SparkWise, #Hersenwetten, 21 feb Wouter van den Berg Braincompass

Dit is New Business Radio. Het radiostation dat verslag doet van bijzonder ondernemerschap. Ondernemende mensen, inspirerende gesprekken, innovaties en duurzaamheid. New Business Radio. Let's talk business.

Goedemiddag SparkWise, we zijn er weer. Marcel Bos, mijn zakenpartner en ikzelf hebben vandaag een hele leuke gast. Een van de mensen waar we ook wat nauwer mee samenwerken, neurowetenschapper Wouter van den Berg. Hij is de oprichter van BrainCompass uit het mooie Rotterdamse. We gaan praten over de relatie tussen DNA, neurowetenschap en succes en passie. En we leggen uit wat DNA ons kan vertellen over wie we zijn. We stellen Wouter diverse vragen. We kijken onder andere bijvoorbeeld naar de onbewuste frustratie, hoe die leidt tot sabotage en hoe je vanuit DNA kunt zien wat voor soort persoon je bent. Wouter, welkom.

Dankjewel, leuk om hier te zijn.

Wouter, superleuk dat je er bent. Ik ga even mijn tijdcode starten, die loopt dan mee. Dan kan ik een beetje zien hoe lang het ongeveer duurt, ons gesprek. Wat is de relatie volgens jou tussen DNA, passie en succes?

Ik denk een hele goede vraag waar veel mensen denk ik zich vanaf het begin tot het einde van het leven zo mooi bezighouden. Ik denk dat ik met name denk dat het vooral belangrijk is om iets te doen is dat je alleen maar duurzaam succesvol kunt zijn als je iets doet wat van nature bij je past en dat je daar ook je ontwikkeling in zoekt.

Dus dat je het gevoel hebt dat je er gelukkig van wordt, is dat eigenlijk wat je zegt in de basis?

Ja, dat je dat geluk koppelt aan een stukje veranderingspassie, doelstellingen. Dat komt natuurlijk uit Rotterdam, dus het moet uiteindelijk wel ergens toe leiden. Leiden uit Rotterdam? Als morgen de wekker gaat, dan moet je er ook wel iets mee kunnen, denk ik. Met passie en met de energie die je opwekt. Dus ik denk dat daarin het begin van de ontwikkeling naar geluk eigenlijk zit.

Jij bent de oprichter van BrainCompass, een hele mooie neurowetenschappelijke achtergrond, terwijl je daar uiteindelijk niet begonnen bent, wat je ons vertelde in eerder stadium.

Nee, ik ben eigenlijk vanaf een jaar of vijf bezig geweest om profvoetballer te worden. Tot mijn 21ste de hele proflijn doorlopen bij Excelsior, de vertegenwoordigende jeugdelftallen voorgespeeld. En hopende daar die laatste stap te kunnen zetten van dat ik nu niet hier aan deze microfoon sta, maar dat ik een keer op zondagavond mag uitleggen waarom ik het winnende doelpunt gescoord heb. Dat is helaas niet gelukt. Ik denk dat daar voor mij in ieder geval wel een groot deel van mijn innerlijke drijf vandaan komt om te begrijpen waar dat succes en falen nou vandaan komt.

En dat gevoel van in zo'n team spelen, zo'n voetbalteam spelen, had dat, versterkte dat jouw gevoel omdat je samen werkte of ben je meer een individualist als je nu kijkt naar wat je doet? Want ik kan me herinneren dat je ons vertelde dat je zomaar, wat was het, 30.000 uren besteed of zoiets in.

Die orde aan Ik heb de afgelopen acht jaar veel onderzoek gedaan op de universiteit, varieerend van muis tot mens. Dus letterlijk heel veel onderzoek gedaan naar de fundamentele biologie van het brein bij muizen. Daarna uiteindelijk mensen in de hersens keren gelegd om te begrijpen hoe dat verhaal zich van muizen ook vertaalt naar mensen. En daar heb ik inderdaad bijna vier jaar lang in een kabeltje van 3x3 gezeten in de schema om 30.000 keer een muis door een apparaatje te halen.

Onvoorstelbaar.

En dat was heel eenzaam en een hele erge gefocust waar juist met voetbal was natuurlijk het team. Ik was altijd aanvoerder, heel erg bezig met hoe kan je verschillende mensen aan elkaar koppelen, elkaar ondersteunen. En dan was ik meer een dienende speler, denk ik eigenlijk. Dus de gele kaart pakken voor het team, dat was mij niet onbekend.

Ja, af en toe ging je er hard in, zeg maar.

Nou ja, precies. En als dat ten koste van mezelf ging voor het teambelang, dan kon ik dat eigenlijk vrij makkelijk.

Dat kon je redelijk goed plaatsen. Even kijken, wij zijn bij jullie geweest in Rotterdam. Heel interessant wat je doet. Je doet een toch wel baanbrekend werk denk ik als we kijken naar dat DNA onderzoek. Het DNA had altijd een beetje een aura van criminele sector, forensische instituut en dan kijken wat er precies uit het DNA komt of medisch technisch. En waar we nu veel meer naar kijken is dat het DNA-onderzoek wat je doet, dat is heel specifiek maar op vijf verschillende elementen, om te zien wat ons gelukkig maakt en waar we bijvoorbeeld niet zo heel erg goed in zijn vanuit de natuur, om het zomaar te noemen. Nature of nurture noemen jullie dat. Wat is je missie precies met dit fenomeen? Wat wil je ermee doen? Wat wil je ermee bereiken?

Het is inderdaad goed dat je zegt, wij richten ons met name voor mensen in een professionele setting. Dus DNA, de biologie, de werking van het brein en wat jullie ook weten, het monopolie van al die inzicht en kennis heeft heel lang binnen de medische wetenschappen gelegen. Ik denk dat sinds een jaar of vier of vijf de meer sociale kant van het brein, de meer vakinhoudelijke kant van het brein en daarmee eigenlijk de vertaalslag van wat het brein doet naar wie we zijn in een professionele context eigenlijk flink gegroeid is. En daar richten wij ons met name op. En zo proberen we eigenlijk dat stukje inzicht te gebruiken voor voor dat professionele ontwikkelstuk en daar komt ook onze missie eigenlijk vandaan. Wij vinden dat iedereen het recht en de plicht heeft aan zichzelf vooral om het maximale uit je eigen talenten te halen.

Ja, want je zegt dat professionele stukken, wat we merken is dat diverse mensen op leidinggevende posities zijn daar vaak ingerold. We kennen allemaal het fenomeen van het kopieergedrag. De dokter, zijn zoon of dochter moest ook dokter worden en dat was met de notaris natuurlijk ook zo. Zo kunnen we nog wel het voorbeeld noemen van de chirurgenfamilies en noem ze allemaal maar op. Maar jij zegt eigenlijk dat vanuit de DNA zit er dus een soort van basisprincipe in onze celstructuur en in het gedrag van die cellen en de wens en het gevoel en ook waar je echt gelukkig van wordt en niet gelukkig van wordt. En dat is eigenlijk in de basis al terug te vinden in het DNA. Dus het kan zomaar zijn dat je balletdanser wil worden terwijl je vader chirurg is.

Ja, nou het is een vrij praktisch voorbeeld van een wat meer abstracter geheel natuurlijk van hoe het brein functioneert. Er is natuurlijk niet iets van een stukje DNA voor een balletdanser of voor een chirurg of voor een notaris, maar het is wel dat je, en daar hou je heel mooi dat spanningsveld tussen nature en nurture eigenlijk op, is dat wij in de huidige maatschappij vaak gewend zijn om vanuit het kopieergedrag op een bepaalde trein te stappen en er vervolgens nooit meer over na te denken of die trein wel de juiste is. En ook niet te realiseren dat je controle kan nemen over die trein en een andere wagon zou kunnen kiezen. En waar we achter beginnen te komen is dat die automatische gedragingen, dat die een fundament hebben in wat we van onze ouders hebben meegekregen. En dat is gewoon puur ons DNA. Dus dat is het biologische DNA wat je in speeksel kan meten. En dat brengt eigenlijk een stukje van de puzzel aan tafel over, nou wie ben ik nou? De optelsom van wat ik van natuur heb meegekregen in mijn DNA en de latere levenservaringen die ik heb opgeslagen in mijn brein.

Dus wat je zegt eigenlijk, we hebben een stukje DNA, dat is een soort van basisprincipe van waaruit wij denken, voelen, handelen en ervaren. En dan in de rest van leven ga je allerlei zaken bijleren. Daar hebben jullie een soort van assessment structuur ook voor ontwikkeld. En die combinatie zorgt ervoor dat je zelf veel beter beeld krijgt bij wie je bent, waarom je doet zoals je doet en waarom je voelt zoals je voelt, zodat je andere keuzes kunt maken.

Ja, zeker weten. Het heeft dus ook geen zin om het een van het ander te scheiden. Dus om alleen met DNA of alleen met je levenservaring aan de slag te gaan, is het echt de balans tussen die twee en de manier waarop die met elkaar interacteren en mekaar ook gevormd hebben. Want ja, ze beïnvloeden ook mekaar. Als je vanuit een bepaald standpunt bent geboren, ja, dan heb je een bepaald ontwikkeltraject wat weer voor je ligt en hele bepalende Ervaringen later in je leven. Denk aan bijvoorbeeld op vroege leeftijd scheiden van ouders. Of een coach of een mentor in je eerste baan die heel erg geholpen heeft. Of een ervaring in het buitenland. Want je bent een jaar gaan reizen. Dat soort zaken. Dat zijn allemaal dingen die impact kunnen hebben op de manier waarop je naar de wereld kijkt.

Waarop je wereldbeeld bijvoorbeeld verandert.

Waarop je wereldbeeld wordt veranderd. En waarbij je dus ook je eigen keuzes op kunt aanpassen. Want dat automatische gedrag is denk ik toch wel de valkuil waar we vaak in stappen. Dat we geen controle nemen over ons eigen leven. En daarmee ook niet over onze eigen professionele ontwikkeling.

Zie je een verschil tussen automatisch gedrag en autonoom gedrag?

Ja, je zou kunnen zeggen dat autonoom gedrag eigenlijk iets is waarvan we zeggen van nou dat is hetgeen wat je zou willen stimuleren en je kan best autonoom automatisch gedrag vertonen. Dus je kan ervoor kiezen om je automatische gedrag te laten tonen. Maar dan moet dat wel een bewuste keuze zijn. Je moet niet automatisch in die valkuilen die wij allemaal bij ons hebben of in die passies die we ook allemaal bij ons hebben daar jezelf in verliezen. om te voorkomen dat je je eigen doelstemming eigenlijk niet bereikt.

Wij zeggen vanuit die neurowetenschappelijke kant dat we het brein helpen om zelf te begrijpen hoe het brein functioneert, waardoor het veel gemakkelijker tot de werkelijke keuzes kan komen. Want wat we zien is vaak toch wel een soort van discrepantie tussen het onbewuste deel van het brein en het bewuste deel van het brein. Dat conflict zorgt er nog wel eens voor dat we niet helemaal toegeven aan wie we werkelijk zijn en wat we voelen, wat we sociaal wetenschap of sociaal maatschappelijk laten bepalen. En daar praten we zo even over verder. We gaan nu eerst even naar een plaatje. Hersenwetten, Sparkwise. Samen met Marcel Bos hebben we onze gast Wouter van den Berg aan boord om iets te vertellen over DNA. Daar is zijn bedrijf in opgestart. Marcel.

Ja Wouter, waar ik enorm nieuwsgierig naar ben, je hoort een aantal mensen zeggen van ik lijk heel veel op mijn vader of anderen zeggen weer ik lijk heel veel op mijn moeder. Maar hoe zit het nou eigenlijk met ons DNA? Klopt die stelling eigenlijk wel?

Ja, technisch gezien klopt dat gelukkig voor een heel groot deel. Je bent, wat betreft met je DNA, de helft komt van je vader en de helft komt van je moeder. En vervolgens gaat dat de basis vormen van ja, als die ei- en die spermacel bij elkaar komen negen maanden voordat jij geboren wordt. Dan is dat eigenlijk het begin van, in jouw geval, Marcel.

Ja, dat is mooi. Nou, ik las vorige week een artikel, die was verschenen over een onderzoek dat gedaan was, dat intelligentie voornamelijk vanaf de moeder komt.

Oké, ja.

Als mijn moeder luistert, dat klopt.

Ik ken dat onderzoek niet. Ik weet wel dat intelligentie een breed onderzocht fenomeen is, waar ook de meningen nog wel wat over uiteenlopen. Wat we wel beginnen te zien, en dat noemen we epigenetica, is dat bepaalde karaktertrekken of bepaalde eigenschappen van je DNA, met name vanuit de moeder of vanuit de vaders, kan dominant beginnen te worden. Dat onderzoek loopt nog, voornamelijk in muizen doen ze dat veel, om te kijken van ja, zijn nou bepaalde eigenschappen dominant van de vader of van de moeder lijden. Dus het zou kunnen dat dat uiteindelijk gaat leiden ook naar intelligentie.

Oké, interessant. Wat dat betreft vraag ik me af, Wouter, en misschien kun je ons dat uitleggen, qua DNA. Hoe kan ons DNA nou bepalen van wie we zijn als persoon?

Even een stukje achtergrond. Ik ben zelf econoom. Na mijn voetbalcarrière ben ik economie gaan studeren. Wat proberen we als economen natuurlijk te doen? We proberen mensen uit te rekenen om ze te begrijpen. Tot de jaren zestig, zeventig was dat met name een grote nutsfunctie. Mensen waren vooral heel rationeel, logisch handelend en prima uit te rekenen qua het voorspellen van keuzes. In de jaren 80-90 begonnen we eigenlijk ook al goed te zien dat daar eigenlijk niks van klopt. En in je onderbuik voel je dat ook. Dus we maken heel veel keuzes onbewust, intuïtief, op basis van emoties. En toen is eigenlijk de economie snel gaan leren van de psychologie, om te kijken van, kunnen we nou niet die non-rationele argumenten meenemen? En sinds 2000 beginnen we eigenlijk te begrijpen dat zelfs een stap naar psychologie niet genoeg is en dat we de stap moeten maken naar biologie. En dat wie we zijn het gevolg is van elektrische en chemische signalen in het brein. Het brein, zoals jullie ook weten, speelt daar dus een centrale rol in het sturen van ons gedrag. En het brein is eigenlijk opgemaakt uit zo'n 100 miljard hersencellen. Elke hersencel heeft weer een verbinding met 10.000 andere hersencellen, dus het is een vrij complex geheel, waarin die hersencellen met elkaar communiceren door middel van stofjes en elektrische signalen. En die elektrische signalen en stofjes die fungeren eigenlijk door een snelweg systeem, waarin eigenlijk allemaal luisterende onderdeeltjes en bewegende onderdeeltjes zitten. En die luisterende en bewegende onderdeeltjes, dat noemen we eiwitten. En die eiwitten die helpen dus om signalen te versturen. Nou, aan de basis van die eiwitten, en dat was eigenlijk een lange introductie, daar ligt ons DNA. Dus DNA is de blauwdruk voor alle eiwitten in ons lichaam. En die dragen daarmee van de grond af, zeg maar, het functioneren van die signalen in het brein. En die signalen in het brein leiden dan weer tot keuzes, gedrag en andere vormen van uitingen van ons lichaam, variërend van automatisch gedrag op het niveau van je hartslag, tot en met bewust of onbewust boos worden omdat, noem het maar op, je vrouw of je vriendin het lampje niet vervangen heeft, je zakenpartners afspraken niet nakomt.

Ja, die ken ik.

Of dat je zelf een keer teleurgesteld bent in jezelf, bij wijze van spreken. Dus het gaat echt niet alleen maar over het hele basale stukje van de biologie, maar echt ook over de holistische benadering van ons gedrag op de werkploer.

Zijn er nu ook specifieke stofjes, die je zou kunnen benoemen in eenvoudige bewoordingen, die een grote invloed hebben over hoe wij denken, hoe we ons voelen en dus dan ook hoe wij handelen en beslissingen nemen?

Ja, ik denk dat met name in het kader van het thema van vandaag, passie, is denk ik dopamine een stofje wat wel zeker aandacht verdient. Dopamine is een stofje wat oorspronkelijk bekend werd in de neuromarketingwereld. Neuromarketing houdt zich bezig met, kunnen we de hersenen gebruiken om andere mensen te beïnvloeden?

De koopknop, zeg maar.

De koopknop, precies. Nou, de koopknop wordt gedreven door dopaminesignalen en dopamine heeft dus eigenlijk te maken met motivatie. Met wat vind ik belangrijk, wat vind ik prettig, waar geniet ik van? En het leuke natuurlijk van gedrag dat dat dan constant een afweging is tussen enerzijds wat levert het me op, een dopamine signaal, en aan de andere kant wat kost het. Pijn, angst, spanning, onzekerheid. En daarmee is het sturen van die balans, je kan bijvoorbeeld werken aan heel erg die pijn en die angst verlagen, maar je zou ook kunnen werken aan het verhogen van die gevoeligheid voor dopamine. Dus ik denk dat dopamine en heel mooie stofjes en daarnaast oxytocine, Oxtracin is een stofje wat we bekennen als het knuffelhormoon in mensen. Vrouwen maken dat aan op het moment dat ze bevallen van de baby. Dat zorgt voor lichamelijke reactie, denk aan het verbreden van de bekken en het zorgen dat de baarmoeder op een juiste manier samentrekt.

Maar daarom komt het ook dat de meeste moeders hun kinderen de eerste drie dagen zo vreselijk mooi vinden.

Ja, echt die roze wolk waar we op zitten, of met name de vrouwen dan op zitten, dat wordt gedragen ook weer door zo'n stofje oxytocine. Maar we moeten niet vergeten dat dat stofje ook gewoon actief is bij mannen. En ook als er geen bevalling in het spel is, maar gewoon als we met elkaar praten, als we contact hebben, als we anderen knuffelen, liefde bedrijven, noem het maar op. Nou ja, zo zou je erover na kunnen denken. Handen geven aan elkaar is dat dan een strategisch of daarmee een sociaal stukje van je bedrijfsvoering. Dat zijn de thema's waar wij dagelijks over nadenken.

Om mensen een beloning in het vooruitzicht te stellen op korte termijn. Is die beloning in het vooruitzicht stellen, wekt dat dopaminesuil op bijvoorbeeld?

Ja, dus dopamine is een stof die daar eigenlijk mee te maken heeft dat je ervoor zorgt dat de focus op die toekomstige beloning relevant wordt voor je brein. En daar zit misschien ook wel het thema als je het hebt over beloningsstructuur in organisaties of de manier waarop je met elkaar voor een groter doel gaat, is continu die afweging tussen korte termijn genot en lange termijn bevrediging. En ons dopaminesysteem is in de meeste gevallen eigenlijk heel erg gevoelig voor dat korte termijn genot. Dat is misschien ook wel wat onderlicht aan het snelle denken, het snelle schakelen wat we de laatste tijd zien. Volgens mij hoorde ik laatst nog een interview ergens over een onderzoek dat gepubliceerd was dat gaat over familiebedrijven. En dat juist binnen die familiebedrijven, die lange termijn visie, dat dat een goede reden is voor het duurzame succes van dat soort organisaties.

Er zijn best wel een aantal beroepen te bedenken, onder andere bankiers bijvoorbeeld die in Engeland op de beurs handelen. die vaak korte termijn hoge beloning in het vooruitzicht gesteld worden. Is hun handelen dan een soort van verslaving van het geld wat ze verdienen of is het een verslaving die door de dopamines wordt veroorzaakt?

Ja, en in mijn leefwereld zou dat dus hetzelfde zijn. Dus we moeten echt een holistische benadering nemen als het gaat over het begrijpen van gedrag. En die holistische benadering betekent dus dat er geen onderscheid is tussen de beschrijving van gedrag, tussen de gevoelens van gedrag of de activiteit van stofjes van gedrag. Het is gewoon één en hetzelfde, alleen ik zie het als een diamant met meerdere facetten waar je vanuit verschillende hoeken naar kan kijken. Maar de kern is gewoon dat die stofjes sturen hoe dat gedrag tot uiting komt. En ik weet in het geval van de bankiers dat er wetenschappelijke studies zijn die ook laten zien dat met bepaalde niveaus van bepaalde stofjes in het brein ze meer of minder succesvol investeren bijvoorbeeld in een markt die up gaat of een markt die down gaat, waar je meer of minder risico moet nemen.

Oké, dus de mate waarin jouw brein de dopamines aanmaakt en de mate waarin jouw brein gevoelig is voor het ontvangen van die dopamines, bepaalt dus je gedrag.

Als je er verder niet over nadenkt zou dat in ieder geval je automatische gedrag bepalen.

En de mate waarin iemand dus gevoelig is voor bijvoorbeeld die dopamines, dat kun je deze vanuit de DNA testen?

Ja, dus een stukje vatbaarheid voor die gevoeligheid ligt in je DNA. Terwijl de rest van je levenservaring natuurlijk de fine tuning dan vervolgens doet.

Kun je eigenlijk je DNA ook aanpassen?

Technisch gezien zijn ze nu bezig om dat natuurlijk te doen. Zelf is dat nogal lastig. Je kan wel invloed uitoefenen op de activiteit van je DNA. Dus de manier waarop je DNA uiteindelijk tot uiting komt. Maar de technische genetische volgorde code, zoals we die allemaal bij ons dragen, die kan je in ieder geval zelf niet eenvoudig veranderen.

Oké, dankjewel. Dan gaan we nu even over naar muziek.

Let's Talk Business opnieuw Business Radio.

SparkWise, we praten over hersenwetten, we praten over DNA. We zijn met Marcel, mijn zakenpartner hier, en Wouter van den Berg, onze gast. Wouter, voor 25 jaar geleden wisten we eigenlijk nog niet zo heel veel van DNA als het gaat op het gebied waar jij je op dit moment op begeeft. Hoe is dat veranderd in die korte tijd?

Op een gegeven moment is er een hele versnelling gegaan, dat heeft allemaal met technologische innovatie te maken, waarin we in staat zijn geweest om het volledige genoom, oftewel alle informatie die wij als mensen bezitten, om die in kaart te brengen. En daaruit zijn ze eigenlijk heel erg onderzoek gaan doen naar het volledige orkest wat ons DNA eigenlijk speelt. Dus we konden daarvoor wel individuele stukjes DNA al bekijken, maar pas toen we het hele plaatje bij elkaar kregen, konden we de grotere en wat beter gefundeerde onderzoeken gaan doen.

Hoe groot is het hele orkest ongeveer?

Zo'n 20-25 duizend genen, een beetje afhankelijk van hoe je telt, maar elk gen bestaat weer uit domino steentjes en dat zijn er zo'n 3,5 miljard.

Althans in combinatie mogelijkheden.

Die dan vervolgens weer in combinatie mogelijkheden optreden.

Interessant. Kijk, je zit in een deelgebied, want DNA afgeven heeft nog wel een wat persoonlijke titel, merken we her en der bij sommige mensen die er vragen over stellen. Merk je ook wel eens dat er partijen zijn die zeggen, nou, ik vind het zo persoonlijk, ik durf dat niet. Terwijl ze bijvoorbeeld net zo gemakkelijk hun bloed afgeven, waar we ook DNA in kunnen testen, zonder dat ze daar bij stilstaan.

Sterker nog het glas natuurlijk wat jij nu voor je hebt en het speeksel wat daar aan zit, daar kan je ook al een hoop mee doen. Ja, misschien goed om even te begrijpen wat we dus doen is we beginnen inderdaad om te kijken van wie ben ik nou en waar komt mijn talent vandaan? Spugen mensen letterlijk in een bakje. Dat speeksel analyseren we voor het DNA, dat noemen we je biologisch startpunt. Vervolgens krijg je inmiddels van een online assessment een vragenlijst, tool, inzicht in de ontwikkeling die jij hebt doorgemaakt. De vragenlijst in Nederland heeft in de zakelijke markt zijn intrede gedaan volgens mij rond 1980 toen we daarmee begonnen. Riep iedereen ook moord en brand. Daar wil ik niet aan meedoen. Waarom zou ik dat doen? Inmiddels is dat gemeengoed geworden. Wij zijn zo'n 4,5 jaar geleden begonnen om vanuit dit label de DNA test te doen. Het is vooral goed om duidelijk uit te leggen wat we doen, waarom we dat doen, wat je wel en vooral ook niet kunt doen. Dat is natuurlijk zeer strenge privacy-wetgeving. In 2016 nog eens een keer aangeschreven. In 2018 gaat er nog een laag overheen. Daar zorgen we dat we netjes aan voldoen. Ik denk dat de belangrijkste drie pijlers van het privacybeleid daarom ook zijn. Het is vooral voor het individu zelf, dus iedereen die zijn DNA afstaat, die krijgt uitslag, maar dat wordt niet gedeeld met anderen. Iemand is natuurlijk wel zelf vrij om dat te delen. Het tweede is, het is volledig vrijwillig, dus je mag zelf kiezen of je het wel of niet doet. Dus het wordt weliswaar aangeboden, in sommige gevallen door een werkgever en betaald, maar dat is altijd in een vrije setting. En als laatste, het gaat puur over je professionele ik. Wij mogen en kunnen technisch ook geen antwoord geven op vragen over ziekte, erfelijkheid, wie is je broer, wie is je zus.

Sterker nog, jullie onderzoeken dat niet eens.

Nee, dat onderzoeken we niet. De traditionele manier is dan dat je een grote analyse draait en softwarematig alles weggooit wat je niet wil zien. Wij hebben er zelfs voor gekozen om een stap eerder te zijn en hardwarematig al niet eens te kijken. Dat helpt enorm, want zelfs de laborant en de machine die daarmee aan de slag gaat, die weet het niet.

Nee, maar daarmee is die privacy natuurlijk wel volledig gewaarborgd.

Ja, we zijn er wat dat dan gaat echt voor het individu. Dus een stukje personal en professional empowerment.

Ja, erg leuk. Marcel en ik hebben dat ook zelf gedaan. Jij hebt ons dan de uitslag gegeven van ons DNA-onderzoek. En daarin ontdekten wij bijvoorbeeld zelf dat we dingen die we al lang voelden en wisten, maar die je ergens een soort van rationeel wegrationaliseert, om het zo maar te noemen, dat die opeens weer heel erg inzichtelijk worden gemaakt. En dat je dus toch wel even met je neus op de feiten wordt gedrukt. Dat je eigenlijk moet luisteren naar je onderbewust zijn, dat ook wel in het algemene begrip onderbuikengevoel genoemd. Maar als je helemaal luistert naar dat onderbewuste, dat dat conflict tussen dat onderbewuste en dat bewuste, dus dat sociaal willen voldoen aan de maatschappij, dat dat conflict intern in je hoofd weggaat, dat je veel dichter bij je werkelijke persoonlijkheid komt en daardoor alleen al veel gelukkiger bent.

Ja, dat is in ieder geval hartstikke leuk om dat terug te horen. Ik denk wel dat jullie verder zijn dan de meeste mensen die met dit soort gedachten goed aan de slag gaan. Want jullie zijn daarin al vrij veel in sync. Dus je hebt al veel onderzoek gedaan, veel zelfreflectie, ook met elkaar over gespart. Wat wij in de praktijk wel vaak zien is dat mensen ook een deel van die onderbuikgevoelens, want angst is bijvoorbeeld ook vaak een onderbuikgevoelens. ontbuikgevoel en dat betekent dat angst heel beperkend kan werken en zo moeten we eigenlijk proberen te kijken van kan je nou al die onderbuikgevoelens clusteren en zeggen van nou welke helpen we nou wel om een doel te bereiken, die gaan we omarmen en versterken. En welke zijn eigenlijk een valse onderbuikgevoelens, of een blokkerende, of een alibi, of noem het een... Elke terminologie die er is. Ja, dus de onbewuste frustratie, eigenlijk zoals jullie dat ook noemen. Dus de manier waarop je jezelf frustreert, terwijl je denkt dat je heel zinnig bezig bent. Dat is praktisch voorbeeld een leider die heel goed in het verbinden is van zijn teamleden. Maar vervolgens als iemand vier, vijf keer te laat zijn werk inlevert, het ook moeilijk vindt om tegelijkertijd die persoon aan te spreken op zijn gedrag. En dat is eigenlijk dezelfde talent, maar dat wordt in dat geval een valkuil, namelijk de zoektocht naar verbinding staat in de weg. Dat hij ook een keer hard, duidelijk en autonom vertelt van ja, maar ik ben de baas en we hebben wel een paar afspraken hier na te leven. En die frustratie, die onderlinge trekkracht, ik denk dat dat de kern is van de ontwikkeling die de mensen doormaken.

Ja, wat wij ervaren is dat passie, laat ik het anders zeggen, mensen die in passie staan zijn over het algemeen minder gefrustreerd. Dus wat we tegenkomen, de kunstschilder die hoef je niet te vertellen dat die moet gaan schilderen en de gitarist hoef je niet te vertellen dat die een liedje moet gaan maken, want ze worden wakker en ze kunnen eigenlijk in de basis niet anders, want het wordt vanuit hun gevoel heel sterk ingegeven. Dus zij luisteren heel sterk naar dat onbewuste, maar Als je allerlei verplichtingen hebt, sociaal-maatschappelijke verplichtingen, de huishuur of de hypotheek en de lease auto en de vrouw moet de creditcard hebben voor de kinderen of de man in dit geval als het gaat om een vrouw die de hoofdkostwinner is. En je praat over vier vakanties per jaar en noem het maar op. Er zijn allerlei verplichtingen die we tegenwoordig maatschappelijk hebben. En dat zit in ons rationele deel van het brein. Als dat rationele deel van het brein de dominante factor is op dat moment... ...en niet luistert naar het onbewuste deel van het brein waar het gevoel zit... ...dan zie je dat er allerlei conflict ontstaan. En wij zien dat zelfs helemaal doorlopen tot echte zware frustratiemodellen... ...over spanningheid en uiteindelijk burn-outs. En we hebben in die burn-out-sfeer ook allerlei trajecten meegedraaid... ...om te zorgen dat dat brein weer snapt hoe dat brein werkt... ...om zelf de ingrediënten aan te dragen om tot weer een oplossing te komen. Dat werkt heel anders dan vanuit het psychologiewerk onderaan. Even kijken, we hebben het net over passie gehad. Wat is volgens jou passie? Als je kijkt naar het wetenschappelijke element, hoe registreren we dat? Waarom zien we dat iemand blij is bijvoorbeeld?

De neurowetenschapper in mij begint dan natuurlijk meteen over het beloningssysteem. Dus de innerlijke stofjes. Je zou onder een hersenscan kunnen zien in hoeverre zijn die innerlijke netwerken dan geactiveerd. De persoon in mij, de mens, die zegt nou passie is iets. Wat eigenlijk te maken heeft met de manier waarop je ongeacht everything else door blijft gaan omdat er een bepaalde lange termijn energie beschikbaar komt. En ja, ik kan dat niet veel beter duiden dan, ja, het is bijna een rode wijn glas met een rode wijn discussie. Dus op welke manier ga je dat dan in woorden kaderen? En misschien is dat ook wel de kern. We kunnen het waarschijnlijk ook niet goed in woorden plaatsen. En dat is ook zo moeilijk om de handvat aan te geven in onze professionele ontwikkeling.

Ja, wat we wel zien, passie, wij kunnen mensen toch wel op het niveau brengen dat ze beter begrijpen waar hun passie vandaan komt. En wat wij merken is dat het euvel zit voornamelijk in het feit dat ze gewoon niet snappen hoe hun hersenen werken. En dan gewoon heel bewust niet willen luisteren naar het onbewuste deel van hun brein. Daar ontstaat dan het frustratiemodel en dan zie je dus heel vaak dat het volledig misloopt.

Nou in ieder geval daar kan ik misschien nog wel aan toevoegen dat iets waar wij wel stevig mee bezig zijn is dat aan die passie zit ook altijd een keerzijde.

Zeker.

Dus die schilder die goed kan schilderen zal ook met zijn galeriehouder moeten praten en die wil gewoon een afspraak maken om 9 uur s'ochtends.

Ja.

En daar zit een heel stukje zelfmanagement waar veel winst te behalen is.

Zeker.

Ja.

Ja, dankjewel.

Let's Talk Business op Nieuw Business Radio.

Welkom terug bij New Business Radio Sparkwise en onze gast Wouter van den Berg. Wouter, we zijn met jou aan het praten over het interessante speelveld tussen DNA en passie en succes. Ik kan mij voorstellen, want jullie hebben al behoorlijk wat testen uitgevoerd in Nederland, dat bij de terugkoppeling dat je vaak ziet of niet vaak ziet dat mensen eigenlijk niet datgene doen wat bij hun DNA past.

Ja, dus wat we natuurlijk in kaart brengen is die levenslijnen van geboorte tot aan waar je nu staat. En je ziet inderdaad dat mensen daar een beetje vanaf drijven. En in sommige gevallen is dat een bewuste keuze om allemaal te breken met patronen uit het verleden. En in sommige gevallen is dat, zoals we eigenlijk al vandaag al eerder besproken hebben, omdat het nou eenmaal zo moet, zo hoort, van me gevraagd wordt, mijn baas vond het nodig. En dat is waar de pijn en de knelling gaat ontstaan.

Is het dan ook voor de mensen een enorme opluchting eigenlijk als ze de uitslag krijgen van de test?

Het stukje herkenning is daarin wel een stuk handvat en je zou kunnen zeggen concretisering voor zover dat geldt voor je eigen passie, doelen en onderbuikgevoelens. Het is vaak een aha-erlevenis, een ontwikkelstuk waarvan je zegt van oh ja, nu snap ik waarom ik nou telkens die kant op beweeg of waarom ik nou daar de hele tijd mijn energie vandaan haal en ik kan het nu duiden. Dus ze kunnen eigenlijk als morgen de wekker gaat veel praktischer aan de slag met die Ja, die oerpassie die we eigenlijk allemaal bij ons dragen en weliswaar op een ander vlak. Maar gelukkig is dat ook zo, want dan kunnen we ook met elkaar wat moois maken.

Je hoort sommige mensen wel alleen zeggen van ik doe nu nog alleen maar leuke dingen. Is dat vanuit het brein gezien ook noodzakelijk dat je eigenlijk alleen maar leuke dingen doet? Of kan het brein er ook bijvoorbeeld best wel goed tegen om in bepaalde mate ook dingen te doen die het eigenlijk helemaal niet leuk vindt?

Nou ja, daar kan ik misschien wel twee leuke lijnen van onderzoek met jullie bespreken. Dus enerzijds is dat beloningssysteem, dat dopamine systeem waar we het eerder over gehad hebben, is een van de meest flexibele systemen in het brein. En dat betekent dat de huidige status wordt al heel snel vervangen door een nieuwe status op het moment dat we iets nieuws geleerd hebben. Dus als ik vandaag 1 euro ontvang en ik ga morgen weer op zoek naar die 1 euro, dan voelt die 1 euro eigenlijk helemaal niet zo lekker meer als vorige keer. Dan heb ik eigenlijk 1,20 euro nodig. En de dag erna heb ik eigenlijk 1,40 euro nodig. Dus ik kan me voorstellen dat als je strikt vanuit het brein geredeneerd zou kijken, dat alleen maar leuke dingen doen, dat dat op een gegeven moment de lat voor wat nou eigenlijk leuk is steeds hoger komt te liggen en misschien wel onhaalbaar begint te worden. Dat is de ene zijt. Andere kant is natuurlijk die andere kant van wat pijn doet of wat minder leuk is. En daar weten we ook dat een beetje stress, een beetje spanning, een beetje angst bijvoorbeeld ervoor zorgt dat we sneller leren, dat we sneller kunnen reageren, dat onze attentie en aandacht langer beschikbaar is. Dus het heeft ook wel zo dat ons brein een stukje van die fight-modus nodig heeft om tot grote prestaties te komen. Dus we hebben zelf recent nog een wetenschappelijk artikel gepubliceerd waarin we Sales Professionals een pitch hebben laten doen en hebben dus een cortisolwaarde, dus een stressniveau gemeten. En dan blijkt dat zo'n cortisolwaarde gewoon helpt in het voorbereiden van die mensen, in het geven van een goede pitch. Want de mensen die dus een volledig vlakke lijn hebben, die beginnen dus ook gewoon wat rustiger, wat saaier, wat minder bevlogen aan zo'n pitch. Dus ze hebben een soort van de noodzaak ontbreekt. Dus dat stukje van alleen maar doen wat je leuk vindt, Ik gun het iedereen. Ik hoop alleen dat je dat dan leuk blijft vinden. En B, dat je ook nog de motivatie houdt om nog een stukje wat uit jezelf te halen.

Ja, het is wel aardig wat jij zegt vanuit de neurowetenschap. Want wij komen dat eigenlijk in de praktijk tegen. Waar wij komen bij organisaties, kijken wij naar de mensen en de activiteiten die ze uitvoeren. En we laten hun die activiteiten dan categoriseren in drie items. Activiteiten die vind ik Hartstikke leuk om te doen, dat is eigenlijk waar je passie ligt. Activiteiten van, die vind ik helemaal niet leuk om te doen. En activiteiten van, daar staat mijn brein neutraal tegenover. Ik word er niet koud of warm van. En wat we meestal zien is dat de gemiddelde tijd dat men besteedt aan de neutrale blok van activiteiten is rond de 20-25 procent. En we merken dat het dus gaat over de tijd die je besteedt aan de leuke dingen of de tijd die je besteedt aan niet leuke dingen. Als mensen ongeveer 45-50% van de tijd besteden aan dingen die ze leuk vinden, dan merken we dat ze het gevoel hebben dat ze 70% van de tijd bezig zijn met leuke dingen. Want het onderbewustzijn, het gevoel zijde, telt eigenlijk de neutrale tijd en de leuke tijd bij elkaar op. En die mensen die zijn dan enorm gemotiveerd om hun werk goed te doen. Ze komen te vroeg, ze gaan te laat naar huis toe, ze willen het werk nog eventjes afmaken en ze maken ook echt veel minder fouten. Het tegenovergestelde komen ook dus heel vaak voor. Dat mensen die 40, 45, 50% van de tijd besteden aan dingen die ze niet leuk vinden. Daar telt dat onbewuste brein die 20% neutrale tijd ook weer bij op. Dan vinden ze dat ze 70% van de tijd besteden aan dingen die ze niet leuk vinden. En dan zien wij een soort van sabotage gedrag plaatsvinden op de vloer. En dat betekent dus dat mensen gewoon echt te laat komen, zich vaker verslapen. Als hun afspraken niet nakomen of half nakomen, de notude niet lezen voor een vergadering wat vroeger naar huis toe gaan en soms ook gewoon echt cruciale informatie te laat doorgeven aan een andere afdeling. Alsof het brein schreeuwt om hulp van ik doe iets wat niet leuk is. Maar aan de andere kant ben je natuurlijk ook wel gedwongen door de sociale verplichtingen die je hebt, de hypotheek die je moet betalen en de auto en de vakanties om dat toch vol te blijven houden. Het is onze ervaring dat dat voor het brein niet heel gezond is. Hoe kijk jij daar tegenaan?

Ja, nou ik kan me wel vinden in die... Wat je eigenlijk laat zien is misschien wel een vorm van een hersenwet of van een manier van clusteren van informatie. Want we hebben het vaak over dat automatische gedrag en dat automatische gedrag is eigenlijk een manier om de wereld beter te kunnen begrijpen. En wat je nu beschrijft is eigenlijk dat het brein blijkbaar in die drie categorieën eigenlijk zegt, weet je, ik pak hetgene wat het meest dominant is. daar voeg ik hetgene wat daar nog een beetje op lijkt bij. En als je dat eenmaal weet kan je daar natuurlijk winst van maken, want dan kan je natuurlijk zorgen dat je net over de threshold, de grenswaarde zit van het gedrag wat je eigenlijk zoekt. En dat zelfs saboterende, dat verhaal dat herken ik enorm. Ik denk dat dat ook iets is waar Waar we eigenlijk met z'n allen mee bezig zijn de hele dag. Wij drie hier aan tafel, maar ook managers, leidinggevenden, andere mensen binnen de organisatie, collega's om te kijken hoe kunnen we die schreeuw om aandacht dan eventueel beantwoorden.

En hetzelfde komt natuurlijk ook naar voren in het onderzoek bij ons. Dat wij zien dat die 30% die besteed wordt aan tijd die niet leuk vindt, in het meest gunstige geval, dat dat voor het brein dus helemaal geen enkel probleem is. En dat het ook helemaal geen invloed heeft op het gedrag of de motivatie van mensen. Dus dat is wel interessant dat beide conclusies zo met elkaar samen lopen.

Of de kwaliteit van je leven, want je voelt dan niet dat je kwaliteit van je leven heel negatief veranderd is. Ik denk dat het daar in de basis om gaat. We hebben het over gelukken, maar wat is geluk nou eigenlijk precies? Het is gewoon toch een soort van registratie van de kwaliteit van je leven op dat moment. Op het moment dat je dat dus zou kunnen sturen op een slimme manier, dan kun je mensen helpen om veel meer balans te vinden in een dagelijkse operatie. Want vergeet niet, we worden door de media en allerlei andere zaken waar we constant mee gebombardeerd worden, voornamelijk gefocust op de negatieve kant van de samenleving. Maar dat helpt ons natuurlijk niet om heel positief in het leven te staan. En daar zijn we ons niet altijd van bewust. Maar het gebeurt wel eens anders. Er worden geen kranten verkocht. Er wordt geen nieuwsuitzending meer gezien. We kennen bijvoorbeeld bij Sublime FM de nieuws van de vooruitgang. En dan zie je heel leuk dat zij zich richt op positieve berichtgeving in het nieuws. Dat is voor sommige mensen gewoon zelfs raar om daarnaar te luisteren. Op die manier van ja, maar dat is toch wel heel grappig dat ze tuintjes maken op daken van in de stad. En dat je daar dus de hele afdeling van kan voeden. Maar wat heb ik daaraan? Want ze willen dus het nieuws horen over wat er misgaat.

Ja, ja. Dat zijn wel mooie voorbeelden.

Ja, het is heel interessant om te zien.

Let's Talk Business opnieuw Business Radio.

Sparkwise, we praten met Wouter van den Berg van Brain Compass, om het goed te zeggen in het Amerikaans, want je wil natuurlijk internationaal met de zaken die je doet. We zien dat diverse neurolabs in de wereld bezig zijn met de combinatie tussen neurowetenschap, DNA, epigenetica. Die werelden komen steeds dichter bij elkaar. En omdat die werelden steeds dichter bij elkaar komen, zien we dat ook kennis veel makkelijker wordt gedeeld. Hoe ervaar je dat zelf? Want je hebt een neurolab, he? Deel jij informatie met andere personen?

Nou, ik denk dat mijn voorbeeld... Ik ben als promovendus, dus ik promoveerde aan de economische faculteit. En toen kwam ik kijken op de medische faculteit, want daar is toch de laatste stand van wetenschap en techniek te vinden. En dan moet je in het begin even laten zien dat je niet alleen maar kon profiteren, maar ook wat kon brengen aan kennis en inzicht en vooral ook hard werken. En dat je dan dat snijvlak tussen in dit geval economie en de medische wetenschappen, dat daar, that's where the magic happens. En daar merk ik dat er een hele groep wetenschappers bezig is om al die poorten open te zetten en die flow van informatie en kennis lekker door te geven. Ik hoop eigenlijk dat wij daaraan bijdragen. Dus we hebben echt nog als organisatie ook een kennisdoelstelling en publiceren zelf nog tussen de twee en de drie wetenschappelijke artikelen per jaar. Eigenlijk om die kennis verder te doen verspreiden, zeg maar.

Ja, wat ik ook heel goed van je vind is dat je, je hebt een leuk team hè? Leuk team aan mensen die je hebt ontmoet, die werken keihard. Heel erg gepassioneerd, dat we het toch over passie hebben en succes, om dat gepassioneerd in de markt te zetten. Maar je hebt ook gekeken naar een raad van adviezen van hoogleraren, mensen die dus constant op hoogniveau in het veld staan en die wel gekoppeld zijn aan andere hoogleraren wereldwijd om te zorgen dat wat je vertelt en wat je doet en wat je onderzoekt, dat dat ook goed onderbouwd is. Kun je daar iets over vertellen? Hoe ben je überhaupt tot die mannen gekomen?

Ja, goede vraag. We hebben eigenlijk vanaf het begin af aan, omdat we vanuit de universiteit zijn begonnen, dus we zijn in mijn proefschrift aan de Erasmus Universiteit hebben we eigenlijk de eerste onderzoeken gestart. Op een gegeven moment kregen we de kans om het toen buiten de universiteitsmuren te laten zien dat wat we onderzochten ook daadwerkelijk voor de maatschappij wat kon betekenen. Dat betekent feitelijk je eigen broek ophouden, kijken of dat lukt. Kommercieel gezien, kennisvalorisatie met een mooi woord. Nou, dat gaat in ieder geval nu al een kleine vijf... Nee, toevallig vorige week precies vijf jaar al goed.

Nou, gefeliciteerd.

Ja, dankjewel. Maar vanuit die roots, die kennisgedreven roots... Waar je mee bezig bent is iets aan het ontwikkelen, een nieuw wereldbeeld van hoe je naar mensen kunt kijken, naar de ontwikkeling van mensen kunt kijken. Wij zullen de eerste zijn om toe te geven dat dat een snel veranderend vak is, dat ook wij onze eigen valkuilen en eigen referentiekaders hebben. Dus we hebben eigenlijk al heel snel gezegd, nou ja, we knippen de merkkant van de IUD eraf, dus we gaan het gewoon zelf proberen te doen. Maar de controle over wat we doen en de denkbeelden die we daarbij hebben, die vinden we wel belangrijk dat die nog onafhankelijk getoetst worden. Dus we hebben inderdaad vijf hoogleraren, internationaal, dus er zit er ook eentje in de UK, die ons controleren en de data waar ze dat willen te zien krijgen en met ons meedenken over waar het model naartoe gaat en eigenlijk de laatste standaardwetenschap weer incorporeren in het model dat we gebruiken voor de feedback die de deelnemers krijgen.

Ja, wat ik zelf heel interessant vond van die feedback en ook van het assessment is dat het brein keep it stupid en simpel werkt heel goed voor het brein. Dus aan de voorkant maak je het heel simpel en toegankelijk. En aan de achterkant zitten er allerlei doorrekenmodellen in het algoritme. En wat wij interessant vonden was bijvoorbeeld dat je in het DNA kun je niet liegen. Je DNA spuugt je en dan doen jullie dat onderzoek en dan komt een bepaalde combinatie uit tussen de A, de C en de T en de G om het maar even netjes te maken. Dan snapt niemand aan de andere kant er tenminste iets van. Dat maakt het wel leuk. Maar we zien dus ook dat in het onbewuste deel van het brein, is het brein geneigd om te liegen op basis van dat gevulde referentiekade vanuit het verleden. Het wordt constant bijgesteld. En dat doen we ook in het bewuste deel van het brein. Dat wegen jullie mee. En die drie componenten bij elkaar die geven een bepaalde feedback, een bepaalde uitkomst. En dan bel je ons in dit geval op en dan zeg je Eddy, Marcel, dit is wat wij tegenkomen. Herken je dat? En dan word ik toch even met mijn neus op de feiten gedrukt. Dat ik misschien sociaal wenselijke antwoorden heb ingevuld, deels. Of dat ik misschien sociaal wenselijke antwoorden heb gecreëerd vanuit mijn onderbeurs, waarvan ik niet eens wist dat ik ze op die manier zou invullen. Maar mijn gevoel zegt nou eenmaal dat het zo is. En dat kom jij constant tegen, die switch.

Dus we proberen continu een onafhankelijke spiegel voor te houden als het gaat over de vraag wie ben ik nou, waar liggen mijn talenten, wat is het onderdeel van mijn werk waar ik energie in kan leveren, wat kan ik nou sneller dan anderen, maar wat kan ik nou minder snel dan anderen en minder goed. En op die manier krijg je eigenlijk continu feedback om te kijken van hoe moet ik nou mijn ontwikkeling vormgeven. En met name, je gebruikt het voor het liegen, dat is natuurlijk een heel mooi woord, want mensen kunnen tegen zichzelf liegen of voor anderen liegen. En dat zien we dus. We zien mensen die in hun professionele rol zich moedwillig anders voordoen omdat dat nou toevallig de vacature was of wat nou is wat de manager van ze vraagt. We zien ook mensen die eigenlijk tegen zichzelf liegen zonder dat ze dat zelf doorhebben. Die in een bepaald cursuelife terechtkomen. Om wat voor reden dan ook. En vaak hele goede redenen. En het leuke is natuurlijk dat inderdaad dat stukje DNA voegt iets toe wat gewoon zo is. Het is spugen en de uitslag is wat die is. En of je nou moe bent, zwanger bent of het over tien jaar nog een keer doet. Het is een vaste meting. En dat helpt wel om het objectieve element te creëren. Om het objectieve een stukje toe te voegen. Omdat de eerste reactie die je heel vaak natuurlijk krijgt van iemand die alleen een vragenlijst heeft ingevuld, maar het niet eens is met de antwoord is, ja maar ik had net een goede deal gedaan of ik had net ruzie gehad met mijn leidinggevende ofzo. Dus dat stukje om maar geen, niet accepteren van dat brein eigenlijk, om niet te accepteren wat hij voorgeschoteld krijgt, dat is dan natuurlijk opeens heel dominant. Daar hebben wij in onze brain compass wat minder last van.

Ja, heel interessant. Kijk, wat wij meemaken als we coaching doen of mentoring doen van topkader directieleden, dan zien we datzelfde fenomeen terugkomen. Wat wij dan doen, en communicatief gezien, dat is dan even los van DNA, maar communicatief gezien, is het brein eigenlijk als het ware buiten de persoon plaatsen. Want wat wij merken, vooral in de mannenwereld, is dat zodra wij de man tegen de man zeggen, maar het is jouw schuld niet, want jouw brein is zo'n autonom, zelfstandig, opererend geheel. Dat maakt af en toe beslissingen waar je helemaal geen invloed op kunt uitoefenen. Of dat het vanuit je referentiekade, vanuit je jeugd vaak meegekomen is. En dat kun je je soms niet meer herinneren. Want het brein kiest er zelf voor om dat niet van het onderbeurste naar het bewuste te brengen. Kun je er intelligent niet mee werken. En dat werkt heel fijn. Want dan zien we dus dat hele groep opeens niet meer in hun ego gaan staan. We zien ook dat dat verdedigingsmechanisme opeens veel minder sterk werkt. Dat ze niet in hun angstsysteem worden geduwd. En dat ze zeggen, ja maar als ik er niks aan kan doen dan, maar wat moet ik dan doen om te zorgen dat ik het op een andere manier doe? En dat is in de mannenwereld best wel een hele belangrijke vraag. Want die vragen stellen we elkaar zelf. Normaal gesproken niet zo heel snel. Als ik wil weten hoe je dat doet, dan zeg ik, hoe doe je dat dan? En dan ga ik dat zelf proberen. Maar ik zeg niet, Wouter kom nou bij mij zitten en ga nou eens even voordoen hoe dat moet. Dat past weer wat meer bij de vrouwenwereld als we dan het onderscheid mogen maken. Kijk, wat wij proberen te doen is de combinatie te maken tussen DNA, neurowetenschap en dan coaching, mentoring en training. Daar hebben we het samen ook over gehad. Hoe zouden we daar nog meer sturing in kunnen geven? Wat kom je tegen? Want je doet aan de voorkant DNA-onderzoek. En daarna de opvolging ofzo, dat is niet wat jullie eigenlijk willen doen vanuit BrainCompass.

Nee, dus wij vinden ons vooral een stukje methodiek, een stukje diagnostische tool om uiteindelijk succes te behalen. Dus wat ik denk dat belangrijk is, is dat mensen begrijpen dat wat je nodig hebt is richting, route en resultaat. Wij helpen mensen niet met de richting, daar kunnen jullie ze mee helpen, daar werkt de organisatie aan mee. Wij helpen je met de meest succesvolle route naar die richting toe. Maar we helpen je ook weer niet met het stukje resultaat boeken. Daar heb je ook weer de gespecialiseerde mensen zoals jullie voor nodig. Echt het stukje gedragsverandering implementeren.

Als er luisteraars zijn die hier meer over willen weten, dan alsjeblieft neem contact met ons op. Doe dat via onze beide websites. Bruincompass.com of sparkwise.nl of newbusinessradio.nl. En dan kunnen we verder praten met elkaar om te zien hoe we dat op een juiste wijze kunnen invullen.

Let's Talk Business opnieuw Business Radio.