Jak pracować na scenie w parze?

The Host jakoś tak samotnie brzmi. A gdybym chciał albo chciała na scenie popracować z kolegą, z koleżanką z zespołu, może razem powinniśmy dowieźć tę prezentację? Może chcę zaprosić na scenę mojego klienta i pokazać, co razem udało nam się zrobić? To jak pracować w parze? Praca w parze wymaga mimo wszystko zdecydowania, kto rządzi, a kto się pokornie słucha. I teraz, wasza publiczność, szanowni widzowie, wcale nie musi o tym wiedzieć, że on liderem jest, a ona trochę z boku. Albo, że ona prowadzi, a on jest dwa kroki z tyłu. To jest ważne, żeby pilnować tej kolejności, żeby wiedzieć, kto tu rządzi, Dlatego, że to pozwala nadać pewien ton, pozwala nadać pewne tempo, pozwala nadać kierunek, pozwala zatrzymać. Ktoś musi tym moderować. Jeżeli mamy dwóch liderów, którzy walczą o swoje miejsce, którzy walczą o swój czas, którzy są na tej scenie niby razem, ale indywidualnie, to będzie fatalne. A tego nie chcemy, prawda? Więc jeżeli chcecie pracować w parze, to musicie całą prezentację przygotować pod prezentację w parze. Czyli doważamy czas, dzielimy się być może rolami, może ja jako host dam Tobie, speakerze, przestrzeń na to, żebyś w odpowiednim momencie wywołana albo wywołane przeze mnie weszła albo wszedł z prezentacją. żebyśmy weszli być może w formę wywiadu, być może fajerczata, tylko na początku jesteśmy razem, a później ja dłużej i ty dłużej. Są różne formaty i różne formy, ale ważne, żeby wasza publiczność od samego początku to wiedziała. Żebyście wy byli dobrze osadzeni w tej roli. Jeżeli wychodzimy razem na scenę i chcemy, żeby to było 50-50, okej, ma sens, tylko trzeba to dobrze zagrać, więc wiemy, kto prowadzi. Ktoś, kto prowadzi, zacznie, pierwszy się odezwie, trochę rozgrzeje publiczność. Będziecie wtedy w takiej sytuacji, która niby mamy na scenie dwóch speakerów, przyszli powiedzieć nam coś ważnego, ale jeden jest wodzirejem, jeden jest hostem bardziej niż drugi. Wita publiczność, czasami może smoltokuje z nią, być może jeżeli sytuacja jest kryzysowa, ratuje ją i stwarza przestrzeń i sobie czasami, żeby wejść w rolę speakera i skupić się tylko na prezentacji, a zostawić całą otoczkę, albo stwarza tę przestrzeń swojej koleżance albo koledze, który jest tylko w roli speakera. Czyli daje głos, odbiera głos, komentuje, rozprowadza, rozmasowuje, reaguje, jest aktywny. To bardzo istotne. Natomiast jeżeli będziecie udawali, że jesteście razem i każdy robi swoje, nie patrzy jeden na drugiego, to to będzie słabe, tak jak mówiliśmy. A propos patrzy jeden na drugiego. Jak wychodzimy na scenę i stoimy sobie z publicznością oko w oko, to pamiętajcie, zawsze jesteśmy en face do kamery. Tak jak ja teraz. Do tej kamery albo en face do tej kamery. I zobaczcie, między tą główną moją kamerą oś jest bardzo prosta, prawda? Jesteśmy direct na wysokości oczu. Natomiast jeżeli chciałbym zwrócić się teraz do publiczności po mojej lewej stronie, no to ja nie odwracam się profilem. Ja delikatnie skręcam się w biodrach. Może tego nie widać, bo siedzę, ale uwierzcie mi na słowo. Skręcam się delikatnie w biodrach, dlatego że teraz znowu jestem na wysokości wzroku tych, którzy patrzą na mnie z tego kąta. Jeżeli wy jesteście razem na scenie, to tak samo. Stoicie wszyscy przodem do publiczności. Delikatnie w biodrach się tylko do siebie skręcacie, żeby zareagować na to, co mówi koleżanka, albo pogratulować kiwającą głową koledze, który właśnie fajnie rozpoczął spotkanie. To nie jest o pracy twarzą w twarz, stojąc profilami do publiczności. Z nią jesteśmy cały czas on fas, a do siebie leciutko się zwracamy. I niewiele możemy zrobić, bo możemy popatrzeć w swoje notatki, Możemy popatrzeć na publiczność i możemy popatrzeć na siebie. I w takim trójkącie działacie. Trochę jakby to sobie wyobrazić łatwo. Macie wieczorny serwis informacyjny czytany przez dwóch hostów. Siedzą w tym samym pięknym studiu, w tej samej doskonałej telewizji i czytają te same newsy. Mają teksty podzielone, każdy wywalczył swoje zdania, no i zaczynają czytać. Więc patrzą na was jako widzów, patrzą na siebie, patrzą w tekst. I nic więcej. I cały czas musicie być w tej aktywności. Czyli jeżeli czujecie, że koleżanka albo kolega właśnie kończy zdanie i za chwilę będziecie odbierali od nich głos, miejsce swoje, no to na tych ostatnich słowach tego zdania już jesteście wpatrzeni w niego jak w obrazek albo w nią. Odbieracie to i wracacie sobie do publiczności. I tak samo w drugą stronę. Za każdym razem. To musi być coś, co właściwie jest zapętlone. Tak żeby widz miał świadomość, że wy macie dużą świadomość tego, co się dzieje, że słuchacie się nawzajem, że reagujecie, że kiedy mówicie, Paweł świetnie o tym wspomniał przed chwilą, to on jest jakoś wywołany, on jest wskazany, on jest namaszczony. Na niego zapalacie słowem spotlight. A kiedy jesteście na scenie, fajnie, żebyście też byli w miarę blisko siebie. Widziałem dużo takich prezentacji, gdzie w sumie historia jest jedna, spójna i wspólna, ale oni stoją po dwóch różnych miejscach sceny i to nie wygląda dobrze. tak jakby dzieliła ich przepaść, a tego nie chcemy. Jesteście tam razem, jesteście w duecie, więc pracujcie na duet i pracujcie jak para, która ma jedną spójną historię dla całego towarzystwa. Co ważne, zdarza się i tak, że w tej historii będzie ktoś miał więcej do powiedzenia niż ktoś inny. Tak zostało ułożone, tak zostało wymyślone. Więc pogadajcie na przykład z hostem albo z organizatorem, że owszem, będziemy we dwie, we dwóch, we dwoje, ale to będzie nieproporcjonalne. Więc wtedy host wie, że zapowiada parę, ale wywołuje najpierw tego, kto wychodzi i nadaje ton, nadaje rytm. Dopiero tamten, w którymś momencie wywołuje swojego partnera albo partnerkę na scenę i wtedy robią coś razem i być może nawet dziękuję jej albo jemu, żeby zszedł ze sceny i zostaje z ciągiem dalszym tej historii. Tak, żeby to miało ręce i nogi, tak, żeby to dobrze było osadzone w kontekście, tak, żeby to pasowało do tego momentu, schematu, w jakim jesteście albo chcecie być. Czasami Historia w ogóle nie jest stworzona na dwie osoby, ale cisną wszyscy, że chcą. Podzielcie ją mądrze, dajcie sobie szansę na to, żeby ją doważyć. Natomiast to, co widzę dzisiaj, to jest... Chciałem powiedzieć zło sztucznej inteligencji. Szanuję ją bardzo, doceniam ją bardzo, pracuję z nią bardzo, ale jeżeli przychodzicie jako liderzy dzisiaj z rozpisanym przez sztuczną inteligencję schematem wystąpienia i widzę, że jest super utalentowana para ludzi, która ma coś zrobić, ale AI przygotował im wystąpienie, w którym porozdawał zdania dosłownie jednej i drugiej osobie, bo tak mu pasowało, no to to będzie źle wyglądało na scenie. Jeżeli chcecie skupiać uwagę ludzi na czymś, to dajcie sobie dwa, trzy, cztery, pięć nawet zdań na to, żeby zbudować jakąś część historii. A wtedy oddać głos koledze albo koleżance na kolejne cztery, pięć, może sześć zdań. Niech to będzie dłuższe, bo jak będziecie bawić się wierszem na scenie, to będzie komiczne, to będzie głupie, to będzie sztuczne, jak inteligencja. Jeżeli on powie słowo, a ona dorzuci dwa, a on powie cztery, a ona pięć. To nie tu, to nie teraz, to nie w ten sposób, dobrze? Także bardzo bym was prosił, żebyście podchodzili z dystansem do tego, co narzędzia wam dzisiaj dają. Korzystajcie z nich, rozwijajcie się z nimi jak najbardziej, ale później to wy nadajecie temu ramę, nadajecie temu rytm i nadajecie temu jakość. I tego się też proszę trzymajcie. I pamiętajcie o tym kontakcie wzrokowym ze sobą, o tym nieunikaniu się nawzajem. o uzupełnianiu się, to też będzie ważne. Nie szukajcie proszę na siłę Bridża. Ona skończyła na tym, więc ja teraz mądrze się odbiję od tego, żeby opowiedzieć swoją historię. Czasami dobrze zbudowana historia, która ma swoją puentę... Dobrze jest pozwolić tej płęcie wybrzmieć, dać ciszę, żeby kolejna historia zaczynała się od być może partnera na scenie, który nie robi na siłę łącznika. Te łączniki najczęściej są tanie, zbędne i koniec końców nie brzmi to dobrze, więc pozwalajcie sobie na to, żeby to było spójne, żeby to było wspólne rozsądnie. żeby znajdywać też takie momenty, w których trochę gracie na siebie w tym znaczeniu, że to jest moja część. To jest moja część. Ja się specjalizuję w tym, a ty jesteś doskonała w tym. That's it. Jeżeli, wspomniałem o tym na początku, chcielibyście zrobić coś z klientem, no to jeżeli wy jesteście gospodarzem tego wydarzenia, a klient ma pokazać swoją perspektywę, odpowiedzieć na kilka pytań, to nie bójcie się też nie robić prezentacji sensu stricto, Ja mam część, ty masz część, ale jeżeli jesteście gospodarzem, hostem, w którymś momencie wywołujecie swojego partnera, to może być klient, klient wchodzi na scenę, macie umówioną sekwencję pytania i odpowiedzi. Konkretne pytanie, dłuższa odpowiedź. Konkretne pytanie, dłuższa odpowiedź. I wtedy wiemy, że to jest nagle format wywiadu, fajerczata, mini dyskusji. Po czym kończycie ją i dziękujecie swojemu partnerowi, prosicie, żeby zszedł ze sceny. Ta duża elastyczność pozwala Wam na to, żeby Wasza publiczność po pierwsze rozumiała, co tam się dzieje, po drugie była z Wami na tej samej stronie, i nie gubiła się w tym, co w parze bardzo łatwo zgubić, czyli konkretnemu przekazowi tego, co miało być powiedziane, tego what z czym przyszliśmy na scenę. Trzymam kciuki. W trójkącie będzie podobnie. Też wyobrażam sobie, że... Mogą to być trzy osoby, które mają coś do zaprezentowania, ale każdy musi mieć swoją rolę. I w tej roli dobrze wypaść. Nie może być tak, że jesteśmy we trójkę, coś powiemy, polecimy na freestyle'u. Jak będziecie lecieli na freestyle'u, to dolecicie donikąd, a publiczność... w ogóle nie dotrze do waszej mety, czy właściwie do trzech waszych met. W tą stronę nie idźcie. Każda spontaniczność musi być jakkolwiek uczesana, przemyślana, tak żeby na końcu praca dla publiczności okazała się wartością dla niej, a nie straconym czasem.