DUYGULAR NEDEN VARDIR?

Duygular neden var? Duygular neden önemli? Buraya biraz giriş yapalım. Duygular biyolojik olarak hissettiğimiz şeyler dedim. Eğer bir geyik ormanda susuzluk hissediyorsa o duygusunun farkına varıyor. Biz insanlar gibi o duyguyu şu an susuzluk hissetmen için hiç uygun bir zaman değil. Ayrıca susuzluk hissedilecek şu anda öyle bir ortam da yok. Demiyor geyik. Ne yapıyor? O hissinin farkına varıyor ve sonra o duygunun ona söylediği ihtiyaçla bağlantıya geçip, ha suya ihtiyacın var deyip, o suyu nasıl karşılayacak, o ihtiyacı nasıl karşılayacak onun peşine düşüyor. Bir geyik şunu da yapmıyor. Ya işte görüyor musun bu adi arkadaşım Begüm o suları benden sakladığı için o ırmağın yolunu kapattı. O yüzden ben su ihtiyacımı karşılamıyorum. Hep onun yüzünden de demiyor bir geyik. Ama biz aynen bunu yapıyoruz. Özellikle de duygusal ihtiyaçlarımız söz konusu olduğunda. Biz bedenimizle, o duyum, duygu ve ihtiyaçlarımızla bağlantıyı özellikle duygusal ihtiyaçlar konusunda bayağı bir koparmış vaziyetteyiz. Şimdi su örneği absürt oldu. Bir tane daha absürt örneğim var benim. Onu da vermek istiyorum. eğitimlerde vermeyi sevdiğim bir örnek. Şimdi benim karnım aç. Burada gördüm. Şimdi, Elif Tok. Elif Tok'a diyorum ki, bana kuzu tandır yapar mısın bu akşam yemeğinde? Elif de diyor ki, sana kuzu tandır falan yapamam. Bunun üzerine ben şuna karar veriyorum. Elif bana kuzu tandır yapmadı. O zaman ben bugün yemeyeceğim yemek. O ayrıca bana nasıl kuzu tandır yapmaz? Niye yapmıyor ki? İnsan arkadaşına bir kuzu tandırı çok mu görür? Şimdi bu absürt bir örnek ama konumuz güven olduğunda, konumuz şefkat, konumuz sevgi, konumuz anlam olduğunda, konumuz hedeflerini, hayallerini gerçekleştirme ihtiyacı söz konusu olduğunda biz gayet böyle yapıyoruz bir sürü zaman. O şefkati mutlaka o noktada kocam verecek. Bu arada nasıl vereceğini ben bilmiyorum ama o bulsun ve onu versin istiyorum. ya da anlam ihtiyacımı tespit etmek şöyle dursun, onunla hiçbir bağlantım yok. Yani gece içimde o beliren iç sıkıntısını belki anlama orada ihtiyacım var. Kendi hayatta isteklerini gerçekleştirmeye dair bir özlemin var. Ben ama bu ihtiyaçla bağlantıya geçemeyip ne yapıyorum? Çekirdek yiyerek ya da gece yarısı Marmaris üfeden Hamburger, dürüm söyleyerek o içimdeki iç sıkıntısının bana söylediği duygusal ihtiyaca gidemiyorum. Bu bu arada çok doğal. Neden? Çünkü bizim o beyinde oluşmuş devrelerde bu tarz nosyonlar yok. Yani beyindeki devre şunu biliyor. Sevgi, şefkat ihtiyacını kendim karşılayamam. Onu mutlaka başkası bana verecek. Hayatını gerçekleştirmek mi? O da ne? Bunları bilmediği için bunları bizim bayağı bir öğretmemiz gerekiyor kendimize. İdeal anneliği ve ideal babalığı biz sonradan öğreniyoruz insanlık olarak.