"POLITICI Veranderen Niets, Je Moet Het Zelf Doen" Met Judith Zeeman

Voor mij begint het steeds duidelijker te worden dat de toestand waar we in zitten, die totalitaire afschuiving die we langzaam aan het waarnemen zijn, een verschuiving richting totalitarisme, dat dat niet veroorzaakt wordt door de leiders, maar eigenlijk door het volk dat te volgzaam is en iedere keer maar zeurt, maar niet in actie komt. Maar het probleem waar we nu voor staan, dat is zo groot, dat is zo'n maatschappelijk probleem, dat te denken dat jij in je eentje met de oplossing komt, dat is het narcisme van die elite, snap je? Daar moet je juist vanaf. Zo werkt het niet. Het gaat alleen maar gebeuren in groepsverband. Het gaat alleen maar in co-creatie gebeuren dat dit verandert. Van die vereenzaming krijgen mensen ook een burn-out. Want wij zijn sociale wezens en wij trekken het helemaal niet om de hele tijd alles alleen te doen. Dat zuigt leeg. Je hebt gesprekspartners nodig, je hebt sparringpartners nodig. En comfort is iets waarvoor je als het ware heel goed moet oppassen. Omdat... Waarom wil je de hele tijd comfortabel zijn? A, om niet meer te voelen, dus weg te lopen van de pijn. Het is een verslavingsprikkel. Maar B, het is ook... Je wil dat knopje in kunnen drukken en dat snel willen hebben om weer terug te gaan, toch vaak naar de tv. Het is vaak een zendbron die je al aan het bereiken is, waar je dan zo snel mogelijk weer naar terug wil, om in die wereld, in die virtuele wereld te verdwijnen.

Welkom bij Hete Hangijzes, een maatschappij kiezen gesprekken zonder censuur. Ik ben hier weer terug. Ik weet dat heel veel mensen ook mijn live-video's bekeken hebben, dat ik reflecteerde over de wakkere beweging. Dus ik ben heel blij dat heel veel mensen toch... Ja, dat ik iets wakker gemaakt heb bij mensen, op die manier laten we zeggen. Ik kan natuurlijk niet stoppen met mijn Hete Hangijzes-podcast. Ik blijf een nieuwsgierig jongen die graag diepe gesprekken heeft over dingen die veel te weinig aandacht krijgen. Alleen heb ik een beetje besef gehad van bepaalde inzichten dat ik waarschijnlijk ook in deze podcast zal delen. Als jullie dat zelf een belangrijke missie vinden, kunnen jullie me ook altijd steunen door te gaan naar heethanghuis.com slash steun. Kan je maandelijks of eenmalig doneren. En de beste manier om mij te helpen natuurlijk hoe wij kunnen co-creëren, hoe wij bewuster kunnen worden, is om te zorgen dat we aan onszelf werken en een leuke omgeving creëren. En dat is mijn missie, dat is mijn doel met Bewuste Bondgenoten. Neem eens een kijkje op bewustebondgenoten.com. Daar krijg je allerlei tools om je beter, sterker, gezonder in je vel te laten voelen met meer voldoening. Met dan onder andere workshops, al van Oprecht Spreken, Mathias de Smet, kritisch denken, Willem Engel, Germaanse geneeskunde Daniel Derwedewen, komen ook ademhalingstechnieken van mij aan, kwam die manifesteren met Pierre Capelle in andere manieren. Dus als je beu bent om te wijzen wat er mis is met de wereld en zegt van ik wil zelf toch iets in mezelf veranderen met een aantal leuke mensen, en met begeleiding van top experts, neem dan eens een kijkje op bewustebondgenoten.com, meld je aan en word deel van een zinvolle, constructieve beweging. En dat leunt natuurlijk ook aan bij een van de thema's waar mijn gast mee bezig is, Judith Zeeman. De kijkers zien nu haar poes passeren. Haar fysieke huisdierpoes. Mensen, niet met een dirty mind. Ik besefte toen ik het zei. Bekend van een aantal podcasts. Jef is therapeute, yoga-docente en consultant. Die werkt rond co-creatie, rond coöperatief met elkaar, samenwerking. Dus van harte welkom op de podcast, Judith. Ja, je was ook begonnen dat jij mijn live video of laatste video gezien had. Het heeft wel veel bij mensen wakker gemaakt. Je kan het bekijken. Dat was mijn video over waarom ik de wakkere beweging verlaat en waarom ik mij niet meer verbindt met waar de wakkere beweging voor staat. Ik zou kijken, beluisteren, bekijken. Het is als mensen het nog niet gehoord of gezien hebben. Maar ik ben benieuwd van jou als veranderingsconsulent. Hoe keek jij naar die video? Wat was jouw reflecties? toen je dat hoorde of zag?

Ja, ik vond het wel dapper dat je het zo deelde. Het was heel persoonlijk. En ik denk eerlijk gezegd dat je een beetje in een beweging zit. Ik zie dit heel veel. Ik spreek natuurlijk dagelijks mensen rond dit soort thema's. Ik heb heel veel, ook echt, behoorlijk bewuste mensen in therapie. Ik denk dat we in 2026 op het punt aankomen, met z'n allen eigenlijk, dat de probleemanalyse wel rond is. Nou weten we het probleem wel. En nu ontstaan dus die oude trekken van wie om mij heen gaat mij vertellen wat dan wel. En het antwoord dat je zelf ook al op het spoor bent, maar waar ik met Steven ook aan werk, is dat antwoord gaat niemand bedenken, dat gaan alleen wij bedenken. Dus dat zal gezamenlijk moeten. Want het gaat ons ook gezamenlijk aan en we zullen met elkaar in gesprek moeten zijn over het algemeen belang. En weggaan uit, de probleemanalyse moet geschieden om te snappen waar je in zit, maar het is eigenlijk niet zo heel behulpzaam, om nadat het wel duidelijk is, de hele tijd op namen en rugnummers te gaan zitten focussen. Van die heeft het gedaan en dat heeft het gedaan. Ook omdat ik het eigenlijk, zo zie ik het helemaal niet. Voor mij begint het steeds duidelijker te worden dat de toestand waar we in zitten, die totalitaire afschuiving die we langzaam aan het waarnemen zijn, een verschuiving richting totalitarisme, dat dat niet veroorzaakt wordt door de leiders, maar eigenlijk door het volk dat te volgzaam is en iedere keer maar zeurt, maar niet in actie komt.

Ik denk ook dat Ik ga overschrijven in mijn komende boek ook dat wij verslaafd zijn aan pseudo-acties. Wat bedoel ik daarmee? Wij denken dat een like, een comment geven, een share geven, dat dat een effectieve actie is, van ik ben wakker, ik hou mijn mond niet. Maar dat is een soort van, ja, op de pachtgrond van de heerser even een vlagje planten, en ja, de pachtgrond blijft hetzelfde, de heerser blijft in het kasteel, maar het heeft het gevoel van pseudo-actie. Zie je? Ik voer de juiste strijd. En voor mij is het ook een soort van... pseudo-strijd, dat zo'n vals gevoel geeft van, ja, maar ik doe toch tenminste iets. Ik weet niet of dat aanleunt bij wat jij zei, maar dat ik iets heb van, heeft het wel effect in mijn leven, mijn dichte omgeving, of ook creërend om iets nieuws in de wereld te zetten, of is het gewoon een blagje planten in een gepachten akker en voeren we gewoon daarover al de strijd zonder echte resultaten te hebben.

Ja, ik denk dat in dit circuit heb je eigenlijk een beetje twee discussies die die kant opgaan. En we kunnen ook bloemetjes en bijtjes gaan doen. Philips, of alsof alles al goed is en wegkijken. Maar daar heb ik het niet over. Kijk, die probleemanalyse die is al gedaan. Natuurlijk zijn er een heleboel mensen die de hele dag in verslaving vastzitten. Dus die zijn bezig met Hoe leid ik mezelf af? En het kan heel onschuldig lijken, de televisie of de hele dag de radio aanzetten, al is het muziek, weet je wel, of van de ene sugar high naar de andere nicotine kick, weet je wel, zoiets. En op die manier ook een beetje klakkeloos. een narratief accepteren. Een narratief dat gewoon pure propaganda is geworden. En wanneer iets propaganda, voor mij, is als het niet in contact zit met de realiteit. Dus dan is het echt een verhaaltje geworden. En ja, daar heb ik het allemaal niet over, maar ik denk dat die bakkere gemeenschap waar jij in zit, dat die mensen misschien een beetje meer het weten en de hele tijd het slechte nieuws blijven herhalen. uit een soort van hoop dat dat misschien iets teweeg zal brengen wat jij zegt. Dat dat een soort van valse hoop is. En dat komt eigenlijk omdat we op de basisschool eigenlijk al zo geprogrammeerd zijn en op de middelbare school om beloond te worden in onze volgzaamheid, in onze reproductie, in onze recreatie. En het is aan ons zelf om daardoor heen te prikken en te zeggen, nee, niet recreatie, maar creatie. Niet reproductie, maar productie. En die autonome kracht om een initiatief te tonen, om mensen uit te nodigen in je leven, daarin initiatief te nemen om daarin zichtbaar te worden, daarin ondernemend te zijn. En dat bedoel ik niet per se alleen maar economisch ondernemend, maar dat kan dus ook sociaal ondernemend zijn, dat kan alles zijn. Zolang je maar weet welk sub-onderdeel je aan het aanpakken bent, dus dat je niet een te groot probleem probeert op te lossen, dan zet dat ook zoden aan de dijk. Ja, ik merk gewoon dat ik daarin gewoon een beetje bevoorrecht ben. Omdat ik ja, puur op mijn intuïtie hoor, heb ik destijds ervoor gekozen om een ontwerpopleiding te gaan doen. Dus in Nederland is het zo dat als je naar de kunstacademie gaat, dat is altijd HBO. Dus dat wordt heel erg, daar wordt heel goed neergekeken. Dat stelt dan niks voor. Ja, de kunstacademie is verder ook geïnfecteerd met allemaal mensen die het niet hebben gemaakt in het kunstenaarswereldje. Dus hun frustratie op je afkomen, reageren daar niet van of zo. Het is niet echt, oh, was dat een fijn warm bad of zo, leuk. Maar het ontwerpproces zelf, dat je een proces doormaakt om tot iets te komen, dat alleen al, welke stappen je dan onderneemt, Ja, dat is fascinerend. Dat je dat niet aangeleerd wordt. Ik bedoel, dat zou van ieder middelbaar onderwijs iedereen zou moeten leren creëren. En ja, een van de belangrijkste stappen, Philippe, hierin is dat Eigenlijk is dat de eerste stap. Je krijgt een probleem op je bord geschoven. Het is altijd iets waar je geen verstand van hebt. Het eerste wat het natuurlijk toeslaat is de paniek. Want je hebt nu geen antwoord en je bent gewend dat je constant een antwoord op alles moet hebben. Het ontwerpproces is eigenlijk iets wat je helpt om dat antwoord uit te stellen. Dus niet om heel snel in gevat met iets te komen. Maar eigenlijk echt te kunnen leven met de onzekerheid van geen antwoord te hebben. En ja, dat is eigenlijk de grote kunst. Dat je een probleem op je durft te nemen waar je het antwoord nog niet voor hebt. En dat durven de meeste mensen niet meer.

Ja, leven in onzekerheid is zeker in die tijd dat we kortere aandachtspannen hebben enzo en moeilijker kunnen concentreren. Wat het bij mij ook oproept is de waarde van ervaring, de waarde van opoffering. Dat is ook iets dat je leert door het proces te gaan. Ik heb je ook horen spreken over het belang van verantwoordelijkheid. Dat was dan ook gelinkt met misschien het ding van grenzen. Vrijheid zonder grenzen. Zonder verantwoordelijkheid is totaal geen betekenisvol leven. Het leidt net van antwoord, verantwoordelijkheid nemen, grenzen stellen binnen die vrijheid dat je betekenisvol laat navigeren. Maar proberen vrijheid als eindeloze keuze of vrijheid, ik kan doen wat ik wil zonder zelf dingen op te offeren, grenzen te stellen, dat is niet vrijheid. Vond ik wel een goed punt dat jij ook hebt, want zo zie ik ook vrijheid en verantwoordelijkheid.

Ja, voor mij is het een is-gelijk teken. En ik zou er soms zelfs voor willen pleiten om het woord vrijheid maar gewoon uit het woordenboek te verwijderen. Omdat als je verantwoordelijkheid op die plek neer gaat zetten, dan ga je tenminste voelen wat het is. En mensen die verantwoordelijkheid ervaren als een hele zware last, die hebben dus moeite met dat punt van dat geen antwoord hebben. Want dit is dus echt een totale misvatting, dat als je geen antwoord hebt en je hebt de leiding genomen, dat je in je eentje tot het antwoord zou moeten komen. Maar zo werkt het niet. Dus wat doet een ontwerper? Wat is het ontwerpproces eigenlijk? Is eerst in kaart brengen wat je allemaal niet weet. En daarmee wat je moet gaan onderzoeken. Nu wordt je onderzoeksvraag duidelijk. Vervolgens ga je mensen interviewen. Ik heb wel eens iets voor bijvoorbeeld kinderen tussen de drie en vijf moeten ontwerpen. Dat was een hele brede opdracht. Dat zat ik gewoon in de klas met drie tot vijfjarigen gewoon te observeren. Want ontwerpen en creëren heeft heel veel te maken met nieuwsgierigheid. Kun je echt belangstelling tonen voor de ander? Kun je echt aanwezig zijn bij de situatie? Durf je door te vragen? Ja, daar gaat een betrokkenheid van uit, van dat niet weten. Dat is niet een soort van koude afstandelijkheid, dat niet weten. Dus die nieuwsgierigheid, die in combinatie met de openheid naar de ander en het onderzoek, zorgt ervoor dat er subantwoorden komen. En bij al die subantwoorden, daar kun je prototypes bij gaan bouwen. Dus dan kun je uitprobeerseltjes gaan maken. Je hoeft niet in één keer raak te schieten. Dus je bouwt iets, je bereidt iets voor, al is het maar een gedachte. En dan ga je naar iemand toe die al vaker iets gecreëerd heeft. Dat is je leraar. En je klasgenoten, die kijken ook mee over je schouder. En die zeggen, maar heb je daar al aan gedacht? Dus daar ontstaat die co-creatio. En je bent dus niet in een vacuüm aan het nadenken in je eentje ofzo. Dat is natuurlijk waar het heel vaak misgaat met filosofen en waarom ze er zo vaak naast zitten, is dat ze zich teveel alleen opsluiten met hun gedachten. Dan krijg je die cirkelredenaties die niet kloppen. En dan op een bepaald moment, en dat is meestal als je op de wc zit of onder de douche staat of aan het fietsen bent en je bent er niet mee bezig, dan krijg je een inval. En dat inval wordt je gegeven, dat is niet van jou. Dat heet inspiratie. Dan denk je opeens iets. Niet omdat je erover na aan het denken was, maar omdat er juist ruimte ontstond weer in dat stil zijn, in dat niet zijn. Maar ja, ontwerp is eigenlijk een vorm van bidden. Dus je trekt de antwoorden naar je toe door de juiste vragen te stellen. En dat is natuurlijk niemand geleerd, want het is helemaal niet de bedoeling dat jij vragen stelt. Het is alleen maar de bedoeling dat jij dus antwoorden geeft. Maar het ultieme antwoord dat je dus kan geven is door vragen te stellen. Maar denk er zelf maar eens over na. Hoe vaak is jou op school ooit gevraagd van wat wil jij leren? Hoe vaak is dat voorgekomen bij jou, Philippe?

Ja, laat me niet over school beginnen, waar heb ik heel wat tirade over.

Ja, maar hoe vaak is het je gevraagd wat wil jij leren?

waar enkel maar via klei geboetsteerd is om het conformisme te doen, van raak dat niet aan, beweeg niet, waarom stel je zoveel vragen, kan je niet normaal doen, sta je voor dat iedereen dat doet? Dus heel veel dingen was zo van doe zoals de rest en voer gewoon uit en niet van stel vragen, want ik ben altijd nieuwsgierig, maar geef gewoon antwoorden.

of ze je vragen hebben gesteld over je vragen, maar meer zo van, hebben ze je ooit gevraagd, Filip, welk onderwerp, waar zou jij meer over willen leren? Welk onderwerp vind je interessant? Hebben ze je dat ooit gevraagd?

Nee, er is één keer geweest van de leerkracht die ik had, ik denk Nederlands, en dan mocht je zelf kiezen waar je een voordracht over gaf, en dan heb ik erin gegeven over marteltechnieken in de middeleeuwen, wat enorm fascinerend was, met veel plaatjes erbij. Dus dat was dan wel leuk, ingraven en presenteren en die dingen, maar dat zie je van de weinige keren als ze zeggen van waar wil jij nu over leren of waar zou jij graag meer over willen weten.

Dit is ook mijn ervaring geweest. Ik ging altijd helemaal los op het onderwerp werkstukken, want dan mocht je zelf je onderwerp kiezen en ook je presentatievorm. Dus dan haalde ik altijd hele hoge cijfers en voor de rest was ik een beetje Dus ja, ik vond het eigenlijk allemaal niet zo interessant totdat ik zelf iets mocht gaan schrijven of zelf iets mocht gaan bedenken. Maar ik moet wel zeggen dat het is wel echt zo dat in het huidige collectieve bewustzijn, Het niet zo is dat iedereen daar heel erg om zit te springen. Dus dat is wel een selecter groepje en er zijn echt een hoop mensen, nou, die vinden het heerlijk dat ze gewoon een test krijgen, dat ze weten welke antwoorden ze moeten geven, dat ze dus geen seconde zelf hoeven na te denken. Dat is eigenlijk... het grotere probleem waar wij momenteel in zitten. Nog veel erger dan wat de Mark Rutte's allemaal aan het uitvoeren zijn. Kijk, het is een voorstel wat een leider doet, maar totaal niet... Kan jij

eens, om het duidelijk te maken voor de mensen die zouden luisteren en zeggen van, ja maar Judith, ik stel toch vragen Ik kijk door de podcast, ik ben mij aan het inlezen enzo. Ik ga soms naar lezingen, et cetera. Hoe ben ik dan deel van het probleem? Ik ben ook wel toch nieuwsgierig, want ik luister naar verschillende podcasts. Kan jij dat wat verduidelijken, welke mindset, bewustzijn, dat jij denkt van, ja, maar dit is wel nog iets dat ontbreekt, dat mensen misschien de link kunnen vatten?

Nou, in de eerste plaats is dit niet de groep die ik zojuist beschrijf. Dus je hebt een soort van verdeling binnen de populatie waarvan 80% sowieso al buiten het nieuwsgierigheidsspectrum valt. Dan heb je nog 10% die wordt al wat nieuwsgieriger, maar die zoekt leiderschap. Dat is nog steeds zo. En dan heb je 10% die het ook leuk vindt om leiderschapsskills te laten zien. En ik bedoel leiderschapsskills, niet dominantieskills, want dat kunnen die mensen uit die 80% ook wel. Maar innovatief zijn heeft heel veel te maken met zelfvertrouwen. En nou ja, zelfvertrouwen is eigenlijk het verkeerde woord. Eigenlijk vertrouwen in God. Dus dat gegeven dat dingen uiteindelijk naar je toe komen, dat vertrouwen krijg je na verloop van tijd, omdat je dus vier jaar lang door die tunnel wordt geduwd, dat je iedere keer weer een vraag krijgt, die wel door het proces heen moet. en dan ziet dat die antwoorden gaan komen. Dat is een ervaring die je optoet met jezelf, waardoor je weet, wat zou ik naar me toe gooien? Ik kan met een antwoord komen. Oké, geef me een half jaar of geef me drie maanden, maar dat antwoord komt er, weet je wel? En dat, die ervaring missen nog heel veel mensen. Dus daarom zitten ze nog steeds een beetje te wachten van, zou iemand anders niet even met een voorstel kunnen komen? En dat is gewoon bij gebrek aan creatieve ervaring. Ja, en ja, Zodra iemand de vraag stelt waarom lossen ze dit niet op, dan zit je eigenlijk al fout. Er gaat niemand iets oplossen. Jij hebt het toegezien. Dit is eigenlijk een teken van als jij het gezien hebt... dan heb jij er blijkbaar de ogen en oren voor om het waar te nemen. Dus ben jij ultiem geschikt om precies dit sub-onderdeel aan te pakken. En hoe meer mensen uitzoomen en hoe abstracter het wordt gemaakt en hoe meer het op niveau zit waar je dus helemaal niks meer mee kan, ja, dan wordt het heel oninteressant ook voor jezelf om daar nog te lang over na te denken. Maar als je er iets is wat je heel concreet in je eigen leven kan gaan toepassen of kan gaan doen, ja, dan wordt het weer zinvol en interessant natuurlijk.

Maar dit is toch het niveau waar we de meeste conversaties op voeren. Van de Epstein-files, of Trump dit, of inval in Venezuela, of ik stem voor Rutte, ik stem voor D66. Ik ben zelf nog aan het navigeren van hoe ik dat zin geef en ermee omga. Maar dat zijn zo big picture dingen, of abstracte dingen, of dingen waar ik eigenlijk weinig vat op heb. dat ik afvraag, je kan er wel bewust van zijn, maar constant bezig zijn met die zaken en het jaar erna is Rutte gevangen en is het Jetten en het jaar erna is Kaag terug en heeft zoveel stemmen en dan is het een jaartje Liderweij en dan weer een andere kandidaat. Ik vraag me af de zin om daarvan in dat systeem, om daar die systeemverandering te hebben. Ik sta met veel vragen bij hoe zinvol dat is en of dat gewoon niet... De creatieve, co-creatieve manier van mensen aftappen is door steeds... op korte termijn hun aandacht te kapen door die dingen dat ver boven hun staan en ze eigenlijk weinig invloed op hebben. Dus er is die zin van ik wil dat veranderen, maar je hebt een soort van learned helplessness, geleerde hulpeloosheid. En dan kruipt dat fatalisme, die machteloosheid in je van wat heeft het allemaal voor zin? Ook omdat we ons focussen op dingen waar we geen vat op hebben, dus het voelt alsof het weinig zin heeft.

Ja, ik snap wat je zegt. Kijk, zelf ben ik niet zo'n nieuwsvolger. Mensen zullen het misschien een beetje stom vinden ofzo. Maar kijk, omdat ik de grote lijnen toch al begrijp, zie ik ieder incident weer als een bevestiging van het patroon. Kijk, zodra het grote patroon je echt duidelijk is, dan je hoeft maar twee seconden ernaar te kijken en is het van, oh dat weer. Oh, dat is die strategie. En het is en blijft propaganda. Dus wat ze ook zeggen, daar zit dus een verhaal in over wat ze willen dat je gelooft, versus wat is daar nou eigenlijk echt gebeurd. En je kunt constant heel gewoest worden over het feit dat de propaganda op je afgestuurd wordt, maar dat kost je alleen maar negatieve energie. Kijk, je moet het nu gewoon constateren dat het zo is. Het is. En dan moet je. Nou, dan begin je het gewoon eens om te draaien van wat nou als de zaak andersom zou zitten, zou dat passen in deze puzzel? Nou, daar mag je dan ook nog één of twee minuten aan besteden. En daarna moet je gewoon begrijpen. Nou, kijk, laat ik het zo zeggen. Toen ik redelijk jong was, toen had ik een soort van had ik eigenlijk een soort van misvatting over hoe je de wereld kan veranderen. Dus ik dacht van, als je zoveel mogelijk impact wil hebben, moet je bovenaan een systeem iets veranderen, zodat al die mensen daaronder daar blij van worden, laat maar zeggen. Dus ik dacht van, nou, wat nou als ik in de financiële wereld ga praten over sustainable finance, laat maar zeggen, En waar zitten de problemen nou bij de banken en ook bij de accountancy kantoren? Dus toen ben ik bij PwC begonnen. Dat is een van de big four in Nederland en het is eigenlijk een beetje raar gelopen dat ze mij überhaupt een opdracht hebben gegeven. Ik was zo'n 27 of 28 ofzo. Dus dat was, ja, als ik dan een of andere lezing had gegeven, dan vroeg ik, zijn er nog vragen? En dan ging er een handje omhoog en dan was het, De eerste vraag eigenlijk altijd van hoe oud ben jij eigenlijk? Want ik zat daar met allemaal mensen die senior management waren. En die hadden allemaal van al die filosofen, al die ideeën nog nooit gehoord. En die zaten echt te kijken van... Iedereen schat mij ook altijd tien jaar te jong in. Dus zelfs 28 vonden ze dan nog oud, weet je wel. Maar goed, in ieder geval... Ja, ik dacht van ach, als ik dat dan een beetje top down, laat maar zeggen, overdraag ofzo. Misschien gebeurt daar dan wel wat. Maar goed, wat er dus achterkwam is, pwc is natuurlijk een internationale, echt een globale structuur. En ja, wat zij natuurlijk veel doen, is de boekhouding creatief interessant maken voor hun grootste klanten. Dus Sustainable Finance, ja, nu ga je op knoppen drukken van het geweten van die mensen. Nou, dat kan niet goed zijn natuurlijk. Kijk, dat je een beetje greenwashing naar buiten hebt over Sustainable Finance, dat is één ding, maar dat mensen echt zelf gaan nadenken over de impact die ze hebben op hun regio, et cetera, dat is een beetje gevaarlijk. Dus op een gegeven moment toen hadden ze me naar het hoofdkantoor in Amsterdam gestuurd, omdat daar ook iemand met een soort project bezig was. Nou, die keek me al niet zo heel blij aan. Niet zo heel veel later was het dus iedereen duidelijk geworden dat er vanuit Global ook een soort interactie was geweest van die Judith Seamon gaat eruit. Ja, het ding is, en dat heb ik toen geleerd, Als jij in een piramide structuur... Een pwc is echt een snoeiharde piramide hoor. Dat is met dat partner gebeuren, hoe ze daar werken. Ja. Pas als jij het hoogste puntje van die piramide bent, dan heb jij iets te zeggen, maar die boven in dat puntje, de reden dat het zo in elkaar zit zoals het zit, is omdat de bottomline de bottomline is. Dus het gaat echt alleen om winst. Dus daar zit geen mariool geweten. En ja, mensen willen dat intern nog wel eens zo voelen. Dus zo'n partner had mij dan een kans gegeven, omdat hij dan, dat is voor zijn eigen geweten dan weer lekker. Nou ja, maar het kan dus niet. En ik heb dat nog bij een paar andere instellingen heb ik dat trucje herhaald om tot exact dezelfde conclusie te komen van oh nee, het zit niet daar hoor, het zit in al die systemen zit het. En toen ja, was een soort van desillusie en toen is bij mij begonnen het idee van nee, Een verandering kan alleen maar beginnen op het individuele niveau. Dus toen ben ik me omgaan scholen tot therapeut. Ik ben eerst bodymind-achtig begonnen met psychosomatische klachten en dat soort dingen. En toen dacht ik ja, maar psychosomatische klachten zijn eigenlijk ook alleen maar te helen op het niveau van de overtuigingen. Dus dan moet je toch echt wel psychologie gaan doen. Dus toen ben ik IFS gaan studeren. Dat was eigenlijk de meest effectieve manier om van die valse overtuigingen af te komen. En dan raken mensen van het binnen uit bevrijd. Dus dat werkt heel effectief. Maar IFS zelf vul ik eigenlijk een beetje aan met een sausje, gewoon iemand dat verder ook geen naam heeft, verder dan wat ik doe. En dat is dat ik mensen ook wel heel praktisch help, om die innerlijke verandering ook vorm te geven in de buitenwereld. En omdat ik dus vormgever ben, kan ik hun ook helpen in hun proces van creatie. Ja, dat doe ik gewoon tijdens therapie, maar ik doe het ook in een speciaal programma. Ik heb dat heet Mission Quest. Dus dan zijn we echt met de toekomst van mensen bezig en dan help ik ze dus om zelf hun missie te vinden en dat subprojectje dan over na te denken van oké, maar hoe ga jij nu in je lokale omgeving, hoe ga je impact maken? Hoe ga jij die omdraaien?

Ik was acht jaar... Eerste lijns gezondheidszorgcoördinator in België, in de regio Gent. Ongeveer twee derde, dat is één miljoen inwoners. En ja, ik zat er voor een stuk eigenlijk. Mijn pa is leerkracht, mijn ma is onderwijzerijs. Dus ik heb al die van, ik wil iets doen dat de mensen helpt. En dan zat ik daar als hoofdcoördinator bij die Eerste Lijns zone, redelijk groot toen. En je bent dan vertegenwoordiger van alle eerste lijns gezondheidsorganisaties. Dat gaat dan van mutualiteiten noemen we het bij ons. Dienstgezindzorg, verpleegkunde, apothekers, huisartsen, etc. En die zitten dan allemaal in die raad van bestuur. En op wat komt dat eigenlijk vooral neer? Mutualiteitenmafia. Dus die mutualiteiten, die hadden de woon- en zorgcentra, die hadden de dienstgezinsrode, die hadden de wit-gele kruis, verpleegkunde, en die hadden zoveel macht in die raad van bestuur, meer dan 50%, dat dat gewoon, zoals de draak van The Hobbit, gewoon zorgen dat die koek, want een groot deel van het geld was via multidisciplinair overleg, wat is dat? Dat is dan het bed van de patiënt, dat al die partijen samenkomen, en dan krijgen zij een vergoeding voor dat overleg. Natuurlijk zaten daar ook lokale spelers van OC&W, zo noemen wij dat, lokale dienstencentra, die gewoon dingen wilden doen rond suicidepreventie, valpreventie, dementie, etc. Maar via die hele trage bestuurlijke processen en terugkoppelen, dat die grote organisaties eigenlijk wouden dat alles hetzelfde bleef, vielen al die enthousiaste mensen met een hart die vooruit wilden gaan, die vielen er gewoon uit. En ik had ook een buirenaad om een uur en ik dacht, wat zit ik hier eigenlijk te doen? We worden gewoon vergader op krokodillen. Dat is misschien een leek waar jij ook een mening over hebt. Je spreekt vaak niet over mannelijk-vrouwelijk, maar masculine en feminine. Je merkte ook dat hoe hoger je zat in die ladder, hoe meer masculine of hoe onempathisch het hele bestuur werd. En dan ging je over cijfers en terugkoppeling en procedures. En uiteindelijk, om de link te doen met wat jij zei, van ik heb veel liever iets dat impact heet, dat vooruitgaat, dat we samen zitten en dat we lokaal kunnen aanpakken, dan die grote systeemorganisaties die eigenlijk, ja... Ik wil ook wel even linken met wat ik meegemaakt heb. Ik werd er ook niet gelukkig van. Ik werd er ook uitgeput van.

Je kunt niet in een top-down systeem opeens gaan zitten ingrijpen, tenzij jij dus die absolute top bent. Dat kun je echt vergeten. Er is daar niet iets in te verbeteren. Daar moet je echt mee ophouden. Dus wat jij zei over de politiek, dat valt er maar niet te doen. Houd toch op. Het enige oprecht wat jij in de politiek kan doen, is gewoon één zetel krijgen, niet bezig zijn met partijcultuur en constant kritiek gaan nemen. En alleen maar dat. Maar daar heb je dus best wel een grote mate van soevereiniteit ook voor nodig, want zodra je in zo'n partij het dynamiek terechtkomt, dan is het ook allemaal weer verloren. Dan gebruik je dat podium eigenlijk om de zittende macht, laten we maar zeggen, te exposen. Dat zou theoretisch kunnen. Maar laat ik het zo zeggen dat zelfs als je dat aan het doen bent, als je in die machine zelf werkt, word je er vroeg of laat, word je zelf gecorrompeerd. En dan komt het hoor, het moment komt. Want het ding is, jij zit gewoon in een Want jij wordt betaald door dat ziekensysteem. Zo soeverein ben je niet en dan krijg je het weer. Maar wat jij zegt over dat zorgdingen, mijn god, dat heb ik ook meegemaakt met een cliënt van mij. Ja, ik werk niet in dat soort toestanden, georganiseerde whatever. Maar een cliënt van mij die zit wel in zo'n breder systeem, waar hij dan heel veel zorg omvangt, maar die betaalt dus privé om mij als psycholoog te hebben. Of nou ja, zo mag ik het niet eens zeggen. Ik ben gewoon therapeut, want ik heb geen BIC registratie. Maar goed, die... Ja, daar heb ik bij gezeten, joh, bij zo'n overleg. Dat ik echt dacht van, wat doe ik hier? Want je voelt gewoon inderdaad dat mensen hun uurtjes aan het uitzitten zijn en geld aan het... En ik zat daar gratis, hè? Ook dat nog eens. Want ik had gewoon met hem te doen. Nee, ik heb niks zinnigs te horen gebeuren. Ik was de enige die daar iets van richting aan ging brengen, maar daar zijn zij niet op uit. Kijk, een zieke cliënt is een cliënt waaraan je kan verdienen. Ja, nee. Ik ben er gewoon niet enthousiast over.

Ik heb het ook vaak gehad over feminisme en daar heb ik kritiek op, etc. Maar ik zeg vaak van één van de dingen waar bepaalde kritiek wel gelijk in heeft, is dat Het huidige kapitalistische systeem beloont empathie gewoon niet. Hoe hoger je zit in het systeem, hoe meer je met cijfers werkt, of dat het nu met AI is, onderwijs is, inspecteur is, directeur is, dat is gewoon onempathisch. En als je echt veel prikkels, veel hart hebt, dan werk je vaak meer of je kan geen grenzen stellen en je hebt een burn-out. Het is heel moeilijk om gezond te blijven in zo'n ziek systeem. dan is het beter met de empathie lokaal of te kanaliseren waar je het kunt, want als je hart te open is en je ziet dat gebeuren, je hart bloedt daar gewoon van.

Ja, het ding is, iedereen is bang gemaakt in dat systeem om zijn baan te verliezen. En er is al duidelijk dat je bepaalde kritiek niet moet uiten. En ze denken het allemaal wel, hoor. Maar ja, de hypotheek moet wel betaald worden. Dus dit is hoe het vaak gewoon gebeurt. Caroline Meijs houdt het altijd over het archetype van de prostituee. Dus dat is de vraag, voor hoeveel ben je te koop? En het blijkt gewoon dat mensen voor veel minder te koop zijn dan je zelf zou denken. Maar dat is dus dat gebrek aan eigen initiatief dat dat ook weer in de hand werkt. Zo van op mezelf ga ik het niet redden, dus dan maar in dit systeem. Maar ik spreek zelf best wel veel therapeuten, ook onderling, die steeds meer zoiets hebben van oh nee, ik wil echt niet meer met dit vergoedingssysteem, ik wil echt niet meer aan die regels te doen, ik wil echt niet meer die dingen opschrijven. Ten eerste omdat je dus allemaal private informatie naar systemen aan het lekken bent waarvan je weet hoe onbetrouwbaar het is. En die mensen, ja, als jij gevoelige informatie geeft over psychische inhoud, ja, die mensen die worden onkoopbaar op de lange termijn. Dus dat voelt ook iets heel onethisch aan. Je weet dat dat systeem niet waterdicht is en je zit het er wel in te typen. Ja, het voelt voor heel veel mensen niet goed. En ja, ook dat met die zorgverzekeraar. Ja, het beloont gewoon mensen die mensen ziek houden. Het is gewoon, het is gewoon niet oké. Maar goed, dat is weer een heel ander onderwerp. Ja, daarin kun je dus ook weer gewoon zelf aan de slag gaan. Ik snap dat het voor artsen wel echt heel moeilijk is, want ik geloof dat als je aangesloten bent op dat systeem, dat je meteen een kwakshalver bent. Maar gelukkig is dat dus binnen meer psychologische dingen is dat wel steeds meer vrijheid om daar gelukkig zelf in te ondernemen. En ja, ik denk gewoon, Philippe, Verandering die iedereen kan doen zonder van baan te veranderen, is om niet top-down, maar bottom-up te gaan werken. En dat betekent dus dat je echt aan systeemverandering mee werkt. Bottom-up structuren zijn per definitie co-operatief, dus niet co-operatief, maar co-operatief. En co-operatie is gewoon een woord dat betekent samenwerking. maar in financiële zin betekent dat winstdeling. Dus op het moment dat je geen zelfstandig ondernemer meer bent, maar met een groep samen aan het ondernemen bent, en jij vindt dat jij daar extra belangrijk moet worden omdat jij vooral heel veel de leiding neemt, dan zit je eigenlijk al in de verkeerde mindstream, want nu krijg je dus weer die druk om de hele tijd de verantwoordelijkheid voor alles en iedereen te dragen. Dus wat zie je veel, of wat heb ik veel gezien, ondernemers die na het aannemen van hun vijfde werknemer, tot de vijfde is het ongeveer nog leuk, ben je eigenlijk nog zelfstandig ondernemer, en daarna wordt de organisatie eigenlijk al te groot om niet die druk en die last te voelen van die mensen die je achter je aan aan het slepen bent. Dus dat kun je eigenlijk niet meer trekken om daar de leider voor te spelen. Dus wat je moet doen is gezamenlijk beslissingen leren nemen en ook die capaciteit van dat creatieve vermogen van je werknemers weer in te gaan zetten. Niet alleen voor het dingetje waar ze verantwoordelijk voor zijn, voor de uitvoering, maar ook voor de richting en de inhoud. En dan moet je ze wel in trainen. Dat zijn dus eigenlijk ontwerpskills waar je ze in meeneemt. Maar op het moment dus dat dat lukt, is het natuurlijk ook de vraag, is het eigenlijk nog wel zo gerechtvaardig dat ik hier alle winst op strijk en zijn alleen maar hun loon? Dus ja, eigenlijk moet je jezelf dan ook loon gaan geven als ondernemer en daarnaast aan winstdeling gaan doen. Dus dan nagelang mensen bereid zijn om ook echt financieel te investeren in het bedrijf, zijn onderdeel van het bedrijf te geven. Of als je allemaal zelfstandige ondernemers bent en je zit maar op je eilandje te werken. Ja, van die vereenzaming krijgen mensen ook een burn-out. Want wij zijn sociale wezens en wij trekken het helemaal niet om de hele tijd alles alleen te doen. Dat zuigt leeg. Je hebt gesprekspartners nodig, je hebt sparringpartners nodig. Het is gewoon leuk om te brainen met elkaar. Ja, dat houdt mensen levendig.

Ja, want een van de dingen dat ik ook, en ik val veel vanuit mij, want ik denk dat het ook een van de beste manieren is om mensen soms te inspireren. Als je preekt vanuit mij, dit leeft in mij, dus dit is wat in mij leeft. Misschien resoneert, misschien resoneert niet. Eén van de redenen dat ik die video gemaakt heb, is dat ik het gevoel heb dat ik mijn nieuwsgierigheid kwijtgeraakt was. Dat teveel gewoon gekaapt was door de negativiteit. Wat is mis met de wereld? Maar ik ben een enorm nieuwsgierig jongetje. Dat kan gaan van chakras tot jong, tot geschiedenis, psychologie. En ik kijk dan aan mezelf soms en ik denk van, de man die ik nu ben, ben ik nu eigenlijk inspirerend? Inspireer ik nu mensen? Met wat ik breng en wie ik ben. En ja, dat wou ik ook zeggen, dat dat persoon die moet, ik spreek even gewoon in het kader van mocht er iets gebeuren of qua visie, ja wil ik liever gewoon nieuwsgierigheid aanwakken of schrijf ik sprookjes of van hé, dat is interessant wat je zei, heb je daar misschien een podcast over en dan schrijf ik het neer en heb je een vlammingje van inspiratie gebracht. In plaats van, heb je dat gezien? Heb je dit gezien? Ze zijn daar weer bezig. En als ik de hele tijd merk dat dat mijn manier van zijn domineert, dan denk ik van mijn enthousiasme en Theo's schot in mij of mijn inspiratie, mijn intuïtie, bij mezelf blijven. Ben ik persoonlijk gewoon verloren de laatste jaren door me te veel te laten meeslepen en bepaalde kindse nieuwsgierige aspecten dat ik afgesloten heb, dat ik gedood heb.

Wat het ook is, het is teveel leven in de virtuele wereld. Het is ook teveel individualisme. Ik had toevallig net echt een geweldig gesprek met een hele wijze oude dame. Zij kent de waarden van het herkennen van schoonheid. in het alledaagse heel goed, zonder zich af te sluiten voor wat er speelt, maar gewoon om te overkomen dat die overload van negativiteit over je uitstort, weet je wel. Ik denk ja, wat zij ook doet, is gewoon echt mensen weer in contact brengen met de grond, met de aarde zelf, via taarnieren bijvoorbeeld. Dat zijn hele wezenlijke dingen die wij verloren zijn. Waar ik zelf heel erg op zit op dit moment, of waar voor mij nu het grote experiment plaatsvindt, is het project dat ik nu samen doe met Steven, Steven Arnouds. Ik mag geen Steve zeggen, want hij heet eigenlijk Steven. Dat ben ik nu aan het afleren. Dus Steven, Steven Arnouds. Dat we mensen weer echt in het hier en nu, echt in de realiteit, met elkaar in contact brengen met hun dromen en met hun grotere vraagstukken. En dat proces van samen vragen beantwoorden in gang zetten in het hier en nu met elkaar. De eerste sessie was een beetje spannend natuurlijk, want we hadden nog nooit gezien wat er zou gaan gebeuren, maar we hadden een hele mooie groep mensen. Het was voor ons zelf ook heel inspirerend om te zien wat er met hun gebeurde. We hadden allemaal technieken bedacht om wat gesprek te bevorderen en die openheid te creëren. die ideeën op gang te brengen. Eigenlijk, Steef is opgeleid als acteur, dus die heeft ook heel erg dat menselijke, dat directe in dat contact, zelfexpressie. Als acteur moet je authentiek kunnen relateren over wat dan ook. Je moet jezelf kunnen laten zien. Ik heb het meer vanuit die ontwerptechnieken allemaal geleerd van wat is het proces, welke stappen moet je nemen, et cetera. Dat hebben we een beetje samengevoegd om dan te kijken hoe we dus die mensen in contact met elkaar in een creatief proces kunnen brengen, om die co-creatie op gang te brengen. En ja, mensen gingen voldaan, maar ook soms een beetje stil naar huis, van wow, ik heb nu zoveel om over na te denken. En dat is precies wat ik bedoel. Je hoeft niet meteen een antwoord te hebben. Nu heb je de juiste vraag. Nu heb je de juiste vraag om jezelf in beweging te zetten. echt iets wezenlijks op te gaan bouwen op een coöperatieve manier. Ja, dat is een innerlijk proces dat moet plaatsvinden. Ik kan dat niet eens. Als je dat in een boekje opschrijft, dan voldoet het niet. Snap je? Want je moet in contact zijn met de ander om dit op opgang te brengen. Je kunt het niet faken. Het gaat niet. Je kunt het niet zelf virtueel even tot je nemen. Dat kan nou net even geen podcast zijn. Want daar heb ik dus die andere mensen voor nodig, die andere stemmen. Ik heb het proces nodig. Het is goed om jezelf te informeren, dingen te leren. Maar ja, daarna moet je toch weer in actie brengen. Maar het probleem waar we nu voor staan, dat is zo groot, dat is zo'n maatschappelijk probleem, dat te denken dat jij in je eentje met de oplossing komt, dat is het narcisme van die elite. Snap je? Daar moet je juist vanaf. Zo werkt het niet. Het gaat alleen maar gebeuren in groepsverband. Het gaat alleen maar in co-creatie gebeuren dat dit verandert. En als jij wenst om op je individualistische eiland te blijven zitten en het goed te houden voor jezelf, dit is ook zoiets hè. Kijk, ik begrijp het helemaal vanuit de psychologie, vanuit de, hoe moet ik het zeggen, de verdedigingsmechanismen van het ego. Dat is een heel normaal, niet te veroordelen, masculien trekje, laat maar zeggen, zelfverdedigingstrekje, is dat je gaat vluchten of vechten. Dus of je gaat zeuren, je gaat aanvallen, weet je wel, je gaat bekritiseren van de leiding of je vlucht ervoor. En in beide gevallen hoor je dat mannen vaak zeggen, je moet goed voor jezelf zorgen, want je kunt vanop niemand vanop aan. Toevallig zat ik vorige week bij een podcast naast een hele grote vastgoedondernemer, die exact dat zei op de vraag waarom ben je een vastgoed gaan ondernemen. Ja, om dus nooit meer iets met een ander te maken te hoeven hebben. En dat is zo'n downfall, jongen. Dat is echt zo'n ongelofelijke misvatting van onze tijd, dat het goed met je gaat als je van een ander niks meer nodig hebt. Ten eerste bestaat het niet, hè. Het is echt een grote fictie. Want wacht maar totdat de vuilnisman je shit niet komt ophalen, dan heb je zo de rat in je huis zitten. Maar het idee dat je veilig bent als je alleen bent, ja, je komt gewoon niet aan je trekken, weet je wel. Je hebt die interactie met andere mensen nodig om gezond te blijven. En alle mensen die in een dorp zijn opgegroeid, die zullen zeggen, ja, wacht maar tot zo'n gemeenschap je helemaal beheerst en je helemaal heeft overgenomen. Verschrikkelijk. Ja, maar dat is nou juist... Wat wij moeten leren, niet doorschieten in het feminine alles samen doen, niet doorschieten in het individualistische van alles alleen doen, maar af en toe alleen zijn, jezelf opladen met inspiratie en dan samen dat tot wasdom brengen en dat iedere keer weer na elkaar zo'n kloppend hart in-uit, in-uit, in-uit, in-uit, alleen samen, alleen samen, alleen samen, alleen samen. En alleen dus als je allebei de kanten kan, masculine en feminine, Dan ben je dus eigenlijk ook pas klaar om in een gezonde partnerschap te komen. Dus ook het liefdesrelatiegebied is constant wat er aan de hand is. De ene kant van het spectrum is te veel masculien gepolariseerd. Die moet leren om samen te zijn. De andere kant is veel te feminien gepolariseerd. Die weet niet hoe die verantwoordelijkheid moet nemen of zelf iets uit de grond moet stappen. Ja, en pas als je dat in jezelf volledig heb gemaakt en dan weer in die maatschappij komt om echt te relateren. Nu als heel mens, niet als half gebroken mens die een ander zoekt om je aan te vullen. Ja, dan ben je echt een goede partner. Dan ben je... Ja, maar heb je de ander niet nodig? Dan niet op dat niveau van ik kan iets zelf niet, maar dan vul je de ander aan. Dat is echt een heel andere ervaring. En daar kun je wel gewoon instappen. Ja, dat moet je een beetje zelfwerk doen, dat klopt. Maar het hoeft niet heel lang te duren. Ik zie met mijn cliënten meestal max halfjaartje en dan zitten ze er wel. Dat ze die andere kant op werk hebben gemaakt, ja.

Ja, ik zit... Ik bedoel, ik zit... Ik probeer momenteel gewoon te voelen en te zijn bij wat er is. En ja, dat is bij mij vooral... Eenzaamheid, leegte, treurnis. Mensen moeten nu niet zeggen dat het goed komt. Ik snap dat het goed zal komen, maar ik ben gewoon voor een stuk... Ik ben midden in mijn veertigerjaren. Om een uur zullen mijn ouders komen te gaan. Dan wil je kijken wie er rondom je zal zijn, hoe je oud wordt. Ik heb bepaalde beslissingen gedaan. Ik heb nu geen partner, ik kan altijd een partner hebben, maar ik denk dat de hele ego-reis en de reis van mij was leuk, dankbaar. Ik heb genoeg dingen daardoor bereikt. Maar ik zou het leuk vinden eens in de diepte te gaan met een partner, misschien later kinderen te hebben, eens naar de speeltuin te gaan, een spookje voorlezen op de schoot, eens wandelen zonder gsm in de bergen en gewoon te zorgen dat ik een aantal hechte groepen rond mensen rond mij heb, dat ik oud word, kan lachen, leuke momenten mee heb. Ik deel dit enkel met mijn publiek, omdat ik voel dat er een diepe eenzaamheid is bij mensen met een fragmentatie van de relaties, niet alleen bij zichzelf. maar ook met een partner of bijna geen relatie en je wordt dan 40, 50, 60. Via technologie willen we iedereen veilig dichtbij hebben om een bericht te sturen, maar ver genoeg dat we ze enkel zien als we willen, wat vaak te weinig is. dat ik echt in mijn boek ook zeg van we hebben een soort van digitale exodus nodig waarbij we tools gebruiken op een manier dat we kunnen kiezen als wij ze willen gebruiken, maar niet gebruikt worden erdoor, want die technologie die heeft gewoon effect op morele zaken, sociale zaken, psychologische zaken en ik wil gewoon terug meer investeren in wat vrienden, in een lach, in een parter, in de natuur weg van technologie, want Ja, dat is ook ergens het gevoel dat ik heb van leegte, zinloosheid, eenzaamheid, isolatie en dan ergens reflecteren over mijn leven, ook omdat ik een diepe denker ben. Laat me trouwens weten, kijkers, luisteraars, wat jullie ervan vinden, maar dit is waar ik in zit. Dit is waar ik in zit. Dat is voor mij wezenlijk speelt momenteel.

Ja, het is heel makkelijk om te zeggen, dat komt wel weer goed enzo. Maar inderdaad, dit zijn hele, hele fundamentele levensvragen die je nu stelt over de betekenis van wat jouw bestaan is. Als je het goed vindt, mag ik erop ingaan?

Of wil je het liever... Tuurlijk, geen probleem. Nee, geen probleem.

Nou, een van de dingen is dat we heel erg denken in hele specifieke dingen die ons een soort van gevoel van verbondenheid of betekenis weer zullen geven en dat heeft wel te maken met een stukje ontwikkeling van de lagere chakras. De eerste en tweede chakra spreek je nu een beetje over, nazaad creëren, in een relatie zijn enzo, dat hoort allemaal bij 1 en 2. en aangezien je zelf ook al wat verder ontwikkeld bent dan dat, kan dat wel eens een andere ervaring worden als je dat eenmaal hebt, dan je denkt dat het zal zijn, omdat er niet per se die verbondenheid uit hoeft te komen op het niveau waarop je het waarschijnlijk zoekt. Maar ik zal je een voorbeeld geven. Ik ben zelf bewust kinderloos en dat heeft met heel veel dingen te maken. Maar goed, het heeft geen redens in de ecologie, zullen we maar zeggen. Op een gegeven moment sprak ik tegen mijn partner iets heel fundamenteels uit over de allerdiepste mensenliefde die ik heb en een doel dat ik heb, waarvan ik wist dat het me te doen zou gaan staan en ik was me daar nog op aan het voorbereiden. Ik wist nog dat het nog niet die vorm kon krijgen op dat moment. Ik moest nog een aantal concrete stappen nemen, maar ik was het aan het uitspreken. En ik zat, terwijl ik dat uitsprak, deed ik een heel aantal vrij extreme uitspraken waarvan ik het ook wel eng vond om het aan mijn partner over te dragen dat dit stond te gebeuren. Maar ik voelde echt van Er is geen weg meer terug, dit ga ik doen. En omdat we waren aan het wandelen en omdat dit zo groot was voor me, waren we even op een bankje gaan zitten en terwijl ik dit uitsprak en wat er gebeurde was, dat eerst van de ene kant van het pad en toen van de andere kant van het pad, echt vrij vlak na elkaar, er meisjes van drie hun fietsje neergooiden en naast mij op het bankje gingen zitten. En mij met grote ogen aan het aankijken waren, terwijl zij onmogelijk konden gehoord hebben wat ik zei. En hun moeders die kinderen bij mij weg moesten trekken. Laat ik het vooropstellen dat ik sowieso geen kindermagneet ben, dat ik nooit kinderen naar me toe trek. Maar ik wist dat het kwam omdat ik sprak over hun toekomst en dat ik het voor hun aan het doen ben. Dat het niet meer voor mezelf gaat en dat die meisjes die voelde iets en die bevestigde iets aan mij. En je kunt denken dat je geen kinderen hebt, maar ook dat is een hele grote illusie. Er zijn namelijk heel veel kinderen die op jou aan het wachten zijn, Filip. En die kun je op zoveel manieren dienen. En voor zoveel manieren ben jij hun leidende, masculine energie. Dat je daar gewoon weer in moet gaan staan. Dat is alles. En natuurlijk begrijp ik ook waarom mensen graag een partner willen. Dat is helemaal begrijpelijk. Maar op het moment dat het zich niet manifesteert, kan het wel eens zo zijn dat je dus nog aan die andere kant te werken hebt in jezelf om die sterker te maken. En laat ik het zo zeggen. Mijn ervaring is dat vooral Hollywood een hele sterke rol heeft gespeeld in het uit elkaar spelen van mensen. Omdat daar constant relatiebeelden worden voorgeleefd waaruit totale misvattingen voorkomen die niets met een gezonde relatie te maken hebben. En ik merk dat ik in mijn therapiesessies ongeveer 70% van de tijd bezig ben met psycho-educatie over hoe een relatie eruit ziet. dat ik het constant opnieuw moet uitleggen wat dat eigenlijk is, wat de verwachtingen daarvan kunnen zijn en hoe je dat op een gezonde manier opbouwt. Dat is bijna niemand helder, die informatie. Ja, die weg terugvinden naar een juiste verhouding. En dat is dus niet dat beeld wat dus heel nep geschetst is en waar je dan een warm gevoel van krijgt en daarom bijna gaat zitten nastreven. Dat is niet wat een relatie is. Dus je kunt best een relatie hebben, maar als je een oprechte relatie hebt, is dat je hardste spiegel en dat wordt je grootste psychologische uitdaging. Niet dat warme fuzzy gevoel waarvan je dacht dat dat er was. Ik zeg de laatste deel tegen mensen, neem een kat. Dat is een hele makkelijke manier om dat gevoel te krijgen. Maar goed, dat is gewoon uit persoonlijke ervaring. Maar goed, ze hebben hier zojuist voor mij zien lopen. Het is een cultuurfenomeen waar jij in zit. En mensen die in deze laag van het bewustzijn zitten, die zijn dat allemaal heel naastig aan het uitzoeken, Philippe, van hoe is dat dan een juiste verhouding. Maar terug naar het oude, dat kunnen wij niet meer. Dat is voor ons niet meer haalbaar. En dat compleet zijn, op die manier, Dat is echt een illusie. Want hoeveel mensen moet ik dan niet begeleiden om uit die zogenaamde compleetheid te stappen? Dat is ook onwaarschijnlijk hoor.

Maar jij had het voor een stuk ook te maken met wat jij zei. Wij, ik alleszins, en het linkt met wat jij zei, wij zijn verslaafd van controle. Of een vals gevoel van controle. En ja, een grote deel van mijn komende boek, De Conversatiecrisis, gaat ook over het feit van wij denken dat wij de richting van technologie bepalen, maar de technologie bepaalt de richting van ons. En hoe meer wij apps gebruiken, hoe meer wij mensen gebruiken als apps. En wat kan je met apps doen? Je kan deleten, customizen, en als het niet goed genoeg is, dan delete je het en ga je weg en krijg je een nieuwe. Maar dat is niet hoe relaties zijn. Je kan je opslorpen en wegcijferen wat niet goed is. Of je kan denken van, oké, het is goed als het me aanvult en dat is het dan. Maar dat zijn apps, dat zijn geen mensen. En die lastigheden met die ervaring, opoffering, ups en downs, gebrek aan controle, go with the flow om te gaan, dat wordt inderdaad ons niet geleerd. Zeker in deze technocratische maatschappij.

Kijk, wanneer er een relatie in je leven komt, dat heb je zo niet in de hand, weet je wel. Maar ik zeg altijd tegen iedereen in die tussentijd, dat verlangen hoef je niet weg te doen. Het is een heel gezond natuurlijk verlangen dat je hebt. Echter in die tussentijd staat je ook iets te doen. Kijk, de grootste fout die mensen maken in hun relaties, is van die ene persoon hun alles te proberen te maken. Dat is onderdeel van die propaganda, dat dat zogenaamd zou moeten lukken. Maar goede relaties zijn eigenlijk gebaat bij goede gemeenschappen. Dus als jij geresourced, helemaal geresourced bent, al vanuit een gemeenschap om jou heen, Ja, ik bedoel, dan is vaak, seksueel is dan nog eventjes iets moeilijks. Dat zal dan niet lukken. Maar dat je in ieder geval een soort emotionele diepgang hebt. Dat er mensen zijn die je op verschillende onderwerpen kan spreken. Dat er een algemene sociale kring is, een werkkring. Maar ook mensen die je je diepste geheimen kan toevertrouwen. Op dat moment, als je in een relatie komt, dan word je er ook niet weer zo afhankelijk van. En ja, dan ontstaat er echt een heel andere dynamiek, want nu kies je echt vanuit vrijheid voor elkaar of niet. Maar het is niet zo'n heet hangijzer meer.

Ja, maar Esther Perel praat er ook over. Wij verlangen nu van één persoon dat het de noden invult die dat vroeger door een hele gemeenschap gegeven werd. Dat was mijn partner, dat is mijn vriend, daarmee ga ik eens weg, etcetera. Wat ik ook mensen zou aanraden. Ja, dat vergt wel moeite om wat te doen, maar de mensen die mij nauw aan het hart liggen, die probeer ik eens mee af te spreken of te bellen. Er is niets dat een goed telefoongesprek... Je hebt me ook gebeld voor deze podcast. Je kan dat niet vervangen door een aantal GNNW-berichtjes te doen. Dat is goede contactonderhoud. En dat is wel een aspect dat we soms verloren hebben, dat contact onderhouden. Zeker als je ouder wordt, moet je investeren om die band te onderhouden en te voeden.

Het is wel zo, kijk, zodra mensen kinderen hebben gekregen, wat er gebeurt is een soort van concentratie van de aandacht op het gezin, dat is bijna niet tegen te houden, omdat dat nou eenmaal zo ongelooflijk veel energie vergt. En voor mensen die achterblijven zonder die kinderen kan dat voelen als een enorm egoïsme vanuit hun vrienden, van toen je me nodig had, weet je wel, maar nu niet meer. Maar het is letterlijk een andere levensfase. En ja, in de tijd dat ik vrijgezel was, toen heb ik ook Ja, bewust gekozen voor vrienden die bewust kinderloos wilden blijven. En die groep mensen heb ik nog steeds om me heen. En dat heeft te maken met gewoon echt heel andere levensvragen die je stelt. Je bent echt met significant andere dingen bezig. Ja, het ene en het andere kan wel samen, maar het is wel veel moeilijker. Ja, ik merk toch dat daarin, dat vriendschap voor mij ook heel erg is, dat je dezelfde levensvragen aan het stellen bent, dat je samen op onderzoek bent, dat je niet verdeeld over je leven, maar dat je daarin ook een co-creatief gesprek hebt over wat zin heeft en er zo gezamenlijk uit te komen, om zo gezamenlijk de weg te vinden. Dat is wat voor mij vriendschap is. En als je dat soort gesprekken hebt... Ik zou ook zeggen, de telefoon is soms niet genoeg. Je moet mensen ook echt in de ogen kijken. Dit wordt echt onderschat hoor. Dat depressie iets met die virtuele wereld te maken heeft. Dus dat zou ik je ook echt aanraden als jij je nu eenzaam, leeg en treurig voelt. Neem dat serieus. Neem dat niet als iets van er gaat wel weer weg. Nee, als het ware behandeld worden met contact. Snap je? Fysiek contact. Het hoeft geen seksueel contact te zijn, maar gewoon dat je mensen echt in de fysieke realiteit treft. En dat merkte ik ook toen we met Steven samen waren, dat mensen al echt Die groep die die leefde er gewoon van op, dat daar gewoon allemaal gelijkgestemden waren en dat daar een gesprek was dus niet om te klagen, maar om echt vooruit te denken met elkaar en ook echt iets van jezelf te mogen laten zien. Dat je dus niet in de eerste plaats al afgebroken wordt bij de enkels, omdat je een bepaald denkbeeld hebt. Dat denkbeeld staat al vast, maar nu weer dat mooie kantje van jezelf, dat geïnspireerde kantje van jezelf. Hoe breng je dat weer in contact met anderen? En daar zit ook een kwetsbaarheid in. Want dat komt weer op dat ik heb wel een droom, maar ik heb geen antwoordstukje. En dat je daarin dus weer het contact met anderen durft te zoeken. Dat het heel concreet wordt. Ja, dat is echt de krachtbron van de maatschappij. En dat is wat mij betreft Die sociale onderlaag die die coöperatie mogelijk maakt. Dat je weer leert echt te vragen dingen aan mensen om het echt weer samen te gaan doen. Want dat is uiteindelijk het creatieproces. Ik heb nog nooit iets in me eentje ontworpen. Ik was altijd in contact met anderen.

Ben jij bereid om eens te delen wat je beweegreden was om geen kinderen te hebben? Want dit is een populaire redenatie soms vanuit... Ik zie de toekomst niet zitten en de planeet gaat naar de kloten, dus ik wil geen kinderen. En te zeggen dat het te persoonlijk is, moet je niet delen. Maar ik vind het wel interessant om verschillende meningen te hebben vanuit de beweegreden. Ook omdat je zou kunnen verontstellen van... Een van de grootste coöperaties is een familie. En dat je dan denkt van, ah ja, nee, we beginnen eerst bij die coöperatie. Dus ik vind het dan interessant dat jij toch die kijk had en een beetje de beweegredenen erachter weet.

Ja, nou, laat ik het vooropstellen dat het een intuïtie was. Dus in het begin was het geen uitgedacht iets, maar een gevoel. Ik heb op mijn negentiende ski les gegeven aan kleine kindjes. Toen was ik ski juf. En ja, zij vertrouwden mij wel heel erg. Ze kroop in de pauze ook bij mij op schoot. Dat troost en zo, dat kon ik allemaal wel. Maar ik voelde dat er iets Ja, iets in mij dacht, nee, nee. Dat was gewoon alsof het niet bij mij paste. En pas later werd het me duidelijk dat ik, ja, ik ben heel hoog sensitief voor prikkels. Dus ook als de kinderen van vrienden of zo beginnen te gillen of door elkaar te praten, dan ben ik heel snel uitgeschakeld. Als in, ja, dan moet ik mezelf gewoon terugtrekken naar een andere kamer. Ja, bijvoorbeeld hier in huis draaien we ook nooit muziek. Tenminste, mijn partner wel, maar ik niet. Het komt heel zelden voor dat ik dat aankan, laat ik maar zeggen. We hadden ook een klusjesman over de vloer die heel graag radio luisterde. En dat moest ik dan echt tolereren, weet je wel. Ik wilde hem ook niet storen in zijn werk, maar dat was ook moeilijk voor mij. Ja, moet je je voorstellen, een kindje of Filip, dat is niet een radio. Dat kun je met geen goed gemak uitzetten, weet je wel. Dus je moet wel liefdevol naar zo'n kind kunnen zijn. Dus ik wist dat eigenlijk al wel van, nou, ik weet niet of ik het geduld heb of eigenlijk het vermogen om met het geschreeuw en het gehuil en al dat gedoe om te gaan, laat maar zeggen. Ik denk dat ik dan heel snel overprikkeld raak en echt de slechtste mama van de wereld ben, laat maar zeggen. Ja, je wil je eigen kind ook niet traumatiseren, toch? En daarnaast, het kwam later eigenlijk dat ik steeds meer zag dat mijn mind ergens op voorbereid. Dus een bepaald soort... Ik ben een beetje een intellectueeltje, denk ik, of zo. Ik kan eindeloos leren en ik vind het leuk om die kennis weer over te dragen. Dus het lijkt alsof ik gewoon een andere rol in het bewustzijn heb dan moeder te zijn. Tenminste, in deze incarnatie is dat zo. Dat ik gewoon heel fijngevoelig afgesteld ben op bepaalde dingen. En wat ik net deelde over dat ik het gevoel heb dat ik het niet voor mezelf doe, maar eigenlijk voor de toekomst van heel veel kinderen, geeft mij ook niet het gevoel dat ik een zinloos leven leid. Ik heb niet het gevoel dat alleen de genetische band voor mij een band schept met de andere kinderen op aarde. Ik ben juist heel dankbaar aan alle moeders die door dat proces van zwangerschap durven heen te gaan. die last op zich nemen om, ja lasten, zo zullen ze het zelf niet ervaren, maar de verantwoordelijkheid op zich durven te nemen om echt dag in dag uit de zorg voor een kind op zich te nemen tot aan volwassenheid toe. Ook de financiële zorgen die daarbij komen kijken. Het neemt heel veel weg van je bewegingsvrijheid om je specifiek iets te verdiepen. Dat is gewoon heel moeilijk. Ik heb weleens gehoord dat het voor vrouwen zo is dat je eigenlijk de eerste zeven levensjaren gebruikt het kind jouw etherische energie om te overleven. Ja, dat vrouwen ook voelen dat ze pas na dat zevende jaar van hun jongste kind weer echt tot hun recht kunnen komen in hun werk. Dat er weer expansie mogelijk is, dat ze niet de maintenance aan het doen zijn. Ja, ik heb ook ergens een vraag waarbij een beetje wel van hoe behulpzaam het voor vrouwen is om zoveel te werken als hun kind. Volgens mij is dat gewoon economische overbelasting. Maar goed, ik heb ook geen oordeel over vrouwen die graag ook eventjes weg zijn bij hun kinderen, want ik snap dat ze ook overprikkeld kunnen raken daarvan. Maar goed, Ja, dit zijn allemaal hele precaire vragen die iedereen in zijn eigen situatie goed moet bekijken. En ik ben ook wel dankbaar naar andere mensen toe dat zij dat dan wel aandurven en wel doen. Maar ik denk echt niet, nee, ik denk niet dat ik er goed in zou zijn.

Ja, ik denk dat dat voor een stuk ook Als je incarnatie gebruikt of dit leven dat je kijkt van wat is ergens mijn zielsmissie dat ik hiervoor wil gaan. Het enige dat dat voor mij wel een interessant iets was dat speelt, daarom moet je het niet doen natuurlijk, maar wel speelt is van volgens mij kan je psychologisch maar zoveel groeien op jezelf. Je hebt een spiegel van je partner waarin je bepaalde patronen of donkere kanten die je in een hoek schuift niet zal zien en dat je dan de relatie hebt om dat uit te klaren. En ik denk wel van psychologische diepgang als mensen een kind hebben, dat er dan bepaalde patronen of spiegels zijn van vroeger jouw relatie met je ouders. Daar moet je het niet toe nemen, maar ik kan wel de psychologische rijping zien.

Ik kan me ook voorstellen dat mensen die die biologische klok wel voelen afgaan, dat die misschien wel met een transgenerationeel trauma aan het werken zijn en daar nog iets in op te lossen hebben. Laat maar zeggen, dat zou zomaar eens kunnen. Sommige mensen zeggen ja, het is veel beter om een leven zonder kinderen te leiden. En anderen zeggen nee, het is beter om een leven met kinderen te leiden. Maar in alle eerlijkheid, er is geen ideale positie. In allebei die kampen ga je iets in ideaals tegenkomen. Ja, alles heeft zoveel voordelen, alles heeft zoveel nadelen. En met alles in deze materiële wereld is dat zo. Er is maar één ding dat alleen maar blis is en dat is God. En voor de rest is alles gewoon duaal. Dus er is ook niet zoiets als de beste beslissing. Het is gewoon een afweging tussen bepaalde voordelen en bepaalde nadelen. Ja, en voor sommige mensen dat echt voelt van ja, ik heb daar een missie in. Ik ken echt vrouwen die leven voor het moederschap. Ik heb alleen maar respect voor hun, want ik denk iedere keer, oh mijn God, weet je wel, ik kan niet wat jij kan, joh. Ik vind het geweldig om te zien dat je dat kan. Maar ja, zo kijken ze ook een beetje naar mij. Op een andere manier, snap je? Dus ik denk, we moeten elkaar gewoon aanvullen. De een doet dit goed, de ander doet dat goed. En er is niet zoiets van, oh je moet dit worden of je moet dat worden. Welk kinderen is goed? Nee, laten we daar geen oordeel van hebben.

Waar ik wel in geloof, en dat is mijn manier dat ik ergens probeer vorm aan te geven, is van, er is een soort van beweging nodig die menselijkheid zet boven technologie. En net zoals dat wij een eco-beweging hebben met een eco-label, zou er een soort van label moeten zijn dat mensen dat zien, identificeren en voelen van, ik ben niet alleen. Wij waarderen hier die menselijkheid boven de technologie. Omdat nu heb je van, er is een probleem met ouderen, zij verouderen, we hebben te weinig zorgpersoneel, de oplossing is pluisige robots hebben die met hen praten. En ik heb iets van, dat lijkt me nu echt gewoon niet de oplossing. En als er een maatschappij is van, wij voeten onze kinderen op een menselijke manier boven technologie op, wij gaan naar cafés, dat we nog een fysieke bestelkaart hebben, wij gaan nog... Dat er echt een soort van identificatie is met een beweging, een soort van zijn manier, En dat ik heb van, oké, daar wil ik bewust nu naartoe gaan, want nu is er een soort van onvermijdelijkheid, we moeten meegaan met de tijd, ook al vind ik dat we moreel, sociaal, psychologisch achteruit gaan, maar je moet dan op het altaar van de efficiëntie, ja, anders val je eruit. een beweging met symbolen of ontwerp of een identificatie dat mensen van, hé, ja, net zoals met de hippies tegen oorlog voor vrede, dat je daar een beweging hebt van, ah, dat zijn mensen die menselijkheid boven technologieënder kiezen, dat is wel leuk, kom, we gaan hier eens binnen of we kopen dit. En dat geeft dan een draagkracht dat mensen voelen van, ah, andere mensen zijn ook er bewust mee bezig en daar wil ik wel deel van uitmaken.

Nee, die hippies die zijn dan weer richting dat feminine doorgeschoten, de verheer in de groep, die zijn dan ook heel doorgeschoten dat ze in de bagwand terechtkwamen ofzo, weet je wel. Dat daar dan eigenlijk weer, in het feminine is het grote gevaar het weggeven van de eigen verantwoordelijkheid om dus maar weer de leider buiten jezelf te zoeken. Maar goed, in ieder geval, Het moment dat ik andere mensen het woord samenhoor gebruiken, laten we het samen doen, bedoelen ze eigenlijk, kan jij dat even doen Judith. Daarom heb ik daar zelf een beetje een gevarenzone gevoel bij. Maar als het echt samen is, dan heeft dat geen label nodig, want dan voel je het. Die co-creatie, die zorgt dat dingen veel sneller gaan. Want je loopt zelf even vast op een gedachte en de ander vult hem al aan. En dan kom je dus over die nare bruggetjes heen. Dit is waarom coaching ook echt werkt. Ja, omdat je in je eigen gedachten schat. Men komen te zitten, nu lult ie een wandelsres tegenaan en dan kom je dus verder. Ja, zo werkt dat. Maar dat ding over die technologie, waar het heel veel mee te maken heeft, is dat mensen zoeken comfort. En comfort is iets waarvoor je, als het ware, heel goed moet oppassen. Waarom wil je de hele tijd comfortabel zijn? A. Om niet meer te voelen, dus weg te lopen van de pijn. Het is een verslavingsprikkel. Maar B. Het is ook, je wil dat knopje in kunnen drukken en dat snel gedaan willen hebben om weer terug te gaan, toch vaak naar de tv. Het is vaak een zendbron die je aan het bereiken is, waar je dan zo snel mogelijk weer naar terug wil. om in die wereld, in die virtuele wereld te verdwijnen. En kijk, als je nadenkt over, ik besprak dit echt hiervoor net met die mevrouw, die zei het zo mooi, zei van, oh ik vind het heerlijk, dan heb je zo'n ketel, die is dan van metaal, en dan heb je dan water, dat is dan weer vloeibaar, en dat is eigenlijk de zee, die heb je allemaal in je hand, en dat zet je dan op het gasmuis, het is vuur, en dan komt daar de stoom uit, en die warmte, Al die dingen is het eigenlijk een meditatie van aanwezigheid en ook dat je zelf als alchemist aan het werk bent. Je bent met een omzetting bezig. Dus nu voel je weer die kracht van die creatie, dat jij iets in zijn basale vorm tot dat kan maken. En dat wordt ons de hele tijd ontnomen door die situatie. Het is niet alleen de meditatie, het is ook de alchemie. die je moet kunnen beheersen, het is overlevingskracht. Dus al heb je niemand om tegenaan te praten, je kunt nog altijd in contact zijn met het water, je kunt nog altijd echt... Dus zodra je die apparaten weghaalt en je bent weer in contact met de materie, alles in die materie is belichaamd, is belevendigd. Als je bij een plas water staat, snap je dan dat je bij een entiteit staat, niet bij de materie water. Kun jij met de entiteit van de plas, kun je daarmee communiceren? Heel veel mensen denken dat een boom geen persoonlijkheid heeft. Zou je er toch eens eventjes wat langer, weet je wel, je toe moeten verhouden?

Maar dat is omdat jij, en dat is ook mijn onbewuste meer, ik ben een enorme artiest in mijn onbewuste, dat is de creatieve kijk. Dat is wat eigenlijk in de 19e eeuw, de mooieheid zien in het alledaagse. En dat is ook gewoon gelinkt met de ervaring. De ervaring van een warm glas warme chocomelk met de dampende rook die eruit gaat en dat geurt lekker en dat smaakt en kijk eens naar de textuur. terwijl mij meer in een beschrijvende soort iets ligt van de beschrijving, dat is het, dat zijn de ingrediënten, maar de hele belichting, de hele ervaring, de hele tot zich laten nemen, is er niet. En beleven, ik ben er ook schuldig aan, de hele tijd van de huidige ervaring en beleving uitstellen, omdat dan heb ik dat, en dan heb ik dat, en dan kan ik dat, en ik moet dat nog doen, en nu ga ik dat, en dat is je leven, dat is je huidige leven, constant die haastigheid, die bezigheid, met dat moment, die beleving, die pauze, Stilte, binnenlaten.

Daar komt de eenzaamheid ook vandaan, snap je? Ja. Kijk, een goede schilder kun je op twee manieren definiëren. De eerste, die kan zo precies schilderen dat ieder gasbrilletje overeenkomt met het beeld waar hij naar kijkt. Weet je wel, dat is een vakman. Maar de echte goede schilder die kan met een paar lijnen de geest van dat water tot je laten komen, die ziel van dat water, tot jou laten spreken en de essentie daarvan met jou communiceren. Dus dat wat niet te zien is materieel, wat er doorheen dat belevendigt. Want anders weet je, er is iets heel subtiels. Alan Watts is daar ook in gevallen. Het is een heel raar soort spiritual bypassing-achtige vorm van materialisme om heel lang naar een bloemetje te gaan stuilen. Van hoe mooi die wel niet is en zo. Voor je het weet, word jij bloemetjesplukker. Snap je? Maar nu heb je de natuur tot je god gemaakt. Waar het om gaat, is dat die bloem niet eindeloos hoeft aan te staren, maar dat ieder moment, laat maar zeggen, dat je ziet dat de kleuren eigenlijk zo rijk zijn, dat de geuren zo diep zijn. De eerste keer dat ik ging vasten, ging ik een week watervasten. Het was een beetje een pittige aanpak, maar goed. De eerste hap die ik nam na dat vasten, ik had even een tomaatje een heel klein beetje warm gemaakt, want je moet heel rustig, heel waterig voedsel dan weer tot je nemen. Nou mijn god, ik ging bijna dood van de smaak. Ik was echt zo van, smaakt een tomaat zo! Nou, mijn palet was zo niet afgestomd dat de rijkheid en de diepte en echt het contact met die tomaat opeens ontstond. Dat ik echt dacht van, waar zijn er meer? Dan komt het ego er weer in. Maar een tomaat heeft daarna nooit meer op die manier gesmaakt, maar dat kwam omdat ik zo puur aanwezig was, snap je? Omdat ik helemaal... Vasten doe je niet om af te vallen, hè? Doe je om bij je essentie te komen. En dat vergeten mensen met dat weet-ik-wat-voor-vasten-ze-allemaal-doen. Dat het een spirituele uitnodiging is om het materialisme in jezelf uit te schakelen en aanwezig te zijn. Eerst bij je pijn, want er gaat heel veel pijn komen, emoties gaan komen, fysieke pijnen gaan komen. En dan daarachter, wat neemt die pijn waar, wat draagt die en wat gaat eraan voorbij. Ja, dat zijn de essenties die dus ook vanuit het water tot je spreken. Dat is het eerste contact. Je bent nooit alleen. Dat licht dat de sterren en onze eigen zon beweegt, dat beweegt ook jou. Maar als je dat contact bent kwijtgeraakt en dus in dat materialisme bent gaan zitten en eigenlijk de wereld consumeert, dan ben je eigenlijk de essentie van het leven kwijtgeraakt. En het is goed dat dat eenzaam voelt. Het is goed dat dat leeg voelt. Dat is precies wat er moet gebeuren nu. Want nu moet je dus weer terug die omkeer maken. En ja, iedereen komt tot dat punt. Ik ben daar ook geweest. Dat is de normale cyclus der dingen. Het is bijna niet anders te doen, dat pad. Het is nu gewoon even stijl, dat is alles, maar je moet doorlopen. Niet teruglopen, doorlopen.

Ja, dat is ook de verwondering, hè. De verwonderingen, en dat is ook waar de technische radiowetenschap kijkt, uit de verwondering werkt. Tenzij dat je bepaalde natuurlijke quantumfysica had, en die werden dan toch spiritueel. Als je al L.A. Watts had, dan dacht je ook van, het menu is niet het diner. Ik had ook eens een paddo op truffels genomen en dan twee uur in de drijftank geweest en ik heb nog altijd in mijn Evernote staan. En ook een hele goede uitspraak van mij toen, naast alle. En een uitspraak van mij was toen van je moet niet altijd iets kunnen uitleggen om het te begrijpen.

Wat was een uitspraak van jou?

Ik lag gewoon neer en ik stelde mezelf de vraag alsof ik benieuwd was naar mijn eigen antwoord. En ik had van, wat zit er in jou? En ik stelde een vraag van, wat wil je nu eigenlijk? Wat voel je nu eigenlijk? En dan zonder een label gewoon neer. Wat komt er automatisch op beworrelen? En dat was één van de dingen ook. Je moet niet altijd iets kunnen uitleggen om het te begrijpen.

Precies. Dat is waar. En de vraag is, komt het van jou?

Dat weet ik niet.

Nee. Maar dat oor, dat gevoel, van waaruit dat kwam, die kant zou ik wat harder op gaan lopen. Daar zit het. Precies daar. Die stem. Het is eigenlijk een overdracht van iets. Ja, daar is de opening. En maakt niet uit wat daar verder nog uit gaat komen. Dat is eigenlijk gewoon een fontein die ophoudt of die weigert ophouden constant dat water van die inspiratie te geven. Eindeloos. Dus je hoeft niet bang te zijn dat het na dit stukje informatie gaat ophouden. Nee hoor, je hoeft je er maar tot te richten en het is eindeloos dit.

Een vraag die ik mijn andere mensen ook zo wil stellen bij het co-creatieproces. Hoe voel je, hoe weet je, hoe ervaar jij dat hetgene wat jij wil doen als co-creatie vanuit jezelf komt en niet weer iets is om erkenning te krijgen van anderen?

Dat is een hele goeie vraag. Ik ben bang dat het op het moment dat je me vraagt aan het stellen bent, dat dat in het begin een beetje een mixbag is, als ik eerlijk ben. Dat het bijna niet of-of is. Dat dat nog steeds allebei wel een beetje aan de hand is. Dat is gewoon een beetje onvermijdelijk, omdat je niet helemaal zielsgedreven kunt zijn op het moment dat je net een beetje contact krijgt met de ziel. Dat is gewoon heel veel ego zit daar doorheen gemixt. Ik denk dat op het moment dat ik weet dat het niet meer om mij gaat, is als het allemaal niet zo beladen voelt als het niet gaat werken. Omdat het meer een offering is dan een... Ja, komt er niemand, ja dan... Ja, dan niet ofzo. Maar ja, het mag meer ontstaan. En ik denk ook dat de ruimte van de ziel vaak ook begint als een vorm van iets naast datgene wat het ego in leven houdt. Dus om alles wat het ego in leven houdt, gewoon je banen zo in één keer op te zeggen en dan zeggen, oh, ik ga nu voor het pad van mijn ziel, is soms een beetje een precaire situatie, omdat je dan in hele lage trimmingsenergie van het ego weer terecht kan komen uit paniek. Dus dat is meestal niet de allerbeste aanpak. Het is fijn om het niet nodig te hebben. maar het uit vrijheid te doen, laat maar zeggen. En zo is het ook met relaties. Dat was eigenlijk wat ik net ook al zei. Als je niet het gevoel hebt dat je bijvoorbeeld te weinig masculine energie hebt, bijvoorbeeld in mijn geval, dat je het elders moet gaan halen. Ja, tot die tijd is het toch een beetje vervrongen in die relatie, omdat je iets probeert te stelen van de ander, snap je? En ja, hoe minder dat gevoel er is, dat je echt de dingetjes naast elkaar kan leggen, dat je het je ook kan veroorloven, dat het energetisch zo zit. Heel subtiel, hoor. Ik denk, ik kan niet meteen iets noemen waardoor je meteen door hebt dat het goed zit. Het enige is wel het resultaat is erna. Het gaat namelijk extreem snel als je echt vanuit die laag met elkaar aan het praten bent. Dan is het alsof po po po po po. Bijvoorbeeld met Steven. Nou ja, ik weet niet. Onze overlegstructuur is zo kort. Maar het is co-creatie, het is echt zo van bla bla bla bla bla, mijn leven, bla bla bla bla bla, oké, we kunnen nog even over werk hebben, ja, bla bla bla, klaar. En dan zeg ik een paar dingen en dan zegt hij, ja maar amai, en dan is het eigenlijk wel gebeurd.

Jij zal meer praten dan Steven, denk ik sowieso.

Ja, maar hij had het wel een hele goed idee hoor.

Wat ook is, ik bedoel, veel mensen hebben... Ik bedoel, de twee lives die ik gedaan heb, waren vooral vanuit mijn hart en dat zat ermee. Ik zat ermee, gewoon. Ik merkte van, niet van, dit moet ik je zeggen, maar dat zal goed bekeken worden. Ik had echt zoiets van, dit moet je toch beleven. Ik wil dit eigenlijk delen, omdat ik denk dat dit collectief speelt. En er zijn ook... Ook als je co-creëert, of als je een bepaald bewandelt, en er zijn bepaalde mensen die me ook gebeld hebben en zeggen van, ik ben verslaafd geworden aan de functie die mensen mij toedichten. Ik zit vast in een dwangbuis die in het begin een missie voelde, of dat ik graag deed, maar ik voel dat ik te vast zit in wat ik moet doen. En dat is het ook goed om af en toe eens in te checken van hoe voelt dit pad nog, of wat speelt er nog, of waar heb ik mijn klem gezet en voel ik dat ik nu geen expressie heb, maar een plichtsbesef heb. Iets heel dwingends, dat het om een uur... de levendigheid en het plezier wegneemt. Iedereen kan dat soms voelen en soms doe je wat je moet doen omdat je verantwoordelijkheid hebt of die job of die rol hebt. Maar af en toe is wie je nu bent een geschenk van je vroegere zelf, maar ben je een soort van vlinder die voelt van een nieuwe versie. borrelt op en soms heb je dan spijt van godverdomme was alles voor niks of ik had dat. Nee, het is een geschenk van je vroegere zelf.

En ook een fundament. Ik ben nu aan het verhuizen en ik kom weer ongeveer 10 jaar aan aantekeningen tegen, weet je wel. Ik heb nu besloten dat ik ze in de pik ga steken, want het is nu wel klaar. Kijk, op een gegeven moment, wat ik net al zei, van de analyses rond, ik weet het nou wel, ik heb daar geen oude aantekeningen meer voor nodig. En nu mag er ook een veld ontstaan waarin ik de antwoorden weer eens niet weet. En dat is een creatieveld. Maar desalniettemin, al die ervaringen daar bouw je op voort. En nogmaals, wat ik net al zei, Als jij het gevoel hebt dat je in de verkeerde baan zit, vind ik allemaal helemaal prima en wel en zo, maar het antwoord is niet om het weg te gooien, maar ernaast een poot te bouwen. Dus het is een brug bouwen van het ene naar het andere leven in plaats van ja, je ziet een rafijn en daar maar in te springen en dan weer kijken hoe je omhoog komt. Ja, dat kun je doen, maar of dat de meest zinvolle weg is? Ik weet niet precies hoor.

Ja, want dat is de Dat is de demoon in mij. Als ik dan toch kapot moet gaan of weg, dan doe ik meteen alles. Die zelfvernietigingsdrang van alles of niks is wel iets voor op te passen. Als je soms zo'n type bent... Ik kan soms zwart-wit of iets borrelt op en dan is het extreem. Soms kan dat nuttig zijn, maar soms kan dat gevaarlijk zijn. Je wilt duidelijkheid. Dan is het dan niet. Dan ben je het complete...

Dat is ook weer een vorm van controle, daarmee zijn we de wedstrijd. Nou, ik kan me wel voorstellen, stel hè, je hebt een heel erg mediagedreven baan, dus iedereen kent je ergens, dus dat is in jouw geval speelt het ook een beetje, dat mensen heel erg, dat het heel erg in de beeldvorming zit. Kijk, hier zijn ook heel veel mensen, die hebben heel anonieme banen en zo. Dan voelt die druk wat minder groots. Dus ik kan me wel voorstellen, Dat je denkt dat je een audience een soort van antwoord moet geven. Maar ik denk dat het mooiste antwoord dat je je audience kan geven is de zoektocht. De stapjes, want dat is voor hun ook het meest in die kwetsbaarheid te staan. Daar vind je je mens zijn weer terug. En vaak is daar ook de verbinding te vinden. Niet vanuit ik heb het allemaal voor elkaar en zo. Nee, niet dat je tegen elkaar moet gaan zitten klagen over alles wat er niet lukt. Maar als je echt oprecht durft toe te geven. Dit is waar ik nu sta. Dit is wat ik nu denk. In plaats van dat je bij je eind antwoord uit bent. Ja, over het algemeen zeg ik deel dat vooral met vrienden. Maakt daar niet een heel publieke zaak van. Het moet ook zaadjes zijn. Maar dat ja. Als je weer een stap gemaakt hebt en je hebt je tussenstap je antwoord weer gevonden, nou deel je dat weer, weet je wel, met je audience. En ja, daar heb je toch een andere relatie tot dan met het algemene publiek versus je vrienden. Dus kwetsbaarheid, ja. moet je even kijken wat de gepaste vorm van kwetsbaarheid is, in welke context. Ik ben er niet voor om op social media al je jeugdtrauma's te gaan delen ofzo. Dat vind ik gewoon niet zo slim voor je. Nee. Dat is gewoon beschadigend bijna. Iedereen kan erop in gaan hakken.

Ja, er zijn twee dingen. Ik heb ook gezegd van, online je wil de vriendelijkheid van vrienden, maar je krijgt de vreedheid van vreemden.

Ja, maar daar mag je ook een beetje van uitgaan. Kijk, ik lees bijvoorbeeld nooit comments, omdat ik het gewoon, ik wil het gewoon niet weten. Want wat er gebeurt, is dat er staan heel veel lieve dingen en dan opeens staat er iets vreeds. En dan heb je net je hart opengezet en dan zet iemand er een dolk in. Dat is het gevaarlijke ervan.

Er zijn twee dingen soms op sociale media. Eén iets inderdaad dat emotionele kotsen, omdat dat ook niet goed is. Aan de andere kant heb je dan van, oh my god, deze maand weer 20.000 euro en ik werk maar 5 uur per week. En ik leef in Dubai. I live my best life, weet je. En dat ik ook eens heb van, kijk, De plek om elkaar het goede en het negatieve te leren kennen, is in een conversatiecultuur dat je een band met elkaar onderhoudt. Daarom heb ik een verhaal aan mijn luisteraars verteld toen ik een LSD-trip nam en toen voelde van ik heb te weinig contact met mijn vader. Ik ging toen in bad en luisterde naar Alan Watts. Mijn pa had gebeld, maar ik had de oproep gemist en ik was in het midden van mijn trip. Toen voelde ik van... Ik ga mijn pa eens bellen. Ik heb mijn pa gebeld en een uur en een half gepraat met letterlijk gezegd van... Kijk, pa, ik vind dat we enkel met elkaar praten als we iets nodig hebben en ik zou jou beter wel leren kennen. Mijn pa was weer ja, maar ik zei van... Pa, je weet wat ik bedoel, hè. Ja, ik weet. Sindsdien bellen we elkaar, omdat als je elkaar genoeg belt, dan ga je automatisch zeggen wat goed gaat, wat minder goed gaat, dan ga je het in je leven en dan heb je een soort van band waarin je alles kan bespreken. Als je enkel bespreekt wat goed gaat, van ik heb hier een promotie gehad, of enkel negatief, ik voel me slecht, heb je niet die soort van ruimte, heb je niet die band met elkaar dat besproken kan worden.

Ik vind het knap van je vader dat hij die kwetsbaarheid kan tonen, want heel veel mensen uit die generatie die voelen zich daar niet veilig bij om die kwetsbaarheid over wat niet goed gaat ook te delen. Dus chapeau voor jouw vader.

Dus dat zou ik aanraden, mensen co-creëren en met elkaar eens inchecken. We gaan dat doen, zodat het hele spectrum aan emoties naar boven kan komen. Want als je dat enkel online doet, dan krijg je een heel beperkt spectrum. Dat is niet goed voor je ziel, denk ik.

Dat klopt.

Als mensen meer willen weten over jouw co-creatie, samen met Steven, het festival dat er aankomt, dat ze contact met jou willen nemen, waar kunnen ze meer te weten komen over jou en samen iets co-creërende en moois in de wereld zetten?

Ja, je kunt de link vinden op, hoe heet het ook weer, Instagram. De link staat ook op mijn website, dat is humancomplex.nl, maar als je Judithzeman.nl in typt, dan kom je op dezelfde website uit. Ja, dan word je doorverwezen naar Hipsy, dus dan zie je even, dat is zo'n eventspagina, dan zie je eventjes wat we ongeveer gaan doen. En ja, er zijn nog een paar plekjes. Het is 8 maart. Dus als je behoefte hebt om uit die toestand te komen van het herhalen van wat er niet goed gaat, maar dat je eigenlijk wel behoefte hebt aan contact met gelijkgestemde en gewoon behoefte hebt om toekomstgericht te denken met elkaar over wat er wel mogelijk is, voel je je vooral uitgenodigd om het samen te gaan doen en niet langer in je eentje te moeten oplossen.

Bedankt Judith, sowieso ook shout-out naar Steven. Maak er een hele mooie workshop van en maak wat mooie dingen samen met een leuke gemeenschap. Dit is ook wat ik doe in mijn bewuste bondgenoten, als dat je prikkelt om ook eens wat lessen te krijgen van gastexperts en zelf aan de slag te gaan met mooie mensen dat je ook... kan zien waar ze fysiek wonen en kan opzoeken. We zullen ook wel fysieke dingen organiseren, zodat we elkaar wat beter leren kennen. Kan je een kijkje nemen op weustebondgenoten.com. Wil je de komende afleveringen een week vroeger zien zonder advertenties, kan je ook gaan naar hetehangijzens.com slash nieuwsbrief. Dan krijg je de komende afleveringen steeds een weekje vroeger in jouw mailbox. Hier zaten nou de reflecties van Judith en mij algemeen waar we in het leven staan. Als je zelf ook iets wilt delen wat bij jou leeft, dat we iets dieper gaan dan enkel klagen en zagen, maar dat ik jou beter leer kennen wat leeft en het zal misschien resoneren bij kijkers en luisteraars. Zet het dan eens in de comments, dat leer ik ook een beetje. meer over wat een jaar leeft en wat jij denkt dat de beste manier is om de toekomst vorm te geven. Ik wil Judith bedanken om afgast te zijn, jullie om te kijken en luisteren en ik spreek jullie in de volgende Hete Hangijzers podcast aflevering. Maak er een mooie dag van en tot de volgende. Vind je het leuk wat ik doe en wil je mij steunen? Ga dan naar hetehangijzers.com en doneer of bestel iets uit de shop zodat ik onafhankelijk het vrije woord kan blijven verspreiden. En wil je zelf gaan voor persoonlijke groei omringd door wakkere gelijkgestemden? Ontdek dan meer over mijn bewuste bondgenotengemeenschap door te gaan naar hetehangijzers.com slash start.