In this Turkish self‑help video, Gülen Gündüz Yılmaz continues her "Duyguların Dili" series by teaching viewers how to ask for their needs from others without falling into the transactional‑analysis drama triangle (persecutor‑victim‑rescuer). She first reminds the audience that not all needs must be met by others and that self‑generated solutions (e.g., writing self‑affirmations for love) are valuable. She then explains the drama triangle’s three roles, how we instinctively adopt them when emotions become negative, and how this internal drama mirrors the external conflict of a "heart at war" versus a "heart at peace." Yılmaz illustrates how saying "yes" to a request can trap both parties in rescuer‑victim‑persecutor dynamics, leading to resentment and blame. The core teaching is to stay outside the triangle: keep the heart in peace, make clear, concrete requests (e.g., "bring me flowers" instead of vague "show me love"), and take responsibility for defining how a need is satisfied. By converting vague needs into specific actions, the asker regains agency, and the other person can respond freely, even with a "no". The video ends with a call to review personal needs and practice turning them into precise requests.
Chapters
Merhaba, ben Gülen Gündüz Yılmaz. Lider Sensin farkındalık videolarının Duyguların Dili serisi ile karşınızdayım. Bu hafta ihtiyacımızı karşımızdaki insanlardan isterken hangi noktalara dikkat etmeliyiz bunu konuşacağız. Bu arada bütün ihtiyaçlarımızı karşımızdaki insanlardan karşılamak durumunda değiliz. Bazı ihtiyaçlarımızı kendimizden kendimizin yaptığı yöntemlerle de karşılayabiliriz. Geçen hafta bahsettiğimiz gibi sevgi ihtiyacı için oturup kendimizi takdir cümleleri yazmak mesela buna güzel bir örnek. Peki sevgi ihtiyacını diyelim ki eşimden isteyeceğim. Eşimden bir rica ile isteyeceğim. Bunun için nelere dikkat etmeliyim? Bunu anlatmak için de transaksiyonel analizde, psikolojide bir dal olan transaksiyonel analizde gibi kavram olan drama üçgeninden bahsetmek istiyorum. Drama üçgeni daha önce bizim yazılarımızda yazdığımız Ayşe ile beraber ve eğitimlerde falan da bayağı kullandığımız bir yöntem. Ondan böyle biraz çizerek size bahsedeyim. Filmlerde, masallarda böyle bir hikaye oluşması için, bir drama oluşması için 3 tane karakter genelde lazımdır. Bizim hayatımızda da böyle olumsuz bir duygu hissettiğinizde, içinizde bir drama vardır genelde dışarıda. O dramanın da 3 tane karakteri vardır. O karakterler bir tanesi kötü adam ya da biz ona cani diyoruz. Daha böyle biraz abartarak anlaşılsın diye. Bir tane mağdur, kurban bir karakter vardır. Bir de kahraman ya da kurtarıcı dediğimiz üçüncü bir karakter vardır. O da ne yapar? Kurbanı canının elinden kurtarır. Bizim hayatımızda, biz bu drama üçgenini oluşturduğumuzda kim suçlu, kim suçsuz, kim haklı, kim haksız perspektifinden bakmaya başlarız olaylara. O perspektiften baktığımızda da aslında o dramayı çözmek için, o dramanın dışına çıkmak için sağlık yöntemler geliştiremeyiz. Daha önceki videolarımızda bahsettiğimiz bir kavram daha var. Kalbim savaşta mı, barışta mı diye. Kalbim savaşta mı, barışta mı aynı zamanda drama üçgeni içinde de uygulanabilir. Benim kalbim eğer buranın içindeysem savaşta olur. Drama üçgenin dışındaysa da kalbim benim barışta olur. Şimdi drama üçgeninin şöyle bir özelliği var. Birisi diyelim ki sizden bir şey istedi ve siz içiniz böyle çok istemeye istemeye ona evet dediniz. Ona evet dediğinizde o insanın ihtiyacını başka şekilde karşılama ihtimali yokmuş gibi onu kurbanda görüyorsunuz demektir. Kendinizi de kurtarıcı pozisyonuna yerleştirmişsiniz demektir. Şimdi drama üçgeninin şöyle bir özelliği var. Kurtarıcıya girdiniz ama çok da istemeye istemeye evet dediniz ya o kişiye. Hemen sonra, belki saliseler sonra, belki iki gün sonra dersiniz ki ama o da benden bunu istemeseydi. Niye istedi? Ben şimdi bunu yapmak istemiyorum ki. Ve o noktada kendinizi kurban gibi hissedersiniz. Yine belki sadece seler sonra dersiniz ki, o da benden bunu istemeye hakkı yok ki, hep benden bunu istiyor ki dersiniz. O noktada da cani olmuşsunuzdur. O caniliği belki arkadaşınıza da dile getirirsiniz. Der ki, işte benim iş vardı, yapacaktım hani. Siz dersiniz ki, ben yapamadım, bilmiyor musun başımdan işler böyle taşıyor, aşıyor dersiniz. Ona da canilik yaparsınız. İhtiyaçlarımızı karşılamak için en etkin yöntem bu drama üçgenine hiç girmemek ve insanları da drama üçgenine girmeleri için insanlardan da bir beklentimizin olmaması. Yani ben bir ihtiyacımı karşılamak için karşımdan bir ricada bulunduğumda eğer o ricaya mutlaka o evet demeli diyorsam o kişiyi kurtarıcı pozisyonuna sokmuşumdur, kendimi de kurban pozisyonuna sokmuşumdur. Kalbim barıştaysa ve drama üçgeninin dışındaysam şayet, o zaman ricada bulunurum o kişiden ve onun ricama hayır demesiyle de tamamen okey olurum. Peki drama üçgeninde değilim, karşımdan ricada bulunacağım ve onun hayır demesiyle de tamamen okeyim. Bu ricamı nasıl yapmam lazım? Bana sevgi göstermeni istiyorum dediğimde karşı taraf hangi davranışta bulunduğunda benim sevgi ihtiyacımı karşıladığını bilemez. Karşılayacağını bilemez. O yüzden burada benim çok çok çok net olmam gerekir. Acaba bana çiçek aldığında mı sevgi ihtiyacımı ben karşılamış olacağım? Acaba haftada bir mum ışığında yemek yediğinizde mi ben sevgi ihtiyacımı karşılamış olacağım? Bunları tespit edip karşıda hangi davranışı görmek istediğimi tespit etmek ve bunu karşımdakine söylemek benim sorumluluğumda. Neden? Çünkü ihtiyacı karşılamak benim sorumluluğumdan. Bunu tespit ettiğinizde yani net davranışa çevirdiğinizde hem kendinize aslında ben ne istiyorum sorusunu sormuş olacaksınız hem de ihtiyaçlarınızı karşılama yolunda o sorumluluğu ve dolayısıyla gücü kendinizde toplamış olacaksınız. Şimdi isterseniz şöyle yapalım. Geçen hafta belki ihtiyaçlara göz attınız, o ihtiyaçları tespit ettiniz. Belki yapmadınız. Şimdi bir ihtiyaçlarınızı tekrar bu aşağıda yorumlardaki linkten bir gözden geçirin. Ve o ihtiyaçları karşınızdaki insanlardan net ricalara nasıl çevirebilirsiniz? Ona bakın.
