan verzamelen ze zich in groepen en dan gaan ze het oplossen. Dus dat zie je al heel lang ontstaan in de maatschappij. Dat komt weer terug.

All right. En als ik jou dus geloof, dan zeg je dat brijnkennis daar ook een hele grote onderdeel van is.

Ja, het begint bij gebrek aan brijnkennis. Dat is de eerste stap. Je moet eerst gaan ontdekken dat je een heel groot gebrek hebt aan brijnkennis. Want je weet niet wat je niet weet.

En dat je in leugen leeft.

Dat je in verschillende leugens leeft, die je bent gaan geloven als waarheden. dat je je aan het verdedigen bent zonder de juiste bronnen te kennen. Nou, als je dat helemaal door hebt, dan begin je enigszins op losstand te begeven. Dat is altijd even een dalletje voor die mensen. En dan ga ik ze aangeven hoe ze dat op de betere manier kunnen doen, omdat hun gevoelssysteem al jarenlang aangeeft dat ze ongelukkig zijn in hun interne systeem. Wat doen ze dan gemakzalig? Dan geven ze de externe factoren, maatschappij, structuur, ouders, weet ik veel, relatie.

Jouw fout.

Allemaal, geven ze allemaal de schuld daarvan.

Ligt niet aan mij.

Nee. Je moet het zoeken bij jezelf. Het is jouw gevoel wat je voelt. Ja, en dan ga je dat leren en dan gaan ze daar veel beter mee om, dan krijgen ze oefeningen mee en testen en dan komt er uiteindelijk iets heel moois uit. Ik kreeg laatst nog een appje van iemand, dat was best wel een van mijn moeilijke klanten, een moeilijke man, heel intelligent, hij vond zichzelf altijd dom, altijd dom gehouden door zijn familie, maar hij onthield alles ongeveer wat ik hem vertelde. En nu zijn we 2,5 jaar verder en stuurde hij mij een appje en zegt hij, Eddie, ik dank je zo ontzettend voor hetgeen wat je me hebt aangeleerd. Ik was hier alleen nooit uitgekomen. Dat is niet de taal die een man normaal bezig, dat zijn vrouwen die dat zeggen. Maar mannen hebben dat niet vanuit testosterone. Dus dat is voor een man een hele grote stap om dat te zeggen. Hij zegt, je bent een soort vaderfiguur. Ik was helemaal tien of twaalf jaar, denk ik. Vijftien jaar. Hij zei, je bent een soort vaderfiguur voor mij geworden, die mij de stukken heeft laten zien die ik zelf nooit kon ontdekken, maar die ik wel voelde al die leeftijd. En hij is 52 ofzo iets in die horen. Hij zegt, ik ben er nu helemaal uit. Hij zegt, ik heb mijn huis verkocht, ik heb mijn nieuwe bedrijf opgezet, alles loopt zoals het moet, mijn familie gaat goed, mijn kinderen gaan fantastisch, ik ben van mijn ex af. Dus van alles gebeurt in zijn leven, maar allemaal in die periode. En al die periodes daarvoor leefde hij in een heel ongelukkig systeem. Twee zelfmoordpogingen gedaan. Weet je, het gaat heel ver. Echt, toch?

Ja. Maar wel mooi.

Prachtig om te zien dat je mensen kan helpen.

Ja, dat je bijdraagt aan zo'n grote transformatie. Dat is echt heel...

Het gaat veel verder door nog, hè. Onze kinderen gaan nu goed. Z'n ex heeft een andere relatie. Weet je, het heeft wel effect er al over.

Ja, prachtig. Eddie, ik vraag nog altijd... We zitten zo tegen het einde aan. De laatste woorden.

De laatste woorden?

Ja.

Anything.

You wanna share. Dat mag over het onderwerp zijn, dat mag... Anything.

Nou, ik denk één, complimenten voor wie jij bent als mens, wie je aan het worden bent als mens. Ik heb nu twee, drie gesprekken met je gevoerd. Ik denk dat je op een heel mooi pad zit, dat je met het werk wat je doet, dat je heel veel mensen kunt helpen om wat objectiever naar informatie te kijken. Want je durft onderwerpen aan te snijden die niet iedereen aansnijdt, maar dat is juist leuk. Ik denk dat... Dat mensen zoals jij en ik de taak hebben, althans die taak heb ik mezelf althans gegeven, om ervoor te zorgen dat we mensen op informatiestromingen brengen waar ze niet aan hebben gedacht. Dus ik veroordeel mensen ook niet als ze het niet weten, want ik ga er gewoon vanuit dat je, je kan het niet allemaal weten en dus als je het nooit hebt aangeleerd, weet je niet eens waar je naar moet zoeken. Dus mijn laatste woorden zouden zijn van het verschil is de overeenkomst en daarmee bedoel ik, Dat in de verschillen die we creëren in ons leven, man en vrouw bijvoorbeeld is een mooi voorbeeld. Jij voelt, denkt en handelt micro. Ik voel en denk en handel macro als man. Dat is een verschil. Dat is automatisch de overeenkomst. Want dan zijn we samen veel sterker dan je individueel eigenlijk kan worden. Omdat je elkaar ontzettend aanvult. Dus het geheel wordt groter. En als we dat principe steeds meer zouden hanteren tussen cultuur, religies, mannen en vrouwen, kinderen en ouders, dan krijg je een veel mooiere maatschappij die veel meer gericht is op de basisstructuur van je werkelijke biologische status. En dat is wie je bent als mens.

Mooi. Heb je toch antwoord gegeven zo tegen het einde?

Nee, nog niet.

De basis van wie je bent.

Ja, de basis van wie je bent als mens. Maar ik heb hem niet gezegd wat de antwoord is.

Hij heeft niet gezegd wie je bent. Nee. Dat laten we gewoon lekker voor de comments.

Ja, dat laten we voor de comments.

Dan kunnen mensen lekker helemaal los gaan.

Ja, kunnen ze lekker met elkaar gestreden houden. Want ik geef nergens antwoord op, dus dat maakt het heel makkelijk.

Nee, super. Dankjewel ook voor deze mooie laatste woorden. En je compliment.

Graag gedaan.

Na alles wat je met ons hebt gedeeld vandaag.

Ja, heel graag gedaan.

En jij natuurlijk, heel erg bedankt voor het kijken naar deze podcast. Ik hoop dat je het waardevol vindt. Stuur hem door naar mensen waarvan je vindt dat die het ook moeten horen. Laat een reactie achter. Antwoord op de vraag wie ben ik in de comments. En overwego kom een donatie te doen op mijn website sennawardship.com slash doneren. Helpen kan natuurlijk op heel veel verschillende manieren. Dus je kan me ook tips sturen voor onderwerpen of voor gasten. Kijk dan even op mijn contactpagina op sennawardship.com. En graag tot de volgende keer.